Relaties
alle pijlers
Bemoeizuchtige moeder
maandag 2 augustus 2010 om 18:14
Altijd als ik m'n ouders aan de telefoon heb, of live spreek, en ik vertel over mijn keuzes/plannen, waar ik vaak enthousiast over ben, probeert m'n moeder me onzeker te maken. Ze heeft over al mijn keuzes etc. een mening en moet die dan naar voren brengen. Bijvoorbeeld: Ik vertel dat ik met m'n werk als postbezorger ga stoppen: "O, dat vind ik een beetje snel, zou je dat wel doen, en je wilde toch juist bla bla bla..". Of dat ik het zo leuk vind om bij een beginnend cateringbedrijfje te werken, denkt ze dat ik uitgebuit word, en wil ze dat ik meer voor mezelf op kom, terwijl ik dat werk gewoon hardstikke leuk vind en helemaal niet het idee heb dat ik uitgebuit word.. Kortom, erg vermoeiend allemaal, en heb altijd het idee dat ik m';n eigen keuzes naar haar toe heel erg moet verdedigen, en krijg vaak het gevoel dat ik het niet goed doe in haar ogen. Ik word hier doodmoe van.
Is dat normaal, zo'n moeder? Of heb je ook moeders die je niet zo op de nek zitten?
Is dat normaal, zo'n moeder? Of heb je ook moeders die je niet zo op de nek zitten?
maandag 2 augustus 2010 om 18:18
maandag 2 augustus 2010 om 18:20
Mijn moeder heeft die neiging ook nog steeds (en ik ben 40!). Ik ga er gewoon niet op in, en er niet over in discussie. Niet mee eens? Dat kan, dat is haar goed recht, maar ik doe het toch. Ik heb ook geen enkele behoefte om haar te overtuigen van mijn standpunt.
Als ze het heel erg bont maakt zeg ik dat ze zich er niet mee moet bemoeien, wat ze dan ook wel weer makkelijk accepteert. Ze kan er zelfs ook nog wel om lachen. Dat doen moeders, zich overal mee bemoeien. Is goed bedoeld maar soms wat overdreven.
Als ze het heel erg bont maakt zeg ik dat ze zich er niet mee moet bemoeien, wat ze dan ook wel weer makkelijk accepteert. Ze kan er zelfs ook nog wel om lachen. Dat doen moeders, zich overal mee bemoeien. Is goed bedoeld maar soms wat overdreven.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 2 augustus 2010 om 18:23
Ik merk dat ik al wel wat vooruit ga, wat dit betreft. Eerst werd ik nog laaiend als ze zich er zo mee bemoeide, maar vandaag dacht ik: Tja, je bent het er niet mee eens, dat kan.. maar ik doe het toch (inderdaad). Het is wel typisch des moeders, die ook denken dat ze hun kroost voor/tegen alles moeten beschermen, en ons niet onze eigen keuzes willen laten maken omdat ze nog steeds denken dat we dat niet aankunnen...
maandag 2 augustus 2010 om 18:26
quote:huppelepup schreef op 02 augustus 2010 @ 18:23:
en ons niet onze eigen keuzes willen laten maken omdat ze nog steeds denken dat we dat niet aankunnen...Bij mijn moeder is het meer een gevalletje: 'mijn manier is de enige juiste manier'. Als het afwijkt van haar normen en waarden, dan 'hoort het niet zo en moet je het op die en die manier doen'.
en ons niet onze eigen keuzes willen laten maken omdat ze nog steeds denken dat we dat niet aankunnen...Bij mijn moeder is het meer een gevalletje: 'mijn manier is de enige juiste manier'. Als het afwijkt van haar normen en waarden, dan 'hoort het niet zo en moet je het op die en die manier doen'.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
maandag 2 augustus 2010 om 18:27
Ach ja, zo ben ik zelf ook wel een beetje vrees ik, al probeer ik hard om het niet te doen. Van mijn eigen moeder heb ik een hele horde dooddoeners gebietst:
Ik vind dat jij ... zou moeten doen.
"Dat kan" of "Dat mag"
Maar als je dit doet dan gebeurt er dat en je wilde toch zus of zo.
"Ja"
En de uitsmijter der dooddoeners: dat kan je wel eens zo hebben, ja.
Ze heeft ze me zelf aangeleerd, want mijn moeder liet zich ook door niemand iets vertellen. Je krijgt de kinderen die je verdient. Mijn oudste kijkt me gewoon glazig aan en zegt helemaal niets. Dat heeft hij al vroeg door.
Ik vind dat jij ... zou moeten doen.
"Dat kan" of "Dat mag"
Maar als je dit doet dan gebeurt er dat en je wilde toch zus of zo.
"Ja"
En de uitsmijter der dooddoeners: dat kan je wel eens zo hebben, ja.
Ze heeft ze me zelf aangeleerd, want mijn moeder liet zich ook door niemand iets vertellen. Je krijgt de kinderen die je verdient. Mijn oudste kijkt me gewoon glazig aan en zegt helemaal niets. Dat heeft hij al vroeg door.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 2 augustus 2010 om 18:28
heb er ook 'last' van, maar pas sinds ik moeder ben, begrijp ik het pas. De onbedwingbare neiging om te denken dat jij weet wat het beste voor je kind is en ongevraagd wil adviseren en het liefst meebepalen in de levenskeuzes. Het komt zeer waarschijnlijk vanuit heel veel liefde, dus als je dat erachter ziet, is het misschien gemakkelijker te accepteren. Maar nietemin kun je wel je grenzen hier in aangeven.
maandag 2 augustus 2010 om 18:29
quote:shahla schreef op 02 augustus 2010 @ 18:26:
[...]
Bij mijn moeder is het meer een gevalletje: 'mijn manier is de enige juiste manier'. Als het afwijkt van haar normen en waarden, dan 'hoort het niet zo en moet je het op die en die manier doen'.
Ben jij mijn zus???
[...]
Bij mijn moeder is het meer een gevalletje: 'mijn manier is de enige juiste manier'. Als het afwijkt van haar normen en waarden, dan 'hoort het niet zo en moet je het op die en die manier doen'.
Ben jij mijn zus???
Sloerie en Huppelkut, aangenaam!
maandag 2 augustus 2010 om 18:30
Ik ben 41, mijn moeder heeft die neiging ook, ik vertel haar daarom niet teveel, meestal vertel ik haar iets als het al een feit is. Ik ben zelf moeder, maar ik probeer mijn kinderen toch hun eigen keuzes te laten maken.
Denken is zo buitengewoon moeilijk dat velen de voorkeur geven aan oordelen. Otto Weiss
maandag 2 augustus 2010 om 18:31
Het ligt ook een beetje aan jezelf; als jij van het één naar het ander hupt qua banen, dan wordt een beetje (doorsnee) moeder daar behoorlijk bezorgd van, ja. Die wil graag een stabiel leven voor haar kind.
Als jij je baantje als postbezorger hebt " verklaard " door te zeggen dat je het héérlijk vindt om buiten te zijn en veel in beweging te zijn en je stort je nu vol overgave op iets waar je binnen bent en niet al te veel beweegt, dan kan ik me voorstellen dat ze daar haar bedenkingen bij heeft. En als ik me niet vergis.......... je salaris zal niet al te hoog zijn als je naar het aantal uren kijkt wat je moet werken? Klopt dat? Zo ja; dan word ik / ben ik waarschijnlijk net zoals je moeder.
Als jij je baantje als postbezorger hebt " verklaard " door te zeggen dat je het héérlijk vindt om buiten te zijn en veel in beweging te zijn en je stort je nu vol overgave op iets waar je binnen bent en niet al te veel beweegt, dan kan ik me voorstellen dat ze daar haar bedenkingen bij heeft. En als ik me niet vergis.......... je salaris zal niet al te hoog zijn als je naar het aantal uren kijkt wat je moet werken? Klopt dat? Zo ja; dan word ik / ben ik waarschijnlijk net zoals je moeder.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 2 augustus 2010 om 18:32
maandag 2 augustus 2010 om 18:41
maandag 2 augustus 2010 om 18:43
Wat je zegt erg vermoeiend. Nee lief vind ik het allerminst overkomen. Bezorgd misschien... Op de een of andere manier willen wij (kinderen) hoe oud wij ook zijn altijd nog van onze ouders een bepaalde 'goedkeuring". Daarom vertel je ook je keuze met de hoop op een leuke positieve reactie. Als er dan altijd een negatieve reactie komt dan stop je denk ik op een bepaald moment met je ouders te betrekken bij keuzes en beslissingen. Ik zou het mijn moeder dan ook zeggen als ik jou was.Zoiets van: Mam als je altijd op zo'n negatieve manier reageert dan stop ik met jou op de hoogte houden van mijn keuzes. Ik heb het gevoel dat ik me steeds moet verdedigen waarom ik bepaalde keuzes maak. Waarom reageer je zo tegen mij? Mag ik geen fouten maken zie je me niet voor vol aan? Ik vind dit heel vermoeiend. Kijk wat haar reactie is. Succes!
maandag 2 augustus 2010 om 18:47
Ik heb ook zo'n moeder. Ongetwijfeld dat er veel liefde achter zit, maar het voelt erg vaak als een veroordeling.
Ze kan zich moeilijk in een ander verplaatsen en denkt erg zwart-wit. Ik vind het juist erg prettig om mijn best te doen om dingen ook vanuit een ander oogpunt dan het mijne te bekijken. Ik zou het zo prettig vinden als ze vraagt wat de gedachte achter mijn keuze is, in plaats van deze meteen te veroordelen/ beoordelen naar haar maatstaven.
Kortom; herkenbaar. Sterkte!
Ze kan zich moeilijk in een ander verplaatsen en denkt erg zwart-wit. Ik vind het juist erg prettig om mijn best te doen om dingen ook vanuit een ander oogpunt dan het mijne te bekijken. Ik zou het zo prettig vinden als ze vraagt wat de gedachte achter mijn keuze is, in plaats van deze meteen te veroordelen/ beoordelen naar haar maatstaven.
Kortom; herkenbaar. Sterkte!
maandag 2 augustus 2010 om 18:48
Mijn moeder is ook zo, wat een herkenning.
Ze benadert alles vanuit het negatieve. Heb ik een reis naar Barcelona geboekt, is het eerste wat ze zegt: 'en hoeveel moet dat kosten?'
Show ik mijn nieuwe kleren; 'zit het niet te strak, kon je niet beter een maatje groter kopen?''
Enz enz, moet me inderdaad heel de tijd verdedigen.
Maar goed, ik ben zelf nog geen moeder, wie weet ga ik het dan wel heel erg begrijpen. Maar vervelend is het wel.
Ze benadert alles vanuit het negatieve. Heb ik een reis naar Barcelona geboekt, is het eerste wat ze zegt: 'en hoeveel moet dat kosten?'
Show ik mijn nieuwe kleren; 'zit het niet te strak, kon je niet beter een maatje groter kopen?''
Enz enz, moet me inderdaad heel de tijd verdedigen.
Maar goed, ik ben zelf nog geen moeder, wie weet ga ik het dan wel heel erg begrijpen. Maar vervelend is het wel.
