Relaties
alle pijlers
stommer dans stom!
maandag 2 augustus 2010 om 18:48
Hallo,
Wat ben ik stom geweest zeg! Vorige week heb ik mijn relatie van 6 jaar beeindigd omdat de situatie onhoudbaar was...komt er kort op neer dat er sprake was van verbaal en fysiek geweld, vreemdgaan, leugens etc.
De bom is bij mij gebarsten omdat ik erachter kwam dat hij al 3 jaar achter mijn rug met zijn ex het bed deelde en dit altijd ontkent heeft tot ik vorige week smsjes vond die er niet om logen..
Afijn, hij is vertrokken naar elders en ik was bedroefd maar zeker ook opgelucht!
Ik had mijn rust in huis terug en had het toch wel naar mijn zin ookal stond de wereld even op zijn kop.
Nu is hij gisteravond gekomen, we hebben gepraat, hij heeft alles toegegeven, spijt betuigd, hand in eigen boezem gestoken, zeker ook voor het fysieke geweldm
Beloftes gedaan, hij gaat in therapie,alles wordt anders bla bla bla!
En ik? Ik heb toegegeven en hem nog een kans gegeven, de laatste...
Heb hem verteld dat ik niets meer pik, we gaan het volgens mijn regels doen en hij ging ermee accoord..
Maar nu voelt deze beslissing zzo fout, ben weer terug bij af en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er weer in getrapt ben..
Wat nu? Moet ik hem idd die laatste kans geven, moet ik weer energie stoppen om te redeen wat er te redden valt? Ik heb 2 kids, ik wil rust in huis!!
Ik weet toch wel dat hij niet aan mijn eisen voldoet..dit voelt tijdverspilling..
Voel me echt zwaar verneukt, letterlijk en figuurlijk...
Wat ben ik stom geweest zeg! Vorige week heb ik mijn relatie van 6 jaar beeindigd omdat de situatie onhoudbaar was...komt er kort op neer dat er sprake was van verbaal en fysiek geweld, vreemdgaan, leugens etc.
De bom is bij mij gebarsten omdat ik erachter kwam dat hij al 3 jaar achter mijn rug met zijn ex het bed deelde en dit altijd ontkent heeft tot ik vorige week smsjes vond die er niet om logen..
Afijn, hij is vertrokken naar elders en ik was bedroefd maar zeker ook opgelucht!
Ik had mijn rust in huis terug en had het toch wel naar mijn zin ookal stond de wereld even op zijn kop.
Nu is hij gisteravond gekomen, we hebben gepraat, hij heeft alles toegegeven, spijt betuigd, hand in eigen boezem gestoken, zeker ook voor het fysieke geweldm
Beloftes gedaan, hij gaat in therapie,alles wordt anders bla bla bla!
En ik? Ik heb toegegeven en hem nog een kans gegeven, de laatste...
Heb hem verteld dat ik niets meer pik, we gaan het volgens mijn regels doen en hij ging ermee accoord..
Maar nu voelt deze beslissing zzo fout, ben weer terug bij af en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik er weer in getrapt ben..
Wat nu? Moet ik hem idd die laatste kans geven, moet ik weer energie stoppen om te redeen wat er te redden valt? Ik heb 2 kids, ik wil rust in huis!!
Ik weet toch wel dat hij niet aan mijn eisen voldoet..dit voelt tijdverspilling..
Voel me echt zwaar verneukt, letterlijk en figuurlijk...
maandag 2 augustus 2010 om 18:56
maandag 2 augustus 2010 om 19:02
Vertel dit heerschap gewoon dat het over en uit is en dat je niets meer voor hem voelt, behalve weerzin en afkeer.
Hem een laatste kans geven is leuk en aardig, maar als jij er helemaal klaar mee bent houdt het gewoon op. Als je niet naar je eigen gevoel dat "stop!" schreeuwt luistert, dan ben je inderdaad pas stommer dan stom bezig.
Hem een laatste kans geven is leuk en aardig, maar als jij er helemaal klaar mee bent houdt het gewoon op. Als je niet naar je eigen gevoel dat "stop!" schreeuwt luistert, dan ben je inderdaad pas stommer dan stom bezig.
maandag 2 augustus 2010 om 19:04
Lieve Mavis, pffff het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben ook elke keer met een stoplicht in de weer geweest. Ik snap heel goed dat je nu, gevoelsmatig, niet op je besluit terug kunt komen. Je hebt nu eenmaal dat nieuwe commitment liggen met hem.
Ik weet wat we allemaal zeggen, dat het wel kan, stoppen, nu direct. Maar ik wil je helpen door je te vertellen dat ik je zoooo goed begrijp.
Ik heb de laatste keer gebeden om een teken, dat ik hem voor eens en altijd de deur zou kunnen wijzen. Het kwam eerder dan verwacht. Het is nu aan jou hoe je door deze periode heen komt. Want zoals ik het mij kan voorstellen weet je inmiddels wel wat de gebruiksaanwijzingen bij hem zijn om met zo min mogelijk kleerscheuren door de tijd te komen tot hij laat zien dat hij zich niet aan jullie afspraken houdt.
Ja het is pijnlijk wat je jezelf aan doet. Door hem weer terug te nemen. Elke keer als hij lief doet en beterschap belooft... pffff ik weet het, daar ga je weer door je knieen. Maar jou tijd dat je het achter je gaat laten komt. Het is gewoon nog niet helemaal genoeg voor je. Er moet nog iets gebeuren zodat je straks echt kunt zien waardoor je voor jezelf gaat kiezen.
Wat ik je wil adviseren, wees alert, slim, hou jezelf rustig. Ontwijk de klappen van de zweep. Je weet de uitkomst al, dus terugvechten heeft geen zin. Alleen je beslissing uitzitten... of ja, toch nu zeggen dat je er vanaf ziet.
Ik denk eraan een topic te openen waar ik alle kutstreken van mijn ex op kwijt kan en alle vrouwen met mij... Heb jij daar ook wellicht behoefte aan?
Ik weet wat we allemaal zeggen, dat het wel kan, stoppen, nu direct. Maar ik wil je helpen door je te vertellen dat ik je zoooo goed begrijp.
Ik heb de laatste keer gebeden om een teken, dat ik hem voor eens en altijd de deur zou kunnen wijzen. Het kwam eerder dan verwacht. Het is nu aan jou hoe je door deze periode heen komt. Want zoals ik het mij kan voorstellen weet je inmiddels wel wat de gebruiksaanwijzingen bij hem zijn om met zo min mogelijk kleerscheuren door de tijd te komen tot hij laat zien dat hij zich niet aan jullie afspraken houdt.
Ja het is pijnlijk wat je jezelf aan doet. Door hem weer terug te nemen. Elke keer als hij lief doet en beterschap belooft... pffff ik weet het, daar ga je weer door je knieen. Maar jou tijd dat je het achter je gaat laten komt. Het is gewoon nog niet helemaal genoeg voor je. Er moet nog iets gebeuren zodat je straks echt kunt zien waardoor je voor jezelf gaat kiezen.
Wat ik je wil adviseren, wees alert, slim, hou jezelf rustig. Ontwijk de klappen van de zweep. Je weet de uitkomst al, dus terugvechten heeft geen zin. Alleen je beslissing uitzitten... of ja, toch nu zeggen dat je er vanaf ziet.
Ik denk eraan een topic te openen waar ik alle kutstreken van mijn ex op kwijt kan en alle vrouwen met mij... Heb jij daar ook wellicht behoefte aan?
maandag 2 augustus 2010 om 19:09
Goh, wat goed dat je voelt wat je voelt.
Serieus, wat geweldig.
Veel vrouwen zouden dit gevoel simpelweg ontkennen, het wegduwen om van de pijn van de breuk af te zijn.
Ik herken je gevoel, heb het zelf ook gehad, de paar keer dat ik het 'goedmaakte' met mijn ex (ook een mepper en een vreemdganger). Ik wist dat het tóch niks werd maar hij huilde zo.....ik vond hem zielig en hij beloofde me alles wat ik horen wilde.
Zes weken later was het weer zoals was en er veranderde (natuurlijk) niks.
Lieve meid, je hebt toegegeven aan zijn smeekbeden gisteren, en nu wil je onder de afspraak uit. Dat mag. Je hebt er nog eens over nagedacht, het voelt niet goed, het is wat jou betreft klaar.
Deel hem dat mede.
Ben je bang voor hem? Zorg dan dat je iemand bij je hebt als je het vertelt. Zorg dat je veilig bent maar zeg het hem en stop er mee. Volg je gevoel in dit geval helemaal!
Stoer vind ik je.
Serieus, wat geweldig.
Veel vrouwen zouden dit gevoel simpelweg ontkennen, het wegduwen om van de pijn van de breuk af te zijn.
Ik herken je gevoel, heb het zelf ook gehad, de paar keer dat ik het 'goedmaakte' met mijn ex (ook een mepper en een vreemdganger). Ik wist dat het tóch niks werd maar hij huilde zo.....ik vond hem zielig en hij beloofde me alles wat ik horen wilde.
Zes weken later was het weer zoals was en er veranderde (natuurlijk) niks.
Lieve meid, je hebt toegegeven aan zijn smeekbeden gisteren, en nu wil je onder de afspraak uit. Dat mag. Je hebt er nog eens over nagedacht, het voelt niet goed, het is wat jou betreft klaar.
Deel hem dat mede.
Ben je bang voor hem? Zorg dan dat je iemand bij je hebt als je het vertelt. Zorg dat je veilig bent maar zeg het hem en stop er mee. Volg je gevoel in dit geval helemaal!
Stoer vind ik je.
maandag 2 augustus 2010 om 19:11
Als je het niet voor jezelf kunt doen vraag jezelf dan eens af wat voor je kinderen het beste is. Geweld, leugens en bedrog lijkt me niet het soort gedrag waar je je kinderen aan bloot wilt stellen. Kunnen zij je niet het duwtje geven wat je nodig hebt om voor eens en altijd te stoppen met deze man?
maandag 2 augustus 2010 om 19:15
Dat jij hebt gezegd datje hem een laatste kans geeft, betekent niet dat je hem iets verplicht bent.
Laat hem eerst maar naar therapie gaan, etc, en dan kan je nog verder zien...
Maar luister naar je gevoel, als je zoveel rust krijgt door van hem af te zijn, moet het een makkelijke keus zijn.
@Amari74: ja, zo'n topic zal mij ook helpen hahaha
Laat hem eerst maar naar therapie gaan, etc, en dan kan je nog verder zien...
Maar luister naar je gevoel, als je zoveel rust krijgt door van hem af te zijn, moet het een makkelijke keus zijn.
@Amari74: ja, zo'n topic zal mij ook helpen hahaha
maandag 2 augustus 2010 om 19:26
Ik snap ook niet waar dat plichtsgevoel vandaan komt, waarom ik willens en wetens nog een kans geef..
Nooit eerder heb ik hem de deur gewezen, ik denk idd dat hij het niet kan verkroppen.
Hij zegt niet zonder ons te kunnen, hij miste zijn gezin, we zijn alles wat hij heeft...familie woont in buitenland.
Gesprek van gisteren was wel langer dan n uurtje, kids waren zo blij, hij blij..kon het niet over mijn hart verkrijgen de boeman te zijn terwijl ik ook wel weet dat hij de aanstichter is.
Ik loop al een jaar bij een psycholoog, heb therapie en het wordt me steeds duidelijker dat ik een pleaser ben die haar eigen geluk niet voorop stelt..altijd in dienst van anderen..
Wat ik wil is mijn gezin terug, mijn kids een papa maar ik weet dat het nooit meer als voorheen wordt en dat is moeilijk onder ogen te zien..
@amari: ik vraag me af hoeveel tekeken ik nog moet krijgen, want dit lijkt me toch wel voldoende!
Ik snap mezelf niet en dat maakt me bang, alsof ik niet voor mezelf in kan staan, alsof ik geen ruggegraat heb en dat is een waardeloos gevoel!
Je topic idee is prima, gooi hem erin zou ik zeggen!
Weet ook niet wat ik met mijm topic wil..begrip, troost, herkenning en vooral een schop onder mijn kont denk ik...
Nooit eerder heb ik hem de deur gewezen, ik denk idd dat hij het niet kan verkroppen.
Hij zegt niet zonder ons te kunnen, hij miste zijn gezin, we zijn alles wat hij heeft...familie woont in buitenland.
Gesprek van gisteren was wel langer dan n uurtje, kids waren zo blij, hij blij..kon het niet over mijn hart verkrijgen de boeman te zijn terwijl ik ook wel weet dat hij de aanstichter is.
Ik loop al een jaar bij een psycholoog, heb therapie en het wordt me steeds duidelijker dat ik een pleaser ben die haar eigen geluk niet voorop stelt..altijd in dienst van anderen..
Wat ik wil is mijn gezin terug, mijn kids een papa maar ik weet dat het nooit meer als voorheen wordt en dat is moeilijk onder ogen te zien..
@amari: ik vraag me af hoeveel tekeken ik nog moet krijgen, want dit lijkt me toch wel voldoende!
Ik snap mezelf niet en dat maakt me bang, alsof ik niet voor mezelf in kan staan, alsof ik geen ruggegraat heb en dat is een waardeloos gevoel!
Je topic idee is prima, gooi hem erin zou ik zeggen!
Weet ook niet wat ik met mijm topic wil..begrip, troost, herkenning en vooral een schop onder mijn kont denk ik...
maandag 2 augustus 2010 om 19:26
Bedenk je vooral wat je je kinderen meegeeft door genoegen te nemen met iemand die je slaat en bedriegt. Of ook zij hebben een grote kans slachtoffer te worden later (want kennelijk is het normaal) of zij hebben een grote kans zelf dader te worden (again want kennelijk normaal). Uitgewezen door statistieken. Door weg te gaan leer je ze voor zichzelf op te komen, geen genoegen te nemen met shit. Met een beetje geluk vind je binnen afzienbare tijd een lieve partner en kun je ze laten zien hoe een gezonde relatie werkt. O, en al hebben ze nog nooit geweld gezien, ze weten het. Trust me. Dus die 'smoes' kun je alvast wegstrepen.
Wanneer Jeugdzorg trouwens lucht krijgt van geweld binnen het gezin en jij blijft bij herhaling hem loop je het risico je kinderen kwijt te raken, ik heb het van dichtbij meegemaakt.
Sterkte.
Wanneer Jeugdzorg trouwens lucht krijgt van geweld binnen het gezin en jij blijft bij herhaling hem loop je het risico je kinderen kwijt te raken, ik heb het van dichtbij meegemaakt.
Sterkte.
maandag 2 augustus 2010 om 19:31
quote:mavis79 schreef op 02 augustus 2010 @ 19:26:
Hij zegt niet zonder ons te kunnen, hij miste zijn gezin, we zijn alles wat hij heeft...familie woont in buitenland.
Jah, maar dat kan niet ten koste van álles natuurlijk, zijn 'niet zonder jullie kunnen'.
Niet zonder mensen kunnen brengt met zich mee dat je er ook zuinig op moet zijn, anders drijf je ze bij je vandaan.
Zo te lezen ben jij niet zomaar tot je beslissing gekomen en je gaat zelfs behoorlijk tegen je eigen natuur in door te voelen dat je beslissing van gisteren voor jou niet de juiste was.
Kijk, als jullie als stel, als ouders, niet zouden vechten, er geen geweld zou zijn in jullie relatie, dan zou je nog kunnen zeggen, blijf voor de kinderen bij elkaar, tot die oud genoeg zijn bijvoorbeeld om met een breuk te kunnen dealen. Maar huiselijk geweld, psychisch en fysiek, dat is geen basis. Zelfs niet als er kinderen bij betrokken zijn. Je relatie met je man is geen goed voorbeeld voor kinderen, als die met geweld gepaard gaat. En voor jou is de maat vol. Waarschijnlijk ga je al heel lang allerlei grenzen over om je relatie in stand te houden, nu houdt het op. Ik denk dat dat een juiste beslissing is.
Hij zegt niet zonder ons te kunnen, hij miste zijn gezin, we zijn alles wat hij heeft...familie woont in buitenland.
Jah, maar dat kan niet ten koste van álles natuurlijk, zijn 'niet zonder jullie kunnen'.
Niet zonder mensen kunnen brengt met zich mee dat je er ook zuinig op moet zijn, anders drijf je ze bij je vandaan.
Zo te lezen ben jij niet zomaar tot je beslissing gekomen en je gaat zelfs behoorlijk tegen je eigen natuur in door te voelen dat je beslissing van gisteren voor jou niet de juiste was.
Kijk, als jullie als stel, als ouders, niet zouden vechten, er geen geweld zou zijn in jullie relatie, dan zou je nog kunnen zeggen, blijf voor de kinderen bij elkaar, tot die oud genoeg zijn bijvoorbeeld om met een breuk te kunnen dealen. Maar huiselijk geweld, psychisch en fysiek, dat is geen basis. Zelfs niet als er kinderen bij betrokken zijn. Je relatie met je man is geen goed voorbeeld voor kinderen, als die met geweld gepaard gaat. En voor jou is de maat vol. Waarschijnlijk ga je al heel lang allerlei grenzen over om je relatie in stand te houden, nu houdt het op. Ik denk dat dat een juiste beslissing is.
maandag 2 augustus 2010 om 19:31
Je verhaal klinkt een beetje naar wat ik met mijn ex heb meegemaakt. Geen kinderen mee, gelukkig.
Wat mij destijds heeft geholpen (nadat ik hem kans nr.3 zag verpesten) is de vraag of hij nog wel wat toevoegde aan samenzijn. Ik had alleen maar werk en zorgen aan hem, en geen leuk gevoel, etc. Einde verhaal. Beste beslissing ooit.
Hij belde een jaar later nog, dat hij was begonnen met therapie. Heb hem gezegd dat ik het goed van hem vond, en dat hij mijn telefoonnummer wel weg kon doen.
Wat mij destijds heeft geholpen (nadat ik hem kans nr.3 zag verpesten) is de vraag of hij nog wel wat toevoegde aan samenzijn. Ik had alleen maar werk en zorgen aan hem, en geen leuk gevoel, etc. Einde verhaal. Beste beslissing ooit.
Hij belde een jaar later nog, dat hij was begonnen met therapie. Heb hem gezegd dat ik het goed van hem vond, en dat hij mijn telefoonnummer wel weg kon doen.
maandag 2 augustus 2010 om 19:34
