Psyche
alle pijlers
familiedrama
vrijdag 6 augustus 2010 om 23:40
hallo iedereen,
ik heb een aantal jaar geleden een familiedrama mee gemaakt,
mijn moeder wilde mij vermoorden en daarna zich zelf.
dit is gelukkig niet gelukt. maar daarna is er veel gebeurd, heb in een pleeggezin gewoon in mijn woonplaats van toen, daarna naar mijn vader gegaan die ergens anders woonde..
ik heb me moeder daarna nog 1 keer gezien omdat bureau jeugdzorg dat beter vond voor de rouwverwerking..sindsdien heb ik haar nooit meer gezien.
in de tijd dat ik in een pleeggezin heb gewoont heb ik bijna tot geen contact meer gehad met mijn familie, ze vonden dat een nichtje, de tantes of oos moeten bellen en niet andersom.
als ik toch een tante of oom zag kwam steeds mijn moeder steets ter spraken, terwijl ik daar niet veel behoefde aan had.
en steeds vonden ze het vreemd waarom ik mijn moeder niet wil zien.
nu naar een jaar of 6 geleden doen ze dit nog steeds..alleen dan over de mail..
vind iemand het raar dat ik geen contact wil met mijn moeder??
of heeft iemand dit ook mee gemaakt? het lijkt mij fijn om met iemand te kunnen praten die het ook mee heeft gemaakt, die begrijpt wat ik bedoel
ik heb een aantal jaar geleden een familiedrama mee gemaakt,
mijn moeder wilde mij vermoorden en daarna zich zelf.
dit is gelukkig niet gelukt. maar daarna is er veel gebeurd, heb in een pleeggezin gewoon in mijn woonplaats van toen, daarna naar mijn vader gegaan die ergens anders woonde..
ik heb me moeder daarna nog 1 keer gezien omdat bureau jeugdzorg dat beter vond voor de rouwverwerking..sindsdien heb ik haar nooit meer gezien.
in de tijd dat ik in een pleeggezin heb gewoont heb ik bijna tot geen contact meer gehad met mijn familie, ze vonden dat een nichtje, de tantes of oos moeten bellen en niet andersom.
als ik toch een tante of oom zag kwam steeds mijn moeder steets ter spraken, terwijl ik daar niet veel behoefde aan had.
en steeds vonden ze het vreemd waarom ik mijn moeder niet wil zien.
nu naar een jaar of 6 geleden doen ze dit nog steeds..alleen dan over de mail..
vind iemand het raar dat ik geen contact wil met mijn moeder??
of heeft iemand dit ook mee gemaakt? het lijkt mij fijn om met iemand te kunnen praten die het ook mee heeft gemaakt, die begrijpt wat ik bedoel
vrijdag 6 augustus 2010 om 23:48
Ik heb - gelukkig - nooit zoiets mee hoeven maken.
Ik vind het helemaal niet raar dat jij je moeder niet meer wilt zien. Ik had het trouwens ook niet raar gevonden als je haar nog wel had willen zien. Gevoel is enorm persoonlijk en we voelen en verwerken dingen allemaal op onze eigen manier. En dat moet je, vind ik, respecteren.
Ik vind het dan ook heel rot voor je dat je schrijft dat jouw ooms en tantes er niet voor je zijn geweest de afgelopen jaren en dat ze jouw gevoelens niet respecteren.
Heb jij, naast die periode pleegzorg, ook andere hulp gehad? Bijvoorbeeld van een goede psycholoog?
Ik kan er verder weinig zinnigs over zeggen, behalve dat ik je heel veel sterkte wens!
Ik vind het helemaal niet raar dat jij je moeder niet meer wilt zien. Ik had het trouwens ook niet raar gevonden als je haar nog wel had willen zien. Gevoel is enorm persoonlijk en we voelen en verwerken dingen allemaal op onze eigen manier. En dat moet je, vind ik, respecteren.
Ik vind het dan ook heel rot voor je dat je schrijft dat jouw ooms en tantes er niet voor je zijn geweest de afgelopen jaren en dat ze jouw gevoelens niet respecteren.
Heb jij, naast die periode pleegzorg, ook andere hulp gehad? Bijvoorbeeld van een goede psycholoog?
Ik kan er verder weinig zinnigs over zeggen, behalve dat ik je heel veel sterkte wens!
vrijdag 6 augustus 2010 om 23:48
Ik heb het niet zelf meegemaakt, dus kan niet uit eigen ervaring spreken.
Mìjn gevoel zegt me echter dat het niet gek is dat je geen contact wil met je moeder. Heel primair geeft een moeder haar kind het leven, zorgt voor de veiligheid van dat kind en leert dat kind wat het moet weten om later zelf voor zijn/haar eigen veiligheid te zorgen. En daar is het in de relatie tussen jou en je moeder gewoon heel, heel erg misgegaan.
Dat dóet iets met je, dat kàn niet anders. Dus nee, IK vind het absoluut niet gek.
Een ander verhaal is natuurlijk hoe je er dan mee om moet gaan. En dat lijkt me voor iedereen anders. Maar het lijkt me wel wijs als je kunt proberen om de deur niet definitief dicht te gooien. Uit je post meen ik op te maken dat je nog redelijk jong bent, en je hebt nog een heel leven voor je. Een leven waarin je nieuwe dingen leert, en soms ook tot heel nieuwe inzichten komt. Door nu de deur niet definitief dicht te gooien, blijf je een mogelijkheid houden om ooit, mocht je dat willen, contact met je moeder te hebben.
Is contact met je moeder iets waar je naar moet streven? Naar mijn mening niet. Je moet streven naar een gezonde en gelukkige jij. En als, door het verleden, je moeder daar nu niet bij hoort, dan is dat zo.
Heb je nog begeleiding, een therapeut of vertrouwenspersoon waarmee je kunt praten hierover?
in ieder geval.
Mìjn gevoel zegt me echter dat het niet gek is dat je geen contact wil met je moeder. Heel primair geeft een moeder haar kind het leven, zorgt voor de veiligheid van dat kind en leert dat kind wat het moet weten om later zelf voor zijn/haar eigen veiligheid te zorgen. En daar is het in de relatie tussen jou en je moeder gewoon heel, heel erg misgegaan.
Dat dóet iets met je, dat kàn niet anders. Dus nee, IK vind het absoluut niet gek.
Een ander verhaal is natuurlijk hoe je er dan mee om moet gaan. En dat lijkt me voor iedereen anders. Maar het lijkt me wel wijs als je kunt proberen om de deur niet definitief dicht te gooien. Uit je post meen ik op te maken dat je nog redelijk jong bent, en je hebt nog een heel leven voor je. Een leven waarin je nieuwe dingen leert, en soms ook tot heel nieuwe inzichten komt. Door nu de deur niet definitief dicht te gooien, blijf je een mogelijkheid houden om ooit, mocht je dat willen, contact met je moeder te hebben.
Is contact met je moeder iets waar je naar moet streven? Naar mijn mening niet. Je moet streven naar een gezonde en gelukkige jij. En als, door het verleden, je moeder daar nu niet bij hoort, dan is dat zo.
Heb je nog begeleiding, een therapeut of vertrouwenspersoon waarmee je kunt praten hierover?
in ieder geval.
Iets anders
vrijdag 6 augustus 2010 om 23:53
Niet meegemaakt, en ik vrees voor jou en hoop voor anderen dat je niet veel mensen gaat treffen die iets soortgelijks hebben meegemaakt als jij. Wat afschuwelijk voor je, meid. Voor wat het waard is: nee, ik vind het helemaal niet raar dat je niet zit te wachten op contact met je moeder. Verre van raar zelfs.
Mag ik vragen hoe oud je bent?
Mag ik vragen hoe oud je bent?
.
vrijdag 6 augustus 2010 om 23:57
zaterdag 7 augustus 2010 om 00:14
Het is niet raar dat je geen contact wil met je moeder, maar het is ook begrijpelijk dat je familie daar wel op hoopt.
Wat jouw moeder gedaan heeft is afschuwelijk! Maar daar zal een hoop achter zitten. Misschien wil ze haar geweten sussen oid, speelt ze in op je familie. (puur speculeren dit!)
Duidelijk aangeven geen behoefte te hebben aan contact en duidelijk aangeven dat je niet zit te wachten op de (ver)oordelingen van je familie. Misschien/hopelijk stoppen ze er mee.
Wat jouw moeder gedaan heeft is afschuwelijk! Maar daar zal een hoop achter zitten. Misschien wil ze haar geweten sussen oid, speelt ze in op je familie. (puur speculeren dit!)
Duidelijk aangeven geen behoefte te hebben aan contact en duidelijk aangeven dat je niet zit te wachten op de (ver)oordelingen van je familie. Misschien/hopelijk stoppen ze er mee.
zaterdag 7 augustus 2010 om 00:30
zaterdag 7 augustus 2010 om 00:32
ik snap heel goed dat jij je moeder niet wilt zien. Ik snap eigenlijk niet waarom de mensen die dat naar jou mailen dat niet begrijpen. Hebben zij nog wel contact met je moeder?
Mag ik vragen hou oud je bent? Mischien is het goed en verstandig om eens een duidelijk signaal naar die mensen af te geven. Een korte duidelijke mail of brief waarin je aangeeft dat jij geen behoefte hebt aan contact met je moeder en dat je ook geen behoefte hebt aan mensen die het aan je willen opdringen en dat op het moment dat je wel behoefte krijg aan een ontmoeting o.i.d. dat je het dan zelf regelt. Voor de rest geen inhoudelijke/emotionele uitleg.
Mag ik vragen hou oud je bent? Mischien is het goed en verstandig om eens een duidelijk signaal naar die mensen af te geven. Een korte duidelijke mail of brief waarin je aangeeft dat jij geen behoefte hebt aan contact met je moeder en dat je ook geen behoefte hebt aan mensen die het aan je willen opdringen en dat op het moment dat je wel behoefte krijg aan een ontmoeting o.i.d. dat je het dan zelf regelt. Voor de rest geen inhoudelijke/emotionele uitleg.
zaterdag 7 augustus 2010 om 00:50
Sjonge wat heftig. Nee gelukkig niet meegemaakt. Wel dat ik ook geen contact meer met mijn moeder heb.
Maar ik snap dat je geen contact meer wilt. Niet meer dan logisch. Ook al is het diegene die je gebaard heeft en je hebt maar 1 echte moeder, soms kan je niet anders. Om jezelf en je gevoelens te beschermen. Om niet gekwetst te worden, en zeker in jouw geval dat je moeder geprobeerd heeft om je van het leven te beroven.
Maar het zal ook pijn doen. De persoon waar je van hield is niet meer de persoon die het nu is.
Weet je, ik hoop dat je mij en de andere forummers geloofd dat het niet raar is dat je op dit moment, of misschien nooit meer, je moeder wilt zien. Het is niet een kleinigheidje dat je een tik op je hand kreeg toen je iets fouts deed. Nee je moeder heeft in 1 klap jouw leven omgegooid, een leven dat vertrouwd behoorde te zijn. En in diezelfde klap had je ook opeens geen moeder meer, zomaar uit het niets.
Heb je veel steun gehad bij je pleegouders of andere hulp? Heb je nog wel contact met je biologische vader?
Misschien is het fijn om met een professionele hulp hierover te praten? Het is niet mis wat je is overkomen. En misschien tref je hier net niet iemand die het ook heeft meegemaakt.
Nou heel veel sterkte en ik hoop dat je eruit komt.
Maar ik snap dat je geen contact meer wilt. Niet meer dan logisch. Ook al is het diegene die je gebaard heeft en je hebt maar 1 echte moeder, soms kan je niet anders. Om jezelf en je gevoelens te beschermen. Om niet gekwetst te worden, en zeker in jouw geval dat je moeder geprobeerd heeft om je van het leven te beroven.
Maar het zal ook pijn doen. De persoon waar je van hield is niet meer de persoon die het nu is.
Weet je, ik hoop dat je mij en de andere forummers geloofd dat het niet raar is dat je op dit moment, of misschien nooit meer, je moeder wilt zien. Het is niet een kleinigheidje dat je een tik op je hand kreeg toen je iets fouts deed. Nee je moeder heeft in 1 klap jouw leven omgegooid, een leven dat vertrouwd behoorde te zijn. En in diezelfde klap had je ook opeens geen moeder meer, zomaar uit het niets.
Heb je veel steun gehad bij je pleegouders of andere hulp? Heb je nog wel contact met je biologische vader?
Misschien is het fijn om met een professionele hulp hierover te praten? Het is niet mis wat je is overkomen. En misschien tref je hier net niet iemand die het ook heeft meegemaakt.
Nou heel veel sterkte en ik hoop dat je eruit komt.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
zaterdag 7 augustus 2010 om 12:05
bedankt voor al jullie lieve berichtjes.
ik ben nu 21, toen dit gebeurde was ik 14.
en ik heb dus hulp gehad van ijn pleegzorg, daar ben ik goed tot ezelf terug gekomen, heb daar een fijne en goede tijd gehad.
ik heb ook hulp van een psychiater gehad, nu ga ik daar nog 1 x in het half jaar naar toe.
met mijn echte vader heb ik wel gewoon contact, ik woon daar nu ook, hier woont ook mijn echte broer, die was er gelukkig niet bij op die avond zelf.
maar hij heeft er wel een na klap van gehad, hij kon er niet over praten en is aan de drugs gegaan.
hier heeft hij een half jaar voor in een affkickkliniek gezeten en is nu weer helemaal clean, en hij gaat nu ook naar een psychiater om dit te verwerken, hij heeft in het begin nog wel contact gehad met mijn moeder maar nu ook niet meer.
ik weet dat heel veel mensen die "gelukkig"niet mee aken, ik gun het ook niemand, zelf mijn ergste vijanden niet..
ik heb nog geluk gehad dat ik nog leef, bij de meeste familiedrama's hoor je dat iedereen is overleden...
ik ben nu 21, toen dit gebeurde was ik 14.
en ik heb dus hulp gehad van ijn pleegzorg, daar ben ik goed tot ezelf terug gekomen, heb daar een fijne en goede tijd gehad.
ik heb ook hulp van een psychiater gehad, nu ga ik daar nog 1 x in het half jaar naar toe.
met mijn echte vader heb ik wel gewoon contact, ik woon daar nu ook, hier woont ook mijn echte broer, die was er gelukkig niet bij op die avond zelf.
maar hij heeft er wel een na klap van gehad, hij kon er niet over praten en is aan de drugs gegaan.
hier heeft hij een half jaar voor in een affkickkliniek gezeten en is nu weer helemaal clean, en hij gaat nu ook naar een psychiater om dit te verwerken, hij heeft in het begin nog wel contact gehad met mijn moeder maar nu ook niet meer.
ik weet dat heel veel mensen die "gelukkig"niet mee aken, ik gun het ook niemand, zelf mijn ergste vijanden niet..
ik heb nog geluk gehad dat ik nog leef, bij de meeste familiedrama's hoor je dat iedereen is overleden...
zaterdag 7 augustus 2010 om 14:47
@Vira
Wat goed dat je nog steeds elk half jaar bij de psych komt. Mocht je daar behoefte aan hebben, dan kun je de frequentie ook tijdelijk iets opschroeven. Met dit soort heftige trauma's zie je vaak dat je er soms periodes wat meer afstand van kunt nemen en dat het je op andere momenten juist weer meer bezig houdt. Ook dat is heel normaal.
Wat goed dat je nog steeds elk half jaar bij de psych komt. Mocht je daar behoefte aan hebben, dan kun je de frequentie ook tijdelijk iets opschroeven. Met dit soort heftige trauma's zie je vaak dat je er soms periodes wat meer afstand van kunt nemen en dat het je op andere momenten juist weer meer bezig houdt. Ook dat is heel normaal.
zaterdag 7 augustus 2010 om 19:53
ja mijn ouders ijn gescheiden toen ik 3 maanden was..
de rest van mijn familie van mijn moederskant heeft wel contact met haar, ze gaan met haar om alsof er niks gebeurd is...ik en mijn broer en vader etc hebben geen contact meer met haar..
ja mijn moeder is opgepakt, nou ja ze moest van de reclassering aangifte doen anders zouden ze haar oppakken..ik en de rest van de fam. mijn vader, mentor op school goede vriendin van mijn moeder zijn verhoord, en ze hebben in het huis dingen gezocht, computer meegenomen etc voor onderzoek.
ze heeft 3 jaar celstraf gekregen en daarna nog tbs.. maar ze kwam wel eerder vrij wegens goed gedrag...
de rest van mijn familie van mijn moederskant heeft wel contact met haar, ze gaan met haar om alsof er niks gebeurd is...ik en mijn broer en vader etc hebben geen contact meer met haar..
ja mijn moeder is opgepakt, nou ja ze moest van de reclassering aangifte doen anders zouden ze haar oppakken..ik en de rest van de fam. mijn vader, mentor op school goede vriendin van mijn moeder zijn verhoord, en ze hebben in het huis dingen gezocht, computer meegenomen etc voor onderzoek.
ze heeft 3 jaar celstraf gekregen en daarna nog tbs.. maar ze kwam wel eerder vrij wegens goed gedrag...
zaterdag 7 augustus 2010 om 20:02
Je klinkt sterk Vira. Heb je nog steun/contact met je pleeggezin? Wat ik zou zeggen, probeer alleen lieve mensen die met je begaan zijn om je heen te verzamelen.
Het volgende zal niet iedereen het mee eens zijn, maar als familie zo'n nare druk of invloed heeft, misschien moet je eens overdenken om met ze te kappen. Ik zal zeggen, het doet ook pijn geen familie meer, maar als het contact meer verdriet doet dan het "oplevert" dan is het misschien een optie?
Ik heb dat wel gedaan. Familie van mijn moederskant heb ik nooit gekend. Maar van mijn vaderskant wel. Toen mijn vader overleed gaven ze mijn moeder de schuld die er niets mee te maken had. Dus ik heb voor mijn moeder gekozen. Jaren later zagen ze in dat ze fout zaten maar toen heb ik bedankt voor "de eer" om weer contact te hebben. Helaas zie ik mijn moeder ook niet meer maar daar wil ik het verder niet over hebben.
Maar als iets je zo pijn doet of vervelend is, dan zou ik het eens overwegen.
Het volgende zal niet iedereen het mee eens zijn, maar als familie zo'n nare druk of invloed heeft, misschien moet je eens overdenken om met ze te kappen. Ik zal zeggen, het doet ook pijn geen familie meer, maar als het contact meer verdriet doet dan het "oplevert" dan is het misschien een optie?
Ik heb dat wel gedaan. Familie van mijn moederskant heb ik nooit gekend. Maar van mijn vaderskant wel. Toen mijn vader overleed gaven ze mijn moeder de schuld die er niets mee te maken had. Dus ik heb voor mijn moeder gekozen. Jaren later zagen ze in dat ze fout zaten maar toen heb ik bedankt voor "de eer" om weer contact te hebben. Helaas zie ik mijn moeder ook niet meer maar daar wil ik het verder niet over hebben.
Maar als iets je zo pijn doet of vervelend is, dan zou ik het eens overwegen.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
zaterdag 7 augustus 2010 om 20:25
Een ding is duidelijk, als je geen contact wil kan niemand je dwingen en iedereen duidelijk laten weten dat dat je wens is, is zeker op z'n plaats.
Maar toch een paar vragen en opmerkingen:
Hoe zag je familieleven met je moeder(en broer?) eruit voor dat vreselijk gebeurtenis? Wat was de aanleiding?
Iets anders nog; als je nu contact zou hebben met je moeder zou je een heel andere omgang met haar krijgen dan vroeger. Je bent nu een volwassen vrouw, je moeder iemand die geboet heeft voor haar daden en ook in behandeling is geweest, zij is misschien ook heel anders geworden(voor de beter bedoel ik dan). Je zou van een relatie moeder-dochter gaan naar een meer gelijkwaardig relatie van 2 volwassen vrouwen die misschien op een speciale manier vriendinnen zouden kunnen worden.
Ergens is het toch niet zo gek dat je moeder contact met je wilt(en dat ventileert via haar familie) en voor jou zou misschien ook positief zjn. Er is geen andere relatie die zo sterk is als ouders-kinderen, moeders helemaal.
Maar toch een paar vragen en opmerkingen:
Hoe zag je familieleven met je moeder(en broer?) eruit voor dat vreselijk gebeurtenis? Wat was de aanleiding?
Iets anders nog; als je nu contact zou hebben met je moeder zou je een heel andere omgang met haar krijgen dan vroeger. Je bent nu een volwassen vrouw, je moeder iemand die geboet heeft voor haar daden en ook in behandeling is geweest, zij is misschien ook heel anders geworden(voor de beter bedoel ik dan). Je zou van een relatie moeder-dochter gaan naar een meer gelijkwaardig relatie van 2 volwassen vrouwen die misschien op een speciale manier vriendinnen zouden kunnen worden.
Ergens is het toch niet zo gek dat je moeder contact met je wilt(en dat ventileert via haar familie) en voor jou zou misschien ook positief zjn. Er is geen andere relatie die zo sterk is als ouders-kinderen, moeders helemaal.
zaterdag 7 augustus 2010 om 21:37
ik woonde al een tijd alleen met mijn moeder, mijn broer is al eerder naar mijn vader verhuisd omdat mijn moeder niet voor hem kon zorgen hij was "puber"met puber streken.
mijn moeder heeft voor die tijd een paar keer op een paaz afdeling in het ziekenhuis gelegen en daar kwam uit dat ze bordeline heeft. dit ontkende ze en de familie jaren lang..
mijn moeder heeft jaren lang ook hulp gehad bij spaty..
de aanleiding was dat ze zelf niet meer wilde leven en mij niet alleen wilde laten leven...ze had die dag een psychoce, ze wisst niet wat ze deed.(dit is natuurlijk niet een excuus) voor mij niet in ieder geval.
nadat ze is onderzocht op het pieter baan centrum kwam er toch weer uit dat ze bordeline had..de fam. reageerde boos op de spaty omdat ze dat nooit wiste, terwijl het wel bekend was.
als ik ooit weer contact krijg met mijn moeder zal dat inderdaad nooit het zelfde zijn, de vertrouwen die er is, is helemaal weg.
en ik weet niet of die er ooit nog komt...het heeft mij erg veel pijn gedaan en erg gekwets,,iets wat ik nooit gedacht had dat dit zou gebeuren.die dag heeft ze haar psychiater gezegt dat het goed ging en dat ze geen hulp meer nodig had..terwijl het eigenlijk helemaal niet goed ging en hun hadden niks door.
ik weet dat ze dit gedaan heeft omdat ze geen andere manier wist om hulp te zoeken. maar voor mij is het toch nog moeilijk om "normaal"met haar om te gaan, zoals de rest van de fam. doet.
ik weet dat ze nu niet labiel heeft, ze zou alltijd hulp nodig hebben. ik weet ook niet of ze spijt heeft voor wat ze gedaan heeft, ze heeft het wel gezegt toen ze in die psychose zat, maar dan weet je niet wat je doet.. toen ik haar de enige keer heb gezien naar die tijd heb ik het wel gevraagd kreeg daar alleen niet een duidelijke antwoord op..
ik heb nog de "deuren"niet helemaal dicht zitten, hij zit op een kiertje..
ik heb gelukkig nog een goed contact met mijn pleegouders,dat is erg fijn, ze hebben natuurlijk erg veel voor me gedaan
mijn moeder heeft voor die tijd een paar keer op een paaz afdeling in het ziekenhuis gelegen en daar kwam uit dat ze bordeline heeft. dit ontkende ze en de familie jaren lang..
mijn moeder heeft jaren lang ook hulp gehad bij spaty..
de aanleiding was dat ze zelf niet meer wilde leven en mij niet alleen wilde laten leven...ze had die dag een psychoce, ze wisst niet wat ze deed.(dit is natuurlijk niet een excuus) voor mij niet in ieder geval.
nadat ze is onderzocht op het pieter baan centrum kwam er toch weer uit dat ze bordeline had..de fam. reageerde boos op de spaty omdat ze dat nooit wiste, terwijl het wel bekend was.
als ik ooit weer contact krijg met mijn moeder zal dat inderdaad nooit het zelfde zijn, de vertrouwen die er is, is helemaal weg.
en ik weet niet of die er ooit nog komt...het heeft mij erg veel pijn gedaan en erg gekwets,,iets wat ik nooit gedacht had dat dit zou gebeuren.die dag heeft ze haar psychiater gezegt dat het goed ging en dat ze geen hulp meer nodig had..terwijl het eigenlijk helemaal niet goed ging en hun hadden niks door.
ik weet dat ze dit gedaan heeft omdat ze geen andere manier wist om hulp te zoeken. maar voor mij is het toch nog moeilijk om "normaal"met haar om te gaan, zoals de rest van de fam. doet.
ik weet dat ze nu niet labiel heeft, ze zou alltijd hulp nodig hebben. ik weet ook niet of ze spijt heeft voor wat ze gedaan heeft, ze heeft het wel gezegt toen ze in die psychose zat, maar dan weet je niet wat je doet.. toen ik haar de enige keer heb gezien naar die tijd heb ik het wel gevraagd kreeg daar alleen niet een duidelijke antwoord op..
ik heb nog de "deuren"niet helemaal dicht zitten, hij zit op een kiertje..
ik heb gelukkig nog een goed contact met mijn pleegouders,dat is erg fijn, ze hebben natuurlijk erg veel voor me gedaan
maandag 4 oktober 2010 om 16:00
