Relaties
alle pijlers
zomaar weg
woensdag 11 augustus 2010 om 01:05
hallo allemaal,
heb veel zitten lezen op deze site en wil mijn verhaal eigenlijk even kwijt
in augustus 2007 leerde ik mijn vriend/ex kennen .
kort daarnaar werdt ik zwanger , en hebben beide ervoor gekozen om ervoor te gaan.
er was alleen 1 probleem we woonden beide bij mijn ouders.
maar die vonden het geen probleem dat we daar nog een tijdje zouden blijven en een babykamer zouden maken.
juni 2008 is ons zoontje geboren
in december 2008 kregen we een huisje toegewezen, maar in januari 2009liep de relatie stuk.
naar 3 weken hebben we besloten het toch te gaan proberen met zijn 3tje in het nieuwe huisje,
dit ging een tijdje goed , maar al snel kwamen er veel ruzie`s.
mijn vriend/ex wilde zijn vrijheid terug en keek weinig meer om naar mij en mijn zoontje.
altijd was hij maar weg met vrienden.
tot ik in oktober 2009 zoiets had van dit kan zo niet meer!
dus heb hem verteld dat het over was en beter was als hij zijn spullen zou pakken.
maar ik hielt nog wel van hem, het was mijn bedoeling om hem te laten schrikken .
de volgende dag hebben we samen gepraat , en dat ging eigenlijk heel goed en hij is terug gekomen.
tot mei 2010 is het goed gegaan maar toen kwam het gezeik weer .
tot gisteren...
we kwamen uit bed en er was niks aan de hand .
me vriend/ex ging zoals gewoonlijk xboxe en me zoontje en ik waren ons klaar aan het maken om naar mijn ouders te gaan.
ondertussen kwam er nog een maat van mijn vriend/ex langst om te xboxe, en ik ben weggegaan met mijn zoontje naar mijn ouders.
ik had hem eind van de middag een smsje gestuurd of hij thuis was , maar kreeg hier geen reactie op.
maar dacht er verder niet aan want dat gebeurde wel vaker.
tot ik savonds met mijn zoontje thuis kwam en het was donker in huis ,doe de voordeur open en het was stil.
dus ik dacht dat hij met vrienden weg was .
tot dat ik de woonkamer in kwam lopen en zag dat de televisie van de muur was.
het enige wat er nog hing was een beugel.
dus mijn eerste reactie was shiit er is ingebroken.
tot ik goed verder ging kijken en zag dat al zijn spullen weg waren
dus hop weer in de auto en hem proberen te bellen maar kreeg geen gehoor.
dus ben ik naar zijn moeder gegaan en gevraagd of zij van iets wist .
maar ze zei van niet en zou hem voor me bellen en vragen of hij mij wilde bellen.
onderweg naar huis belde hij me , en vertelde me dat hij het al gepland had om te vertrekken als ik er niet zou zijn .
en daar moest ik het mee doen.
vanmiddag is hij langst geweest om te praten maar het enige wat hij me zei was, dat het over was en dat ik zijn moeder niet meer lastig moet vallen door onverwacht aan de deur te staan.
en wat me het meeste pijn doet is dat hij geen woord over ons zoontje gezegt heeft.
en hoe moet ik ingodsnaam een kind van net 2 jaar uitleggen dat zijn papa weg is.
als hij een scooter ziet is het eerste wat hij doet is wijzen en roept papa papa
dan breekt mijn hart
ik heb hem nog een smsje gestuurd omdat hij zijn telefoon toch niet opneemt , met het verzoek om te prate over ons zoontje.
maar ook hierop kreeg ik geen gehoor.
het is een beetje een lang verhaal geworden maar moest het van me afschrijven en hoop eigenlijk een beetje op tips
heb veel zitten lezen op deze site en wil mijn verhaal eigenlijk even kwijt
in augustus 2007 leerde ik mijn vriend/ex kennen .
kort daarnaar werdt ik zwanger , en hebben beide ervoor gekozen om ervoor te gaan.
er was alleen 1 probleem we woonden beide bij mijn ouders.
maar die vonden het geen probleem dat we daar nog een tijdje zouden blijven en een babykamer zouden maken.
juni 2008 is ons zoontje geboren
in december 2008 kregen we een huisje toegewezen, maar in januari 2009liep de relatie stuk.
naar 3 weken hebben we besloten het toch te gaan proberen met zijn 3tje in het nieuwe huisje,
dit ging een tijdje goed , maar al snel kwamen er veel ruzie`s.
mijn vriend/ex wilde zijn vrijheid terug en keek weinig meer om naar mij en mijn zoontje.
altijd was hij maar weg met vrienden.
tot ik in oktober 2009 zoiets had van dit kan zo niet meer!
dus heb hem verteld dat het over was en beter was als hij zijn spullen zou pakken.
maar ik hielt nog wel van hem, het was mijn bedoeling om hem te laten schrikken .
de volgende dag hebben we samen gepraat , en dat ging eigenlijk heel goed en hij is terug gekomen.
tot mei 2010 is het goed gegaan maar toen kwam het gezeik weer .
tot gisteren...
we kwamen uit bed en er was niks aan de hand .
me vriend/ex ging zoals gewoonlijk xboxe en me zoontje en ik waren ons klaar aan het maken om naar mijn ouders te gaan.
ondertussen kwam er nog een maat van mijn vriend/ex langst om te xboxe, en ik ben weggegaan met mijn zoontje naar mijn ouders.
ik had hem eind van de middag een smsje gestuurd of hij thuis was , maar kreeg hier geen reactie op.
maar dacht er verder niet aan want dat gebeurde wel vaker.
tot ik savonds met mijn zoontje thuis kwam en het was donker in huis ,doe de voordeur open en het was stil.
dus ik dacht dat hij met vrienden weg was .
tot dat ik de woonkamer in kwam lopen en zag dat de televisie van de muur was.
het enige wat er nog hing was een beugel.
dus mijn eerste reactie was shiit er is ingebroken.
tot ik goed verder ging kijken en zag dat al zijn spullen weg waren
dus hop weer in de auto en hem proberen te bellen maar kreeg geen gehoor.
dus ben ik naar zijn moeder gegaan en gevraagd of zij van iets wist .
maar ze zei van niet en zou hem voor me bellen en vragen of hij mij wilde bellen.
onderweg naar huis belde hij me , en vertelde me dat hij het al gepland had om te vertrekken als ik er niet zou zijn .
en daar moest ik het mee doen.
vanmiddag is hij langst geweest om te praten maar het enige wat hij me zei was, dat het over was en dat ik zijn moeder niet meer lastig moet vallen door onverwacht aan de deur te staan.
en wat me het meeste pijn doet is dat hij geen woord over ons zoontje gezegt heeft.
en hoe moet ik ingodsnaam een kind van net 2 jaar uitleggen dat zijn papa weg is.
als hij een scooter ziet is het eerste wat hij doet is wijzen en roept papa papa
dan breekt mijn hart
ik heb hem nog een smsje gestuurd omdat hij zijn telefoon toch niet opneemt , met het verzoek om te prate over ons zoontje.
maar ook hierop kreeg ik geen gehoor.
het is een beetje een lang verhaal geworden maar moest het van me afschrijven en hoop eigenlijk een beetje op tips
woensdag 11 augustus 2010 om 08:48
Bah! Wat een vervelende situatie!
Maar volgens mij gaat het helemaal goed komen met jou! Je lijkt me een hele sterke en nuchtere dame, je hebt nu al op een rijtje wat je wil. Niet onnodig treuren, maar gewoon doorgaan en er het het beste van maken, goed zo! Je zoontje mag blij zijn met zo'n mama!
Sterkte!
Maar volgens mij gaat het helemaal goed komen met jou! Je lijkt me een hele sterke en nuchtere dame, je hebt nu al op een rijtje wat je wil. Niet onnodig treuren, maar gewoon doorgaan en er het het beste van maken, goed zo! Je zoontje mag blij zijn met zo'n mama!
Sterkte!
woensdag 11 augustus 2010 om 08:58
Klinkt als een relatie waar je meer ellende dan plezier van hebt gehad TO. Laat hem dus mooi gaan. Natuurlijk doet het wel verdriet omdat je een ander beeld voor ogen had hoe je gezin eruit zou zien, maar dat verdriet slijt op termijn.
Ik zou geen aangifte doen. Ik zou hem wel vragen je een vergoeding te geven van de meegenomen spullen. Of kijk eens of hij heeft mee betaalt aan de dingen die er nog staan. Als het bedrag een beetje in balans is, zou ik het mooi zo laten.
Meld ook even bij je woningbouw en bij de gemeente dat je nu alleen op dit adres woont. Dan hoef je namelijk minder heffingen te betalen. En ook bij de belastingdienst kun je geloof ik een eenoudertoeslag krijgen. Kijk verder ook even naar je zorgtoeslag en eventuele huurtoeslag. Misschien krijg je in je eentje wel meer.
Succes met alles en bouw nu aan een fijn en rustig plekje voor jou en je kind. En trap niet zo snel weer in een relatieval (pas aan kinderen beginnen als je weet dat je safe zit).
Ik zou geen aangifte doen. Ik zou hem wel vragen je een vergoeding te geven van de meegenomen spullen. Of kijk eens of hij heeft mee betaalt aan de dingen die er nog staan. Als het bedrag een beetje in balans is, zou ik het mooi zo laten.
Meld ook even bij je woningbouw en bij de gemeente dat je nu alleen op dit adres woont. Dan hoef je namelijk minder heffingen te betalen. En ook bij de belastingdienst kun je geloof ik een eenoudertoeslag krijgen. Kijk verder ook even naar je zorgtoeslag en eventuele huurtoeslag. Misschien krijg je in je eentje wel meer.
Succes met alles en bouw nu aan een fijn en rustig plekje voor jou en je kind. En trap niet zo snel weer in een relatieval (pas aan kinderen beginnen als je weet dat je safe zit).
woensdag 11 augustus 2010 om 09:17
woensdag 11 augustus 2010 om 09:29
quote:Mikk schreef op 11 augustus 2010 @ 01:21:
Ook al was er veel ruzie dit was duidelijk gepland. Die vriend kwam niet voor niets.
Wat een vreselijk hufterige en onvolwassen manier om je relatie (waar ook een kind bij betrokken is) te beëindigen. Ik heb er geen goed woord voor over.Ik voeg hier niks meer aan toe. Sterkte TO..
Ook al was er veel ruzie dit was duidelijk gepland. Die vriend kwam niet voor niets.
Wat een vreselijk hufterige en onvolwassen manier om je relatie (waar ook een kind bij betrokken is) te beëindigen. Ik heb er geen goed woord voor over.Ik voeg hier niks meer aan toe. Sterkte TO..
woensdag 11 augustus 2010 om 09:44
Mamma_20, wat kom jij sterk over! Je zoon en jij zijn beter af zonder hem.
Pas via www.toeslagen.nl je inkomen aan, en zorg ervoor dat hij allementatie gaat betalen zodat je het financieel goed blijft houden.
Heel veel sterkte en geluk met zijn twee!
Pas via www.toeslagen.nl je inkomen aan, en zorg ervoor dat hij allementatie gaat betalen zodat je het financieel goed blijft houden.
Heel veel sterkte en geluk met zijn twee!
woensdag 11 augustus 2010 om 09:52
woensdag 11 augustus 2010 om 09:53
Mamma_20, wat een rotverhaal. Maar ik zie licht aan het einde van de tunnel, en dat ben.....jij!
Als ik het zo hoor heb je je zaakjes goed geregeld. En je bent een lieve moeder. Natuurlijk breekt er nu even een moeilijke tijd aan, met een hoop geregel erbij. Maar die man, die jouw en jullie kind op zo'n achterbakse en gluiperige manier heeft laten vallen is inderdaad geen traan waard. Volgens mij was hij gewoon een groot kind in huis, die je kunt missen als kiespijn.
Ik hoop dat je veel steun krijgt van familie en vrienden, het is je gegund.
Sterkte en wees trots op jezelf!
Als ik het zo hoor heb je je zaakjes goed geregeld. En je bent een lieve moeder. Natuurlijk breekt er nu even een moeilijke tijd aan, met een hoop geregel erbij. Maar die man, die jouw en jullie kind op zo'n achterbakse en gluiperige manier heeft laten vallen is inderdaad geen traan waard. Volgens mij was hij gewoon een groot kind in huis, die je kunt missen als kiespijn.
Ik hoop dat je veel steun krijgt van familie en vrienden, het is je gegund.
Sterkte en wees trots op jezelf!
woensdag 11 augustus 2010 om 10:09
Wat een lul.
Maar ik sluit me aan bij de overige dames: zo'n puber ben je liever kwijt dan rijk.
Ik zou, zoals Meds ook al zei, nu gelijk even doorpakken, zodat je niet in de verleiding komt om weer in gesprek te gaan of oeverloos te gaan lopen touwtrekken. Niet zelf met hem in gesprek gaan, maar via het bureau rechtshulp of liever nog via een gewone advocaat (je zult waarschijnlijk recht hebben op een toevoeging, dus dan betaal je alleen een kleine eigen bijdrage) nu gewoon direct een brief laten sturen over alimentatie, omgangsregeling. Daarin ook meenemen dat hij jullie huis heeft leeggehaald.
Die brief zou ik zowel naar hem als je een adres weet, als naar zijn ouders laten sturen. Want die moeder van hem vind ik ook maar een lapzwans, dat ze d''r zoon niet een flinke draai om zijn oren geeft.
Laat maar direct voelen dat het wat JOU betreft nu klaar is, en dat je alleen nog de zaken voor je zoontje goed dichtgetimmerd wil hebben.
Laat je niet verleiden tot gemenigheden, hou het gewoon zakelijk, dat komt a) veel harder aan en b) geeft je ook een goed gevoel over jezelf.
Dus: advocaat bellen, verzoek tot alimentatie de deur uitdoen, voorstel doen voor omgangsregeling voor vader en opa en oma zoals die jou het beste uitkomt, en nog even de meegenomen spullen laten verrekenen. En dan rug recht, kop omhoog, niet meer achterom kijken maar een rondedansje doen dat je van die eikel af bent.
Ik wed dat je veel gelukkiger wordt zonder hem en dat gun ik je ook.
Maar ik sluit me aan bij de overige dames: zo'n puber ben je liever kwijt dan rijk.
Ik zou, zoals Meds ook al zei, nu gelijk even doorpakken, zodat je niet in de verleiding komt om weer in gesprek te gaan of oeverloos te gaan lopen touwtrekken. Niet zelf met hem in gesprek gaan, maar via het bureau rechtshulp of liever nog via een gewone advocaat (je zult waarschijnlijk recht hebben op een toevoeging, dus dan betaal je alleen een kleine eigen bijdrage) nu gewoon direct een brief laten sturen over alimentatie, omgangsregeling. Daarin ook meenemen dat hij jullie huis heeft leeggehaald.
Die brief zou ik zowel naar hem als je een adres weet, als naar zijn ouders laten sturen. Want die moeder van hem vind ik ook maar een lapzwans, dat ze d''r zoon niet een flinke draai om zijn oren geeft.
Laat maar direct voelen dat het wat JOU betreft nu klaar is, en dat je alleen nog de zaken voor je zoontje goed dichtgetimmerd wil hebben.
Laat je niet verleiden tot gemenigheden, hou het gewoon zakelijk, dat komt a) veel harder aan en b) geeft je ook een goed gevoel over jezelf.
Dus: advocaat bellen, verzoek tot alimentatie de deur uitdoen, voorstel doen voor omgangsregeling voor vader en opa en oma zoals die jou het beste uitkomt, en nog even de meegenomen spullen laten verrekenen. En dan rug recht, kop omhoog, niet meer achterom kijken maar een rondedansje doen dat je van die eikel af bent.
Ik wed dat je veel gelukkiger wordt zonder hem en dat gun ik je ook.
Am Yisrael Chai!
woensdag 11 augustus 2010 om 11:11
Je bent echt beter af zonder dit trieste figuur. Jullie hebben jong en ongepland een kind gekregen. Blijkbaar ben jij daardoor heel snel volwassen geworden en heb je geleerd voor jezelf en je kind te zorgen. Je ex niet.
Ik vind je ontzettend sterk overkomen in je posts. Ja, het is hartstikke klote en natuurlijk mag je schreeuwen en huilen als je daar behoefte aan hebt. Maar jij bent nu al weer bezig met je leven oppakken, en daar heb ik ontzettend veel respect voor. Je komt er wel!
donderdag 12 augustus 2010 om 09:57
Mama,
Nog even wat praktische dingen.
Zorg dat je bij de gemeente aangeeft dat hij niet meer daar woont. Als hij namelijk nog ingeschreven blijft staan heb jij volgend jaar straks geen recht op huurtoeslag/zorg toeslag, alleenstaande ouder toeslag etc.
En hadden jullie een gezamelijke rekening ? Zoja, dan zo snel mogelijk een eigen rekening openen en jou geld daar op zetten en ook daarvan alles laten afschrijven. Je wilt natuurlijk niet dat hij er met jou geld vandoor kan gaan.
En verder, heel veel succes met het opbouwen van je eigen leventje. Het gaat zo te horen helemaal goed komen met jou en je zoon! Een sterke mama, daar heeft je zoontje veeeeel meer aan dan aan een gamende vader!
Nog even wat praktische dingen.
Zorg dat je bij de gemeente aangeeft dat hij niet meer daar woont. Als hij namelijk nog ingeschreven blijft staan heb jij volgend jaar straks geen recht op huurtoeslag/zorg toeslag, alleenstaande ouder toeslag etc.
En hadden jullie een gezamelijke rekening ? Zoja, dan zo snel mogelijk een eigen rekening openen en jou geld daar op zetten en ook daarvan alles laten afschrijven. Je wilt natuurlijk niet dat hij er met jou geld vandoor kan gaan.
En verder, heel veel succes met het opbouwen van je eigen leventje. Het gaat zo te horen helemaal goed komen met jou en je zoon! Een sterke mama, daar heeft je zoontje veeeeel meer aan dan aan een gamende vader!
