moeder gevoelens

O ja, ik vergat ook wel eens hoe ze heette in het begin.....Of als iemand dan vroeg of ik kinderen had, moest ik even nadenken. Pas toen ze naar de crèche ging en ik dus de moeder van ...... werd, viel het kwartje.

Spijker, bedankt voor het compliment!

@shant

ik voelde me ook heel raar na de geboorte (heeele lange bevalling) en had het gevoel dat ik van hem moest houden...maar ik voelde helemaal niks...vond t best ndat ze hem na 2 minuten van mijn buik haalde om naar de IC te gaan...maar nu....kleine 3 maand verder....hou ik meer van hem dan ik me ooit kon voorstellen...maar moedergevoelens...ik weet niet wat dat zijn

Ik heb drie zonen (alledrie ks) en de gevoelens waren heel verschillend. Maar zo lang heeft dat niet geduurd. Bij de middelste voelde ik me schuldig dat ik dat oermoedergevoel niet meteen had. Duurde een dag of twee.

@Yam: Echt te hilarisch, die man van jou.



Na de bevalling heb ik ook niet gehuild, en geloof zelfs dat ik dochter stiekem eigenlijk best wel een beetje lelijk vond, hahaha. Ik vond het hechten zo ontzettend veel pijn doen dat het me ook echt niet lukte om me op mijn dochter te concentreren. Lanceerde haar steeds bijna van mijn borst af. Als ik van die verhalen hoor over het gelijk weer vergeten van de pijn bij het zien van het broedsel, vraag ik me ook altijd af hoe die vrouwen dat doen.



Ik voel me wel echt de moeder van mijn dochter. Mijn omgeving vind het heel wat, zo'n baby (eerste baby in vriendenkring), en ik krijg regelmatig hevig verbaasde reacties van mensen die niet weten dat ik een kind heb met ogen die bijna uit kassen rollen van verbazing. Zelf heb ik dat gevoel eigenlijk nooit zo gehad. Vind het nou ook weer niet zo'n big deal, een kind. Ik vind onze dochter fantastisch en kan me niet meer voorstellen hoe het zonder haar is, maar ben ook weer niet veranderd in een punnikende knutselmoeder (en daar is niks mis mee, alleen dat past niet bij mij). Natuurlijk pas je je leven aan en veranderen er dingen, maar dochter draait gewoon lekker mee in het leven wat wij leiden, en dat gaat prima. Met z'n drieen hebben we een prima evenwicht, waar we gelukkig niet eens zo veel moeite voor hebben hoeven doen, misschien ook wel door onze instelling.



Toch ben ik sinds de bevalling ook echt emotioneel incontinent bij het zien van een baby, zwangere, bevalling of kinderleed. Bij het genante af zo nu en dan. Tijdens mijn zwangerschap was gtst al te heftig, en helaas zijn die overactieve traanbuisjes niet met het vruchtwater weggespoeld....

Na de bevalling dacht ik wel

oo jij bent er nu dus mijn hele leven

daar schrok ik best van

en toen ik op bed lag te lezen, de kraamverzorgster mij kwam halen, zou je je zoontje niet even voeden? Hij blijft huilen

oeps, was ik vergeten, had het niet door

Hij is nu twee en soms heb ik nog steeds het idee dat ik moeder 'speel'. Maar ik hou van hem meer dan van iemand ooit en kan hem vaak echt op eten van liefde. Zoals een ander al zei, hij zit aan mijn hart vast genaaid en als ik wegga voelt het als amputatie (maar idd wel lekker). Emotioneel ben ik ook sinds een jaar denk ik ofzo. Moest een paar weken geleden huilen bij het horen van 'i want your sex' van george michael!!! (begrijpen doe ik t ook niet)



Na de geboorte voelde ik ook niet veel, was alleen maar bezig met de gedachte of alles wel goed met hem was. Vond hem ook stiekum een beetje lelijk . Nou nu niet meer hoor!

quote:Tmaar schreef op 18 augustus 2010 @ 22:33:

@Yam: Echt te hilarisch, die man van jou.



we plagen hem er nog steeds mee... "Pappa is het baasje, althans dat denkt de pappa, mamma denkt daar anders over"

passeert hier nog regelmatig de revue

Shant, dat komt vanzelf goed Niet druk om maken en vooral niet schuldig over gaa voelen. Dat is nergens voor nodig en niemand schiet er iets mee op.

Mijn verhaal: geen tranen bij 2 bevallingen, geen kraamtranen bij beiden. Bij de eerste baby duurde het echte verliefde roze wolk moedergevoel ook lang. Bij de tweede baby had ik wel gelijk na de bevalling het gevoel dat ik nu compleet was. En daarmee samenhangend werd ik ook (zoals men dat hier zo mooi noemt) emotioneel incontinent. Zo moest ik inene huilen bij de pampers-reclames rondom kerst, als ik de Lion King zie moet ik huilen, etc etc.

Kwestie van even omschakelen van de nuchtere hollandse naar iemand die snel ontroerd is



Geniet lekker van je kindje!

Ik zie het wel vaker om me heen dat mensen denken dat ze een soort persoonlijkheidsverandering ondergaan als er iets verandert in hun leven. Een vriend van me dacht dat hij nooit meer sombere buien zou hebben als hij maar eenmaal een vriendin zou hebben. Nu is hij gelukkig getrouwd, maar heeft nog steeds sombere buien, al worden die door andere dingen veroorzaakt.

Ik voelde me wel snel de moeder van mijn dochter en kan me nog steeds gedragen als een tijger die haar welp beschermt. Maar mijn persoonlijkheid is niet wezenlijk veranderd.



Al had ik ook wel van die verwachtingen die niet zijn uitgekomen ; dat ik me bijvoorbeeld nooit meer zou vervelen, omdat ik altijd met het kind zou spelen en knuffelen. Nou daar heb ik echt niet aldoor zin in, als ze lekker zelf aan het spelen is dan vind ik het ook prima.

Maar als je direct moedergevoelens hebt, verandert je persoonlijkheid toch niet?!

Herkenbaar hoor! Hoewel ik zielsveel hou van zoon huil ik ook sneller om dingen op tv dan in het echt. Denk dat je je dan helemaal kan concentreen op je gevoel, terwijl je, als je iets in het echt beleeft, toch duizend andere indrukken, gedachten, gevoelens, etc. meemaakt. Ik had het bijvoorbeeld ook met mijn huwelijk (en aanzoek). Bij aanzoeken en bruiloften op tv of van bekenden zit ik te snotteren als een geit, maar bij eigen aanzoek en bruiloft had ik dat gewoon niet. Maar toen ging er dan ook van alles door me heen, zelfs: O jee, straks komt iedereen ons feliciteren, ik MOET voor die tijd echt even een perpermuntje zien te scoren bij iemand. Tja, dan komen er echt geen tranen hoor