Vader met kanker..

Toen mijn vader net drie maanden dood was, vond mijn leraar Nederlands het leuk om mij dat gedicht voor te laten lezen in de klas.

Lieve ... en ... en ... en... en.....,



Mastermind heeft gelijk: je kúnt het aan, echt waar. Moeilijk voor te stellen nu, maar let maar op. Niet dat het een verdienste is (tenminste, zo zag ik het nooit), maar je móet wel, er zit weinig anders op. Blijven ademen.



Liefs,

fleur

@mastermind: wat een prachtig gedicht! *slik*.. En, niet helemaal on-topic, maar: ik las je 'requiem voor je vader' die je ergens anders gepost had...wat ontzettend mooi zeg! Veel sterkte vandaag!



@Jurri: weer een extra tegenslag..hoe *** zeg! Ik voel met je mee hoor! En ziekenhuizen zijn inderdaad ontzettende energie-zuigers.. bizar hoe ontzettend moe en teneergeslagen je daar vandaan kunt komen..

Heeft je vader trouwens hulp voor bijv. wassen en aankleden via de thuiszorg, of komt veel/alles op jouw schouders terecht? Ik hoop dat er hulp uit de omgeving is, want je kan en mag (in de zin van dat het niet goed voor je is..)niet alles zelf doen! Je wilt misschien zoveel mogelijk doen, omdat je zijn dochter bent, maar bedenk ook dat je zijn dóchter bent! (beetje maf geformuleerd misschien, maar hoop dat je het snapt..)

Heeeeeeeel veel sterkte!



Iedereen hier een dikke knuffel en veel sterkte met alles!

liefs!

Jurri, zorg er wel voor dat de thuiszorg vroeg genoeg wordt aangevraagd!

@Mastermind, dat verhaal wat je aan Peridine schreef, heb ik vaker gehoord. Er leek inderdaad een wereld in te storten toen ik hoorde dat er bij mijn vader kanker was geconstateerd. Meerdere malen heb ik gedacht "moet het dan nog erger worden". Ik denk ook dat er al een groot deel is verwerkt door het accepteren van zijn ziekte en vraag me ook wel eens af hoe het zou voelen als hij overleden is. Maar die ervaring heb ik dus nog niet en kan ik daar niet over oordelen. We wachten af en het onbekende wat nog moet komen maakt het eng en angstig. Maar jouw verhaal sterkt wel. Bedankt daarvoor en ook voor het mooie gedicht.

@Jurri: meis, wat klote! Je zult wel een hoop machteloosheid voelen.. Heb je nog wel een klein beetje met 'm kunnen praten aan de telefoon? Wat verschrikkelijk om het lijden mee te maken van iemand waar je zo van houdt.. iemand die in je ogen misschien een stoere, sterke papa was, is nu een klein hoopje mens met een hoop pijn.. het enige wat je kunt doen, is de ander je liefde laten voelen en er zijn.

Ik snap trouwens dat je, zoals je in een eerder post zei, zoveel mogelijk wilt doen nu het nog kan. Ik voel het precies hetzelfde! Ik hoop alleen dat je het kunt dragen..

Ik steek een kaarsje voor je aan en wens je weer veel sterkte en kracht.



liefs!

quote:fleurtje schreef op 13 november 2007 @ 08:32:

Toen mijn vader net drie maanden dood was, vond mijn leraar Nederlands het leuk om mij dat gedicht voor te laten lezen in de klas.



Dát is intens gemeen, walgelijk ziek van die leraar. Hoop van harte dat je geweigerd hebt en 'm héél duidelijk hebt gemaakt hoe ontspoord die man bezig was.

Echt, geen woorden voor. Het gedicht brengt nu nóg tranen in m'n ogen. Laat staan drie maanden daarna. En dan dat iemand laten doormaken voor een klas. Ziek, ziek, ziek. Wat een sadist, of een onnadenkende onverantwoordelijke kwal. En voor jou.



@Jurri: wat een rotberichten! Ik hoop dat je het allemaal nog een beetje volhoudt, ik begrijp dat je er zo veel mogelijk voor je pappa wil zijn maar let er op dat je er zelf niet aan onderdoor gaat. Dat zou jouw vader ook niet willen.

Een heel dikke en (f) voor jou, en ook voor alle anderen natuurlijk.

Heel mooi gedicht, Mastermind. Normaal vind ik sonnetten niet zo mooi maar deze wel. Ook heel pijnlijk, dit staat mij nog te wachten... En Fleurtje, dat meen je niet! Wat is dat voor een leraar? Ik hoop ook dat je dat hebt geweigerd, maar ik denk niet dat ik dat zelf had gekund op zo'n moment dat het je overdondert. Ben het helemaal eens dus met Mastermind.



Mastermind: toen mijn oma 13 jaar geleden ook aan kanker overleed, was ook het moment van de diagnose het ergst. Tenminste, het moment dat bleek dat het ongeneeslijk was. Maar toen was ik 12, en het was mijn oma en niet mijn vader. Ik heb de ervaring op zich dus wel eerder gehad. Kan zijn dat het nu ook zo gaat. Dat was natuurlijk een grote schok in een keer, nu gaat het steeds in kleine stukjes. Vanaf de diagnose tot een week of 2 geleden kan ik inderdaad wel zeggen dat de diagnose het ergst was en dat het daarna wel weer ging.



Maar nu mijn vader als klein hoopje mens uit de chemo kwam waar hij er nog redelijk goed inging, en ik steeds banger begin te worden dat hij niet meer tijdelijk opknapt, nu vind ik het ook loodzwaar. Ook als hij opknapt: zoiets zal het over een paar maanden weer zijn. Dat realiseert hij zich zelf ook en hij lijkt alle zin in het leven echt kwijt te zijn. Ik woon 100 km van mijn ouders vandaan en kan er dus niet zomaar even langs. Bel wel elke dag even maar mijn vader is daar nu na 2 min. al te moe en gedeprimeerd voor en hij stopt het gesprek dan. Dat vind ik zo moeilijk en ik voel me dan zo machteloos, hoe goed ik het ook wel van hem begrijp. Het lijkt hem op het moment ook niet zoveel uit te maken of ik er ben of niet, net zoals bij Jurri. Alleen is mijn vader niet afgevallen maar juist kilo's aangekomen, van de chemo. Allemaal vocht dat hij niet meer kwijt kan en waar hij veel last van heeft...

Lieve allemaal ( weet jullie namen even niet)



Ik besef steeds meer hoeveel gezinnen en mensen dit moeten doormaken en besef nu pas hoe vreselijk, verschrikkelijk zwaar en moeilijk dit is.



In de afgelopen tijd va neen paar weken is er kanker geconstateerd en is ook alle hoop op genezen weggenomen. Ik wil mijn vader nog niet missen, maar ja, wie wil dat wel? Ik ben er te jong voor vind ik, wat eigenlijk nergens op slaat, al was ik 60 dan zou ik er nog niet aan toe zijn, dat ben je nooit denk ik.



Hij doet zo zijn best om op krachten te komen voor zijn eerste chemo, hij is nu nog te zwak, maar hij heeft nu weer koorts en alles zit tegen. Hij zei vanavond dat hij op deze manier niet eens chemo wil doen, aangezien hij toch niet beter wordt. Ik vind het zo moeilijk allemaal, maar ja, ik probeer heus sterk te zijn.



Hoe gaan jullie hier mee om? Ik bedoel, ik zit heus niet te hele dag te janken, en ik weet het ook pas 2 weken, maar wordt het dragelijker om het zo maar te zeggen?

@Jurri @Lista @ Pyridine e.a. Wat moeilijk he? Ik zit naar bemoedigende woorden te zoeken, maar kan ze even niet vinden. Wel weet ik ongeveer wat jullie meemaken. Ook al is dat voor iedereen in deze situatie weer anders, ieder heeft z'n eigen verhaal. Het ziekte-proces bij mijn vader duurt al lang. Iedere dag is hij weer een stukje minder mens, kan hij minder doen en heeft hij meer pijn. Dan wil je wat voor hem doen wat goed is, maar ik weet niet wat. Het blijft afwachten. Ook voor z'n dierbaren etc is het moeilijk. Al die wanhoop en de angst dat het afloopt en hoe het afloopt. Zelf heb ik net als jullie van die wisselende gedachten, soms verdriet maar soms ook boos. Er zijn maar weinig momenten dat ik er niet aan denk. En het is zwaar, heel zwaar.



Sterkte!!!!

Ik zit momenteel in een dip, heb besloten om de komende paar dagen thuis te blijven en rust te nemen. Het wordt even te veel allemaal. Ik kom er wel weer overheen maar moet nu uitkijken dat ik niet overspannen raak, de eerste tekenen hebben zich wel aangediend.



Met mijn vader gaat het weer iets beter dan tijdens de chemo. Maar het blijft rotspul en een rotziekte. Ik krijg steeds vaker het gevoel dat het wel lang genoeg ellendig is geweest nu, het mag wel weer eens normaal worden, gewoon, mijn vader terug, zoals hij altijd was...



Jurri, je verhaal lijkt het mijne wel in heel veel dingen. Ik had het ook vlak na de diagnose heel zwaar, toen ging het wel weer, en nu wordt het weer steeds zwaarder. Ik denk dat mijn vader de kerst nog wel haalt, maar hoe en hoe lang daarna nog, ik weet het allemaal niet.

Voor iedereen hier een uit de grond van mijn hart.



Mastermind, ik heb net je gedicht gelezen. Ik moest 3 x opnieuw beginnen, snik.



Jurri en alle anderen die met hetzelfde verdriet zitten. Ik denk aan jullie. Heel veel sterkte.



Volgende maand, 12 december is mijn vader een jaar dood. Er gaat de laatste tijd geen dag voorbij zonder dat ik wakker word en dat het eerste is dat ik denk. Ik mis hem heel erg.

Jurri, wat een rottijd maak je mee. Ik weet er alles van, mijn vader is 7 j geleden op 54jarige leeftijd overleden aan een hersentumor. Op het laatst raakte hij helemaal verlamd, had hallucinaties en kon niet meer praten. Zo ontluisterend om te zien. Ik weet nog goed dat je bij alles denkt, laatste verjaardag met vader, laatste kerst met vader, laatste vaderdag met vader etc. Ik heb toen voor het eerst gevoeld dat verdriet fysiek pijn kan doen. Ook al is het nu 7 jr geleden, ik mis hem nog iedere dag. Zo vind ik het zo erg dat hij mijn kindje nooit heeft gekend, ik weet zeker dat hij een geweldige opa geweest zou zijn. Heel veel sterkte de komende tijd toegewenst met nog veel mooie momenten met je vader.

Liefs Nickas

Voor iedereen die dit al heeft moeten doormaken of nog in het proces zit: veel sterkte gewenst.



Sinds nu zitten wij er ook middenin. Ongeveer 4 weken geleden werd er bij mijn schoonvader een gezwel ontdekt aan het uiteinde van de galgang.

Er werd vervolgens een CT-scan gemaakt waarop geen uitzaaiingen te zien waren dus hij was een goede kandidaat voor een zeer uitgebreide operatie.

De artsen zeiden nog dat als er op de CT uitzaaiingen te zien waren geweest ze niet aan de operatie zouden beginnen.



Vandaag was dus de operatie. Een hele spannende dag natuurlijk en we werden vanmiddag door de chirurg gebeld. Pa ligt op de IC, zich nog van niets bewust, en wij kregen dus te horen dat ze hem wel open hebben gemaakt maar al meteen bleek dat de alvleesklier "doorwoekerd" was met tumorweefsel. Einde oefening dus.

Over de prognose van hoe lang nog kunnen ze nog helemaal niets zeggen.

Waarschijnlijk morgen gesprek met arts en schoonvader om hem het slechte nieuws te vertellen. En werkelijk, van alles scenario's was dit wel het laatste wat we hadden verwacht. Vooral ook omdat er 4 weken geleden op de CT niets te zien was.



Straks mogen we even naar hem toe op de IC,, ik kan je vertellen dat ik er als een blok tegenop zie. Hem zien en dan al weten dat hij er waarschijnlijk over niet al te lange termijn niet meer zal zijn, en dat hij zelf nog niets weet.

Vreselijk! En hij is als een vader voor me en ook voor de kinderen is hun opa alles voor ze. Gelukkig zijn ze volwassen dus kunnen het wel relativeren.

Dit is de eerste keer dat ze zoiets meemaken.



Nu maar hopen dat hij de komende tijd niet al te veel pijn gaat krijgen.

quote:lapin schreef op 19 november 2007 @ 18:41:

Voor iedereen hier een uit de grond van mijn hart.



Mastermind, ik heb net je gedicht gelezen. Ik moest 3 x opnieuw beginnen, snik.



Jurri en alle anderen die met hetzelfde verdriet zitten. Ik denk aan jullie. Heel veel sterkte.



Volgende maand, 12 december is mijn vader een jaar dood. Er gaat de laatste tijd geen dag voorbij zonder dat ik wakker word en dat het eerste is dat ik denk. Ik mis hem heel erg.



Jee Lapin, meissie. Ja dat is rot (om het maar zachtjes uit te drukken), ieder jaar dat dé datum nadert voel ik me wekenlang klote en denk ik er iedere dag aan. Denk sowieso elke dag wel even aan m'n vader, maar rond zijn sterfdatum dan denk ik niet zozeer aan alle leuke goede herinneringen maar aan die rottijd toen hij ziek was. En dat begint ook al echt anderhalve maand van te voren, pas na 13 november ebt dat gevoel een beetje weg. Voor jou komt dé dag er dus nog aan, ik wil je bij deze even een hart onder de riem steken voor de komende drie weken (f) (f)



Voor wie vroeg of dat nare gevoel nog een beetje dragelijker wordt (sorry, naam vergeten): tja ik kan alleen voor mijn eigen situatie spreken, maar bij mij ging dat dus niet weg. Iedere ochtend stond ik op met een steen in m'n maag, het was het eerste waaraan ik dacht als ik wakker werd en het laatste waaraan ik dacht voordat ik in slaap viel. Soms wilde ik slapen om het maar even niet te weten, tegelijkertijd wilde ik dat niet omdat de tijd onverbiddellijk doortikte en ook omdat het iedere keer als ik wakker werd meteen met een enorme slag bij me binnenkwam. Vlak voordat m'n vader stierf was ik helemaal bang om te slapen, omdat ik zo bang was dat hij zou overlijden als ik er niet bij was en dat in mijn dromen dus ook steeds gebeurde. Zelfs nu nog heb ik daar weleens nachtmerries van, en dat terwijl ik er dus wél bij was.



Toch, achteraf kijkend, vond ik het voora het moeilijkst toen de aftakeling pas net (maar wel in sneltreinvaart) inzette. M'n vader was nog helder en goed bij, maar zijn lichaam ging zienderogen achteruit. Hij had pijn, hij was bang, en we praatten en rookten en huilden en lachten terwijl op de achtergrond de tijd zijn leven wegtikte.

Maar toen de laatste fase intrad, toen was ik daar klaar voor. Ik was onderhand banger dat hij níet dood zou gaan dan dat hij wél zou gaan. Omdat er geen alternatief meer was: hij was nog niet dood, maar wat hij nog had kon met geen mogelijkheid meer een leven genoemd worden. Alleen maar een afwachten, op het onvermijdelijke.



We gingen er allemaal aan onderdoor, ik haatte het ziekenhuis en de eindeloze machteloze tergende dagen waarbij iedere verandering een achteruitgang betekende, en zodoende was ik toen hij doodging zowel opgelucht voor hemzelf als ook voor de rest van de ons, de achterblijvers. Ik was intens verdrietig, ja dat zeker, maar was zo opgelucht dat er een einde kwam aan die hel waarin we met z'n allen zaten. Voor niemand van ons was het nog dragelijk: voor hem niet, maar voor de familie ook niet.



Wel vind ik het nog steeds moeilijk om naar de begraafplaats te gaan, en ik vermijd dat ziekenhuis waar hij gestorven is als de pest. Dat ziekenhuis wil ik echt never nooit in m'n hele leven meer zien. En al is het het beste ziekenhuis op het gebied van kanker, als ik ooit kanker krijg dan denk ik niet dat ik me dáár wil laten behandelen. Gewoon, omdat ik het niet aan zou kunnen om daar nog één teen te zetten.



Iedereen een dikke (f) (f), hoewel ik fysiek niet bij jullie ben en misschien zelfs ver weg zit (zoals in het geval van Lapin) ben ik in gedachten bij jullie en leef ik met jullie mee.

Ik vind jullie verhalen zo verdrietig en wens jullie allemaal sterkte en kracht en liefde toe.



Het is nu 3:30 en ik weet niet meer wat ik moet. Mijn vader is te zwak voor chemo en hij zou morgen naar huis komen, maar sinds vanochtend of eigenlijk gisterochtend gaat het zo slecht met hem.



Zijn huid is gelig, hij kan bijna niet meer praten en is in de war, je ziet dat hij echt nu stervende is. We weten pas 3 weken dat hij kanker heeft, en nu zal hij waarschijnlijk het einde van de week niet halen.



Ik ben zo intens verdrietig en bang, ik ben zo moe, maar als ik probeer te slapen dan raak ik in paniek en krijg ik geen lucht meer.



Ik ga toch maar proberen te slapen, wil morgen snel naar hem toe, mijn moeder slaapt nu bij hem in het ziekenhuis.

Lieve Lista,



Wat afschuwelijk, pas 3 weken weten dat je vader kanker heeft en dat het dan nu al zo slecht gaat. Mag ik vragen wat voor soort kanker hij heeft?

Ik las net je berichtje van vannacht, hoop dat je nog even hebt kunnen slapen!

Ik wil je echt alle sterkte van de wereld wensen, ik voel echt met je mee.



Voor dit scenario zijn wij dus ook zo bang. Vandaag krijgt mijn schoonvader dus van de chirurg (als wij er bij zijn natuurlijk)_ te horen dat er niets meer aan te doen is. Hoe snel zal het gaan? Ook dat kunnen ze niet zeggen maar we weten wel dat alvleesklierkanker heel snel kan gaan. We hopen ook zo dat we hem nog een tijdje bij ons mogen houden. Gisteren dus nog een hele zware operatie ondergaan en waarvoor??? Voor niets dus!



Nogmaals sterkte voor iedereen, liefs

@Lista, wat verschrikkelijk voor jullie dat het zo snel en zo heftig gaat met je vader. Ik ga bijna denken dat ik nog gezegend ben dat het bij mijn vader zo lang duurt. Als het zo snel gaat als bij jouw vader kan je je bijna nergens op voorbereiden. Lijkt me echt heel erg. Ik wens je heel veel sterkte.



@Wilma, jij ook sterkte.

Voor iedereen hier nog even een .



Jurri, wat triest dat je zo op huwelijksreis moet. Blijf je lang weg? Ik zal duimen voor jou en je vader.



Mastermind, dank je wel. En hoe herkenbaar. Je wordt er ook zo moe van dat je er iedere dag weer mee geconfronteerd wordt zodra je wakker wordt. Het schiet er meteen in, Pang Auw, oh ja mijn vader is dood........ Voor jou ook een . Jij hebt die ene dag, die je nooit meer vergeet, dus net gehad.



Wilma en Lista, heel veel sterkte de komende tijd. Ik denk ook aan jullie.

Jee Lista, je weet het pas drie weken?! Oh my God wat gaat dat hárd dan zeg...! Vond het bij mijn vader al zo snel gaan (twee en een halve maand tussen diagnose en overlijden) maar bij jouw pap gaat het zo te horen nog veel sneller... Ik ga niet vragen of het nog wel een beetje met je gaat, ik ken het antwoord al en nee natuurlijk gaat het níet met je. Ik hoop wel dat je toch nog een heel klein beetje hebt kunnen slapen, ik begrijp dat je in paniek raakt als je gaat slapen maar je lichaam heeft nu, juist nu, ook rust nodig. Eventueel met slaaptabletten misschien, maar zorg dat je er zelf in ieder geval lichamelijk niet aan onderdoor gaat. Ik hoop dat je nog post hier, maar ik begrijp het wel als je hoofd daar absoluut niet naar staat. Iig welgemeende voor jou, ook voor de rest natuurlijk (f) (f) en veel kracht, sterkte en liefde gewenst.