Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
woensdag 21 november 2007 om 20:17
Hoi,
Nou wij hebben dus vanmiddag het "slecht nieuws gesprek" gehad met de chirurg. Schoonvader had natuurlijk nog geen idee wat hem boven het hoofd hing, wij waren al voorbereid.
Gelukkig een fantastische chirurg die echt alle tijd van de wereld voor ons nam. Maar natuurlijk een enorme schok voor schoonvader.
We kregen dus te horen dat het tumorweefsel in de alvleesklier betrof wat pas tijdens de operatie te zien was. Op een Ct van 4 weken geleden was dit dus nog niet te zien blijkbaar. De prognose van alvleesklierkanker is dus slecht!!
Over hoe lang hebben we natuurlijk niets te horen gekregen, dat is ook niet te voorspellen zei de chirurg, dit is bij iedere patient verschillend.
Wel heeft hij een paar keer benadrukt dat het hem echt om de kwaliteit van leven gaat, niet om bijvoorbeeld door middel van chemo nog een paar weken te rekken. Wel wordt het nog besproken in een oncologisch spreekuur, dit pas nadat de uitslag van het pathologisch anatomisch onderzoek bekend is.
Gelukkig nam schoonvader het redelijk rustig op en heeft hij toch veel steun aan zijn geloof. We moeten hem proberen zoveel mogelijk tot steun te zijn en er proberen nog wat van te maken in de tijd die ons rest.
Maar eerst zien dat hij opknapt van de operatie en dan lekker weer naar huis mag!
Nou, dit was voor ons en voor hem natuurlijk een heavy day. Hopen dat we
vannacht wat kunnen slapen.
Bedankt voor alle steunbetuigingen en fijn dat ik mijn verhaal hier kan vertellen!!
Nou wij hebben dus vanmiddag het "slecht nieuws gesprek" gehad met de chirurg. Schoonvader had natuurlijk nog geen idee wat hem boven het hoofd hing, wij waren al voorbereid.
Gelukkig een fantastische chirurg die echt alle tijd van de wereld voor ons nam. Maar natuurlijk een enorme schok voor schoonvader.
We kregen dus te horen dat het tumorweefsel in de alvleesklier betrof wat pas tijdens de operatie te zien was. Op een Ct van 4 weken geleden was dit dus nog niet te zien blijkbaar. De prognose van alvleesklierkanker is dus slecht!!
Over hoe lang hebben we natuurlijk niets te horen gekregen, dat is ook niet te voorspellen zei de chirurg, dit is bij iedere patient verschillend.
Wel heeft hij een paar keer benadrukt dat het hem echt om de kwaliteit van leven gaat, niet om bijvoorbeeld door middel van chemo nog een paar weken te rekken. Wel wordt het nog besproken in een oncologisch spreekuur, dit pas nadat de uitslag van het pathologisch anatomisch onderzoek bekend is.
Gelukkig nam schoonvader het redelijk rustig op en heeft hij toch veel steun aan zijn geloof. We moeten hem proberen zoveel mogelijk tot steun te zijn en er proberen nog wat van te maken in de tijd die ons rest.
Maar eerst zien dat hij opknapt van de operatie en dan lekker weer naar huis mag!
Nou, dit was voor ons en voor hem natuurlijk een heavy day. Hopen dat we
vannacht wat kunnen slapen.
Bedankt voor alle steunbetuigingen en fijn dat ik mijn verhaal hier kan vertellen!!
woensdag 21 november 2007 om 22:27
donderdag 22 november 2007 om 00:05
Wilma64: dat is schrikken zeg, zulk nieuws! Zeker als de CT van 4 weken geleden niets schokkends liet zien..dan verwacht je zoiets niet!
Fijn dat je schoonvader het rustig oppikte en dat hij veel steun heeft aan z'n geloof. Mijn vader houdt ook erg vast aan zijn geloof, en hoewel ik zoiets zelf totaal niet kan, ben ik wel enórm blij dat het hem zo helpt, want het maakt hem echt heel erg sterk!
Gaat het een beetje met je partner/man trouwens? Voor hem is het ook niet niks, lijkt me..
Mijn vader zegt trouwens ook altijd dat 'ie zoveel kracht krijgt van alle liefde en aandacht van de mensen om hem heen. Ik hoop dat de vaders van de forummers hier dat ook mogen ervaren, hoe hun situatie ook is..
Vandaag had m'n vader een goeie dag en stond hij wat dingetjes te doen in de keuken..ik was even zo trots! De papa van vroeger was weer eventjes terug en ik besefte me hoe erg ik dat eigenlijk gemist heb. Ik stond er helemaal niet bij stil dat 'ie door z'n ziekte niet meer in de 'beschermende-sterke-papa-rol' zit/kan zitten en vind 't vanzelfsprekend dat ik voor hem zorg ipv andersom. Dat doe ik met alle liefde natuurlijk! Maar toch fijn om te merken hoe 't is als 'ie weer papa is..
Sorry dat ik hiermee kom trouwens! Iedereen heeft van die nare berichten, en dan kom ik hier een soort van blij verhaaltje typen.. Moest het even kwijt en hoop dat jullie toch ook nog af en toe zo'n 'papa-moment' meemaken, door iets wat 'ie zegt of doet..
Jurri, je bent vast al weg, maar: fijne huwelijksreis! Waar gaat de reis heen? Hoop dat jullie het toch nog leuk hebben daar! En gefeliciteerd met het (denk ik) pas gesloten huwelijk!
Heeeeeeel veel sterkte weer voor iedereen en een dikke knuffel!
liefs!
Fijn dat je schoonvader het rustig oppikte en dat hij veel steun heeft aan z'n geloof. Mijn vader houdt ook erg vast aan zijn geloof, en hoewel ik zoiets zelf totaal niet kan, ben ik wel enórm blij dat het hem zo helpt, want het maakt hem echt heel erg sterk!
Gaat het een beetje met je partner/man trouwens? Voor hem is het ook niet niks, lijkt me..
Mijn vader zegt trouwens ook altijd dat 'ie zoveel kracht krijgt van alle liefde en aandacht van de mensen om hem heen. Ik hoop dat de vaders van de forummers hier dat ook mogen ervaren, hoe hun situatie ook is..
Vandaag had m'n vader een goeie dag en stond hij wat dingetjes te doen in de keuken..ik was even zo trots! De papa van vroeger was weer eventjes terug en ik besefte me hoe erg ik dat eigenlijk gemist heb. Ik stond er helemaal niet bij stil dat 'ie door z'n ziekte niet meer in de 'beschermende-sterke-papa-rol' zit/kan zitten en vind 't vanzelfsprekend dat ik voor hem zorg ipv andersom. Dat doe ik met alle liefde natuurlijk! Maar toch fijn om te merken hoe 't is als 'ie weer papa is..
Sorry dat ik hiermee kom trouwens! Iedereen heeft van die nare berichten, en dan kom ik hier een soort van blij verhaaltje typen.. Moest het even kwijt en hoop dat jullie toch ook nog af en toe zo'n 'papa-moment' meemaken, door iets wat 'ie zegt of doet..
Jurri, je bent vast al weg, maar: fijne huwelijksreis! Waar gaat de reis heen? Hoop dat jullie het toch nog leuk hebben daar! En gefeliciteerd met het (denk ik) pas gesloten huwelijk!
Heeeeeeel veel sterkte weer voor iedereen en een dikke knuffel!
liefs!
donderdag 22 november 2007 om 08:20
Bedankt Raldy, voor je lieve woorden. Hoe is het nu met jouw vader? Gaat het nog een beetje? Mag ik vragen wat voor soort kanker hij heeft?
Jij ook heel veel succes en sterkte hoor!
Amidale84,
Fijn dat ook jouw vader zoveel steun heeft aan het geloof en aan de liefde van zijn dierbaren om hem heen. En natuurlijk mag je hier ook de positieve dingen plaatsen zeg! Alleen maar fijn dat je zo af en toe nog de vader van vroeger terug hebt! En ook al komen wij met allemaal trieste verhalen, het is niet alleen maar kommer en kwel hoor! Ook wij zijn blij als we nog een paar weken of maanden??? met vader/schoonvader door mogen brengen. We zullen er dan ook alles aan doen om het voor hem nog zo prettig mogelijk te maken en dat we er allemaal met een goed gevoel op terug kunnen kijken.
Tja en hoe het met mijn man gaat? Ook die is natuurlijk vreselijk verdrietig maar kan gelukkig ook heel goed relativeren. We weten natuurlijk dat iedereen een keer gaat, maar ja, als het dan in je eigen familie gebeurd treft het je natuurlijk vreselijk. En het gebeurd altijd onverwachts he?
We zagen vreselijk tegen de operatie op die hij moest ondergaan, zo van: als hij er maar goed uitkomt enz. Maar dit bericht had niemand verwacht, hijzelf al helemaal niet.
Nogmaals bedankt en voor iedereen hier veel sterkte!
Jij ook heel veel succes en sterkte hoor!
Amidale84,
Fijn dat ook jouw vader zoveel steun heeft aan het geloof en aan de liefde van zijn dierbaren om hem heen. En natuurlijk mag je hier ook de positieve dingen plaatsen zeg! Alleen maar fijn dat je zo af en toe nog de vader van vroeger terug hebt! En ook al komen wij met allemaal trieste verhalen, het is niet alleen maar kommer en kwel hoor! Ook wij zijn blij als we nog een paar weken of maanden??? met vader/schoonvader door mogen brengen. We zullen er dan ook alles aan doen om het voor hem nog zo prettig mogelijk te maken en dat we er allemaal met een goed gevoel op terug kunnen kijken.
Tja en hoe het met mijn man gaat? Ook die is natuurlijk vreselijk verdrietig maar kan gelukkig ook heel goed relativeren. We weten natuurlijk dat iedereen een keer gaat, maar ja, als het dan in je eigen familie gebeurd treft het je natuurlijk vreselijk. En het gebeurd altijd onverwachts he?
We zagen vreselijk tegen de operatie op die hij moest ondergaan, zo van: als hij er maar goed uitkomt enz. Maar dit bericht had niemand verwacht, hijzelf al helemaal niet.
Nogmaals bedankt en voor iedereen hier veel sterkte!
donderdag 22 november 2007 om 08:22
@ Amidala, daar hoef je toch geen sorry voor te zeggen als je met "blij verhaaltje" komt. Juist goed dat je dat doet. Zo gaat 't nou eenmaal. Mijn vader heeft ook momenten dat ie zich goed voelt en dan dingen doet alsof er niets aan de hand is. Of hij zit gezellig met m'n moeder op de bank, lekker muziek luisteren, samen genieten van een tv-programma o.i.d.Als ik dat dan zie, ga ik met een prettig gevoel bij hem weg. Wat ik ook herken in je verhaal is dat je vader zich erg vashoudt aan z'n geloof en dat jij daar niets aan hebt. Bij ons idem dito. Ik wist eigenlijk nooit dat m'n vader een gelovig man was. Z'n kinderen hebben ook niet zoveel met 't geloof. Ik weet dat het hem sterkt en dat hij dat deelt met m'n moeder. Dus dat is goed zo. Net zoals het hem goed doet dat hij zoveel liefde en aandacht ervaart van z'n omstanders. Ik heb gezien dat zoiets heel belangrijk. Ik hoop voor je dat je nog veel van die "papa-momenten" hebt. Sterkte
donderdag 22 november 2007 om 08:50
@Wilma, ik wil net iets voor je plaatsen en nu zie ik dat jij mij al schrijft. Lijkt wel telepathie. Heb je goed geslapen vannacht? Ik hoop van wel.
Mijn vader heeft slokdarmkanker. De diagnose was echt heavy, hij had weining overlevingskansen. Het was opereren, dan had hij zo'n 50% kans dat de operatie zou slagen. Als hij zich niet liet opereren zou hij binnen 2 maanden stikken. Hij koos voor het eerste. Het werd een zware operatie, duurde 14 uur aanééngesloten. Z'n slokdarm werd totaal verwijderd en z'n maag werd opgerekt naar z'n keel. Daarna is hij nog 5 keer geopereerd. Zware en onzekere tijd was het. We leefden echt met het idee dat het slecht zou aflopen. Het draaiboek voor z'n begrafenis lag bijna al klaar. Daarom was het een wonder dat hij het heeft gered. Mede dankzij het medisch team. Ik heb gezien dat ze zo hard vochten voor m'n vader, echte cowboy's waren het. Ook hadden we, net zoals bij jullie, een chirurg die gewoon geweldig was. Ook het contact met die man was geweldig. Hij stond voor alle vragen open en nam er de tijd voor. Dat is heel belangrijk. De tijd na de ziekenhuis-periode was heel vreemd. Je krijgt dan een heel andere man/vader thuis. Van een bonk van een kerel, was het ineens een zielige zieke man die heel veel niet meer kon en heel afhankelijk was. Het is nu al zo'n jaar of vier geleden. Ik durf nu te zeggen dat z'n situatie redelijk stabiel is. Hij word streng onder controle gehouden, gaat zo'n 3x per week naar het ziekenhuis. Thuis doet m'n vader de dingen die hij kan, dat is niet zoveel, maar hij heeft momenten dat hij geniet.
Wilma, ik heb veel bewondering voor jou hoe je staat in het ziekte-proces van je schoonvader. Lijkt me heel goed voor die man. Ik had zelf van m'n schoonzusjes ook niet verwacht dat ze zo intens betrokken waren, toen mijn vader ziek werd. De band tussen hun was goed, dat wel. Maar het verdriet en de onzekerheid die mijn schoonzusjes in grote mate voelden was heel groot.
Ik zou nog wel meer willen schrijven, maar ik moet naar m'n werk. Ik merk dat dit heel goed is en hoop dat we dit vaker doen.
Wilma strekte en de rest ook.
Raldy
Mijn vader heeft slokdarmkanker. De diagnose was echt heavy, hij had weining overlevingskansen. Het was opereren, dan had hij zo'n 50% kans dat de operatie zou slagen. Als hij zich niet liet opereren zou hij binnen 2 maanden stikken. Hij koos voor het eerste. Het werd een zware operatie, duurde 14 uur aanééngesloten. Z'n slokdarm werd totaal verwijderd en z'n maag werd opgerekt naar z'n keel. Daarna is hij nog 5 keer geopereerd. Zware en onzekere tijd was het. We leefden echt met het idee dat het slecht zou aflopen. Het draaiboek voor z'n begrafenis lag bijna al klaar. Daarom was het een wonder dat hij het heeft gered. Mede dankzij het medisch team. Ik heb gezien dat ze zo hard vochten voor m'n vader, echte cowboy's waren het. Ook hadden we, net zoals bij jullie, een chirurg die gewoon geweldig was. Ook het contact met die man was geweldig. Hij stond voor alle vragen open en nam er de tijd voor. Dat is heel belangrijk. De tijd na de ziekenhuis-periode was heel vreemd. Je krijgt dan een heel andere man/vader thuis. Van een bonk van een kerel, was het ineens een zielige zieke man die heel veel niet meer kon en heel afhankelijk was. Het is nu al zo'n jaar of vier geleden. Ik durf nu te zeggen dat z'n situatie redelijk stabiel is. Hij word streng onder controle gehouden, gaat zo'n 3x per week naar het ziekenhuis. Thuis doet m'n vader de dingen die hij kan, dat is niet zoveel, maar hij heeft momenten dat hij geniet.
Wilma, ik heb veel bewondering voor jou hoe je staat in het ziekte-proces van je schoonvader. Lijkt me heel goed voor die man. Ik had zelf van m'n schoonzusjes ook niet verwacht dat ze zo intens betrokken waren, toen mijn vader ziek werd. De band tussen hun was goed, dat wel. Maar het verdriet en de onzekerheid die mijn schoonzusjes in grote mate voelden was heel groot.
Ik zou nog wel meer willen schrijven, maar ik moet naar m'n werk. Ik merk dat dit heel goed is en hoop dat we dit vaker doen.
Wilma strekte en de rest ook.
Raldy
donderdag 22 november 2007 om 18:59
Tjee Raldy,
Dat is ook een zwaar verhaal zeg, wat heeft je vader ook al veel meegemaakt he? En jullie dus ook! Klinkt inderdaad als een wonder dat hij er nog zo weer bovenop gekomen is. Hopen dat jullie nog lang van hem mogen genieten. En dat voor hem het leven ook een beetje waarde heeft.
Heeft hij nog last van zijn slokdarm of maag na al die operaties? En dan nog 3 x per week naar het ziekenhuis? Krijgt hij dan nog een of andere behandeling in de zin van chemo of bestraling?
Ik ben vanmiddag nog even naar het ziekenhuis geweest. Hij had veel pijn van de operatiewond. Tot en met vanmorgen had hij nog een ruggeprik voor toediening van Morfine, maar aangezien hij daar zo'n last van had hebben ze die verwijderd. Nu krijgt hij Morfine (zo'n 4 x per dag) in een spuit. Maar hopen dat de wond snel geneest en hij zonder Morfine kan.
Verder heb ik de indruk dat hij het redelijk aanvaard heeft dat de uitslag zo slecht was. We hebben natuurlijk geen idee hoe lang hij nog heeft en hij heeft de hoop natuurlijk dat hij nog zo lang mogelijk bij ons kan zijn zonder al te veel narigheden en dat de kwaliteit van leven nog een tijd goed blijft.
Afwachten maar. Zoals de situatie nu is mag hij waarschijnlijk over een dag of 9 naar huis. Dat wil hij natuurlijk zelf ook heel graag.
Raldy, nogmaals bedankt voor je uitgebreide antwoord!! Vind het ook fijn om met lotgenoten van je af te kunnen schrijven, liefs.
Dat is ook een zwaar verhaal zeg, wat heeft je vader ook al veel meegemaakt he? En jullie dus ook! Klinkt inderdaad als een wonder dat hij er nog zo weer bovenop gekomen is. Hopen dat jullie nog lang van hem mogen genieten. En dat voor hem het leven ook een beetje waarde heeft.
Heeft hij nog last van zijn slokdarm of maag na al die operaties? En dan nog 3 x per week naar het ziekenhuis? Krijgt hij dan nog een of andere behandeling in de zin van chemo of bestraling?
Ik ben vanmiddag nog even naar het ziekenhuis geweest. Hij had veel pijn van de operatiewond. Tot en met vanmorgen had hij nog een ruggeprik voor toediening van Morfine, maar aangezien hij daar zo'n last van had hebben ze die verwijderd. Nu krijgt hij Morfine (zo'n 4 x per dag) in een spuit. Maar hopen dat de wond snel geneest en hij zonder Morfine kan.
Verder heb ik de indruk dat hij het redelijk aanvaard heeft dat de uitslag zo slecht was. We hebben natuurlijk geen idee hoe lang hij nog heeft en hij heeft de hoop natuurlijk dat hij nog zo lang mogelijk bij ons kan zijn zonder al te veel narigheden en dat de kwaliteit van leven nog een tijd goed blijft.
Afwachten maar. Zoals de situatie nu is mag hij waarschijnlijk over een dag of 9 naar huis. Dat wil hij natuurlijk zelf ook heel graag.
Raldy, nogmaals bedankt voor je uitgebreide antwoord!! Vind het ook fijn om met lotgenoten van je af te kunnen schrijven, liefs.
donderdag 22 november 2007 om 20:16
Hoi Wilma,
Je hebt er weer een hele dag opzitten, waarin van alles gebeurd is. Hou je 't nog een beetje vol zo. Let je wel goed op jezelf.
Mijn vader is vandaag ook weer naar het ziekenhuis geweest. Hij gaat regelmatig voor controle. Ook moet steeds zijn kunstmatige uitgang in z'n keel (trachia-canule) verschoond worden en halen ze slijm weg. Dat kan hij zelf niet meer. Hij heeft er veel last van. Kan niet praten of heel moeilijk praten, eet heel moeilijk alles komt weer terug, heeft geen smaak en geen reuk meer. Hij en mijn moeder hebben een eigen manier van communiceren gevonden, dat is wel weer grappig om te zien.
Zo zie je maar. Ieder geval staat op zich. Je kunt het nauwelijks met elkaar vergelijken. Wat wel een grote gemeenschappelijk deler is dat het heel belangrijk is om dichtbij ze te blijven. En volgens mij doe jij dat heel goed, als ik je zo hoor.
Ook wel een goed teken dat je schoonvader weer snel naar huis wil. Wonen jullie ver van het ziekenhuis. De afstand kan ook wel eens problemen geven. En lukt het allemaal verder, je steekt er veel tijd in. Alle bewondering hoor, maar ben even nieuwsgierig.
Nog bedankt voor je antwoord en sterkte.
Liefs, Raldy
Je hebt er weer een hele dag opzitten, waarin van alles gebeurd is. Hou je 't nog een beetje vol zo. Let je wel goed op jezelf.
Mijn vader is vandaag ook weer naar het ziekenhuis geweest. Hij gaat regelmatig voor controle. Ook moet steeds zijn kunstmatige uitgang in z'n keel (trachia-canule) verschoond worden en halen ze slijm weg. Dat kan hij zelf niet meer. Hij heeft er veel last van. Kan niet praten of heel moeilijk praten, eet heel moeilijk alles komt weer terug, heeft geen smaak en geen reuk meer. Hij en mijn moeder hebben een eigen manier van communiceren gevonden, dat is wel weer grappig om te zien.
Zo zie je maar. Ieder geval staat op zich. Je kunt het nauwelijks met elkaar vergelijken. Wat wel een grote gemeenschappelijk deler is dat het heel belangrijk is om dichtbij ze te blijven. En volgens mij doe jij dat heel goed, als ik je zo hoor.
Ook wel een goed teken dat je schoonvader weer snel naar huis wil. Wonen jullie ver van het ziekenhuis. De afstand kan ook wel eens problemen geven. En lukt het allemaal verder, je steekt er veel tijd in. Alle bewondering hoor, maar ben even nieuwsgierig.
Nog bedankt voor je antwoord en sterkte.
Liefs, Raldy
vrijdag 23 november 2007 om 11:30
Hoi allemaal,
Ben er deze dagen niet aan toe gekomen om online te zijn. Ik vind jullie wel erg lief allemaal, ook vind ik het fijn om hier te kunnen lezen dat we allemaal wel dezelfde gevoelens kennen en delen. Al had ik liever, net als jullie, gehad dat het allemaal niet zo was.
Mijn vader was de volgende dag wel ietsje beter, geen gele huid meer, maar wel erg verward, hij weet niet meer waarom hij een infuus heeft en meer van dat soort dingen en dan op een ander moment is hij erg helder. Hij krijgt nu wel morfine en ze hebben de dosis ook weer verdubbeld geloof ik. Gisteren wilde hij mij en mijn broertje graag zien en hij keek ons aan, dit terwijl hij de afgelopen 3 weken sinds de diagnose eigenlijk ons nooit lang heeft aangekeken. Hij is een erge binnenvetter namelijk, maar gisteren zeij hij dat hij van ons hield en dat vond ik zo fijn. Ookal voelde get alsof hij afscheid aan het nemen was. Ik ga er zo weer heen.
@ mastermind, het gaat inderdaad zo vreselijk snel dat ik niet eens heb kunnen 'wennen' aan het feit dat hij kanker heeft. Ik heb trouwens nu ook slaaptabletjes van de huisarts. Hoelang is het geleden dat jouw vader is overleden?
@ Wilma; het is wel fijn he als je een fijne arts hebt? Ook al is alles aan deze situatie k**, een fijne arts hebben is wel belangrijk. Veel sterkte ook de komende tijd voor jou en je man. Mijn vader heeft trouwens longkanker.
@ Amidala; het juist fijn dat er ook nog positieve dingen gebeuren, ook al zijn ze heel klein en ben je steeds blijer met de meest kleine dingen. Die momenten zijn nu gewoon heel erg dierbaar.
@ Raldy; wat een verhaal ook. Hoe gaat het nu met je vader? Is hij een beetje 'stabiel'?
Soms voel ik me gevoelloos, klinkt misschien gek, maar dan voel ik niks, alsof ik leeg ben. Een ander moment voel ik me zo verdrietig en wanhopig bijna. Moeilijk.
voor allemaal
Ben er deze dagen niet aan toe gekomen om online te zijn. Ik vind jullie wel erg lief allemaal, ook vind ik het fijn om hier te kunnen lezen dat we allemaal wel dezelfde gevoelens kennen en delen. Al had ik liever, net als jullie, gehad dat het allemaal niet zo was.
Mijn vader was de volgende dag wel ietsje beter, geen gele huid meer, maar wel erg verward, hij weet niet meer waarom hij een infuus heeft en meer van dat soort dingen en dan op een ander moment is hij erg helder. Hij krijgt nu wel morfine en ze hebben de dosis ook weer verdubbeld geloof ik. Gisteren wilde hij mij en mijn broertje graag zien en hij keek ons aan, dit terwijl hij de afgelopen 3 weken sinds de diagnose eigenlijk ons nooit lang heeft aangekeken. Hij is een erge binnenvetter namelijk, maar gisteren zeij hij dat hij van ons hield en dat vond ik zo fijn. Ookal voelde get alsof hij afscheid aan het nemen was. Ik ga er zo weer heen.
@ mastermind, het gaat inderdaad zo vreselijk snel dat ik niet eens heb kunnen 'wennen' aan het feit dat hij kanker heeft. Ik heb trouwens nu ook slaaptabletjes van de huisarts. Hoelang is het geleden dat jouw vader is overleden?
@ Wilma; het is wel fijn he als je een fijne arts hebt? Ook al is alles aan deze situatie k**, een fijne arts hebben is wel belangrijk. Veel sterkte ook de komende tijd voor jou en je man. Mijn vader heeft trouwens longkanker.
@ Amidala; het juist fijn dat er ook nog positieve dingen gebeuren, ook al zijn ze heel klein en ben je steeds blijer met de meest kleine dingen. Die momenten zijn nu gewoon heel erg dierbaar.
@ Raldy; wat een verhaal ook. Hoe gaat het nu met je vader? Is hij een beetje 'stabiel'?
Soms voel ik me gevoelloos, klinkt misschien gek, maar dan voel ik niks, alsof ik leeg ben. Een ander moment voel ik me zo verdrietig en wanhopig bijna. Moeilijk.
voor allemaal
vrijdag 23 november 2007 om 13:38
Ik meld me ook maar weer even. Niet zo heel veel nieuws te melden, verder. Het gaat gelukkig bij mijn vader niet zo snel als bij die van jou, lista. Haast niet te bevatten, zo snel. Gelukkig gaat het iets beter dan een paar dagen geleden maar toch. Je weet dat het einde gaat komen, onvermijdelijk.
Wilma, ook voor jou veel sterkte. Het is een rotziekte he, alvleesklierkanker. Mijn vader heeft het dus ook en het is echt een onderbelichte vorm van kanker. Bijna niemand overleeft het en toch hoor je er nooit iets over en wordt er nauwelijks onderzoek gedaan naar betere genezingsmethoden.
Mijn vader heeft trouwens wel een milde chemokuur gedaan met gemcitabine. Die was voor hem echt niet zo heel zwaar. Eerst wilde hij ook geen chemo, maar na overleg met de arts heeft hij het toch gedaan. Ik zou het dus niet zonder meer afwijzen, niet alle chemokuren zijn even erg.
Het blijft een rotziekte, toch vind ik het wel erg fijn voor jouw kinderen dat ze hun opa tot volwassen leeftijd hebben mogen meemaken. Ik was op mijn 12e al mijn opa's en oma's al kwijt en nu ga ik op mijn 25e mijn vader verliezen die zelf ook nog veel te jong is. Jouw kinderen hebben hun opa tot volwassen leeftijd gekend, mijn kinderen (als ik die krijg) zullen hun opa nooit kennen. Ik vind dat zo'n verschrikkelijke gedachte.
Toen ik net de diagnose had gehoord, heb ik een boek voor mijn vader gekocht: 'Pap, vertel eens'. Dat wil ik jullie graag als tip geven. Het is een boek met vragen die je vader in het boek beantwoordt, net zoals zo'n vriendenboekje van vroeger, maar dan natuurlijk veel uitgebreider. Vragen over zijn jeugd en over hoe hij in het leven staat. Heel waardevol om te hebben. Mijn vader vond het zelf ook erg fijn om in te vullen. Je hebt er meerdere varianten van, ook voor moeders, opa's, oma's.
Veel sterkte voor iedereen.
Wilma, ook voor jou veel sterkte. Het is een rotziekte he, alvleesklierkanker. Mijn vader heeft het dus ook en het is echt een onderbelichte vorm van kanker. Bijna niemand overleeft het en toch hoor je er nooit iets over en wordt er nauwelijks onderzoek gedaan naar betere genezingsmethoden.
Mijn vader heeft trouwens wel een milde chemokuur gedaan met gemcitabine. Die was voor hem echt niet zo heel zwaar. Eerst wilde hij ook geen chemo, maar na overleg met de arts heeft hij het toch gedaan. Ik zou het dus niet zonder meer afwijzen, niet alle chemokuren zijn even erg.
Het blijft een rotziekte, toch vind ik het wel erg fijn voor jouw kinderen dat ze hun opa tot volwassen leeftijd hebben mogen meemaken. Ik was op mijn 12e al mijn opa's en oma's al kwijt en nu ga ik op mijn 25e mijn vader verliezen die zelf ook nog veel te jong is. Jouw kinderen hebben hun opa tot volwassen leeftijd gekend, mijn kinderen (als ik die krijg) zullen hun opa nooit kennen. Ik vind dat zo'n verschrikkelijke gedachte.
Toen ik net de diagnose had gehoord, heb ik een boek voor mijn vader gekocht: 'Pap, vertel eens'. Dat wil ik jullie graag als tip geven. Het is een boek met vragen die je vader in het boek beantwoordt, net zoals zo'n vriendenboekje van vroeger, maar dan natuurlijk veel uitgebreider. Vragen over zijn jeugd en over hoe hij in het leven staat. Heel waardevol om te hebben. Mijn vader vond het zelf ook erg fijn om in te vullen. Je hebt er meerdere varianten van, ook voor moeders, opa's, oma's.
Veel sterkte voor iedereen.
zaterdag 24 november 2007 om 10:13
Hoi Raldy,
Je vader moest dus gisteren weer voor controle naar het ziekenhuis? En, alles goed? Zover je van goed kan spreken natuurlijk.
Wij wonen gelukkig dicht bij het ziekenhuis. Kan me voorstellen als je ver weg woont dat het een nog zwaardere last is.
Het is best zwaar natuurlijk, zoals gisteren bijvoorbeeld, de hele dag gewerkt, snel naar huis eten koken en dan weer naar het ziekenhuis.
Hopelijk mag hij eind volgende week naar huis, dat geeft natuurlijk wel wat meer rust, ook voor hemzelf.
Lista,
Fijn dat je nog even een goed contact met je vader hebt gehad. Heb je tenminste het idee dat je goed afscheid kunt nemen he?
Ik wil je heel veel sterke wensen in deze moeilijke tijd voor jullie!!
Wel vreselijk dat het allemaal zo snel gaat, zet hem op he? En probeer een beetje goed voor jezelf te zorgen, je hebt er niets aan als je er straks onderdoor gaat!!
Pyridine,
Dus jouw vader heeft ook alvleesklierkanker? Hoe lang heeft hij het al?
En hij heeft dus wel een lichte vorm van chemo gehad?
Mijn schoonvader wordt nog eerst besproken in een oncologiebespreking of hij er uberhaupt wel voor in aanmerking komt en dan in ieder geval niet voor een zware kuur, zou hij zelf ook niett willen denk ik.
En natuurlijk kun je met 25 jaar je vader nog niet missen, wanneer eigenlijk wel he? Maar hoe oud is je vader eigenlijk? Als jij 25 bent is hij vast nog een heel stuk jonger dan mijn schoonvader. Vreselijk he?
Dat boekje waar je het over hebt, waar kan ik dat kopen? Lijkt me een goede tip namelijk.
Nou nog even ego:
Gisteren ging het redelijk met schoonvader. Nog wel veel wondpijn. Maar gisteren is hij al voor het eerst uit bed naar het toilet geweest. Dat ging goed.
Had gisteren al wat bouillon gedronken, ging gelukkig ook goed. Begin volgende week gaan ze wat vast voedsel proberen. Als dat goed gaat mag hij vast eind volgende week naar huis.
Ik vind wel dat hij het rustig verwerkt, af en toe wel wat emotionele momenten. Ik was even alleen met hem en dan zegt hij dat ik heel veel voor hem beteken en ook de kinderen natuurlijk. Dat ik altijd voor hem en schoonmoeder klaar sta (wat ik vanzelfsprekend vind hoor)!.
Toch wel fijn dat soort intieme momenten. Kom je toch heel dichtbij elkaar te staan. Maar dat soort momenten zullen jullie ook wel kennen.
Nou, even wat gaan doen en dan vanmiddag weer naar het ziekenhuis. Tot later, liefs en veel sterkte!
Je vader moest dus gisteren weer voor controle naar het ziekenhuis? En, alles goed? Zover je van goed kan spreken natuurlijk.
Wij wonen gelukkig dicht bij het ziekenhuis. Kan me voorstellen als je ver weg woont dat het een nog zwaardere last is.
Het is best zwaar natuurlijk, zoals gisteren bijvoorbeeld, de hele dag gewerkt, snel naar huis eten koken en dan weer naar het ziekenhuis.
Hopelijk mag hij eind volgende week naar huis, dat geeft natuurlijk wel wat meer rust, ook voor hemzelf.
Lista,
Fijn dat je nog even een goed contact met je vader hebt gehad. Heb je tenminste het idee dat je goed afscheid kunt nemen he?
Ik wil je heel veel sterke wensen in deze moeilijke tijd voor jullie!!
Wel vreselijk dat het allemaal zo snel gaat, zet hem op he? En probeer een beetje goed voor jezelf te zorgen, je hebt er niets aan als je er straks onderdoor gaat!!
Pyridine,
Dus jouw vader heeft ook alvleesklierkanker? Hoe lang heeft hij het al?
En hij heeft dus wel een lichte vorm van chemo gehad?
Mijn schoonvader wordt nog eerst besproken in een oncologiebespreking of hij er uberhaupt wel voor in aanmerking komt en dan in ieder geval niet voor een zware kuur, zou hij zelf ook niett willen denk ik.
En natuurlijk kun je met 25 jaar je vader nog niet missen, wanneer eigenlijk wel he? Maar hoe oud is je vader eigenlijk? Als jij 25 bent is hij vast nog een heel stuk jonger dan mijn schoonvader. Vreselijk he?
Dat boekje waar je het over hebt, waar kan ik dat kopen? Lijkt me een goede tip namelijk.
Nou nog even ego:
Gisteren ging het redelijk met schoonvader. Nog wel veel wondpijn. Maar gisteren is hij al voor het eerst uit bed naar het toilet geweest. Dat ging goed.
Had gisteren al wat bouillon gedronken, ging gelukkig ook goed. Begin volgende week gaan ze wat vast voedsel proberen. Als dat goed gaat mag hij vast eind volgende week naar huis.
Ik vind wel dat hij het rustig verwerkt, af en toe wel wat emotionele momenten. Ik was even alleen met hem en dan zegt hij dat ik heel veel voor hem beteken en ook de kinderen natuurlijk. Dat ik altijd voor hem en schoonmoeder klaar sta (wat ik vanzelfsprekend vind hoor)!.
Toch wel fijn dat soort intieme momenten. Kom je toch heel dichtbij elkaar te staan. Maar dat soort momenten zullen jullie ook wel kennen.
Nou, even wat gaan doen en dan vanmiddag weer naar het ziekenhuis. Tot later, liefs en veel sterkte!
zaterdag 24 november 2007 om 10:48
@Wilma, wat goed dat je vrij optimistisch klinkt in je verhaal. En dat je let op de kleine dingen die een grote betekenis krijgen. Een beetje bouillon drinken is een stap in de goeie richting. Toch een teken van levenslust. Da's heel belangrijk. Je zegt dat je het vanzelfsprekend vind om zo voor je schoonouders klaar te staan. Maar je schoonvader waardeert het wel, wat fijn dat hij dat toch benoemt. Heb je altijd zo'n goeie band met ze gehad? Ik merk dat je heel intensief mee bezig bent en dat je er veel tijd aan besteed. Kom je nog wel aan je eigen dingen toe? Of heb je die nu op een lager pitje gezet? Blijf goed aan jezelf denken hoor en neem op tijd je rust.
Mijn vader is weer voor controle geweest. Het gaat ook redelijk met hem. Straks ga ik er even heen. Doe ik iedere dag. Even vragen of ik nog wat moet doen etc. Ik blijf daar nooit lang. Hij kan bezoek niet te lang hebben. Dan wil hij zich weer groot houden voor een ander en dat kost hem veel energie.
Wilma, ik ben benieuwd naar de verdere ontwikkelingen van je schoonvader. Laat je het weer even weten? Moet nu even opschieten. Misschien vanavond meer tijd om te schrijven.
Laters, Raldy
De anderen ook sterkte
Mijn vader is weer voor controle geweest. Het gaat ook redelijk met hem. Straks ga ik er even heen. Doe ik iedere dag. Even vragen of ik nog wat moet doen etc. Ik blijf daar nooit lang. Hij kan bezoek niet te lang hebben. Dan wil hij zich weer groot houden voor een ander en dat kost hem veel energie.
Wilma, ik ben benieuwd naar de verdere ontwikkelingen van je schoonvader. Laat je het weer even weten? Moet nu even opschieten. Misschien vanavond meer tijd om te schrijven.
Laters, Raldy
De anderen ook sterkte
zaterdag 24 november 2007 om 19:04
Bedankt Lapin aldy .
Raldy,
Dus jij gaat ook elke dag even naar je vader? Woont hij dicht bij je? En hoe oud is hij?
Ik ben vanmiddag nog even geweest. Hij voelt zich goed, de wond pijn is al een stuk minder, krijgt nog wel Morfinepleisters.
Maar is nu 4 dagen geleden geopereerd en ik vind al dat het heel snel gaat. Hij loopt alweer, zit op de stoel, vind het vervelend om de hele dag in bed te liggen.
Hij probeert ook alles van zich af te schrijven, heeft al een heel schriftje volgeschreven. We zullen het wel een keer lezen denk ik.
Ik heb altijd wel geen goede band met mijn schoonouders gehad hoor! Wordt natuurlijk in deze omstandigheid wel wat inniger en diepgaander. Moet er dan ook echt niet aan denken hem te verliezen. Het is ook zo'n ontzettend lieve man. Maar ja, het zal toch wel een keer gebeuren.
Voor jou ook nogmaals sterkte hoor
Raldy,
Dus jij gaat ook elke dag even naar je vader? Woont hij dicht bij je? En hoe oud is hij?
Ik ben vanmiddag nog even geweest. Hij voelt zich goed, de wond pijn is al een stuk minder, krijgt nog wel Morfinepleisters.
Maar is nu 4 dagen geleden geopereerd en ik vind al dat het heel snel gaat. Hij loopt alweer, zit op de stoel, vind het vervelend om de hele dag in bed te liggen.
Hij probeert ook alles van zich af te schrijven, heeft al een heel schriftje volgeschreven. We zullen het wel een keer lezen denk ik.
Ik heb altijd wel geen goede band met mijn schoonouders gehad hoor! Wordt natuurlijk in deze omstandigheid wel wat inniger en diepgaander. Moet er dan ook echt niet aan denken hem te verliezen. Het is ook zo'n ontzettend lieve man. Maar ja, het zal toch wel een keer gebeuren.
Voor jou ook nogmaals sterkte hoor
zondag 25 november 2007 om 11:59
Hoi Wilma,
Dus je schoonvader maakt best wel goeie vorderingen. Wat goed van die man!!! Lopen, niet meer in bed willen liggen etc. Tekens dat hij zin heeft om naar huis te gaan. Is het niet te vermoeiend voor hem? 't Lijkt me dat het veel energie kost. Een schriftje bijna vol krijgen zo kort na een operatie is niet niks. Ik herken dat ook wel bij m'n vader. Die was ook dan ook aan het proberen wat hij allemaal weer kon doen. Is goed hoor, ook voor de familie. Mijn vader heeft vanaf z'n diagnose gezegd "als je weet dat je kanker hebt, moet je niet denken aan doogaan aan kanker, maar aan leven met kanker". En die houding heeft hij nog steeds. Dat sterkt hem enorm. Waarin hij sterk word gesteund door mijn moeder. Die is ook altijd van het positieve uitgegaan. Heel mooi om te zien ook. Ik kom zeker iedere dag even bij m'n ouders. Even een praatje maken, vragen of ik iets voor ze kan doen. Regelmatig kook ik voor ze, of ik neem de was mee naar huis. Dat gaat allemaal prima. Ze wonen ook dichtbij, 10 min. fietsen. Wat dat betreft gaat het prima. Uiteraard leven we altijd met het idee dat het binnenkort afgelopen kan zijn. Mijn vader is 80, erg ziek, het gevaar schuilt om de hoek. Nu gaat het naar omstandigheden redelijk, hij geniet nog van de dingen die hij aankan, al is dat niet veel en het kan ieder moment minder worden. Ik proef iets uit jouw verhaal dat je schoonvader ook zo'n houding heeft, of gaat krijgen. Het is heel goed dat je nu op dit moment heel dicht bij hem bent en dat hij vertrouwen in je heeft, en jij in hem. M'n complimenten voor je. Hou je me op de hoogte? En sterkte
Laters, Raldy
Dus je schoonvader maakt best wel goeie vorderingen. Wat goed van die man!!! Lopen, niet meer in bed willen liggen etc. Tekens dat hij zin heeft om naar huis te gaan. Is het niet te vermoeiend voor hem? 't Lijkt me dat het veel energie kost. Een schriftje bijna vol krijgen zo kort na een operatie is niet niks. Ik herken dat ook wel bij m'n vader. Die was ook dan ook aan het proberen wat hij allemaal weer kon doen. Is goed hoor, ook voor de familie. Mijn vader heeft vanaf z'n diagnose gezegd "als je weet dat je kanker hebt, moet je niet denken aan doogaan aan kanker, maar aan leven met kanker". En die houding heeft hij nog steeds. Dat sterkt hem enorm. Waarin hij sterk word gesteund door mijn moeder. Die is ook altijd van het positieve uitgegaan. Heel mooi om te zien ook. Ik kom zeker iedere dag even bij m'n ouders. Even een praatje maken, vragen of ik iets voor ze kan doen. Regelmatig kook ik voor ze, of ik neem de was mee naar huis. Dat gaat allemaal prima. Ze wonen ook dichtbij, 10 min. fietsen. Wat dat betreft gaat het prima. Uiteraard leven we altijd met het idee dat het binnenkort afgelopen kan zijn. Mijn vader is 80, erg ziek, het gevaar schuilt om de hoek. Nu gaat het naar omstandigheden redelijk, hij geniet nog van de dingen die hij aankan, al is dat niet veel en het kan ieder moment minder worden. Ik proef iets uit jouw verhaal dat je schoonvader ook zo'n houding heeft, of gaat krijgen. Het is heel goed dat je nu op dit moment heel dicht bij hem bent en dat hij vertrouwen in je heeft, en jij in hem. M'n complimenten voor je. Hou je me op de hoogte? En sterkte
Laters, Raldy
zondag 25 november 2007 om 21:40
Dank je Mastermind, lief van je. Ja, 12 december. Daar moeten we even doorheen. Mijn moeder gaat op die dag met mijn zus naar de begraafplaats waar mijn vader is uitgestrooid. Ik wou eigenlijk ook mee, maar ik zit in Zwitserland en ik ben al zo vaak weg geweest de laatste tijd. Dus ik zet wel een mooie bos bloemen bij zijn foto en denk aan hem.
Maar ik voel me eigenlijk schuldig dat ik hier meeschrijf over mijn vader die al is overleden. Sorry Jurri en alle anderen. Dat is niet de bedoeling van dit topic. Ik blijf wel meelezen met jullie.
En nogmaals een voor allemaal.
Maar ik voel me eigenlijk schuldig dat ik hier meeschrijf over mijn vader die al is overleden. Sorry Jurri en alle anderen. Dat is niet de bedoeling van dit topic. Ik blijf wel meelezen met jullie.
En nogmaals een voor allemaal.
zondag 25 november 2007 om 23:29
Hallo allemaal,
ik zie dat dit topic al even gaande is maar wil toch graag reageren. Ook ik zit in een vergelijkbare situatie. Mijn vader heeft een half jaar geleden te horen gekregen dat hij kanker heeft wat niet meer te genezen is. Hij heeft nog wel chemo gehad om zijn leven iets te rekken maar helaas is dit niet aangeslagen. Mometeel gaat het erg slecht met hem en kunnen ze de pijn niet onder controle krijgen. Erg triest om te zien dat je eens zo sterke vader zo aan het aftakelen is.
Ik wens iedereen heel veel sterkte toe en hoop dat we, in deze donkere, sombere tijd, elkaar een beetje tot steun kunnen zijn.
ik zie dat dit topic al even gaande is maar wil toch graag reageren. Ook ik zit in een vergelijkbare situatie. Mijn vader heeft een half jaar geleden te horen gekregen dat hij kanker heeft wat niet meer te genezen is. Hij heeft nog wel chemo gehad om zijn leven iets te rekken maar helaas is dit niet aangeslagen. Mometeel gaat het erg slecht met hem en kunnen ze de pijn niet onder controle krijgen. Erg triest om te zien dat je eens zo sterke vader zo aan het aftakelen is.
Ik wens iedereen heel veel sterkte toe en hoop dat we, in deze donkere, sombere tijd, elkaar een beetje tot steun kunnen zijn.
maandag 26 november 2007 om 18:11
@Wilma en misschien ook anderen, het boek Pap vertel 's (en de andere boeken uit de serie) is op heel veel plaatsen te koop. Ik heb het in elk geval bij V&D gezien en ook al in veel boekhandels. Bij Bol bestellen kan ook maar het duurt wel even. Hier kan je kijken hoe ze eruit zien: http://www.elmavanvliet.nl/boeken.asp
@Wilma nog een keer: ja, ik denk dat mijn vader een stuk jonger is dan jouw schoonvader. Hij is 55. Veel te jong. Ik weet wel dat het altijd pijnlijk blijft, maar ik had het zelf wel een stuk gemakkelijker te accepteren gevonden als hij 85 was geweest. De diagnose is begin juli gesteld. Eigenlijk hadden ze het in januari moeten diagnosticeren maar toen hebben ze niet naar de juiste organen gekeken en gezegd dat het waarschijnlijk allemaal stress was.
Hij heeft een aantal maanden een kuur gehad met gemcitabine. Dat is eens in de week een uur aan het infuus en 1 keer in de 4 weken een week pauze. Net zo lang tot het niet voldoende meer werkt. Mijn vader had daar niet zo veel last van, al blijft het natuurlijk wel chemo. Maar ik weet natuurlijk niet of dat voor jouw schoonvader een geschikte kuur zou zijn.
@Bammie welkom hier. Akelig om je vader te zien lijden, he? Is jouw vader ook nog relatief jong? Welke vorm van kanker heeft hij? Of wil je dat liever niet zeggen? Ben je veel bij hem en hebben jullie een goede band?
@ Raldy: krachtige opmerking van jouw vader, "als je weet dat je kanker hebt, moet je niet denken aan doogaan aan kanker, maar aan leven met kanker". Maar hoe doe je dat als ze je er meteen bij vertellen dat het niet te genezen is en dat je niet lang meer te leven hebt? Het lijkt mijn vader redelijk te lukken, toch wel, maar het is toch eigenlijk een onmogelijke opgave. Fijn wel dat jouw vader sowieso al 80 is geworden.
@lapin: schrijf vooral mee! Natuurlijk kan dat in dit topic ook! Daar hoef je je toch niet schuldig om te voelen? Vertel vooral alles over je vader wat je graag wilt vertellen, over zijn ziekte maar ook hoe hij was toen hij nog gezond was.
@Wilma nog een keer: ja, ik denk dat mijn vader een stuk jonger is dan jouw schoonvader. Hij is 55. Veel te jong. Ik weet wel dat het altijd pijnlijk blijft, maar ik had het zelf wel een stuk gemakkelijker te accepteren gevonden als hij 85 was geweest. De diagnose is begin juli gesteld. Eigenlijk hadden ze het in januari moeten diagnosticeren maar toen hebben ze niet naar de juiste organen gekeken en gezegd dat het waarschijnlijk allemaal stress was.
Hij heeft een aantal maanden een kuur gehad met gemcitabine. Dat is eens in de week een uur aan het infuus en 1 keer in de 4 weken een week pauze. Net zo lang tot het niet voldoende meer werkt. Mijn vader had daar niet zo veel last van, al blijft het natuurlijk wel chemo. Maar ik weet natuurlijk niet of dat voor jouw schoonvader een geschikte kuur zou zijn.
@Bammie welkom hier. Akelig om je vader te zien lijden, he? Is jouw vader ook nog relatief jong? Welke vorm van kanker heeft hij? Of wil je dat liever niet zeggen? Ben je veel bij hem en hebben jullie een goede band?
@ Raldy: krachtige opmerking van jouw vader, "als je weet dat je kanker hebt, moet je niet denken aan doogaan aan kanker, maar aan leven met kanker". Maar hoe doe je dat als ze je er meteen bij vertellen dat het niet te genezen is en dat je niet lang meer te leven hebt? Het lijkt mijn vader redelijk te lukken, toch wel, maar het is toch eigenlijk een onmogelijke opgave. Fijn wel dat jouw vader sowieso al 80 is geworden.
@lapin: schrijf vooral mee! Natuurlijk kan dat in dit topic ook! Daar hoef je je toch niet schuldig om te voelen? Vertel vooral alles over je vader wat je graag wilt vertellen, over zijn ziekte maar ook hoe hij was toen hij nog gezond was.
maandag 26 november 2007 om 18:54
Hoi,
Als eerste Lapin: voel je toch aub niet schuldig zeg! Schrijf gerust over alles wat je kwijt wilt, zoals Pyridine als zegt, vertel alles wat je graag wilt vertellen. En op 12 december zal ik absoluut aan je denken.
Bammie,
Welkom hier. Wat vreselijk dat je je vader zo ziet aftakelen zeg! En jullie weten het ook nog maar een half jaar? Wil je vertellen wat voor soort kanker hij heeft? En hoe oud is je vader? Als je het liever niet vertellen wilt: ook goed hoor!
Pyridine,
Bedankt voor de tip over het boekje. Ik ga morgen gelijk kijken bij de V&D. Lijkt me een heel leuk cadeau om te geven voor Sinterklaas.
Tja en 55 jaar is inderdaad nog een stuk jonger dan bij ons. Maar helaas wordt daar niet om gevraagd. En dan wordt er ook nog de verkeerde diagnose gesteld, dat is helemaal vreselijk. Met wat voor klachten is hij in eerste instantie naar de huisarts gegaan dan? Het blijft toch een vreselijke rotziekte he?
Raldy,
Hoe gaat het daar? Met je vader nog steeds redelijk? Ja, ik vind die opmerking van je vader ook bijzonder krachtig. Kan het wel voorstellen dat je er zo over denkt op die leeftijd. Maar kan me ook voorstellen dat het voor de vader van Pyridine niet zo makkelijk is op die leeftijd.
Toch heel goed dat je er zo over kunt denken. Lijkt me heel moeilijk.
Lista, hoe is het met jou meisje, gaat het een beetje?
Vanmorgen weer even bij schoonvader geweest. Toen ik op de afdeling kwam lag hij met z'n ogen dicht muziek te luisteren. Ik werd overspoeld met medelijden. Arme man, wat hij nog allemaal moet doormaken.
Gezellig even zitten kletsen met zijn tweetjes. Gewoon over ditjes en datjes. En over dat hij vandaag weer voor het eerst warm mocht eten. En dan ook nog gelijk bami rames, zijn lievelingseten! Wat kunnen kleine dingen toch gelukkig maken he? Hopelijk gaat het goed met eten.
Verder nog wel even over het ziekzijn gehad. Hij had een folder gekregen over alvleesklierkanker en was daar toch behoorlijk van onder de indruk. Ik heb nogmaals benadrukt dat ieder mens anders is en anders reageert en dat het bij hem niet zo hoeft te gaan. Dat was hij gelukkig met me eens.
Hopelijk voor het weekend naar huis, lekker in zijn eigen omgeving en dan hopen dat hij nog een tijd in goede doen bij ons is!
Als eerste Lapin: voel je toch aub niet schuldig zeg! Schrijf gerust over alles wat je kwijt wilt, zoals Pyridine als zegt, vertel alles wat je graag wilt vertellen. En op 12 december zal ik absoluut aan je denken.
Bammie,
Welkom hier. Wat vreselijk dat je je vader zo ziet aftakelen zeg! En jullie weten het ook nog maar een half jaar? Wil je vertellen wat voor soort kanker hij heeft? En hoe oud is je vader? Als je het liever niet vertellen wilt: ook goed hoor!
Pyridine,
Bedankt voor de tip over het boekje. Ik ga morgen gelijk kijken bij de V&D. Lijkt me een heel leuk cadeau om te geven voor Sinterklaas.
Tja en 55 jaar is inderdaad nog een stuk jonger dan bij ons. Maar helaas wordt daar niet om gevraagd. En dan wordt er ook nog de verkeerde diagnose gesteld, dat is helemaal vreselijk. Met wat voor klachten is hij in eerste instantie naar de huisarts gegaan dan? Het blijft toch een vreselijke rotziekte he?
Raldy,
Hoe gaat het daar? Met je vader nog steeds redelijk? Ja, ik vind die opmerking van je vader ook bijzonder krachtig. Kan het wel voorstellen dat je er zo over denkt op die leeftijd. Maar kan me ook voorstellen dat het voor de vader van Pyridine niet zo makkelijk is op die leeftijd.
Toch heel goed dat je er zo over kunt denken. Lijkt me heel moeilijk.
Lista, hoe is het met jou meisje, gaat het een beetje?
Vanmorgen weer even bij schoonvader geweest. Toen ik op de afdeling kwam lag hij met z'n ogen dicht muziek te luisteren. Ik werd overspoeld met medelijden. Arme man, wat hij nog allemaal moet doormaken.
Gezellig even zitten kletsen met zijn tweetjes. Gewoon over ditjes en datjes. En over dat hij vandaag weer voor het eerst warm mocht eten. En dan ook nog gelijk bami rames, zijn lievelingseten! Wat kunnen kleine dingen toch gelukkig maken he? Hopelijk gaat het goed met eten.
Verder nog wel even over het ziekzijn gehad. Hij had een folder gekregen over alvleesklierkanker en was daar toch behoorlijk van onder de indruk. Ik heb nogmaals benadrukt dat ieder mens anders is en anders reageert en dat het bij hem niet zo hoeft te gaan. Dat was hij gelukkig met me eens.
Hopelijk voor het weekend naar huis, lekker in zijn eigen omgeving en dan hopen dat hij nog een tijd in goede doen bij ons is!
maandag 26 november 2007 om 19:39
Hallo allemaal,
uit de verhalen van Wilma en Pyridine blijkt maar weer dat mensen die hetzelfde meemaken voor iedereen weer anders is. Logisch ook want ieder verhaal staat op zich en ieder mens die daar mee te maken krijgt heeft een eigen reactie, een eigen gevoel, een eigen verdriet etc. Dat is maar goed ook. Geen mens is uniek en elke situatie is weer verschillend. Uiteraard besef ik dat er terdege wel een verschil is als iemand 50 of 80 is en dan dezelfde gevaren op zich afgevuurd krijgt. Zit toch maar mooi even 30 jaar tussen. En da's niet niks. Daarom denk ik dat het heel goed is dat we die ervaringen hier met elkaar kunnen delen. Ik heb er i.i.g. veel steun aan om hier mijn verhaal kwijt te kunnen en de verhalen van anderen te lezen.
Sterkte iedereen hier, Raldy
uit de verhalen van Wilma en Pyridine blijkt maar weer dat mensen die hetzelfde meemaken voor iedereen weer anders is. Logisch ook want ieder verhaal staat op zich en ieder mens die daar mee te maken krijgt heeft een eigen reactie, een eigen gevoel, een eigen verdriet etc. Dat is maar goed ook. Geen mens is uniek en elke situatie is weer verschillend. Uiteraard besef ik dat er terdege wel een verschil is als iemand 50 of 80 is en dan dezelfde gevaren op zich afgevuurd krijgt. Zit toch maar mooi even 30 jaar tussen. En da's niet niks. Daarom denk ik dat het heel goed is dat we die ervaringen hier met elkaar kunnen delen. Ik heb er i.i.g. veel steun aan om hier mijn verhaal kwijt te kunnen en de verhalen van anderen te lezen.
Sterkte iedereen hier, Raldy
maandag 26 november 2007 om 21:34
Pyridine, goed idee, dat boek. Voor mij helaas te laat, maar er is waarschijnlijk ook wel een 'Mam, vertel's'.
En Raldy, Wilma en Pyridine, ik bedoelde eigenlijk dat het voor jullie misschien nogal confronterend is om te lezen dat 'een vader' (de mijne) al is overleden. Maar aan de andere kant vind ik het fijn om het hier van me af te schrijven.
Ik las gisteren in een ander topic over iemand die haar vader vorig jaar had verloren. En niemand had het hele jaar nog aan haar gevraagd hoe het met haar ging. Er werd gewoon helemaal niet meer over gepraat. Terwijl die behoefte er juist wel is, bij mij in ieder geval.
Ik wil ook tegen jullie zeggen, probeer de tijd die je nog hebt zo goed mogelijk door te brengen met jullie vaders. Mijn vader kreeg een hersenbloeding, lag meteen daarna in een diepe coma. En na 3 dagen overleed hij. Ik heb nooit tegen hem gezegd dat ik van hem hield (dat doen ze bij mij in de familie niet ), en daar heb ik spijt van. Maar goed, ik troost mezelf met de gedachte dat hij dat wel wist.
En Raldy, je hebt gelijk. Dit is een waardevol topic. Blijf vooral schrijven hier en elkaar steunen.
En Raldy, Wilma en Pyridine, ik bedoelde eigenlijk dat het voor jullie misschien nogal confronterend is om te lezen dat 'een vader' (de mijne) al is overleden. Maar aan de andere kant vind ik het fijn om het hier van me af te schrijven.
Ik las gisteren in een ander topic over iemand die haar vader vorig jaar had verloren. En niemand had het hele jaar nog aan haar gevraagd hoe het met haar ging. Er werd gewoon helemaal niet meer over gepraat. Terwijl die behoefte er juist wel is, bij mij in ieder geval.
Ik wil ook tegen jullie zeggen, probeer de tijd die je nog hebt zo goed mogelijk door te brengen met jullie vaders. Mijn vader kreeg een hersenbloeding, lag meteen daarna in een diepe coma. En na 3 dagen overleed hij. Ik heb nooit tegen hem gezegd dat ik van hem hield (dat doen ze bij mij in de familie niet ), en daar heb ik spijt van. Maar goed, ik troost mezelf met de gedachte dat hij dat wel wist.
En Raldy, je hebt gelijk. Dit is een waardevol topic. Blijf vooral schrijven hier en elkaar steunen.
