Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:11
Nog even wat over schamen tegenover mannen / anderen voor je (mijn) werkloosheid.
Ik werkte vanochtend met een collega samen, die een heel verhaal vertelde over haar schoonzoon. Dat die werkloos is, en geen recht op een uitkering heeft. Dat haar dochter al het geld moet verdienen. Dat hij een klaploper is en lui, en dat haar dochter beter verdient dan een man te moeten onderhouden.
Nu is het geval, dat mocht ik ooit gaan trouwen of samenwonen, mijn recht op een uitkering ook vervalt. Heb ik dan nog steeds geen werk, dan zal betreffende man dus ook financieel de kar moeten trekken. Dit vind ik heel erg, en is mede één van de redenen dat ik niet actief op zoek ben naar een man.
En het werd me vanochtend even goed duidelijk hoe men over mensen als ik denkt.... Ik ben dus geen goede vangst hè, wat ik altijd al dacht. Nou ja, wat betreft werkgebied en financieel gebied. Ik denk dat ik op andere gebieden toch nog wel wat te bieden heb. Maar of dit dat andere kan opheffen?
Ik moest aan dit topic denken toen die collega vertelde, omdat we net hadden geschreven over onze schaamtegevoelens hierover.
Ik heb zo een afspraak, dus ben zo weg!
Fijne avond allemaal!
Ik werkte vanochtend met een collega samen, die een heel verhaal vertelde over haar schoonzoon. Dat die werkloos is, en geen recht op een uitkering heeft. Dat haar dochter al het geld moet verdienen. Dat hij een klaploper is en lui, en dat haar dochter beter verdient dan een man te moeten onderhouden.
Nu is het geval, dat mocht ik ooit gaan trouwen of samenwonen, mijn recht op een uitkering ook vervalt. Heb ik dan nog steeds geen werk, dan zal betreffende man dus ook financieel de kar moeten trekken. Dit vind ik heel erg, en is mede één van de redenen dat ik niet actief op zoek ben naar een man.
En het werd me vanochtend even goed duidelijk hoe men over mensen als ik denkt.... Ik ben dus geen goede vangst hè, wat ik altijd al dacht. Nou ja, wat betreft werkgebied en financieel gebied. Ik denk dat ik op andere gebieden toch nog wel wat te bieden heb. Maar of dit dat andere kan opheffen?
Ik moest aan dit topic denken toen die collega vertelde, omdat we net hadden geschreven over onze schaamtegevoelens hierover.
Ik heb zo een afspraak, dus ben zo weg!
Fijne avond allemaal!
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:14
Gips, een moeilijk dilemma. Ik herinner me dat zo'n situatie al eerder op het forum stond en het toen ook een moeilijk 'probleem' was.
Allereerste: Je klinkt polistief over je opleiding, dat is fijn!
Kun je misschien aan een docent je dilemma voorleggen?
Van mezelf weet ik dat ik het moeilijk kan vinden om met een 'geheim' te zitten. Het is zo dat ik zelf besloten heb het (nog) niet te vertellen maar het is soms lastig. Soms gaat een gesprek een bepaalde richting op en denk ik: 'oh niet nu!' omdat ik er op dat moment niet klaar voor ben alles uit te leggen.
Een groep bekenden die ik al voor 2005 (mijn crash) kende en die ook wel min of meer weten hoe het gegaan is, daar is het veel makkelijker bij. Ik ga er vanuit dat ze op de hoogte zijn en als ik ze wazig zie kijken geef ik iets meer uitleg.
Je hebt wel risico, als je niks vertelt, dat je je op een gegeven moment in bochten moet gaan wringen om maar niks te hoeven vertellen.
Wat ook een optie is (volgens mij werd dat in dat vorige topic ook genoemd) om het niet meteen aan de hele klas te vertellen, maar eerst aan de mensen met wie je het meest om gaat en zo aan steeds meer mensen. Nadeel is wel dat je bezig blijft met het verhaal vertellen...
Ander punt: eigenlijk ligt er al teveel een taboe op psychische problemen. Dan kun je zelf een goed voorbeeld zijn door er wél over te praten. Zolang je er geen nadelen van ondervindt uiteraard.
Ben benieuwd wat de rest zegt
Allereerste: Je klinkt polistief over je opleiding, dat is fijn!
Kun je misschien aan een docent je dilemma voorleggen?
Van mezelf weet ik dat ik het moeilijk kan vinden om met een 'geheim' te zitten. Het is zo dat ik zelf besloten heb het (nog) niet te vertellen maar het is soms lastig. Soms gaat een gesprek een bepaalde richting op en denk ik: 'oh niet nu!' omdat ik er op dat moment niet klaar voor ben alles uit te leggen.
Een groep bekenden die ik al voor 2005 (mijn crash) kende en die ook wel min of meer weten hoe het gegaan is, daar is het veel makkelijker bij. Ik ga er vanuit dat ze op de hoogte zijn en als ik ze wazig zie kijken geef ik iets meer uitleg.
Je hebt wel risico, als je niks vertelt, dat je je op een gegeven moment in bochten moet gaan wringen om maar niks te hoeven vertellen.
Wat ook een optie is (volgens mij werd dat in dat vorige topic ook genoemd) om het niet meteen aan de hele klas te vertellen, maar eerst aan de mensen met wie je het meest om gaat en zo aan steeds meer mensen. Nadeel is wel dat je bezig blijft met het verhaal vertellen...
Ander punt: eigenlijk ligt er al teveel een taboe op psychische problemen. Dan kun je zelf een goed voorbeeld zijn door er wél over te praten. Zolang je er geen nadelen van ondervindt uiteraard.
Ben benieuwd wat de rest zegt
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:15
quote:gipsy25 schreef op 27 augustus 2010 @ 17:08:
verana, ik smeer het er volgende week wel op, kun je meteen kijken of het werkt!
.
Maar ik zweet alleen als ik me inspan, dus dan moet ik wel rondjes rennen rond je huis of zo
Dat spul geeft volgens mij vlekken in je kleding, dus ik denk dat ik het er echt op moet doen voordat ik ga slapen. Vlekken in mijn nachtkleding is niet zo'n ramp
verana, ik smeer het er volgende week wel op, kun je meteen kijken of het werkt!
.
Maar ik zweet alleen als ik me inspan, dus dan moet ik wel rondjes rennen rond je huis of zo
Dat spul geeft volgens mij vlekken in je kleding, dus ik denk dat ik het er echt op moet doen voordat ik ga slapen. Vlekken in mijn nachtkleding is niet zo'n ramp
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:19
Nog een situatie waar ik aan moet denken. Onze reisleidster van onze vakantie in maart. Ze had veel meegemaakt (echtgenoot vermoord en nog veel meer). Het is ook een raar land, soms.
Het was een heel open en aardige vrouw. Op de tweede dag kwam het gesprek even op haar eerste echtgenoot. Het was duidelijk dat ze niet meer met hem was, maar met een nieuwe man. Het viel mij al op dat er geen spoor van negativiteit was ten opzichte van haar eerste man. (vaak bij scheiding heb je dat wel ergens). Dus ik vermoedde dat hij was overleden.
Die avond hadden we voorstelrondje. Dat was er nog niet eerder van gekomen. Oja, voorafgaand aan het voorstelrondje had ik bij reisleidster aan tafel gezeten en hadden we een heel gesprek gehad over rouwen, begrafenissen in Nederland en in haar land.
Kennelijk heeft ze ergens besloten dat het handiger was haar verhaal aan de groep te vertellen, ipv aan iedereen apart of de hele week 'vaag' te blijven.
Dus toen kwam er een heftig verhaal, voor 40 personen tegelijk.
De andere reisleider, die met ons vanuit NL was gereisd, vertelde dat hij vaker met deze vrouw gereisd had maar dat ze toen niet in de groep het verhaal had gedaan.
Moraal van het verhaal: Ik denk dat ze, omdat de gesprekken al een paar keer in die richting waren gegaan, besloten had het verhaal 1x helemaal te vertellen. Dan wist iedereen het en hoefde ze niet de hele week dat soort gesprekken te voeren of juist te ontwijken.
Het was een heel open en aardige vrouw. Op de tweede dag kwam het gesprek even op haar eerste echtgenoot. Het was duidelijk dat ze niet meer met hem was, maar met een nieuwe man. Het viel mij al op dat er geen spoor van negativiteit was ten opzichte van haar eerste man. (vaak bij scheiding heb je dat wel ergens). Dus ik vermoedde dat hij was overleden.
Die avond hadden we voorstelrondje. Dat was er nog niet eerder van gekomen. Oja, voorafgaand aan het voorstelrondje had ik bij reisleidster aan tafel gezeten en hadden we een heel gesprek gehad over rouwen, begrafenissen in Nederland en in haar land.
Kennelijk heeft ze ergens besloten dat het handiger was haar verhaal aan de groep te vertellen, ipv aan iedereen apart of de hele week 'vaag' te blijven.
Dus toen kwam er een heftig verhaal, voor 40 personen tegelijk.
De andere reisleider, die met ons vanuit NL was gereisd, vertelde dat hij vaker met deze vrouw gereisd had maar dat ze toen niet in de groep het verhaal had gedaan.
Moraal van het verhaal: Ik denk dat ze, omdat de gesprekken al een paar keer in die richting waren gegaan, besloten had het verhaal 1x helemaal te vertellen. Dan wist iedereen het en hoefde ze niet de hele week dat soort gesprekken te voeren of juist te ontwijken.
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:26
quote:Verana schreef op 27 augustus 2010 @ 17:11:
Nog even wat over schamen tegenover mannen / anderen voor je (mijn) werkloosheid.
Nu is het geval, dat mocht ik ooit gaan trouwen of samenwonen, mijn recht op een uitkering ook vervalt. Heb ik dan nog steeds geen werk, dan zal betreffende man dus ook financieel de kar moeten trekken. Dit vind ik heel erg, en is mede één van de redenen dat ik niet actief op zoek ben naar een man.
Ik denk dat je nu de situatie heel erg verdraait. Dat financiele stuk is bijzaak (als het om liefde gaat). Maar jij pikt er een bijzaak uit en neemt dat als reden om niet op zoek te gaan. Lijkt me een scheve redenering.
Misschien loopt er wel ergens een man rond met een hele berg geld die met liefde dingen voor jou zou betalen.
Of ontmoet je iemand die liever wil LAT-ten. Dan geldt het ook niet.
En het werd me vanochtend even goed duidelijk hoe men'men' bestaat niet he. Sommige mensen denken er zo over, maar niet iedereen over mensen als ik denkt.... Ik ben dus geen goede vangst hè, wat ik altijd al dacht. Nou ja, wat betreft werkgebied en financieel gebied. Ik denk dat ik op andere gebieden toch nog wel wat te bieden heb. Maar of dit dat andere kan opheffen? Tuurlijk heb je van alles te bieden!
Ik moest aan dit topic denken toen die collega vertelde, omdat we net hadden geschreven over onze schaamtegevoelens hierover.
Ik heb zo een afspraak, dus ben zo weg!
Fijne avond allemaal! Ik doe even alsof ik het heel goed weet allemaal
Nog even wat over schamen tegenover mannen / anderen voor je (mijn) werkloosheid.
Nu is het geval, dat mocht ik ooit gaan trouwen of samenwonen, mijn recht op een uitkering ook vervalt. Heb ik dan nog steeds geen werk, dan zal betreffende man dus ook financieel de kar moeten trekken. Dit vind ik heel erg, en is mede één van de redenen dat ik niet actief op zoek ben naar een man.
Ik denk dat je nu de situatie heel erg verdraait. Dat financiele stuk is bijzaak (als het om liefde gaat). Maar jij pikt er een bijzaak uit en neemt dat als reden om niet op zoek te gaan. Lijkt me een scheve redenering.
Misschien loopt er wel ergens een man rond met een hele berg geld die met liefde dingen voor jou zou betalen.
Of ontmoet je iemand die liever wil LAT-ten. Dan geldt het ook niet.
En het werd me vanochtend even goed duidelijk hoe men'men' bestaat niet he. Sommige mensen denken er zo over, maar niet iedereen over mensen als ik denkt.... Ik ben dus geen goede vangst hè, wat ik altijd al dacht. Nou ja, wat betreft werkgebied en financieel gebied. Ik denk dat ik op andere gebieden toch nog wel wat te bieden heb. Maar of dit dat andere kan opheffen? Tuurlijk heb je van alles te bieden!
Ik moest aan dit topic denken toen die collega vertelde, omdat we net hadden geschreven over onze schaamtegevoelens hierover.
Ik heb zo een afspraak, dus ben zo weg!
Fijne avond allemaal! Ik doe even alsof ik het heel goed weet allemaal
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:27
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:30
Ik ga nog even door. Heb een intakegesprek gepland bij de sportschool. Kan ik binnenkort weer iets meer trots zijn
Verder heb ik een lijstje met vragen gemaakt die ik wil stellen aan de kennissen-met-de-schuur. Ook om te voorkomen dat ik 'ja' zeg omdat ik wanhopig ben. Moet er wel goed over nadenken.
Ik vind het wel fijn om die 'schaamte' over mijn situatie te bespreken hier. (Geheel ontopic ook eigenlijk). Meestal voel ik het wel maar benoem ik het niet zo expliciet. Omdat ik vind dat ik niet moet zeuren.
Verder heb ik een lijstje met vragen gemaakt die ik wil stellen aan de kennissen-met-de-schuur. Ook om te voorkomen dat ik 'ja' zeg omdat ik wanhopig ben. Moet er wel goed over nadenken.
Ik vind het wel fijn om die 'schaamte' over mijn situatie te bespreken hier. (Geheel ontopic ook eigenlijk). Meestal voel ik het wel maar benoem ik het niet zo expliciet. Omdat ik vind dat ik niet moet zeuren.
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:48
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:57
verana: ik heb wel een oud tshirt voor je
Moon: mooi verhaal van je reisbegeleidster.
Als ik het ga vertellen wil ik het wel in een keer aan de hele klas vertellen en niet verschillende keren. Een keer is meer dan genoeg
Ik denk, als ik jullie reactie zo lees dat ik het het beste aan mijn studiebegeleider kan voorleggen.
Ik denk dat ik er wel van uit kan gaan dat hij er goed mee omgaat.
Zucht, ik heb het zo naar mijn zin daar maar ik vind het af en toe ook zo moeilijk.
Moon: een gekkenhuis , die is leuk
Moon: mooi verhaal van je reisbegeleidster.
Als ik het ga vertellen wil ik het wel in een keer aan de hele klas vertellen en niet verschillende keren. Een keer is meer dan genoeg
Ik denk, als ik jullie reactie zo lees dat ik het het beste aan mijn studiebegeleider kan voorleggen.
Ik denk dat ik er wel van uit kan gaan dat hij er goed mee omgaat.
Zucht, ik heb het zo naar mijn zin daar maar ik vind het af en toe ook zo moeilijk.
Moon: een gekkenhuis , die is leuk
vrijdag 27 augustus 2010 om 18:17
Verana: ik ben het wel eens met de reactie van moon.
Zoals ik je heb leren kennen vind ik je een intelligent, lief, eerlijk en oprecht persoon. Volgens mij ben jij een waardevolle en lieve partner. Ik zie niet in waarom jij geen relatie zou kunnen krijgen.
Het is inderdaad lastig een uitkering, maar hoeft absoluut geen belemmering te zijn.
Zoals Moon zegt, je kunt toch ook latten?
En dan nog, als je echt de liefde van je leven ontmoet maakt dat geld toch ook niet zoveel uit.
Zoals ik je heb leren kennen vind ik je een intelligent, lief, eerlijk en oprecht persoon. Volgens mij ben jij een waardevolle en lieve partner. Ik zie niet in waarom jij geen relatie zou kunnen krijgen.
Het is inderdaad lastig een uitkering, maar hoeft absoluut geen belemmering te zijn.
Zoals Moon zegt, je kunt toch ook latten?
En dan nog, als je echt de liefde van je leven ontmoet maakt dat geld toch ook niet zoveel uit.
vrijdag 27 augustus 2010 om 18:39
Gips wel fijn te horen dat de opleiding op zich goed bevalt! Tja de eerste week is even zwaar (alles nieuw, de mensen nieuw... etc) maar misschien wordt het iets makkelijker als het allemaal gewend is.
Hoe gaat het nu met je pscych. gezondheid? Nog last van wanen (als ik ze zo mag noemen) of is dat nu minder? En lukt slapen een beetje?
GE ik ben ook benieuwd naar je dilemma maar alleen als je t wilt delen. Mag ook via Hyves.
Onthoud dat ik niet zo'n hele goede studieadviseur ben... heb er zelf niet veel van gebakken
18.39
Hoe gaat het nu met je pscych. gezondheid? Nog last van wanen (als ik ze zo mag noemen) of is dat nu minder? En lukt slapen een beetje?
GE ik ben ook benieuwd naar je dilemma maar alleen als je t wilt delen. Mag ook via Hyves.
Onthoud dat ik niet zo'n hele goede studieadviseur ben... heb er zelf niet veel van gebakken
18.39
vrijdag 27 augustus 2010 om 18:52
Ja de opleiding is echt leuk. Ik ben echt heel erg blij dat ik de stap heb gemaakt.
Met de psychische gezondheid gaat het goed, lief dat je het vraagt,
Ik ben nu helemaal gestopt met de AP en tot nu toe geen last van wanen. (mijn psych noemt het randpsychoses)
Ben heel rustig en zit gewoon echt goed in mijn vel.
Wel soms verdrietig maar dan op een manier dat ik het kan uiten, bijvoorbeeld door te huilen.
Klinkt gek maar eigenlijk huil ik nooit, als ik het dan wel een keer doe vind ik het een goed teken.
Wanneer begint jouw cursus?
Ben je er nog helemaal uitgekomen met de voorwaarden?
Met de psychische gezondheid gaat het goed, lief dat je het vraagt,
Ik ben nu helemaal gestopt met de AP en tot nu toe geen last van wanen. (mijn psych noemt het randpsychoses)
Ben heel rustig en zit gewoon echt goed in mijn vel.
Wel soms verdrietig maar dan op een manier dat ik het kan uiten, bijvoorbeeld door te huilen.
Klinkt gek maar eigenlijk huil ik nooit, als ik het dan wel een keer doe vind ik het een goed teken.
Wanneer begint jouw cursus?
Ben je er nog helemaal uitgekomen met de voorwaarden?
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:03
Tjee ik ben zo druk met die woonruimte dat ik helemaal vergeet om met die voorwaarden aan de slag te gaan. Goed dat je t zegt!
Ik heb al wel een plekje gereserveerd maar moet de inschrijving nog definitief maken. Het begint de laatste week van september.
Ik huil ook bijna nooit. Ben gewend me 'groot te houden' als ik mensen om me heen heb. Hoop echt dat ik kan leren huilen als ik een eigen plekje heb. Zou wel goed voor me zijn.
Laatst, toen ik alleen thuis was, kon ik wel huilen. Heel even, maar vond het toch heel wat. En zondag in de trein ook even, maar dat heb ik ook weer weggeslikt want was bijna bij het station. Thuis was het weg.
Ik ga nog eens een topic openen 'hoe word ik een huilie'
Ik heb al wel een plekje gereserveerd maar moet de inschrijving nog definitief maken. Het begint de laatste week van september.
Ik huil ook bijna nooit. Ben gewend me 'groot te houden' als ik mensen om me heen heb. Hoop echt dat ik kan leren huilen als ik een eigen plekje heb. Zou wel goed voor me zijn.
Laatst, toen ik alleen thuis was, kon ik wel huilen. Heel even, maar vond het toch heel wat. En zondag in de trein ook even, maar dat heb ik ook weer weggeslikt want was bijna bij het station. Thuis was het weg.
Ik ga nog eens een topic openen 'hoe word ik een huilie'
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:10
GE wat jij beschrijft over mijn 'dilemma' vind ik niet gek, dat is voor mij een beetje de andere kant van het verhaal. Een kant die ik dus eigenlijk niet op wil maar waar ik voor mijn gevoel wel heen ga.
Wat betreft jouw dilemma, goed dat je het onder woorden hebt gebracht. Lijkt me heel erg lastig, om eerlijk te zijn weet ik ook niet zo 1,2, 3 een oplossing.
Je kunt dus kiezen voor niks doen met het risico dat je zakt, je kunt het navragen bij je begeleider maar dan moet je wel uitleggen waarom je het navraagt of je doet het wel.
Vat ik het zo goed samen?
Hmm lastig, ik zou het denk ik navragen bij mijn begeleider als ik jou was, maar dat is wel afhankelijk van de band die je met hem/haar hebt.
Heb je het gevoel dat je met zo een vraag en de eventueel nodige uitleg bij je studiebegeleider terecht kunt?
Wat betreft jouw dilemma, goed dat je het onder woorden hebt gebracht. Lijkt me heel erg lastig, om eerlijk te zijn weet ik ook niet zo 1,2, 3 een oplossing.
Je kunt dus kiezen voor niks doen met het risico dat je zakt, je kunt het navragen bij je begeleider maar dan moet je wel uitleggen waarom je het navraagt of je doet het wel.
Vat ik het zo goed samen?
Hmm lastig, ik zou het denk ik navragen bij mijn begeleider als ik jou was, maar dat is wel afhankelijk van de band die je met hem/haar hebt.
Heb je het gevoel dat je met zo een vraag en de eventueel nodige uitleg bij je studiebegeleider terecht kunt?
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:17
Ik snap dat je die kant niet op wilt, Gipsy. Daarom is het wel handig om toch een bep. manier te zoeken waarbij je wel open kan zijn. Maar dat is natuurlijk juist zo eng...
--------
Hm, nu ik dit zo heb opgeschreven denk ik dat het eigenlijk ook het beste is om het na te vragen.
Ik denk dat ik een mail wil opstellen ofzo. Nog even goed over nadenken...
--------
Hm, nu ik dit zo heb opgeschreven denk ik dat het eigenlijk ook het beste is om het na te vragen.
Ik denk dat ik een mail wil opstellen ofzo. Nog even goed over nadenken...
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:19
Nee GE dit wilde je niet horen Maar als je dingen die je moeilijk vindt blijft vermijden, blijven ze altijd moeilijk.
Ja Gips, doen we, samen een topic. Maar pas als ik verhuisd ben. Ik kan hier niet relaxed huilen.
De boeken hebben zij, die zitten bij het lesgeld in. Computer moet ik nog aanschaffen.
Ik zal eerst zelf de voorwaarden bekijken en dan laat ik ze jou nog nakijken, okee?
Ik moet er even goed helder voor zijn, dan is het zo klaar. Als ik met een wazig hoofd ernaar ga zitten kijken heeft het geen zin. Misschien morgen.
Ja Gips, doen we, samen een topic. Maar pas als ik verhuisd ben. Ik kan hier niet relaxed huilen.
De boeken hebben zij, die zitten bij het lesgeld in. Computer moet ik nog aanschaffen.
Ik zal eerst zelf de voorwaarden bekijken en dan laat ik ze jou nog nakijken, okee?
Ik moet er even goed helder voor zijn, dan is het zo klaar. Als ik met een wazig hoofd ernaar ga zitten kijken heeft het geen zin. Misschien morgen.
