Relaties
alle pijlers
vivalalisa
dinsdag 13 april 2010 om 15:54
jezus waar moet ik beginnen2 ik ben 26 jaar vanaf mijn 16de bij hem, hij is mijn eerste en enige liefde
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
ja ik zeg nog steeds liefde want oo mijn god wat hou ik van hem
hij moest voor zijn werk naar het buitenland en net 3 weken terug van 8 maanden reis
daarvoor was die 3 maanden bij me ... en periode daarvoor ook buitenland
in de periode dat hij weg was heb ik mij zo rot gevoeld, ik kreeg en voelde geen liefde van zijn kant.. ik heb alles geprobeerd lief doen cadeaus sturen mailtjes bellen... om maar niet te scheiden van elkaar
nu is die terug en heeft die opgebiecht na 3 weken dat hij al een jaar een ander heeft, ze is zwanger van hem
ik heb niks gemerkt, niks niks niks
en ik ben zo verbaasd van mijn reactie ik heb gehuild moeten kotsten ik heb hem getroost!! we hebben gesproken tot half 7 in de ochtend, en geknuffeld gezoend...
en nu 3 dagen later huil ik alleen maar heb sinds ik het weet niet meer kunnen eten.
vanavond gaan we het aan zijn ouders vertellen.... ik kan hem ondanks dit niet loslaten zo erg! ik wil hem haten voel zoveel woede in mij, al; die leugens... maar ik blijf maar zo lief tegen hem!!
ik snap het niet
ik heb zoveel pijn, en doe mezelf meer pijn door liedjes te luisteren van marco bosato hart van een minaar
hij weet niet wat hij wil, of die verder wil met mij of haar... en ik weet niet wat ik wil
ik wil niet horen ren weg, ik wil weten waar mijn reactie vandaan komt hoe kan ik zo lief tegen hem blijven? ik bescherm hem nog steeds!! zeg tegen onze vrienden dat ze hem niet moeten laten vallen...
sorry als er veel taalfouten in staan ,
zaterdag 28 augustus 2010 om 18:13
quote:iry schreef op 28 augustus 2010 @ 17:39:
Je helpt lisa niet om haar op deze toon aan te spreken, al begrijp ik de frustratie.
Een eetgestoorde opstandig maken bereik je helemaal niets mee.
Het maakt helemaal niet uit wat voor methode je hanteert bij een eetgestoorde, meelevend, confronterend, negerend, niks helpt zolang de patient kies voor destructie ipv leven
Wij kunnen haar niet opleggen wat haar keuze moet zijn en eerlijk gezegd zou ik dat niet eens willen.
We kunnen haar mogelijke keuzes aanbieden en dat onderbouwen maar Lisa maakt haar keuze.
Ze is geen kind, ze is een volwassen vrouw die ziek is.
Eerlijk gezegd stoort het mij dat ze betutteld wordt en als kind gezien wordt.
Eerlijk gezegd is dat wel precies wat de ziekte inhoudt Iry, geen verantwoording nemen, niet realistisch kijken, eigenwijs zijn en niet voor jezelf zorgen, dat maakt je alles behalve volwassen
Ik ga overigens ook Lisa niet voorspiegelen dat het haar dood gaat worden.
Ja ze loopt risico, dat weet ze zelf ook wel.Ze neemt deze en of dat nou verantwoordelijk is of niet, het blijft nog altijd HAAR verantwoordelijkheid.
Ja tuurlijk is het haar verantwoordelijkheid, maar dat dit gedrag dodelijk is staat buiten kijf. Dat zeg je ook tegen de roker, de junk en degene die autorijdt met een dronken kop. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden
Liever ga ik in gesprek met haar hoe ze de reis dan wil gaan invullen en waar ze goed aan doet tijdens de reis gezien haar toestand
Dat is prima als je dat wilt Iry, ik doe daar dan niet aan mee, omdat ik het een ontzettend slechte keuze vindt en wat betreft die keuze me daarvan wil distantiëren. Wat overigens niet zegt dat ik me distantieer tot Lisa
Lisa ik kom vanavond nog wat tips neergooien
Je helpt lisa niet om haar op deze toon aan te spreken, al begrijp ik de frustratie.
Een eetgestoorde opstandig maken bereik je helemaal niets mee.
Het maakt helemaal niet uit wat voor methode je hanteert bij een eetgestoorde, meelevend, confronterend, negerend, niks helpt zolang de patient kies voor destructie ipv leven
Wij kunnen haar niet opleggen wat haar keuze moet zijn en eerlijk gezegd zou ik dat niet eens willen.
We kunnen haar mogelijke keuzes aanbieden en dat onderbouwen maar Lisa maakt haar keuze.
Ze is geen kind, ze is een volwassen vrouw die ziek is.
Eerlijk gezegd stoort het mij dat ze betutteld wordt en als kind gezien wordt.
Eerlijk gezegd is dat wel precies wat de ziekte inhoudt Iry, geen verantwoording nemen, niet realistisch kijken, eigenwijs zijn en niet voor jezelf zorgen, dat maakt je alles behalve volwassen
Ik ga overigens ook Lisa niet voorspiegelen dat het haar dood gaat worden.
Ja ze loopt risico, dat weet ze zelf ook wel.Ze neemt deze en of dat nou verantwoordelijk is of niet, het blijft nog altijd HAAR verantwoordelijkheid.
Ja tuurlijk is het haar verantwoordelijkheid, maar dat dit gedrag dodelijk is staat buiten kijf. Dat zeg je ook tegen de roker, de junk en degene die autorijdt met een dronken kop. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden
Liever ga ik in gesprek met haar hoe ze de reis dan wil gaan invullen en waar ze goed aan doet tijdens de reis gezien haar toestand
Dat is prima als je dat wilt Iry, ik doe daar dan niet aan mee, omdat ik het een ontzettend slechte keuze vindt en wat betreft die keuze me daarvan wil distantiëren. Wat overigens niet zegt dat ik me distantieer tot Lisa
Lisa ik kom vanavond nog wat tips neergooien
zaterdag 28 augustus 2010 om 19:59
Ergens in het begin heb ik een keer gereageerd op je topic. Inmiddels is er tijd over heen gegaan voor ik weer verder heb gelezen.
Maar ik lees nu dat je toch op reis gaat. Klopt het dat het de eerste keer is dat je op reis gaat op deze manier (dus backpacken)? Besef je hoe het in het buitenland gaat in die vochtige warmte? Zelf ben ik net terug uit Maleisie en ik ben er vooral de eerste weken heel ziek geweest van de warmte, eigenlijk kan ik gewoonweg zeggen dat ik de hele vakantie ziek ben geweest. Nu heb ik wat vetjes, die ik op heb kunnen gebruiken maar hoe ga jij dit doen?
Zorg in elk geval dat je genoeg ORS (oral rehydrations solution) etc bij je hebt. Je gaat een enorme aanslag plegen op je lijf. Zorg ook dat je wat iemand anders ook al zei een Engelse vertaling hebt waarin staat dat je een eetstoornis hebt.
Het liefste zou ik je tegenhouden en zorgen dat je niet het vliegtuig op stapt, maar blijkbaar gaat dat niet lukken. Dus hoop ik van harte dat je huisarts je de reis zal verbieden!
Realiseer je in elk geval 1 ding; je neemt jezelf mee op reis, dus ook al je problemen, je zorgen, alles. En eenzaam zal je absoluut zijn, hoeveel mensen je ook om je heen hebt in een land. You can run, but you can't hide. Especially not for your self!
Edit; jouw grootste probleem is dat je je eigen vijand bent. En laat je nu net op reis gaan met je grootste vijand. Dat gun je een ander toch ook niet?
Maar ik lees nu dat je toch op reis gaat. Klopt het dat het de eerste keer is dat je op reis gaat op deze manier (dus backpacken)? Besef je hoe het in het buitenland gaat in die vochtige warmte? Zelf ben ik net terug uit Maleisie en ik ben er vooral de eerste weken heel ziek geweest van de warmte, eigenlijk kan ik gewoonweg zeggen dat ik de hele vakantie ziek ben geweest. Nu heb ik wat vetjes, die ik op heb kunnen gebruiken maar hoe ga jij dit doen?
Zorg in elk geval dat je genoeg ORS (oral rehydrations solution) etc bij je hebt. Je gaat een enorme aanslag plegen op je lijf. Zorg ook dat je wat iemand anders ook al zei een Engelse vertaling hebt waarin staat dat je een eetstoornis hebt.
Het liefste zou ik je tegenhouden en zorgen dat je niet het vliegtuig op stapt, maar blijkbaar gaat dat niet lukken. Dus hoop ik van harte dat je huisarts je de reis zal verbieden!
Realiseer je in elk geval 1 ding; je neemt jezelf mee op reis, dus ook al je problemen, je zorgen, alles. En eenzaam zal je absoluut zijn, hoeveel mensen je ook om je heen hebt in een land. You can run, but you can't hide. Especially not for your self!
Edit; jouw grootste probleem is dat je je eigen vijand bent. En laat je nu net op reis gaan met je grootste vijand. Dat gun je een ander toch ook niet?
anoniem_91317 wijzigde dit bericht op 28-08-2010 20:03
Reden: Edit toegevoegd
Reden: Edit toegevoegd
% gewijzigd
zaterdag 28 augustus 2010 om 20:20
Weetje meds ik zou net zo op iemand reageren en met zo iemand willen behoeden.. Maar het lijkt wel alsof het allemaal niet ober mij gaat.. Ik had zoveeeeel zin in reis en door jullie dingen vind ik het wel eng maar blijf toch hoop houden, ja je kan onvolwassen vinden maar ik kan daar niet in vinden want op dit probleem na heb ik alles goed voor elkaar en kan ik voor de rest bolwasse beslissingen nemen... Ik moet een middenweg zien te vonden.. Taarten eten hoeft niet maar wel 3 x per dag en de angst ervoor moet iets afnemen.. E is mee te leven zolang ik zorg genoeg binnen krijg..
Ja smart het is de eerste x.. Reisdocument in engena neem ik mee, en ook ors
klote dat je zo ziek bent geweest hoop dat je toch heb genoten..
Op reis met mijn grootste vijand....
Ja smart het is de eerste x.. Reisdocument in engena neem ik mee, en ook ors
klote dat je zo ziek bent geweest hoop dat je toch heb genoten..
Op reis met mijn grootste vijand....
zaterdag 28 augustus 2010 om 23:06
Daarom ook heeft het geen enkele nut om in herhaling van zetten te vervallen Meds.Lisa zit er heel duidelijk nog vreselijk middenin en zal de wil die je moet voelen gewoon nog niet te voelen.Dan wel is de angst veel te groot.
Dat het onvolwassen is blijf ik niet de juiste benaming vinden.
Het is een psychische ziekte en al die gedragingen die je benoemt komen niet voort uit onvolwassenheid, maar uit een vreselijk verstoorde gedachtegang en angst.
Anders zou je met een eetstoornis beter bij een opvoedkundige kunnen aankloppen, en laten die je nou net niet afdoende kunnen helpen.
Weet je, als ik jullie lees begrijp ik het heel goed hoe er op gereageerd wordt.
Ik weet ook als iemand die de andere kant ook kent hoe zaken binnenkomen en hoe je je voelt daaronder.Dat het gewoon niet werkt en je je zelfs nog meer minderwaardig kan gaan voelen( ik weet niet of lisa zich zo gaat voelen, maar ik kan het zo inschatten).
Ik geef toch liever tips al vind ik het ook niet de slimste keuze, maar ze kiest.Dan liever de keuze een betere kans van slagen geven.
Ik snap lisa wel dat ze de reis wil maken, echter is het idd irreeel daar een reis naar genezing in te zien.
Dat het onvolwassen is blijf ik niet de juiste benaming vinden.
Het is een psychische ziekte en al die gedragingen die je benoemt komen niet voort uit onvolwassenheid, maar uit een vreselijk verstoorde gedachtegang en angst.
Anders zou je met een eetstoornis beter bij een opvoedkundige kunnen aankloppen, en laten die je nou net niet afdoende kunnen helpen.
Weet je, als ik jullie lees begrijp ik het heel goed hoe er op gereageerd wordt.
Ik weet ook als iemand die de andere kant ook kent hoe zaken binnenkomen en hoe je je voelt daaronder.Dat het gewoon niet werkt en je je zelfs nog meer minderwaardig kan gaan voelen( ik weet niet of lisa zich zo gaat voelen, maar ik kan het zo inschatten).
Ik geef toch liever tips al vind ik het ook niet de slimste keuze, maar ze kiest.Dan liever de keuze een betere kans van slagen geven.
Ik snap lisa wel dat ze de reis wil maken, echter is het idd irreeel daar een reis naar genezing in te zien.
zaterdag 28 augustus 2010 om 23:33
Anyway, wanneer ga je eigenlijk Lisa?
Ik zou voor die tijd bij de huisarst langs gaan en vragen om een lichamelijk onderzoek en je bloed nogmaals te laten prikken.
Mocht de huisarst op lichamelijk gebied constateren dat je echt in een te slechte conditie bent om te gaan, luister daar alsjebleift naar!
Hij is de prof.en niet de persoon daar eigenwijs tegen te gaan doen ( ik bedoel het niet negatief, maar eetgestoorden zijn nu eenmaal eigenwijs, ik ook.)
Vraag of je voor de reis een bezoekje kan brengen bij een dieetiste.
Vraag daar advies voor een goed en regelmatig voedingspatroon ( jaja, ik weet we weten het heus wel, maar toch kan het net die stok achter de deur zjn )
En neem deze ook serieus( denk aan je reis en dat je daarvoor niet kiest om hem niet te kunnen volbrengen)
Het is al eerder genoemd, maar neem zakjes ORS mee en neem deze direct zodra je wat diarree krijgt of het idee hebt dat je niet voldoende zweet, weinig plast etc.
Neem een vitaminepreperaat iedere dag.
Neem voldoende rust.
Schrijf een dagboekje en zet daar elke dag een positieve gedachte in en een uitdaging.
Plan absoluut je eetmomenten en zet in je mobiel de wekker op de gezette normale eettijden en gebruik dat signaal om een eetmoment/maaltijd te nuttigen.
En als je bij de huisarts bent, laat je doorverwijzen naar een therapievorm voor je probleem en ga je voor dat je op reis gaat je aanmelden.
De wachtlijsten zijn overal triest lang dus zorg dat je er vast op komt te staan zodat je na je reis zicht kan gaan krijgen op echte adequate hulp.
Ik adviseer een dagbehandeling speciaal gericht op eetsoornissen( vele ggz instellingen hebben een speciale afdeling)
Maak van deze reis een mooie reis van herinneringen en zorg goed voor jezelf zodat het ook een mooie herinnering kan worden.
Ga als je thuis bent ook op reis, de reis naar genezing.Dat zal niet de mooiste herinnering gaan worden, maar wel de beste die je jezelf mag gunnen.
Veel sterkte Lisa, en weet, je mag elke dag naar huis gaan.
Dat is geen falen of afgaan. Dat is je eigen keuzes mogen maken.
Ik zou voor die tijd bij de huisarst langs gaan en vragen om een lichamelijk onderzoek en je bloed nogmaals te laten prikken.
Mocht de huisarst op lichamelijk gebied constateren dat je echt in een te slechte conditie bent om te gaan, luister daar alsjebleift naar!
Hij is de prof.en niet de persoon daar eigenwijs tegen te gaan doen ( ik bedoel het niet negatief, maar eetgestoorden zijn nu eenmaal eigenwijs, ik ook.)
Vraag of je voor de reis een bezoekje kan brengen bij een dieetiste.
Vraag daar advies voor een goed en regelmatig voedingspatroon ( jaja, ik weet we weten het heus wel, maar toch kan het net die stok achter de deur zjn )
En neem deze ook serieus( denk aan je reis en dat je daarvoor niet kiest om hem niet te kunnen volbrengen)
Het is al eerder genoemd, maar neem zakjes ORS mee en neem deze direct zodra je wat diarree krijgt of het idee hebt dat je niet voldoende zweet, weinig plast etc.
Neem een vitaminepreperaat iedere dag.
Neem voldoende rust.
Schrijf een dagboekje en zet daar elke dag een positieve gedachte in en een uitdaging.
Plan absoluut je eetmomenten en zet in je mobiel de wekker op de gezette normale eettijden en gebruik dat signaal om een eetmoment/maaltijd te nuttigen.
En als je bij de huisarts bent, laat je doorverwijzen naar een therapievorm voor je probleem en ga je voor dat je op reis gaat je aanmelden.
De wachtlijsten zijn overal triest lang dus zorg dat je er vast op komt te staan zodat je na je reis zicht kan gaan krijgen op echte adequate hulp.
Ik adviseer een dagbehandeling speciaal gericht op eetsoornissen( vele ggz instellingen hebben een speciale afdeling)
Maak van deze reis een mooie reis van herinneringen en zorg goed voor jezelf zodat het ook een mooie herinnering kan worden.
Ga als je thuis bent ook op reis, de reis naar genezing.Dat zal niet de mooiste herinnering gaan worden, maar wel de beste die je jezelf mag gunnen.
Veel sterkte Lisa, en weet, je mag elke dag naar huis gaan.
Dat is geen falen of afgaan. Dat is je eigen keuzes mogen maken.
zondag 29 augustus 2010 om 01:30
Ik begrijp wat je bedoelt Iry, maar het minderwaardig voelen zit in de eetgestoorde zelf. Je kan een ander daar niet verantwoordelijk voor houden, wat een ander ook zegt of doet. Anders gezegd, de patiënt gedraagt zich op een onzelfstandig / onverantwoordelijke manier. Dat zorgt er voor dat de omgeving hem of haar daar naar gaat behandelen. Als dit nieuwe gevoelens van minderwaardigheid oproept moet je terug naar de basis, namelijk naar je gedrag. Immers jij bent de enige die jouw kan veranderen
zondag 29 augustus 2010 om 02:56
Dat klopt ook absoluut meds het is niet de schuld van de omgeving dat iemand zich minderwaardig voelt...
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
zondag 29 augustus 2010 om 12:18
quote:iry schreef op 28 augustus 2010 @ 23:06:
Daarom ook heeft het geen enkele nut om in herhaling van zetten te vervallen Meds.Lisa zit er heel duidelijk nog vreselijk middenin en zal de wil die je moet voelen gewoon nog niet te voelen.Dan wel is de angst veel te groot.
Dat het onvolwassen is blijf ik niet de juiste benaming vinden.
Het is een psychische ziekte en al die gedragingen die je benoemt komen niet voort uit onvolwassenheid, maar uit een vreselijk verstoorde gedachtegang en angst.
Anders zou je met een eetstoornis beter bij een opvoedkundige kunnen aankloppen, en laten die je nou net niet afdoende kunnen helpen.
mooie vergelijking van de opvoedkundige, maar ik kan wel begrijpen dat er zo gedacht wordt, al ben ik het er zelf ook neit mee eens
Weet je, als ik jullie lees begrijp ik het heel goed hoe er op gereageerd wordt.
Ik weet ook als iemand die de andere kant ook kent hoe zaken binnenkomen en hoe je je voelt daaronder.Dat het gewoon niet werkt en je je zelfs nog meer minderwaardig kan gaan voelen( ik weet niet of lisa zich zo gaat voelen, maar ik kan het zo inschatten). ik weet dat ik er erg onzeker van wordt en mij dommig voel, of dom gevonden wordt, en ja natuurlijk zal dat wel het geval zijn, want is ook dom waat mee bezig ben... ik wil zo graag uitleggen, overbrengen dat et echt neit zo simpel te verhelpen is, maar weet gewoon niet hoe
Ik geef toch liever tips al vind ik het ook niet de slimste keuze, maar ze kiest.Dan liever de keuze een betere kans van slagen geven.dankjewel
Ik snap lisa wel dat ze de reis wil maken, echter is het idd irreeel daar een reis naar genezing in te zien.quote:iry schreef op 28 augustus 2010 @ 23:33:
Anyway, wanneer ga je eigenlijk Lisa? ik ga over 1 week weg,
Ik zou voor die tijd bij de huisarst langs gaan en vragen om een lichamelijk onderzoek en je bloed nogmaals te laten prikken.
Mocht de huisarst op lichamelijk gebied constateren dat je echt in een te slechte conditie bent om te gaan, luister daar alsjebleift naar!
Hij is de prof.en niet de persoon daar eigenwijs tegen te gaan doen ( ik bedoel het niet negatief, maar eetgestoorden zijn nu eenmaal eigenwijs, ik ook.) ik ga morgen de huisarts bellen en al die dingen regelen ook het medisch dossier
Vraag of je voor de reis een bezoekje kan brengen bij een dieetiste.
Vraag daar advies voor een goed en regelmatig voedingspatroon ( jaja, ik weet we weten het heus wel, maar toch kan het net die stok achter de deur zjn )
En neem deze ook serieus( denk aan je reis en dat je daarvoor niet kiest om hem niet te kunnen volbrengen)
Het is al eerder genoemd, maar neem zakjes ORS mee en neem deze direct zodra je wat diarree krijgt of het idee hebt dat je niet voldoende zweet, weinig plast etc.
Neem een vitaminepreperaat iedere dag.
Neem voldoende rust.
Schrijf een dagboekje en zet daar elke dag een positieve gedachte in en een uitdaging.
ik wil sowieso een dagboek bij houden en elke dag mijn ervaringen er in schrijven, anders vergeet je het zo snel
Plan absoluut je eetmomenten en zet in je mobiel de wekker op de gezette normale eettijden en gebruik dat signaal om te eten! die ga ik zeker gebruiken, je vergeet het anders zo snel, of nouja vergeten ha dat doen we echt niet, maar schuiven het dan steeds stukje ver, tot je met het excuus kan komen; tja het is nu te laat
En als je bij de huisarts bent, laat je doorverwijzen naar een therapievorm voor je probleem en ga je voor dat je op reis gaat je aanmelden.
De wachtlijsten zijn overal triest lang dus zorg dat je er vast op komt te staan zodat je na je reis zicht kan gaan krijgen op echte adequate hulp.
Ik adviseer een dagbehandeling speciaal gericht op eetsoornissen( vele ggz instellingen hebben een speciale afdeling)
Maak van deze reis een mooie reis van herinneringen en zorg goed voor jezelf zodat het ook een mooie herinnering kan worden.
Ga als je thuis bent ook op reis, de reis naar genezing.Dat zal niet de mooiste herinnering gaan worden, maar wel de beste die je jezelf mag gunnen.
Veel sterkte Lisa, en weet, je mag elke dag naar huis gaan.
Dat is geen falen of afgaan. Dat is je eigen keuzes mogen maken.
quote:meds schreef op 29 augustus 2010 @ 01:30:
Ik begrijp wat je bedoelt Iry, maar het minderwaardig voelen zit in de eetgestoorde zelf. Je kan een ander daar niet verantwoordelijk voor houden, wat een ander ook zegt of doet. Anders gezegd, de patiënt gedraagt zich op een onzelfstandig / onverantwoordelijke manier. Dat zorgt er voor dat de omgeving hem of haar daar naar gaat behandelen. Als dit nieuwe gevoelens van minderwaardigheid oproept moet je terug naar de basis, namelijk naar je gedrag. Immers jij bent de enige die jouw kan veranderenik denk dat je nooit een ander kan aanspreken op je eigen gedrag... maar soms kunnen bepaalde dingen wel versterken..maar uiteindelijk zelf verantwoordelijk.
water drink ik sowieso neit zoveel, wordt er erg slapjes van.quote:iry schreef op 29 augustus 2010 @ 02:56:
Dat klopt ook absoluut meds het is niet de schuld van de omgeving dat iemand zich minderwaardig voelt...
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
ik snap je bedoeling wel, maar weet niet of ik mezelf als kwetsbaar zie... bedoel ik ben iemand met een behoorlijke eigen mening, vrienden zien mij als sterk. in de zin van , ik ben niet op mondje gevallen... ik ben niet snel te kwetsen, ik kan alleen mezelf goed kwetsen.... voor andere hebben ik een muur om mij heen gebouwd waardoor dingen die gezegd worden mij minder doen... maarja het is ook een groot masker wat ik op heb de hele dag natuurlijk
ik kan het niet zo goed uitleggen..
Daarom ook heeft het geen enkele nut om in herhaling van zetten te vervallen Meds.Lisa zit er heel duidelijk nog vreselijk middenin en zal de wil die je moet voelen gewoon nog niet te voelen.Dan wel is de angst veel te groot.
Dat het onvolwassen is blijf ik niet de juiste benaming vinden.
Het is een psychische ziekte en al die gedragingen die je benoemt komen niet voort uit onvolwassenheid, maar uit een vreselijk verstoorde gedachtegang en angst.
Anders zou je met een eetstoornis beter bij een opvoedkundige kunnen aankloppen, en laten die je nou net niet afdoende kunnen helpen.
mooie vergelijking van de opvoedkundige, maar ik kan wel begrijpen dat er zo gedacht wordt, al ben ik het er zelf ook neit mee eens
Weet je, als ik jullie lees begrijp ik het heel goed hoe er op gereageerd wordt.
Ik weet ook als iemand die de andere kant ook kent hoe zaken binnenkomen en hoe je je voelt daaronder.Dat het gewoon niet werkt en je je zelfs nog meer minderwaardig kan gaan voelen( ik weet niet of lisa zich zo gaat voelen, maar ik kan het zo inschatten). ik weet dat ik er erg onzeker van wordt en mij dommig voel, of dom gevonden wordt, en ja natuurlijk zal dat wel het geval zijn, want is ook dom waat mee bezig ben... ik wil zo graag uitleggen, overbrengen dat et echt neit zo simpel te verhelpen is, maar weet gewoon niet hoe
Ik geef toch liever tips al vind ik het ook niet de slimste keuze, maar ze kiest.Dan liever de keuze een betere kans van slagen geven.dankjewel
Ik snap lisa wel dat ze de reis wil maken, echter is het idd irreeel daar een reis naar genezing in te zien.quote:iry schreef op 28 augustus 2010 @ 23:33:
Anyway, wanneer ga je eigenlijk Lisa? ik ga over 1 week weg,
Ik zou voor die tijd bij de huisarst langs gaan en vragen om een lichamelijk onderzoek en je bloed nogmaals te laten prikken.
Mocht de huisarst op lichamelijk gebied constateren dat je echt in een te slechte conditie bent om te gaan, luister daar alsjebleift naar!
Hij is de prof.en niet de persoon daar eigenwijs tegen te gaan doen ( ik bedoel het niet negatief, maar eetgestoorden zijn nu eenmaal eigenwijs, ik ook.) ik ga morgen de huisarts bellen en al die dingen regelen ook het medisch dossier
Vraag of je voor de reis een bezoekje kan brengen bij een dieetiste.
Vraag daar advies voor een goed en regelmatig voedingspatroon ( jaja, ik weet we weten het heus wel, maar toch kan het net die stok achter de deur zjn )
En neem deze ook serieus( denk aan je reis en dat je daarvoor niet kiest om hem niet te kunnen volbrengen)
Het is al eerder genoemd, maar neem zakjes ORS mee en neem deze direct zodra je wat diarree krijgt of het idee hebt dat je niet voldoende zweet, weinig plast etc.
Neem een vitaminepreperaat iedere dag.
Neem voldoende rust.
Schrijf een dagboekje en zet daar elke dag een positieve gedachte in en een uitdaging.
ik wil sowieso een dagboek bij houden en elke dag mijn ervaringen er in schrijven, anders vergeet je het zo snel
Plan absoluut je eetmomenten en zet in je mobiel de wekker op de gezette normale eettijden en gebruik dat signaal om te eten! die ga ik zeker gebruiken, je vergeet het anders zo snel, of nouja vergeten ha dat doen we echt niet, maar schuiven het dan steeds stukje ver, tot je met het excuus kan komen; tja het is nu te laat
En als je bij de huisarts bent, laat je doorverwijzen naar een therapievorm voor je probleem en ga je voor dat je op reis gaat je aanmelden.
De wachtlijsten zijn overal triest lang dus zorg dat je er vast op komt te staan zodat je na je reis zicht kan gaan krijgen op echte adequate hulp.
Ik adviseer een dagbehandeling speciaal gericht op eetsoornissen( vele ggz instellingen hebben een speciale afdeling)
Maak van deze reis een mooie reis van herinneringen en zorg goed voor jezelf zodat het ook een mooie herinnering kan worden.
Ga als je thuis bent ook op reis, de reis naar genezing.Dat zal niet de mooiste herinnering gaan worden, maar wel de beste die je jezelf mag gunnen.
Veel sterkte Lisa, en weet, je mag elke dag naar huis gaan.
Dat is geen falen of afgaan. Dat is je eigen keuzes mogen maken.
quote:meds schreef op 29 augustus 2010 @ 01:30:
Ik begrijp wat je bedoelt Iry, maar het minderwaardig voelen zit in de eetgestoorde zelf. Je kan een ander daar niet verantwoordelijk voor houden, wat een ander ook zegt of doet. Anders gezegd, de patiënt gedraagt zich op een onzelfstandig / onverantwoordelijke manier. Dat zorgt er voor dat de omgeving hem of haar daar naar gaat behandelen. Als dit nieuwe gevoelens van minderwaardigheid oproept moet je terug naar de basis, namelijk naar je gedrag. Immers jij bent de enige die jouw kan veranderenik denk dat je nooit een ander kan aanspreken op je eigen gedrag... maar soms kunnen bepaalde dingen wel versterken..maar uiteindelijk zelf verantwoordelijk.
water drink ik sowieso neit zoveel, wordt er erg slapjes van.quote:iry schreef op 29 augustus 2010 @ 02:56:
Dat klopt ook absoluut meds het is niet de schuld van de omgeving dat iemand zich minderwaardig voelt...
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
ik snap je bedoeling wel, maar weet niet of ik mezelf als kwetsbaar zie... bedoel ik ben iemand met een behoorlijke eigen mening, vrienden zien mij als sterk. in de zin van , ik ben niet op mondje gevallen... ik ben niet snel te kwetsen, ik kan alleen mezelf goed kwetsen.... voor andere hebben ik een muur om mij heen gebouwd waardoor dingen die gezegd worden mij minder doen... maarja het is ook een groot masker wat ik op heb de hele dag natuurlijk
ik kan het niet zo goed uitleggen..
zondag 29 augustus 2010 om 12:52
quote:iry schreef op 29 augustus 2010 @ 02:56:
Dat klopt ook absoluut meds het is niet de schuld van de omgeving dat iemand zich minderwaardig voelt...
extremen daargelaten....
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
Dat klopt ook absoluut meds het is niet de schuld van de omgeving dat iemand zich minderwaardig voelt...
extremen daargelaten....
Nee in die constatering kan ik mij met mijn verleden ook niet in vinden.
Lastige materie voor mij omdat in het juiste perspectief te zien en het goed te verwoorden.
Misschien zo, iemand bezit al een natuurlijke kwetsbaarheid die een enorm minderwaardigheidsgevoel kan ontwikkelen door factoren van buiten af ( lees grote dingen, pestverleden, misbruik, mishandeling, liefdeloze omgeving, dat soort dingen)
Dat vervolgens iemand die dat ontwikkeld heeft zich veel sneller minderwaardig gaat voelen door kleinere dingen waar een gezond ontwikkeld persoon mee om zou moeten kunnen gaan is idd niet de schuld van diegene die deze zogenaamde kleinere dingen voorspiegeld.
Je zult moeten gaan leren je overgevoelige kwetsbaarheid kwijt te gaan raken( op zijn minst minder kwetsbaar weer te worden) om minder snel je minderwaardig te voelen, Dat is idd je eigen verantwoordelijkheid.
zoiets geloof ik ( wat een verrot verwroorde post dit)
zondag 29 augustus 2010 om 12:53
zondag 29 augustus 2010 om 13:04
quote:vivalalisa schreef op 29 augustus 2010 @ 12:39:
toen ik mijn verzekering afsloot is mij dat verteld... maar ookal is dat niet het geval, en krijg ik dus geen geld terug , is dat geen probleem..Je hebt duidelijk geen idee welke bedragen hier mee gemoeid kunnen zijn. Zoek dat nou eens uit zodat je tenminste geïnformeerd bent en je problemen straks niet op anderen hoeft af te wentelen.
toen ik mijn verzekering afsloot is mij dat verteld... maar ookal is dat niet het geval, en krijg ik dus geen geld terug , is dat geen probleem..Je hebt duidelijk geen idee welke bedragen hier mee gemoeid kunnen zijn. Zoek dat nou eens uit zodat je tenminste geïnformeerd bent en je problemen straks niet op anderen hoeft af te wentelen.
zondag 29 augustus 2010 om 13:10
Wuiles ik zal niet bij andere te hoeven wentelen... Ik wil niet opscheppen maar om je gerust te stellen, ik heb echt genoeg geld.. Een spaarrekenig waar veel op staat en een ervenis van mijn moeder. Ik heb het breedt maar aan dat geld kom ik liever niet , gewoon voor noodgevallen , heb er bijna nooit iets van gebruikt, op nieuwe inrichting huis als weer ga verhuizen...
Ja we doen alsof onsterfelijk en mega sterk zijn iry maar ondertussen
Ja we doen alsof onsterfelijk en mega sterk zijn iry maar ondertussen
zondag 29 augustus 2010 om 15:51
Lisa, nog even een paar tips;
-mocht je naar Maleisie/Borneo of dergelijke gaan. Drink daar dan 100Plus. Dit is een drankje wat vergelijkbaar is met sportdrankjes hier in NL. De locals drinken dit ook om uitdroging te voorkomen, het bevat zouten/ mineralen en de hele zooi die belangrijk kan zijn. Zeker als je al geen waterdrinker bent, zoals je zelf aangaf, is dit verstandig
-Neem ook een creditcard mee. Zoals Wuiles zei gaan er enorme bedragen gemoeid met een eventueel verblijf in een ziekenhuis. Hoeveel geld jij ook op de bank hebt staan; je kan er op dat moment niet bij... In zo'n geval kan een credit card handig zijn. Simpele dingen als maken van foto's of een bezoek aan de arts kunnen al in de honderden euro's lopen en die moet je gelijk betalen en dat kan knap lastig zijn als je bijvoorbeeld een gebroken been hebt en dus niet kan pinnen bij de automaat in de stad.
-Maak ook kopietjes van je medische verklaring en je ziektekostenpasjes en bewaar deze apart van de originelen. Dan heb je in geval van nood altijd iets achter de hand.
-Zorg dat je altijd crackers bij je hebt. Ook als je dan niet in de gelegenheid bent om te eten (bijv. in de bus) of als je je slap voelt, heb je toch iets bij je om te eten.
-Verder kan ik je alleen nog maar zeggen; wees overal op bedacht. Ga voorbereid reizen. Zorg dat je weet waar je heen gaat en hoe het ongeveer zal verlopen, dan ben je in de gelegenheid om voorbereidingen te treffen.
Bovenal; probeer te genieten. Zelf reis ik regelmatig en ik heb daar ook veel van geleerd, maar zoals ik al eerder zei; je neemt jezelf mee op reis en dat kan leiden tot situaties die je nu niet voorziet.
Ondanks dat het mij niet verstandig lijkt om te gaan, Lisa, ik gun je de reis en de ervaringen echt. Ik hoop ook dat je een fantastische tijd tegemoet gaat. Pas goed op jezelf!
-mocht je naar Maleisie/Borneo of dergelijke gaan. Drink daar dan 100Plus. Dit is een drankje wat vergelijkbaar is met sportdrankjes hier in NL. De locals drinken dit ook om uitdroging te voorkomen, het bevat zouten/ mineralen en de hele zooi die belangrijk kan zijn. Zeker als je al geen waterdrinker bent, zoals je zelf aangaf, is dit verstandig
-Neem ook een creditcard mee. Zoals Wuiles zei gaan er enorme bedragen gemoeid met een eventueel verblijf in een ziekenhuis. Hoeveel geld jij ook op de bank hebt staan; je kan er op dat moment niet bij... In zo'n geval kan een credit card handig zijn. Simpele dingen als maken van foto's of een bezoek aan de arts kunnen al in de honderden euro's lopen en die moet je gelijk betalen en dat kan knap lastig zijn als je bijvoorbeeld een gebroken been hebt en dus niet kan pinnen bij de automaat in de stad.
-Maak ook kopietjes van je medische verklaring en je ziektekostenpasjes en bewaar deze apart van de originelen. Dan heb je in geval van nood altijd iets achter de hand.
-Zorg dat je altijd crackers bij je hebt. Ook als je dan niet in de gelegenheid bent om te eten (bijv. in de bus) of als je je slap voelt, heb je toch iets bij je om te eten.
-Verder kan ik je alleen nog maar zeggen; wees overal op bedacht. Ga voorbereid reizen. Zorg dat je weet waar je heen gaat en hoe het ongeveer zal verlopen, dan ben je in de gelegenheid om voorbereidingen te treffen.
Bovenal; probeer te genieten. Zelf reis ik regelmatig en ik heb daar ook veel van geleerd, maar zoals ik al eerder zei; je neemt jezelf mee op reis en dat kan leiden tot situaties die je nu niet voorziet.
Ondanks dat het mij niet verstandig lijkt om te gaan, Lisa, ik gun je de reis en de ervaringen echt. Ik hoop ook dat je een fantastische tijd tegemoet gaat. Pas goed op jezelf!
anoniem_91317 wijzigde dit bericht op 29-08-2010 15:54
Reden: was niet volledig geweest
Reden: was niet volledig geweest
% gewijzigd
zondag 29 augustus 2010 om 18:11
Ik zie wel steeds meer in dat ik een probleem heb. Vadag 2 warme chocomelk gedronken , 1 ijskoffie Starbucks, 2 blikjes ijskoffie en optimelk pak liter... En voel mij potver daaaar al schuldig over!!! Omdat veel suikers zijn... Klopt gewoon allemaal niet meeer... Heb gedachtes en gevoel gewoon niet ondercontrole, voel meteen heelvol en opgeblazen... Zie wel in dat probleem heb... Zal straks julle tips overschrijven want zitten hele goeie bij...
Ik zal zeker proberen te genieten!!!
Las iets over Crackers, heb reiscrackers gekocht zittn veel calorieën in maar zijn energiecrAckrrs voor geval je je lusteloos voelt...
Ik zal zeker proberen te genieten!!!
Las iets over Crackers, heb reiscrackers gekocht zittn veel calorieën in maar zijn energiecrAckrrs voor geval je je lusteloos voelt...
zondag 29 augustus 2010 om 18:11
Ik zie wel steeds meer in dat ik een probleem heb. Vadag 2 warme chocomelk gedronken , 1 ijskoffie Starbucks, 2 blikjes ijskoffie en optimelk pak liter... En voel mij potver daaaar al schuldig over!!! Omdat veel suikers zijn... Klopt gewoon allemaal niet meeer... Heb gedachtes en gevoel gewoon niet ondercontrole, voel meteen heelvol en opgeblazen... Zie wel in dat probleem heb... Zal straks julle tips overschrijven want zitten hele goeie bij...
Ik zal zeker proberen te genieten!!!
Las iets over Crackers, heb reiscrackers gekocht zittn veel calorieën in maar zijn energiecrAckrrs voor geval je je lusteloos voelt...
Ik zal zeker proberen te genieten!!!
Las iets over Crackers, heb reiscrackers gekocht zittn veel calorieën in maar zijn energiecrAckrrs voor geval je je lusteloos voelt...
zondag 29 augustus 2010 om 18:39
Ik reageer niet op je eetlijstjes, ik vind dat triggers die meer thuishoren op pro -anasites.
Lisa je kan het nog zo hard roepen maar als je niet in staat bent om vast voedsel te eten dan ben je verre van sterk. Je bent fysiek zwak en kwetsbaar. Je bent mentaal niet gezond. Je bent ziek.
Het gevaar is dat eetgestoorden zichzelf sterk vinden omdat ze in staat zijn "zichzelf in de hand te houden" ze hebben "controle" maar in feite hebben ze geen enkele controle, ze zijn niet in staat zichzelf te genezen, of voor zichzelf te zorgen.
Het is trots zijn op een bult stront
Lisa je kan het nog zo hard roepen maar als je niet in staat bent om vast voedsel te eten dan ben je verre van sterk. Je bent fysiek zwak en kwetsbaar. Je bent mentaal niet gezond. Je bent ziek.
Het gevaar is dat eetgestoorden zichzelf sterk vinden omdat ze in staat zijn "zichzelf in de hand te houden" ze hebben "controle" maar in feite hebben ze geen enkele controle, ze zijn niet in staat zichzelf te genezen, of voor zichzelf te zorgen.
Het is trots zijn op een bult stront
zondag 29 augustus 2010 om 18:41
zondag 29 augustus 2010 om 23:30
100 plus is ook in Thailand te koop, net als alle andere energydrinks. ORS is daar ook te koop bij de apotheek.
Scan al je relevante en belangrijke documenten, paspoort, creditcard, bankpas, doktersverklaring, inentingsboekje etc in op je pc en stuur die als een email naar jezelf zodat je die wanneer het nodig is zo van internet kan plukken.
Heb nog geen email van je ontvangen trouwens...
Scan al je relevante en belangrijke documenten, paspoort, creditcard, bankpas, doktersverklaring, inentingsboekje etc in op je pc en stuur die als een email naar jezelf zodat je die wanneer het nodig is zo van internet kan plukken.
Heb nog geen email van je ontvangen trouwens...
