Depressief door verhuizing

Je zit in een heel vervelende situatie. Daar valt niks aan te doen. Toch heb je het binnen die situatie best voor elkaar en kan je niet alles willen zoals je wil. Wel blijven willen maakt je depressief. Acceptatie de remedie.

Oh wat vervelend.. Misschien zijn ontspanningsoefeningen iets voor je, concentreren op ademhaling, houding ed. Succes!



Ik heb zelf ooit heimwee gehad doordat ik op een plek woonde waar ik me niet lekker voelde en daar ben ik zo ziek van geweest.

Inderdaad op naar de huisarts! Niet voor antidepressiva maar voor een verwijs naar psychotherapeut of -loog. Antidepressiva kan soms een goede aanvulling zijn op therapie maar met alleen pillen pak je de oorzaak niet aan.



Jij zult moeten leren hoe je zelf ook invloed hebt op dingen, grip op jouw leven te krijgen en welke handvaten je daarin hebt. Dat kunnen wat pilletjes niet maar vergt hard werk van jezelf.



Zou het kunnen dat jij meer lichamelijke klachten ervaart doordat je slecht in je vel zit? Lichaam en geest is een. Als iemand lekker in de vel zit dan zal die persoon minder last ervaren van lichamelijke problemen dan wanneer iemand rot in de vel steekt. Om nog maar te zwijgen van wat je rot voelen lichamelijk sowieso kan doen. Verkrampen, spierpijn, hoofdpijn, gebrek aan energie, noem het allemaal maar op.



Heb je voor wat betreft het lichamelijke ooit begeleiding gehad in hoe je dat allemaal op de rails kunt zetten en houden? Er zijn hele goede pijnrevalidatieprogramma's tegenwoordig, zowel in ziekenhuizen als revalidatiecentra. Hoef je helemaal geen "gruwelijk ernstig geval" voor te zijn, staat open voor iedereen met chronische pijn die hulp kan gebruiken daarin de weg te vinden. Is een combinatie van lichamelijke aanpak (fysio, ergo, hydro, noem het maar op), emotionele/geestelijke aanpak (psycho etc.) en sociale aanpak. Een goede voorbereiding -en overigens ook op zichzelf staand- daarin is het lezen van het boek "De Pijn de Baas" van Frits de Winter. Daarin wordt de theorie al behandeld waarop dergelijke programma's verder op uitgebouwd zijn.



Ben je al eens heel praktisch naar dingen gaan kijken? Geluid bijv. kun je vaak goed aanpakken door 'tegengeluid' te hanteren. Ken je de term 'white noice'? Dit zijn apparaten die constant een geluid maken. In het begin irritant, maar de meesten wennen er heel snel aan. Dat maakt vervolgens dat je andere ongewenste geluiden minder hoort en registreert. Dit wordt ook nog wel eens geboden op cd en wat dan ook, maar dat is r*k in vergelijk met de echte apparaten. Zelf heb ik elke dag vanaf 5 uur 's morgens vrachtwagens bijna letterlijk in mijn slaapkamer. Ben behoorlijk geluidsintolerant, geen ideale combinatie. Sinds het gebruik van white noice hoor ik die vrachtwagens tijdens slapen niet meer. Overdag wel maar nimmer op irritatieniveau tenzij ik een raam open doe. Wel moet ik de hele dag het apparaat aan hebben staan, anders ben ik het alweer ontwend en ergert de white noice me juist.



Maar echt; op naar de huisarts en laat je verwijzen naar een psychopeut of -loog! Soms zul je moeten roeien met de riemen die je hebt, en dan is hulp in daarin jouw weg vinden als je dat zelf niet lukt wel zo handig. Net zo goed als dat zou blijken dat er voor sommigen dingen misschien wel meer riemen zijn om mee te roeien; op dit moment kun je ze zelf niet zien/vinden en dus ook daar wel hulp bij gebruiken.

Ik ben het helemaal eens met DMN, acceptatie is de enige remedie. We willen allemaal zoveel en krijgen geen van allen altijd alles wat we willen en nog direct ook. Daar is helemaal niets mis mee. Soms krijgen we nooit wat we willen en soms moeten we gewoon even wachten totdat we wel krijgen wat we willen.



Jij bent helemaal niet zo slecht af. Uiteindelijk ligt jouw wens namelijk wel binnen handbereik, terwijl dat voor velen niet eens is weggelegd. Je moet nu gewoon accepteren en je geduld oefenen.

Moeilijk, jouw situatie, ik ben het met degenen eens die voorstelden om de stap naar de huisarts te zetten. Zelf ben ik dus ook nogal gevoelig voor geluiden en ben door beperkingen behoorlijk aan huis gekluisterd. Ben vanwege geluidsoverlast anderhalf jaar geleden verhuisd naar een rustige omgeving. In de tijd dat ik behoorlijk last had van geluiden en blijkbaar steeds gevoeliger werd, maakte ik vaak gebruik van de methode waar Pixiedust het over heeft, dus tegengeluiden en dat hielp redelijk, ik raakte minder gefocust op de (overlast)geluiden. Sterkte ermee!!!

Kunnen jullie niet in 'n recreatiewoning gaan zitten tot jullie 'n ander ideaal huis kunnen bekostigen? Kun je in de tussentijd dit huis proberen te verkopen en je bent uit dat drukke centrum vandaan. Recreatiewoningen liggen meestal in 'n natuurrijk gebied, zijn vrijstaand en hebben ruime tuinen. Er zijn genoeg eigenaren van 'n 2e huis die langdurig willen verhuren.

quote:elninjoo schreef op 05 september 2010 @ 15:31:

Kunnen jullie niet in 'n recreatiewoning gaan zitten tot jullie 'n ander ideaal huis kunnen bekostigen? Kun je in de tussentijd dit huis proberen te verkopen en je bent uit dat drukke centrum vandaan. Recreatiewoningen liggen meestal in 'n natuurrijk gebied, zijn vrijstaand en hebben ruime tuinen. Er zijn genoeg eigenaren van 'n 2e huis die langdurig willen verhuren.Al was het maar dat je zoiets als uitvlucht hebt. Daar heb ik toen ook aan zitten denken toen we heel erg last hadden van overlast, gewoon een soort recreatiewoning die we van een eigenaar zouden kunnen huren. Omdat we zelf geen groot inkomen hebben, hebben we zelfs aan een stacaravan gedacht op een zeer rustige camping in onze omgeving.

Ik herken het, ik heb hetzelfde meegemaakt met dat verschil dat ik geen man had die me tegenhield toen ik het echt niet meer trok in het eerste huis.



Ik sliep amper, had een flat tegenover me die recht m'n huiskamer inkeek (enige kamer want studio), gehorig (hoorde elke zucht en scheet van de buren), asociale overburen, politie etc. etc., ik werd er echt depressief van uiteindelijk en het enige wat hielp was antidepressiva (lekker als je huis je zelfs mentaal ziek laat worden) en daarna ben ik verhuisd, ik woon nu ook aan de rand van een stad met vrij uitzicht, groen, en alle voorzieningen op fietsafstand.



Ik denk dat je man niet doorheeft wat dit met je doet, hoe erg het is als je je thuis (wat je veilige haven zou moeten zijn) niet thuis voelt. En als hij het wel doorheeft vind ik hem hartstikke egoistisch dat hij niet die stap wil zetten om te verhuizen, het gaat tenslotte om jouw psychisch welbevinden! Niet alleen heb je reuma, ben je je werk kwijt, moet je je moeizaam omscholen, nee je wordt nu ook nog eens depressief, nou aan dat laatste kunnen jullie wel wat doen: verhuizen! Alle praktische bezwaren zijn mijns inziens ondergeschikt aan jouw mentale welbevinden.



Echt, het was voor mij zó'n opluchting toen ik uit dat nare eerste huis kon, binnen een paar weken zat ik weer vol energie en zag ik het leven weer zitten! Vreselijk lijkt het me, in jouw situatie, afhankelijk te zijn van het al dan niet goedvinden van je man die dus nog eens dreigt met echtscheiding ook.... Je zit hartstikke klem en ik snap echt heel goed dat je je hier zo rot onder voelt...



Mijn oplossing was: antidepressiva, een psych., en verhuizen.



Succes!

quote:DNM schreef op 05 september 2010 @ 14:40:

Je zit in een heel vervelende situatie. Daar valt niks aan te doen. Toch heb je het binnen die situatie best voor elkaar en kan je niet alles willen zoals je wil. Wel blijven willen maakt je depressief. Acceptatie de remedie.Eens eens eens!

Ik vind de post van Pixiedust een wijze! Lees de goed door zou mij advies zijn!

quote:Tjoepertje schreef op 05 september 2010 @ 20:39:

nou aan dat laatste kunnen jullie wel wat doen: verhuizen! Alle praktische bezwaren zijn mijns inziens ondergeschikt aan jouw mentale welbevinden.



Makkelijk om te roepen, maar de praktijk kan soms stukken weerbarstiger zijn. Financieel moet het maar haalbaar zijn, om eens een dwarsstraat te noemen. Tenzij TO volgend seizoen in 'een dubbeltje op zijn kant' wil gaan zitten als deja-vu van het stel dat hierin wel blind ging op 'ik heb heimwee, schijt aan alles' en zichzelf financieel in de afgrond stortte.



TO heeft hierin ook verantwoordelijkheid. TO stelt wel dat de depressie door het huis komt, maar is dat een vaststaand feit? TO noemt vele dingen, waarbij er meer kan spelen. Zelfs al zou het puur 'huis is schuldig' zijn, dan nog zal ze moeten roeien met de riemen die ze heeft. Financieel niet haalbaar is financieel niet haalbaar. Van geldgebrek word je ook niet bepaald relaxter, laat staan van echte financiële diepe shit.



Een van de verantwoordelijkheden die TO, naar mijn zeer bescheiden mening, hierin heeft is om alles op alles zetten om dit te doen laten slagen. Zichzelf bij het nekvel te grijpen en aan die depressie te werken, als ware het een fulltime job. Om zich gemeend in te zetten om er alles aan te doen om zich in deze overzichtelijke periode thuis genoeg te voelen om die tijd te overbruggen. Twee jaar is uiteindelijk overzichtelijk. Om alles op alles te zetten om tot die tijd te dealen met de geluidsintolerantie.



Kijk, als TO nu alles aangegrepen heeft, haar stinkende best heeft gedaan, er geen vooruitzicht is op verandering -die er nu kennelijk wel is- en enorm zwaar in de shit zit met een prognose dat ze alleen maar dieper zal weg blijven zakken, dan zou ik zeggen; man, we gaan eens een babbel doen. Kijken in hoeverre we dit acceptabel vinden of de mogelijk immense gevolgen van toegeven aan dat gevoel acceptabeler vinden. Maar op dat punt is TO nog lang niet. Althans, niet voor zover we op de openingspost kunnen beoordelen.

OK, als je het zo stelt....



Eens met Pixiedust

Ze zegt dat ze vaker verhuisd is, nooit eerder heimwee heeft gehad. Dit is, zoals ik het lees, ook voor het eerst dat ze door ziekte thuis zit. Maw: ze is in geen ander huis aan huis gekluisterd geweest. Ik ben er dus niet van overtuigd dat het aan dit huis/deze plek ligt; had misschien in ieder ander huis/op iedere andere plek kunnen gebeuren als ze 24/7 thuis was geweest.

quote:dippy schreef op 06 september 2010 @ 12:48:

We kúnnen wel verhuizen, maar dan inderdaad niet naar én een dure regio, én een goede buurt én een groot huis. Als we op één van die punten een concessie doen zijn er wel mogelijkheden. Maar ja, ik ben niet degene die daarover gaat, aangezien het huis van hem is.



Pardon? Zijn jullie nou getrouwd of niet? Hij moet toch gewoon rekening met jouw mentale welbevinden houden? Vindt ie het allemaal maar onzin ofzo?



Een concessie moeten doen op 1 van bovengenoemde punten is een luxeprobleem. Verhuizen kán dus gewoon wél. Zet jullie huis in de verkoop en ga anders eerst even een tijdje huren voor je iets definitiefs op 2 salarissen koopt oid...

Is het niet zijn houding die jou depressief maakt ipv dat huis?

Lastig. Ik kan me ook erg laten beïnvloeden door de plaats waar ik ben.



Hoe voelt het als je van huis geweest bent?



Kom je dan thuis en denk je eerst: oh lekker, ben weer thuis en ga je je na een tijdje weer ergeren aan de geluiden en de drukte?



Of kom je aanrijden (of lopen) en denk je al: gatver ik moet dat lelijke huis weer in met die ongezellige vent.



In het eerste geval kan ik me voorstellen dat het je goed doet wat vaker van huis te zijn. De natuur in, yoga doen, vrijwilligerswerk, iets in die richting.

Als je te veel thuis zit ga je je misschien meer geprikkeld voelen door alles. (Dat heb ik zelf namelijk wel)



Als dat geen invloed heeft en je je echt nooit prettig voelt in het huis, dan weet ik het ook niet echt. Er zijn al goede dingen gezegd. (misschien idd eens kijken hoe het voelt om een paar nachtjes bij je ouders te slapen)



En trouwen.... in voor- en tegenspoed.... dat schijnen mensen nogal ruim te interpreteren.

Dippy, in jouw postings lees ik veel 'vluchten'. Je steekt veel tijd, energie en emotie in "hoe kom ik weg uit dit huis". Je wijst herhaaldelijk naar het huis als de one and only oorzaak van jouw onbehagen. Wat je dat oplevert? Minder energie voor andere zaken. En veel belangrijker; een constante herbevestiging hoe Gruwelijk het huis wel niet is. Dat kan al snel een self-fullfilling prophecy worden.



Wat ik nog niet gelezen heb is wat je er aan gedaan hebt om die depressie te lijf gaan, behalve meegaan in het "ik wil hier weg, hoe kom ik hier weg". Ik blijf er bij dat hier stap 1 ligt. Je stinkende beste doen, alle energie steken in gemeend uit de depressie willen komen zonder direct het huis te verkopen.



Alhoewel het belangrijke factoren kunnen zijn, kan iets 'gebruiksvoorwerpends' als een huis nooit de one and only reden zijn van een depressie. Onmogelijk, als je het mij vraagt. Daar speelt altijd meer, incl. eigen invloed. Niet bewust, zeker niet gewild, maar het is er vaak wel. Waarom niet eerst al die andere factoren tackelen alvorens jullie beiden en daarmee mogelijk de relatie in een onzekere toekomst storten? Dat kan ook na al het andere nog. Wat er dan tevens toe zal leiden dat je nooit "had ik maar........." hoeft te denken als die onzekerheid van weg uit huis niet zo gaat als gehoopt en/of bedacht.





Voor wat betreft white noice; google maar eens op die term of op witte ruis. Dan kom je vanzelf allerlei info tegen die -mits je een beetje weet het kaf van koorn te scheiden- enorm handig kan zijn.



Qua pijnrevalidatie, tja. Het wordt nog altijd vaak gezien als óf óf, terwijl het heel goed naast het gewone behandelpad kan. Het wordt het helaas ook nog wel eens gezien als 'last resort' voor de 'hopelozen' en 'zeer ernstigen gevallen met hoofdletter Z'. Allemaal zonde, pijnrevalidatie kan voor elk mens met chronische pijn behulpzaam zijn als zij daar niet hun draai in hebben gevonden. Heck, voor veel manieren van revalideren geldt ook allang niet meer dat je een 'basketcase' moet zijn alvorens er binnen te komen. Bij voorkeur juist liever niet, men behoudt liever wat er nog is en werkt vandaar naar boven dan het eerst helemaal zien instorten alvorens je wat doet.



Medicatie erin proppen is leuk en soms broodnodig (je wilt bijv. niet de ontstekingsremmers etc. onthouden met alle gevolgen van dien), maar uiteindelijk heeft elk mens er meer aan om te weten hoe je optimaal met pijn om kunt gaan zodat wat er aan pijnmedicatie nodig is ook zo weloverwogen mogelijk is.

Iemand kan zeker wel ongelukkig worden door zijn woonomgeving.

To laat je door de huisarts niets aanpraten over therapie of AD maar zoek een manier om te verhuizen.

Wellicht is tjerapie voor nu een tijdelijke oplossing, en natuurlijk zsm verhuizen.

Je zegt wel dat je man van je houdt. Maar wat heb je aan een man die jou liever ongelukkig ziet dan dat ie verhuisd? Is dat houden van? Lijkt mij niet.

Je bent gewoon klaar met dat dorp als je met tegenzin terug gaat naar dat huis en dan ook al twee jaar lang. Je hebt het geprobeerd, toch? Je wordt er ongelukkig van. Ik denk dat de enige oplossing is om samen naar een nieuw huis te gaan zoeken. Dan maar kleiner, dan maar goedkoper; als je maar gelukkiger wordt dan nu. Ik denk niet dat therapie iets gaat veranderen aan het huis en jouw zin in dit huis.