Prozac, ervaringen, doses, etcetera

Ik heb her en der informatie opgesnuffeld over Prozac, maar echte ervaringen vind ik niet zoveel. Ik slik het nu drie dagen, 20mg per dag. Mijn huisarts beweerde dat meer dan 20mg niet nodig is (in het verleden moest ik altijd naar de maximale dosis en dan hielp het na een tijdje toch nooit meer, ik heb het over andere AD's dan Prozac). Ik neem aan dat er ruimschootse ervaring is met dit middel aangezien het vrij oud is. Wat zijn jullie bevindingen? Ik ben heel benieuwd, want na allerlei troep naarbinnen te hebben gegoten zou ik toch wel Prozac als wondermiddel willen hebben.

Kijk, ik weet gewoon niet wat ik heb. Ik heb allerlei diagnoses gehad, meest voorkomende zware depressie. In het psychiatrisch ziekenhuis stress-stoornis met depressieve gevoelens, agressie en automutilatie (de depressie verdween een beetje door de extreme stress). Ik heb het idee dat er niet zo eenvoudig een diagnose te stellen is, wat ik wel weet is dat de depressies al-tijd terugkeren. Ik heb ook problemen door een moeilijke puberteit (een muur om mij heen gebouwd en mezelf niet meer open kunnen stellen), waar je op zich al depressief van kunt worden. Aangezien depressie in de familie zit, neem ik aan dat er zeker weten een biologische component aanwezig is. Laatste wat ik hoorde was rapid cycling, maar die psychiater heb ik niet zoveel vertrouwen in (=psycho-analyticus die geen diagnose wilde stellen). Op 40mg remergon deed ik het net iets beter dan zonder, op 30 mg in twee eerdere depressieve fasen stukken beter. Bij elkaar heb ik dat nog geen jaar geslikt denk ik, erg snelle gewenning lijkt me. Of ik bi-polair ben, weet ik niet. Hypomaan iig niet. Borderline kan natuurlijk, ik voldoe aan alle kenmerken, maar je weet ook wel dat symptomen elkaar overlappen. Het kan ook mijn leeftijd zijn en de schade van mijn puberteit tezamen met gevoeligheid voor depressie, who knows? Ik voldoe iig aan de kenmerken van een major depressie, bij borderline komt de zelfmoordgevoelens dacht ik niet zo sterk naarvoren als bij een major depressie. Een dysthyme stoornis zou ook kunnen, maar wat ik daarvan weet is dat de depressie 'mild' is, en dat is bij mij niet zo. Ik heb het erg druk op het moment en vlucht in mijn andere leven, heb problemen met het huis waarin ik woon en ik heb een vriend die altijd voor me klaarstaat en die me blij maakt, dus heel erg slecht gaat het niet met me. Ik heb al lang niet meer gesneden bijvoorbeeld (iets wat ik doe als ik me echt heel erg depressief voel, als afstraffing, om de leegte te uit te bannen) en ik voel me niet constant down. De lichttherapie werkt wel in ieder geval, al is het geen wondermiddel. Ik begin binnenkort met creatieve en cognitieve therapie, maar of dat iets doet...geen idee. De Stablon heb ik nooit meer gezien. Als ik na vier weken of zelfs twee niets merk van de Prozac, gooi ik de dosis zelf omhoog. Dat mocht ook van de arts, al had hij het over 'bewijzen' dat het niet hielp (het is een slechte reguliere huisarts, dus fuck it). Alleen zullen de bijwerkingen wel erger worden dan, maar na Depakine en Deanxit denk ik niet dat het erger kan zijn dan bij die middelen. 80mg Is de hoogste dosis die is onderzocht las ik, maar is dat niet absurd veel voor een tenger poppetje als ik?



En misschien he, gooi ik al die rotzooi wel weg.

Ik had heel erg veel libidoverlaging bij paroxetine (seroxat). Ik zal eens op jouw topic kijken als ik iets meer tijd heb (zit nu een uur achter mijn happylamp ). Ik ben altijd een moeilijke eter geweest, zit in een huis waar ik weg wil, geen zonlicht krijg en waarin vanalles mankeert, dus de motivatie om te sporten is zoek. Wat ik verdomde jammer vind, ik wil verdorie sporten maar ik moet me al naar de lessen slepen en het is even te vermoeiend voor me. Overigens heb ik wel heel veel bedsport Ik heb helaas een slaapstoornis en gewrichtspijnen, maar sporten zal inderdaad helpen. Ik kan niet wachten voordat ik weer terugkan naar mijn oude stekkie, naast de sportschool en zal mezelf beloven minstens drie keer per week te gaan fitnessen en wellicht groepslessen (wat ik eng vind) te gaan volgen. Ik denk ook dat dat de belangrijkste ingredienten zijn. Ik weet zeker dat ik erg gevoelig ben voor depressies door een genetische component, maar met doorzettingsvermogen kom je een heel end. Het is enkel de moedeloosheid die me soms zo down maakt, dat niets echt helpt, dus nu gooi ik mijn hoop op Prozac. Als het echt allemaal niet werkt kan ik nog aan de ECT, maar daar wacht ik liever mee. Of ik breng een tijdje door in een psychiatrisch ziekenhuis, een andere dan de eerste keer. Ik heb wel het idee dat ik het op de verkeerde plaatsen zoek vaak. Maar ja, ik kan het mezelf niet echt kwalijk nemen omdat ik al tien jaar met deze problematiek kamp. Uiteraard neem ik het mezelf toch kwalijk



Whop, bedankt voor je compliment

Ik heb zojuist gebeld met een psychiatrisch ziekenhuis, de arts weet niet exact wat de behandelingsduur zou zijn maar toch wel minimaal een maand. Ik wil er voorgoed vanaf, en een gerichte aanpak lijkt me het beste. Natuurlijk wacht ik de werking van Prozac af en de therapie, maar ik denk -ondanks mijn zeer slechte ervaring in dat andere ziekenhuis- dat ik echt zware begeleiding nodig heb. Hoe ik dat doe met mijn zware studies weet ik niet, misschien de boeken meenemen en de professoren en decaan inlichten. Het is zeer belangrijk dat ik dit jaar haal, en eigenlijk wilde de dienstdoende arts me meteen opnemen. Ik moest hem beloven geen suicidepoging te doen, anders voelde hij zich slecht als arts. Ik voel me niet uberslecht, maar ik weet dat het zo kan omslaan, aangezien dat al zo'n 20 keer is gebeurd. Ik vertrouw mijzelf niet, vandaar een opname. Maar ik kan het eigenlijk niet maken dit te doen in het studiejaar, vandaar dat ik de zomervakantie ervoor wilde gebruiken. Dat is lang weg, dat besef ik, maar ik houd het al zolang uit dat het wel zal lukken zolang te wachten. Normaal gezien komen mensen er met spoed binnen, maar ik beschouw mezelf als slapend spoedgeval omdat het kleinste dingetje mij kan laten omslaan, ik mezelf weer ga snijden of erger: het pakje Depakine in combinatie met xanax (van die verlsaving wil ik best eens af, maar niet nu) leeg ga eten. Het verbaasde hem dat ik zo rustig was, maar ik kan geen emoties meer hebben. Na 10 jaar heb ik een goed inzicht in mijn problematiek, alleen geen solide diagnose en geen goede behandeling. Dilemma is het wel, zolang in een 'gekkenhuis' te zitten.

Ik slik nu 10 dagen Prozac, en heb het gevoel dat de depressie verernstigt (wel, laten we er geen doekjes om winden (nou ja, toch wel <===wrange humor) want ik heb een zelfmoordpoging gedaan en ben gister totaal gebrainwasht door pa en tante en vriend om het niet nog eens te doen, al had ik alles al gehaald hiervoor). Kan dit de bijwerking zijn van prozac? Met remergon had ik dit ook, alleen niet zo achterlijk sterk als nu. Iemand ervaring met deze heftige bijwerking en komt het nog goed (na hoeveel weken)?