Kinderen
alle pijlers
De balans is zoek thuis
zaterdag 11 september 2010 om 21:29
Misschien hoort dit verhaal meer op het relatietopic thuis, maar ik denk dat hier meer moeders meelezen met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als die van mij.
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
zaterdag 11 september 2010 om 21:39
holy crap, ik snap dat je nu even niks aan kritiek hebt, maar toch, wat een ontzettende egoist. Dat thuis met de kinderen is vrij? minder werken van jou kan niet want dat kunnen jullie niet betalen terwijl hij dus wel geld besteed aan zijn hobbies? repeteren tijdens het naar bed brengen van de kinderen? waar is zijn tijd met de kinderen? Als mijn man zulk gedrag 1 week zou vertonen zou ik al mijn tas pakken geloof ik. Sterkte, ik snap je heel goed dat je dit niet trekt!
zaterdag 11 september 2010 om 21:42
Ik zou hem ook confronteren met je ambivante gevoelens omtrent het al dan niet bij hem willen blijven.
Wellicht dat hij wel inziet dat "jullie" een probleem hebben, als hij je gedachten eens hardop hoort endus wel iets gaat zien in relatietherapie. Het is goed als je buiten "ons" ook "ik" bent, maar bij jullie is dat in zijn geval wel heel veel "ik". "Jij" bent er ook nog!
Wellicht dat hij wel inziet dat "jullie" een probleem hebben, als hij je gedachten eens hardop hoort endus wel iets gaat zien in relatietherapie. Het is goed als je buiten "ons" ook "ik" bent, maar bij jullie is dat in zijn geval wel heel veel "ik". "Jij" bent er ook nog!
zaterdag 11 september 2010 om 21:43
Repeteren tijdens het naar bed brengen van de kinderen: vindt hij niets mis mee. Hij ziet het meer als: "jij kiest ervoor om op zo'n ongelukkig moment de kinderen onder de douche te willen zetten". Nou, ik vind dat ze na een crechedag en buiten spelen gewoon gewassen moeten worden en schone kleren aan moeten hebben. Mijn ouders zetten ons iedere avond onder de douche! Maar hij hoefde vroeger maar één keer per week onder de douche. Grrr, nu word ik toch weer boos.
Wel een goed idee om hem alleen de OP te laten lezen.
Wel een goed idee om hem alleen de OP te laten lezen.
zaterdag 11 september 2010 om 21:44
poeh wat er verhaal! Ik heb erg met je te doen! Ik denk dat je je man echt moet wakker schudden! Hij denkt dat "jullie" geen problemen hebben maar JIJ hebt die duidelijk wel. Het wordt denk ik tijd dat hij zich daar bewust van wordt. Misschien is het een idee om al je gevoelens en ideeen hierover op papier te zetten in een brief aan hem. Misschien dat het hem niet duidelijk genoeg is dat dit voor jou op deze manier niet werkt. Geef duidelijk aan dat het nu ook écht tijd is voor jou. Een depressie, vooral na je bevalling is niet niks. Mannen onderschatten denk ik makkelijk wat voor impact een kind krijgen geeft op een vrouw. Dat proef ik ook een beetje uit het geen je schrijft over je dagen thuis. Meestal zijn die zwaarder dan de dagen op het werk, mannen die zelf full time werken hebben dat nooit ervaren. Vraag hem zich eens in jou in te leven en draai de rollen eens om. Laat hem een poosje een paar dagen vrij nemen om voor de kids te zorgen zodat jij kan bijkomen, misschien dat hij dan meer waardering op kan brengen voor het geen jij doet! Wellicht dat dat ook zijn ogen opent! Ben duidelijk over hoe jij je voelt. Dat hij het allemaal wel goed vind zo is geen critirium, hij kan ook alles doen wat hij wilt. Een relatie is nu eenmaal geven en nemen, hij zal ook moeten geven! Veel tips kan ik je verder niet geven maar ik wil je wel héél veel succes wensen, zeker ook voor je kids want ook zij zijn gebaat bij een fijne sfeer in huis en een gelukkige pappa én mamma!
zaterdag 11 september 2010 om 21:45
dat is idd wat scheef allemaal. Vind de opmerking dat een dag thuis een dag vrij is al heel raar, alsof kinderen en huishouden geen energie kosten.
En zeker als je iets van een depressie gehad hebt ( en daar dus nog de gevolgen van voelt) dan snap ik niet dat man hier niet iets mee doet.
Sowieso raar dat hij 2 avonden per week weg is voor studeren en hobby en dat jij dus niet een avondje weg kan.
Ik zou iets zoeken wat jij kan doen op een avond dat hij niks heeft, kan hij mooi de kids doen. Iets van sporten of yoga?
Maar precies zoals je schrijft bij hem aankaarten en wellicht benoemen dat je zo niet verder wil, mss dat zijn ogen dan open gaan.
Sterkte ermee!
En zeker als je iets van een depressie gehad hebt ( en daar dus nog de gevolgen van voelt) dan snap ik niet dat man hier niet iets mee doet.
Sowieso raar dat hij 2 avonden per week weg is voor studeren en hobby en dat jij dus niet een avondje weg kan.
Ik zou iets zoeken wat jij kan doen op een avond dat hij niks heeft, kan hij mooi de kids doen. Iets van sporten of yoga?
Maar precies zoals je schrijft bij hem aankaarten en wellicht benoemen dat je zo niet verder wil, mss dat zijn ogen dan open gaan.
Sterkte ermee!
zaterdag 11 september 2010 om 21:45
Er is wel degelijk een probleem, maar of dat probleem automatisch wordt opgelost door bij hem weg te gaan betwijfel ik.
Ter overweging: Je man sluit je niet op thuis, dat doe je zelf.
Je bent namelijk zelf verantwoordelijk voor je leven en de voorwaarden die je daarbinnen hebt geschapen. Hierbij wil ik even benadrukken dat ik je praktische problemen begrijp.
Dus hierbij een paar tips:
- Manlief doet niets voor zichzelf (en jij ook niet) totdat de kinderen schoongeborsteld en slapend op bed liggen.
- Het lijkt me gezond als je weer wat activiteiten oppakt die puur voor je eigen plezier zijn. Zet een advertentie en regel die 16 jarige oppas zodat je naar je muziekvereniging kan gaan.
- Als minder werken financieel geen optie is zou ik proberen rust en geluk uit andere dingen te halen. Probeer je perfectionisme een beetje los te laten. Dwing man tot minimaal 1 leuke activiteit in het weekend. Ga ook zelf iets ondernemen (die muziekvereniging klinkt goed!)
Als hij helemaal niet bereid is water bij de wijn te doen en je in z'n algemeen te ondersteunen dan lijkt me dat inderdaad een duidelijk signaal. Maar probeer eerst de dingen aan te pakken waar je zelf iets kan doen!
Veel sterkte meid
Ter overweging: Je man sluit je niet op thuis, dat doe je zelf.
Je bent namelijk zelf verantwoordelijk voor je leven en de voorwaarden die je daarbinnen hebt geschapen. Hierbij wil ik even benadrukken dat ik je praktische problemen begrijp.
Dus hierbij een paar tips:
- Manlief doet niets voor zichzelf (en jij ook niet) totdat de kinderen schoongeborsteld en slapend op bed liggen.
- Het lijkt me gezond als je weer wat activiteiten oppakt die puur voor je eigen plezier zijn. Zet een advertentie en regel die 16 jarige oppas zodat je naar je muziekvereniging kan gaan.
- Als minder werken financieel geen optie is zou ik proberen rust en geluk uit andere dingen te halen. Probeer je perfectionisme een beetje los te laten. Dwing man tot minimaal 1 leuke activiteit in het weekend. Ga ook zelf iets ondernemen (die muziekvereniging klinkt goed!)
Als hij helemaal niet bereid is water bij de wijn te doen en je in z'n algemeen te ondersteunen dan lijkt me dat inderdaad een duidelijk signaal. Maar probeer eerst de dingen aan te pakken waar je zelf iets kan doen!
Veel sterkte meid
zaterdag 11 september 2010 om 21:53
zaterdag 11 september 2010 om 21:53
Doe je kids vaker naar de opvang, zodat je de dagen dat je niet werkt tijd voor jezelf hebt. En ga op de avonden dat je man niets heeft zelf sporten of naar 'n vriendin zodat je man dan de kids moet doen. Zolang je alles zelf blijft doen, zal er volgens mij nooit iets veranderen. Je hoort tenslotte bijna altijd dat 'n vrouw haar carriere opoffert (jij bent immers maar 3 dagen aan 't werk nu) terwijl de man gewoon z'n ding blijft doen. Als je niet zelf je eigen gang gaat en hem ermee laat zitten, sta je over 5 jaar nog alles in je eentje te doen.
zaterdag 11 september 2010 om 21:58
Ik vind echt dat je man maar iets moet schrappen van al zijn bezigheden, het is niet alleen maar hij!
En dat hij het feit dat jij je kids elke dag schoon in bed wil hebben (zonder zanderige voetjes en stinkende billetjes) vind ik vrij normaal. Het lijkt me van hem meer een makkelijke uitvlucht om onder iets uit te komen en zijn eigen ding te doen. Ik word er wel een beetje boos van!
Hou je grenzen korter dan wat je nu toelaat! En hij gaat maar mee naar therapie, maak hem goed duidelijk hoe hoog het je zit! Anders dan modder je maar voort en de kids hechten zich dan vooral aan jou en dan zitten de touwtjes helemaal strak. Kun je helemaal niks meer voor jezelf doen!
En dat hij het feit dat jij je kids elke dag schoon in bed wil hebben (zonder zanderige voetjes en stinkende billetjes) vind ik vrij normaal. Het lijkt me van hem meer een makkelijke uitvlucht om onder iets uit te komen en zijn eigen ding te doen. Ik word er wel een beetje boos van!
Hou je grenzen korter dan wat je nu toelaat! En hij gaat maar mee naar therapie, maak hem goed duidelijk hoe hoog het je zit! Anders dan modder je maar voort en de kids hechten zich dan vooral aan jou en dan zitten de touwtjes helemaal strak. Kun je helemaal niks meer voor jezelf doen!
zaterdag 11 september 2010 om 22:02
Ik herken je probleem, hier was de balans ook heel erg scheef (oudste 3 en twee kleintjes van 1,5).
wij hebben het nu redelijk (nog niet helemaal) recht kunnen trekken.
iemand gaf deze regel
- Manlief doet niets voor zichzelf (en jij ook niet) totdat de kinderen schoongeborsteld en slapend op bed liggen
die werkte bij ons goed. Daarnaast heeft man nu op woensdag middag (van 2 tot half 6) de zorg voor de kinderen + huishouden. De opmerking dat met de kinderen thuis lekker relaxen was heb ik nooit meer gehoord na de 1e middag. De schrik zat er na 1 dag goed in
verder ook proberen om voor jezelf avonden te regelen om dingen te ondernemen, al is t maar even een borrel halen bij een vriendin.
wij hebben het nu redelijk (nog niet helemaal) recht kunnen trekken.
iemand gaf deze regel
- Manlief doet niets voor zichzelf (en jij ook niet) totdat de kinderen schoongeborsteld en slapend op bed liggen
die werkte bij ons goed. Daarnaast heeft man nu op woensdag middag (van 2 tot half 6) de zorg voor de kinderen + huishouden. De opmerking dat met de kinderen thuis lekker relaxen was heb ik nooit meer gehoord na de 1e middag. De schrik zat er na 1 dag goed in
verder ook proberen om voor jezelf avonden te regelen om dingen te ondernemen, al is t maar even een borrel halen bij een vriendin.
zaterdag 11 september 2010 om 22:06
quote:elninjoo schreef op 11 september 2010 @ 21:53:
Doe je kids vaker naar de opvang, zodat je de dagen dat je niet werkt tijd voor jezelf hebt. En ga op de avonden dat je man niets heeft zelf sporten of naar 'n vriendin zodat je man dan de kids moet doen. Zolang je alles zelf blijft doen, zal er volgens mij nooit iets veranderen. Je hoort tenslotte bijna altijd dat 'n vrouw haar carriere opoffert (jij bent immers maar 3 dagen aan 't werk nu) terwijl de man gewoon z'n ding blijft doen. Als je niet zelf je eigen gang gaat en hem ermee laat zitten, sta je over 5 jaar nog alles in je eentje te doen.
Helemaal mee eens.
TO je kunt hier zelf ook iets aan veranderen.
Doe je kids vaker naar de opvang, zodat je de dagen dat je niet werkt tijd voor jezelf hebt. En ga op de avonden dat je man niets heeft zelf sporten of naar 'n vriendin zodat je man dan de kids moet doen. Zolang je alles zelf blijft doen, zal er volgens mij nooit iets veranderen. Je hoort tenslotte bijna altijd dat 'n vrouw haar carriere opoffert (jij bent immers maar 3 dagen aan 't werk nu) terwijl de man gewoon z'n ding blijft doen. Als je niet zelf je eigen gang gaat en hem ermee laat zitten, sta je over 5 jaar nog alles in je eentje te doen.
Helemaal mee eens.
TO je kunt hier zelf ook iets aan veranderen.
zaterdag 11 september 2010 om 22:07
quote:maruschka schreef op 11 september 2010 @ 22:03:
Inderdaad, minder werken is de oplossing niet. Die dag vul je zo weer in met verantwoordelijkheden en dan ben je weer een dag extra aan het poetsen en zorgen. Hoe vaak zorgt hij alleen voor de kinderen en wat vindt hij daarvan?zou eerder meer gaan werken en 'n schoonmaakster inhuren
Inderdaad, minder werken is de oplossing niet. Die dag vul je zo weer in met verantwoordelijkheden en dan ben je weer een dag extra aan het poetsen en zorgen. Hoe vaak zorgt hij alleen voor de kinderen en wat vindt hij daarvan?zou eerder meer gaan werken en 'n schoonmaakster inhuren
zaterdag 11 september 2010 om 22:14
Relatie therapie kan voor een groot deel vergoed worden bij je verzekering. Even navragen daar dus. Het lijkt me namelijk noodzakelijk dat jullie dat gaan doen.
Ik vind je man namelijk een grote egoist, maar jij kan er ook voor zorgen dat het een beetje verandert. Laat hem inderdaad maar een paar dagen helemaal alleen voor de kinderen zorgen en ga jij maar eens een lekker weekendje weg met vriendinnen ofzo. Leert hij het snel genoeg. En praten, praten, praten probeer op zoveel mogelijk manieren tot hem door te dringen.
Of pak het anders aan. Ga eens op dezelfde avond weg als hem en vertel hem dat en zeg dat hij dan een keuze heeft. Of een oppas vinden of zelf niet gaan. Leert hij het ook heel snel hoor.
En vind inderdaad een oppas. Wij hebben een avond oppas via get a nanny gevonden en plannen de avonden een maand van te voren al in. Op die manier weten we wanneer we avondjes met zn tweeen hebben en kan er op alle fronten rekening mee gehouden worden.
En indien je nog een nasleep hebt van de PPD kijk dan eens naar SintJanskruid een sterk homeopathisch middel maar wat wel net even dat laatste zetje kan geven.
Ik vind je man namelijk een grote egoist, maar jij kan er ook voor zorgen dat het een beetje verandert. Laat hem inderdaad maar een paar dagen helemaal alleen voor de kinderen zorgen en ga jij maar eens een lekker weekendje weg met vriendinnen ofzo. Leert hij het snel genoeg. En praten, praten, praten probeer op zoveel mogelijk manieren tot hem door te dringen.
Of pak het anders aan. Ga eens op dezelfde avond weg als hem en vertel hem dat en zeg dat hij dan een keuze heeft. Of een oppas vinden of zelf niet gaan. Leert hij het ook heel snel hoor.
En vind inderdaad een oppas. Wij hebben een avond oppas via get a nanny gevonden en plannen de avonden een maand van te voren al in. Op die manier weten we wanneer we avondjes met zn tweeen hebben en kan er op alle fronten rekening mee gehouden worden.
En indien je nog een nasleep hebt van de PPD kijk dan eens naar SintJanskruid een sterk homeopathisch middel maar wat wel net even dat laatste zetje kan geven.
zaterdag 11 september 2010 om 22:14
