Kinderen
alle pijlers
De balans is zoek thuis
zaterdag 11 september 2010 om 21:29
Misschien hoort dit verhaal meer op het relatietopic thuis, maar ik denk dat hier meer moeders meelezen met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als die van mij.
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
zaterdag 11 september 2010 om 22:16
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:14:
[...]
het zou mijn tip kunnen zijn
Maar ga nou niet ook op 'spitstijden' dingen afspreken zodat hij de kinderen alleen 'moet doen'. Dat zou kinderachtig zijn.Soms moet je helaas verlagen tot dat niveau voordat het doordringt. Kinderachtig of niet, als het maar helpt. Altijd nog beter dan scheiden.
[...]
het zou mijn tip kunnen zijn
Maar ga nou niet ook op 'spitstijden' dingen afspreken zodat hij de kinderen alleen 'moet doen'. Dat zou kinderachtig zijn.Soms moet je helaas verlagen tot dat niveau voordat het doordringt. Kinderachtig of niet, als het maar helpt. Altijd nog beter dan scheiden.
zaterdag 11 september 2010 om 22:17
quote:Scuba schreef op 11 september 2010 @ 22:14:
Laat hem inderdaad maar een paar dagen helemaal alleen voor de kinderen zorgen en ga jij maar eens een lekker weekendje weg met vriendinnen ofzo. Leert hij het snel genoeg.
-knip-
Of pak het anders aan. Ga eens op dezelfde avond weg als hem en vertel hem dat en zeg dat hij dan een keuze heeft. Of een oppas vinden of zelf niet gaan. Leert hij het ook heel snel hoor.
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e idee
Laat hem inderdaad maar een paar dagen helemaal alleen voor de kinderen zorgen en ga jij maar eens een lekker weekendje weg met vriendinnen ofzo. Leert hij het snel genoeg.
-knip-
Of pak het anders aan. Ga eens op dezelfde avond weg als hem en vertel hem dat en zeg dat hij dan een keuze heeft. Of een oppas vinden of zelf niet gaan. Leert hij het ook heel snel hoor.
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e idee
zaterdag 11 september 2010 om 22:18
quote:Scuba schreef op 11 september 2010 @ 22:16:
[...]
Soms moet je helaas verlagen tot dat niveau voordat het doordringt. Kinderachtig of niet, als het maar helpt. Altijd nog beter dan scheiden.
ze heeft t toch helemaal niet over scheiden.
en kinderachtig zal best helpen. Het helpt in ieder geval alle normale verhoudingen die er nog zijn om zeep.
[...]
Soms moet je helaas verlagen tot dat niveau voordat het doordringt. Kinderachtig of niet, als het maar helpt. Altijd nog beter dan scheiden.
ze heeft t toch helemaal niet over scheiden.
en kinderachtig zal best helpen. Het helpt in ieder geval alle normale verhoudingen die er nog zijn om zeep.
zaterdag 11 september 2010 om 22:18
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:17:
[...]
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e ideeOnzin, kinderen merken er niks van want er is een oppas of papa is ineens thuis (dat is wellicht wel even wennen ja)
[...]
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e ideeOnzin, kinderen merken er niks van want er is een oppas of papa is ineens thuis (dat is wellicht wel even wennen ja)
zaterdag 11 september 2010 om 22:21
Meer naar de opvang? Hun papa moet gewoon meer voor ze zorgen! Dan komt hij er nog mee weg ook. Hij moet maar wat minder tijd besteden aan al zijn dingen. Hij moet gewoon meehelpen, dan wennen de kinderen ook aan hem. Kan zij ook vaker weg (op de dagen dat hij voorheen een hobby deed, die moet hij dan maar laten vallen). Hij is toch geen vrijgezel meer! (sorry TO, jij houdt natuurlijk van je man, maar als ik het zo lees en ik ken jullie verder niet, dan vind ik hem wel erg ego).
zaterdag 11 september 2010 om 22:22
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:20:
Nou dat moet TO dan maar beantwoorden. Ze vraag naar mijn idee naar een oplossing. Kinderachtige acties zijn niet de oplossing denk ik.Nee niet de oplossing nee, maar wel een manier om tot hem door te dringen als al het andere niet werkt. En dat is wellicht het begin van de oplossing zodat hij open staat voor de problemen binnen het gezin. Sommige mannen zijn nl nogal hardleers en hebben een meter beton voor hun kop. Dan kom je er niet met praten hoor en voordat je het weet overweegt TO dus om weg te gaan wordt het hele gezin ontwricht en alleen maar omdat je niet "kinderachtig" wilde zijn. Nogmaals grote onzin.
Nou dat moet TO dan maar beantwoorden. Ze vraag naar mijn idee naar een oplossing. Kinderachtige acties zijn niet de oplossing denk ik.Nee niet de oplossing nee, maar wel een manier om tot hem door te dringen als al het andere niet werkt. En dat is wellicht het begin van de oplossing zodat hij open staat voor de problemen binnen het gezin. Sommige mannen zijn nl nogal hardleers en hebben een meter beton voor hun kop. Dan kom je er niet met praten hoor en voordat je het weet overweegt TO dus om weg te gaan wordt het hele gezin ontwricht en alleen maar omdat je niet "kinderachtig" wilde zijn. Nogmaals grote onzin.
zaterdag 11 september 2010 om 22:25
zaterdag 11 september 2010 om 22:32
blijkbaar niet (qua afspraken) en dan nog je kan afspreken wat je wil. In de praktijk kan het heel anders uitpakken. Alleen al doordat de moeder verlof heeft na de bevalling trekken verhoudingen al snel scheef.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.
zaterdag 11 september 2010 om 22:32
Geen zin om alles te lezen, dus misschien is het al gezegd, maar kunnen je man en jij niet allebei 4 dagen gaan werken waardoor jullie beiden 1 dag in de week voor de kinderen zorgen?
En je man een betere band krijgt met zijn kinderen, en het huishouden , en jij meer verdient zodat jullie een oppas kunnen betalen voor de avond dat jullie beiden naar de muziekvereniging zijn?
En eventueel door dat meer inkomen jij ook zou kunnen sparen voor die tweede studie?
En je man een betere band krijgt met zijn kinderen, en het huishouden , en jij meer verdient zodat jullie een oppas kunnen betalen voor de avond dat jullie beiden naar de muziekvereniging zijn?
En eventueel door dat meer inkomen jij ook zou kunnen sparen voor die tweede studie?
zaterdag 11 september 2010 om 22:35
quote:Ikbenanoniem schreef op 11 september 2010 @ 22:25:
[...]
Hier ben ik ook wel benieuwd naar. Hebben jullie samen bewust voor kinderen gekozen en vooraf gesproken hoe jullie zaken praktisch in gingen vullen?
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz.
Als ik towas zou ik op een avond mijn jas aantrekken, zeggen dat je afspraak hebt en lekker iets voor jezelf gaan doen. Hij zal verbijsterd zijn en to schuldgevoel gaan aanpraten, maar misschien helpt dat. Weet hij hoeveel tijd alles kost enz. Man van to vindt het wel best. Kan gewoon zijn werk en hobby's doen, terwijl to alles opknapt.
[...]
Hier ben ik ook wel benieuwd naar. Hebben jullie samen bewust voor kinderen gekozen en vooraf gesproken hoe jullie zaken praktisch in gingen vullen?
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz.
Als ik towas zou ik op een avond mijn jas aantrekken, zeggen dat je afspraak hebt en lekker iets voor jezelf gaan doen. Hij zal verbijsterd zijn en to schuldgevoel gaan aanpraten, maar misschien helpt dat. Weet hij hoeveel tijd alles kost enz. Man van to vindt het wel best. Kan gewoon zijn werk en hobby's doen, terwijl to alles opknapt.
zaterdag 11 september 2010 om 22:37
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:32:
blijkbaar niet (qua afspraken) en dan nog je kan afspreken wat je wil. In de praktijk kan het heel anders uitpakken. Alleen al doordat de moeder verlof heeft na de bevalling trekken verhoudingen al snel scheef.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.Niet zonder overleg. Gewoon een weekje van te voren zodat hij tijd heeft om wat te regelen. En dat het wellicht bij jou negatief uitgepakt zou hebben wil niet zeggen dat dit bij hun ook zo zal gaan. Ik denk dat TO best teneinde raad is op dit moment en al heel veel en vaak dingen geprobeerd heeft. Dit soort acties zijn dan inderdaad soms het laatste wat je nog hebt, maar bij sommige mannen kan dit dus wel heel goed uitpakken om hun ogen voor eens en voor altijd te openen.
blijkbaar niet (qua afspraken) en dan nog je kan afspreken wat je wil. In de praktijk kan het heel anders uitpakken. Alleen al doordat de moeder verlof heeft na de bevalling trekken verhoudingen al snel scheef.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.Niet zonder overleg. Gewoon een weekje van te voren zodat hij tijd heeft om wat te regelen. En dat het wellicht bij jou negatief uitgepakt zou hebben wil niet zeggen dat dit bij hun ook zo zal gaan. Ik denk dat TO best teneinde raad is op dit moment en al heel veel en vaak dingen geprobeerd heeft. Dit soort acties zijn dan inderdaad soms het laatste wat je nog hebt, maar bij sommige mannen kan dit dus wel heel goed uitpakken om hun ogen voor eens en voor altijd te openen.
zaterdag 11 september 2010 om 22:37
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:32:
blijkbaar niet (qua afspraken) en dan nog je kan afspreken wat je wil. In de praktijk kan het heel anders uitpakken. Alleen al doordat de moeder verlof heeft na de bevalling trekken verhoudingen al snel scheef.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Hij hoeft het ook niet ok te vinden. Het gaat er om dat hij meemaakt wat to al tijden meemaakt
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.
blijkbaar niet (qua afspraken) en dan nog je kan afspreken wat je wil. In de praktijk kan het heel anders uitpakken. Alleen al doordat de moeder verlof heeft na de bevalling trekken verhoudingen al snel scheef.
Scuba ja mensen kunnen hardleers zijn maar als je zonder overleg van te voren meedeelt dat je vanavond om 5 uur weg bent en om half 9 terug (bij wijze van spreken) dan kan je toch niet verwachten dat man dat opeens wel ok vind? Als je het zelf al niet leuk vind dan doe je dat je man toch ook niet aan?
Hij hoeft het ook niet ok te vinden. Het gaat er om dat hij meemaakt wat to al tijden meemaakt
Geloof me ik heb vaak op het punt gestaan om zelf zoiets te doen maar ik weet zeker dat het heel negatief had uitgepakt.
Natuurlijk is een goed gesprek het beste en ik weet ook echt wel dat dat niet altijd lukt. Maar ik denk echt dat deze aanpak niet positief gaat werken. een soort wraak bijna.
zaterdag 11 september 2010 om 22:38
quote:Oef schreef op 11 september 2010 @ 22:17:
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e ideeSommige mensen gaan pas nadenken als ze flink voor het blok gezet zijn. Zo'n aanpak kan in zulke gevallen best constructief zijn.
allebei behoorlijk kinderachtig en niet constructief vind ik. en daarbij ga je je kinderen ook nog s betrekken in het probleem bij dat 2e ideeSommige mensen gaan pas nadenken als ze flink voor het blok gezet zijn. Zo'n aanpak kan in zulke gevallen best constructief zijn.
zaterdag 11 september 2010 om 22:40
quote:Scuba schreef op 11 september 2010 @ 22:37:
[...]
Niet zonder overleg. Gewoon een weekje van te voren zodat hij tijd heeft om wat te regelen. En dat het wellicht bij jou negatief uitgepakt zou hebben wil niet zeggen dat dit bij hun ook zo zal gaan. Ik denk dat TO best teneinde raad is op dit moment en al heel veel en vaak dingen geprobeerd heeft. Dit soort acties zijn dan inderdaad soms het laatste wat je nog hebt, maar bij sommige mannen kan dit dus wel heel goed uitpakken om hun ogen voor eens en voor altijd te openen.ok dat klinkt al heel anders. Als je een week van te voren meldt dat je weggaat die avond vind ik dat helemaal niet kinderachtig. Geen problemen mee.
[...]
Niet zonder overleg. Gewoon een weekje van te voren zodat hij tijd heeft om wat te regelen. En dat het wellicht bij jou negatief uitgepakt zou hebben wil niet zeggen dat dit bij hun ook zo zal gaan. Ik denk dat TO best teneinde raad is op dit moment en al heel veel en vaak dingen geprobeerd heeft. Dit soort acties zijn dan inderdaad soms het laatste wat je nog hebt, maar bij sommige mannen kan dit dus wel heel goed uitpakken om hun ogen voor eens en voor altijd te openen.ok dat klinkt al heel anders. Als je een week van te voren meldt dat je weggaat die avond vind ik dat helemaal niet kinderachtig. Geen problemen mee.
zaterdag 11 september 2010 om 22:40
Hmm.. ik herken de schreefgroei heel erg ( helaas is mijn vriend dan ook nog eens na 10 jaar weg gegaan, want ik was niet meer leuk ) .
Mijn vriend had ook een full time baan waarbij hij ook nog eens regelmatig een paar dagen naar het buitenland moest, etentjes s'avonds,trainingen.
Daarnaast werkte hij thuis voor zichzelf dus avonden/ delen van het weekend gevuld met wisselend minder of meer drukke tijden. Ook nog een studie, sporten op zijn tijd en was hij steeds vaker ook niet vies van avondjes stappen.
Kortom een druk leven, met veel ontplooiing, ontwikkeling en ontspanning.
En ik? gedwongen full time moeder want arbeidsongeschrikt ( zorg met liefde voor mijn kids hoor!), veel alleen en weinig ruimte voor mijn ontwikkeling.
Ik bleef maar ruimte afgeven en hij nam steeds meer waardoor er voor hem groei ontstond en voor mij stilstand.
Daarnaast had ik ook het laatste anderhalf jaar op gezondheidsvlak nog al wat te ontberen.
Ik ploeterde mij suf om mij staande te houden, de kids het beste te blijven geven, en verder... was mijn energie op.
Zag hem midden in het leven staan en mijzelf steeds meer het dode vogeltje in een hoekje.
En toen ging hij plotseling weg, want er was van alles mis aan mij.
(ik weet het geen bemoedigende woorden)
Oh wat was ik boos en verdietig..zo in de steek gelaten (en zo voelt het nog).
En daar sta ik dan met mijn kids maar verder lege handen.
Wat ik je wil meegeven na mijn verhaal in een notedop te delen.
Ik heb inmiddels veel nagedacht, en naast de conclusie te hebben getrokken dat ik met een behoorlijk opgeblazen Ego leefde heb ik hier zelf ook een flink aandeel in gehad.
Namelijk geen grenzen hebben, dan wel aangeven.Te veel over mij heen laten walsen. Niet mijn vuist op tafel geslagen, he ik ben er ook nog!
Te lang dit laten gebeuren zodat ik idd te klein werd en hij steeds groter. Hij barstend van de energie en de wereld aan zijn voeten, en ik doodop in een eigen gecreerde kleine wereldje.
Ik weet nu, ik facaliteerde hem en dat is mijn fout in het geheel.Ik NAM ook geen ruimte.
Al vind ik ook, je mag van je partner verwachten dat hij je ziet staan.... ( auw! )
Anyway, ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal.
Communiceer! trek aan de bel!
Maar ik weet hoe je je kan voelen,
Mijn vriend had ook een full time baan waarbij hij ook nog eens regelmatig een paar dagen naar het buitenland moest, etentjes s'avonds,trainingen.
Daarnaast werkte hij thuis voor zichzelf dus avonden/ delen van het weekend gevuld met wisselend minder of meer drukke tijden. Ook nog een studie, sporten op zijn tijd en was hij steeds vaker ook niet vies van avondjes stappen.
Kortom een druk leven, met veel ontplooiing, ontwikkeling en ontspanning.
En ik? gedwongen full time moeder want arbeidsongeschrikt ( zorg met liefde voor mijn kids hoor!), veel alleen en weinig ruimte voor mijn ontwikkeling.
Ik bleef maar ruimte afgeven en hij nam steeds meer waardoor er voor hem groei ontstond en voor mij stilstand.
Daarnaast had ik ook het laatste anderhalf jaar op gezondheidsvlak nog al wat te ontberen.
Ik ploeterde mij suf om mij staande te houden, de kids het beste te blijven geven, en verder... was mijn energie op.
Zag hem midden in het leven staan en mijzelf steeds meer het dode vogeltje in een hoekje.
En toen ging hij plotseling weg, want er was van alles mis aan mij.
(ik weet het geen bemoedigende woorden)
Oh wat was ik boos en verdietig..zo in de steek gelaten (en zo voelt het nog).
En daar sta ik dan met mijn kids maar verder lege handen.
Wat ik je wil meegeven na mijn verhaal in een notedop te delen.
Ik heb inmiddels veel nagedacht, en naast de conclusie te hebben getrokken dat ik met een behoorlijk opgeblazen Ego leefde heb ik hier zelf ook een flink aandeel in gehad.
Namelijk geen grenzen hebben, dan wel aangeven.Te veel over mij heen laten walsen. Niet mijn vuist op tafel geslagen, he ik ben er ook nog!
Te lang dit laten gebeuren zodat ik idd te klein werd en hij steeds groter. Hij barstend van de energie en de wereld aan zijn voeten, en ik doodop in een eigen gecreerde kleine wereldje.
Ik weet nu, ik facaliteerde hem en dat is mijn fout in het geheel.Ik NAM ook geen ruimte.
Al vind ik ook, je mag van je partner verwachten dat hij je ziet staan.... ( auw! )
Anyway, ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal.
Communiceer! trek aan de bel!
Maar ik weet hoe je je kan voelen,
zaterdag 11 september 2010 om 22:49
quote:Leergierig schreef op 11 september 2010 @ 22:35:
[...]
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz.
Veel moeders zijn er ook heilig van overtuigd dat zij beter kunnen zorgen dan hun man. En geven de man ook weinig ruimte. Met als gevolg dat die niet echt betrokken zal zijn bij de verzorging.
Oplossing dus zoals Suus al stelde: communiceren en kijken of je de onbalans kunt herstellen. Liefst op een volwassen manier.
[...]
Volgens mij spreken wel meer stellen af om het samen te doen, maar draait de vrouw er alleen voor op. De meeste moeders die ik ken, regelen oppas,helpen op school en nemen vrij als kind ziek is enz.
Veel moeders zijn er ook heilig van overtuigd dat zij beter kunnen zorgen dan hun man. En geven de man ook weinig ruimte. Met als gevolg dat die niet echt betrokken zal zijn bij de verzorging.
Oplossing dus zoals Suus al stelde: communiceren en kijken of je de onbalans kunt herstellen. Liefst op een volwassen manier.
