Werk & Studie
alle pijlers
Dag droombaan!
donderdag 16 september 2010 om 10:53
Dit lijkt een beetje op het verhaal van FlorisFlorijn (Morgen!) maar is toch anders.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
).
Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
Mijn hele studie heb ik keihard gewerkt om dat prachtige CV te krijgen dat ik nu heb. Ik heb hele grote ambities (met bijbehorende verwachtingen over het salaris en maatschappelijke status). Ik was die vrouw die zou gaan bewijzen dat het glazen plafond niet bestond. Omdat mijn studie nogal veeleisend was, heb ik de afgelopen jaren niet echt tijd gehad voor een duurzame hobby (behalve na stagetijd een beetje hardlopen en internetten), omdat ik bang was niet aan de verplichtingen te kunnen voldoen. Onlangs heb ik gesolliciteerd voor een schaars traineeship, dat slechts bij enkele bedrijven wordt aangeboden en dat ik tijdens mijn studie als einddoel voor ogen had. Ik kwam door de voorrondes heen en werd bewonderd door mijn vriendinnen: Karamel was de vrouw die het ging maken. Ik word regelmatig ‘de ambitieuze van het stel’ genoemd. (Ok, het is nu wel duidelijk he? Voor ik jullie begin te vervelen :p)
Momenteel werk ik aan een promotie-onderzoek dat nog zo’n 2 a 3 jaar zal duren. Ook leuk, en dat zal in de toekomst mijn carrièrekansen verhogen (ten opzichte van mensen die het traineeship ook gevolgd hebben, maar niet gepromoveerd zijn). Echter, het traineeship lijkt mij vele malen leuker en ik twijfel over mijn promotie-onderzoek.
Tijdens het laatste gesprek, vóór de definitieve keuze zal vallen tussen mij en een andere kandidaat, heb ik min of meer moeten beloven dat ik ook daadwerkelijk mijn traineeship zal starten over twee maanden, als ik aangenomen word. Mijn toekomstige baas is namelijk bang dat ik besluit mijn huidige promotie-onderzoek toch af te maken (hij heeft meegemaakt dat promotoren dan de arbeidsvoorwaarden opeens sterk verbeteren).
Omdat het traineeship bij slechts enkele bedrijven wordt aangeboden, weet ik dat de selectiecommissies onderling contact houden om te kijken of er bij meerdere bedrijven wordt gesolliciteerd. Mocht ik dus bij nader inzien toch afzien van het traineeship, dan zal solliciteren voor zo’n traineeship uiterst moeilijk gaan worden. (Ik werk in een vrij gespecialiseerde branche, sorry dat het zo vaag blijft ivm herkenningsgevaar)
En nu twijfel ik opeens. Waarom ben ik zo ambitieus? Omdat het van me verwacht wordt? Ik heb de afgelopen jaren nauwelijks tijd gehad om vriendschappen te onderhouden. Ik heb geen vriend, omdat ik geen tijd had ervoor open te staan. Ik voelde me altijd prima zonder vriend, maar toen ik laatst een date had die bij me kwam koken, merkte ik opeens hoe gezellig het is om samen te koken en te eten. (Het is niks geworden, helaas.)
Opeens vallen de schellen me van de ogen en nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zo’n succesvolle vrouw wil worden met een werkweek van 60 uur (want dat zal de realiteit worden), een dik salaris en een landhuis met 10 kamers en 3 badkamers (ok, die laatste twee zijn altijd welkom). Opeens snap ik ook waarom al die mannen in topfuncties in mijn branche, kunnen doen wat ze doen: ze hebben een vrouw achter zich met hooguit een parttime baan, die voor de kinderen zorgt, het huishouden op gang houdt en het eten klaar heeft staan als hij om half 8 weer eens thuiskomt.
Dus ik heb besloten dat ik het traineeship ga afzeggen voor het me toegewezen is (met het excuus dat ik mijn promotie-onderzoek afmaak en dan alsnog kom solliciteren). Mijn vriendinnen zullen mijn omslag niet begrijpen en denken dat ik een geweldige kans weggooi (het is uitzonderlijk dat je als pas afgestudeerde in aanmerking komt voor dat traineeship). Dus mijn vraag is of jullie me een beetje willen bemoedigen en misschien zijn er onder jullie ook vrouwen die het helemaal gingen 'maken', maar daar nu aan twijfelen (en een aantal die me een sneer geven dat een hoog salaris of maatschappelijk aanzien niet de definitie van succes is
). Samenvatting: Ik had een droombaan voor ogen en bijna in handen, maar ik weet niet meer of ik daarvoor het offer wil brengen van zeer weinig vrije tijd en een gebrek aan sociaal leven.
donderdag 16 september 2010 om 12:02
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 11:33:
Heb het er overigens met mijn ouders over gehad, maar die kennen mijn branche totaal niet. Ze verbaasden zich er wel over dat ik de afgelopen jaren zo hard gewerkt heb (zelf werken ze beiden part time en vinden dat heerlijk), maar zagen ook dat ik mijn stages erg leuk vond (ok, de bijbanen die ik had om mijn studie te bekostigen vond ik helemaal niks, maar ja, niet alles kan leuk zijn, dat snap ik ook wel).
En ik wil heel graag met mn hart kiezen, maar mn hart is nogal een twijfelkont (er zijn momenten dat ik denk: geweldig, promoveren, zie het al helemaal voor me! En dan denk ik: pffft, ik moet nog drie jaar en ik vind het zo weinig dynamisch. En dan weer: maar die traineeship is misschien toch niet wat ik helemaal wil, toch, wil ik niet liever wat breder opgeleid zijn?)
Overigens is het in mijn branche al snel dat je 'overgespecialiseerd' bent en dat omscholen zeer moeilijk wordt als je eenmaal een bepaalde richting ingeslagen bent.
Ik weet niet in welke branche je zit, maar ik weet wel dat in het bedrijfsleven promoveren eerder een nadeel is dan een voordeel. Je bent, zoals je aangeeft namelijk té gespecialiseerd.
En drie jaar is erg lang om iets te doen wat je niet erg leuk vindt. Daar word je pas gek van.
Overigens bots je nu volgens mij voor het eerst tegen het glazenplafond op. Want dat sociaal leven, wat is dat voor jou? Thuis zitten, thee drinken met de buurvrouw en koekjes bakken? Sommige vrouwen vinden dat geweldig, sommige vrouwen gaan het ook leuk vinden om parttime te werken. En dat is impliciet buil 1 van het glazenplafond. Een andere weg kiezen dan de gemiddelde vrouwen. Durf je dat?
Heb het er overigens met mijn ouders over gehad, maar die kennen mijn branche totaal niet. Ze verbaasden zich er wel over dat ik de afgelopen jaren zo hard gewerkt heb (zelf werken ze beiden part time en vinden dat heerlijk), maar zagen ook dat ik mijn stages erg leuk vond (ok, de bijbanen die ik had om mijn studie te bekostigen vond ik helemaal niks, maar ja, niet alles kan leuk zijn, dat snap ik ook wel).
En ik wil heel graag met mn hart kiezen, maar mn hart is nogal een twijfelkont (er zijn momenten dat ik denk: geweldig, promoveren, zie het al helemaal voor me! En dan denk ik: pffft, ik moet nog drie jaar en ik vind het zo weinig dynamisch. En dan weer: maar die traineeship is misschien toch niet wat ik helemaal wil, toch, wil ik niet liever wat breder opgeleid zijn?)
Overigens is het in mijn branche al snel dat je 'overgespecialiseerd' bent en dat omscholen zeer moeilijk wordt als je eenmaal een bepaalde richting ingeslagen bent.
Ik weet niet in welke branche je zit, maar ik weet wel dat in het bedrijfsleven promoveren eerder een nadeel is dan een voordeel. Je bent, zoals je aangeeft namelijk té gespecialiseerd.
En drie jaar is erg lang om iets te doen wat je niet erg leuk vindt. Daar word je pas gek van.
Overigens bots je nu volgens mij voor het eerst tegen het glazenplafond op. Want dat sociaal leven, wat is dat voor jou? Thuis zitten, thee drinken met de buurvrouw en koekjes bakken? Sommige vrouwen vinden dat geweldig, sommige vrouwen gaan het ook leuk vinden om parttime te werken. En dat is impliciet buil 1 van het glazenplafond. Een andere weg kiezen dan de gemiddelde vrouwen. Durf je dat?
donderdag 16 september 2010 om 12:06
donderdag 16 september 2010 om 12:10
quote:Liselotte4 schreef op 16 september 2010 @ 12:02:
Overigens bots je nu volgens mij voor het eerst tegen het glazenplafond op. Want dat sociaal leven, wat is dat voor jou? Thuis zitten, thee drinken met de buurvrouw en koekjes bakken? Sommige vrouwen vinden dat geweldig, sommige vrouwen gaan het ook leuk vinden om parttime te werken. En dat is impliciet buil 1 van het glazenplafond. Een andere weg kiezen dan de gemiddelde vrouwen. Durf je dat?Weer helemaal mee eens.
(Liselot: wat schrijf jij een rake posts!)
Overigens bots je nu volgens mij voor het eerst tegen het glazenplafond op. Want dat sociaal leven, wat is dat voor jou? Thuis zitten, thee drinken met de buurvrouw en koekjes bakken? Sommige vrouwen vinden dat geweldig, sommige vrouwen gaan het ook leuk vinden om parttime te werken. En dat is impliciet buil 1 van het glazenplafond. Een andere weg kiezen dan de gemiddelde vrouwen. Durf je dat?Weer helemaal mee eens.
(Liselot: wat schrijf jij een rake posts!)
donderdag 16 september 2010 om 12:13
Hoi Karamel, ik ben je tegenpool. Een rasechte flierefluiter. En da's ook niet alles, maar wel wat bij me past.
En volgens mij is dat waar jij nog niet helemaal uit bent. Ik vind het opvallend dat als jij het over die baan en ambities hebt je voornamelijk door de ogen van anderen naar jezelf kijkt, maar zodra het over wat je mist/ hebt gemist bekijk je het vanuit jezelf. Schrijf dat eens op, geheel vanuit jezelf.
Wat ik ook denk, is dat zodra jij iets behaald hebt nu, er wel weer wat anders is wat je wilt. De druk op jezelf wordt steeds groter (denk ik hoor, misschien is het maar raar). Ik kan niet voor jou denken, ik kan je alleen vertellen wat ik erg belangrijk vind en dat is m'n sociale leven.
En ach, een huis met 10 kamers en 3 badkamers, je moet maar net het netwerk hebben om het te vullen.
En volgens mij is dat waar jij nog niet helemaal uit bent. Ik vind het opvallend dat als jij het over die baan en ambities hebt je voornamelijk door de ogen van anderen naar jezelf kijkt, maar zodra het over wat je mist/ hebt gemist bekijk je het vanuit jezelf. Schrijf dat eens op, geheel vanuit jezelf.
Wat ik ook denk, is dat zodra jij iets behaald hebt nu, er wel weer wat anders is wat je wilt. De druk op jezelf wordt steeds groter (denk ik hoor, misschien is het maar raar). Ik kan niet voor jou denken, ik kan je alleen vertellen wat ik erg belangrijk vind en dat is m'n sociale leven.
En ach, een huis met 10 kamers en 3 badkamers, je moet maar net het netwerk hebben om het te vullen.
donderdag 16 september 2010 om 12:28
Trouwens dat sociale leven valt ook wel weer te bezien:
Mijn vriendinnen werken gewoon 32/40 uur per week + reistijd, en die zijn 's avonds ook gewoon bezig met huishouden/administratie of te gaar om wat te doen e.d. Dus die zitten niet iedere avond met elkaar op het terras oid.
Juist doordat ik efficient met mijn tijd om ga (prioriteiten heb leren stellen), ben ik de meest flexibele van het stel en ben ik het meestal niet die een afspraak af moet zeggen.
Als je wat ouder wordt (hoor hoor, ben net zelf 25 ) gaan veel mensen om je heen zich settelen (werk/huis) en verplaatsen de sociale evenementen van donderdagavond of overdag naar vrijdagavond en zaterdagavond. Kan me niet voorstellen dat je altijd die avonden bezet zal zijn voor je werk
Mijn vriendinnen werken gewoon 32/40 uur per week + reistijd, en die zijn 's avonds ook gewoon bezig met huishouden/administratie of te gaar om wat te doen e.d. Dus die zitten niet iedere avond met elkaar op het terras oid.
Juist doordat ik efficient met mijn tijd om ga (prioriteiten heb leren stellen), ben ik de meest flexibele van het stel en ben ik het meestal niet die een afspraak af moet zeggen.
Als je wat ouder wordt (hoor hoor, ben net zelf 25 ) gaan veel mensen om je heen zich settelen (werk/huis) en verplaatsen de sociale evenementen van donderdagavond of overdag naar vrijdagavond en zaterdagavond. Kan me niet voorstellen dat je altijd die avonden bezet zal zijn voor je werk
Ik wil ook een motto
donderdag 16 september 2010 om 12:36
en nu beloven dat je nooit meer over het glazen plafond kletst he.
Of beter, dat je, mocht je nog eens in een discussie over dit onderwerp belanden, laat zien wat het glazen plafond echt is. Geen mannen-complot tegen vrouwen met ambitie, maar een simpel gevolg van gebrek aan ambitie of overschot aan angst. Voor vrouwen en mannen even aanwezig en voor vrouwen en mannen op dezelfde manier te doorbreken.
Of beter, dat je, mocht je nog eens in een discussie over dit onderwerp belanden, laat zien wat het glazen plafond echt is. Geen mannen-complot tegen vrouwen met ambitie, maar een simpel gevolg van gebrek aan ambitie of overschot aan angst. Voor vrouwen en mannen even aanwezig en voor vrouwen en mannen op dezelfde manier te doorbreken.
donderdag 16 september 2010 om 12:41
quote:Evidenza schreef op 16 september 2010 @ 11:41:
[...]
Niet iedereen die graag veel werkt en graag succesvol wil zijn doet dit voor het geld, verwachtingspatronen of voor status. Er is ook nog zoiets als drive, passie, graag willen werken, ambitieus zijn, dingen willen bedenken en vormgeven en daar erg gelukkig van worden. Niet voor iedereen is het hoogst haalbare in het leven om kinderen te krijgen, of om sociaal bezig te zijn of om hobby's te hebben en veel vrije tijd.aaaamen! aaaaaamen! aaahaaamen, ameeeeeen! (melodie toevoegen naar keuze)
[...]
Niet iedereen die graag veel werkt en graag succesvol wil zijn doet dit voor het geld, verwachtingspatronen of voor status. Er is ook nog zoiets als drive, passie, graag willen werken, ambitieus zijn, dingen willen bedenken en vormgeven en daar erg gelukkig van worden. Niet voor iedereen is het hoogst haalbare in het leven om kinderen te krijgen, of om sociaal bezig te zijn of om hobby's te hebben en veel vrije tijd.aaaamen! aaaaaamen! aaahaaamen, ameeeeeen! (melodie toevoegen naar keuze)
donderdag 16 september 2010 om 12:47
quote:rider schreef op 16 september 2010 @ 12:36:
en nu beloven dat je nooit meer over het glazen plafond kletst he.
Of beter, dat je, mocht je nog eens in een discussie over dit onderwerp belanden, laat zien wat het glazen plafond echt is. Geen mannen-complot tegen vrouwen met ambitie, maar een simpel gevolg van gebrek aan ambitie of overschot aan angst. Voor vrouwen en mannen even aanwezig en voor vrouwen en mannen op dezelfde manier te doorbreken.
Daar ben ik ook al achter. Er wordt mij als vrouw (tot nu toe) geen strobreed in de weg gelegd, (op een enkele opleider na die weleens sneert over al die vrouwen die zwanger worden of part time willen werken, maar ach, dat heb je overal).
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...
en nu beloven dat je nooit meer over het glazen plafond kletst he.
Of beter, dat je, mocht je nog eens in een discussie over dit onderwerp belanden, laat zien wat het glazen plafond echt is. Geen mannen-complot tegen vrouwen met ambitie, maar een simpel gevolg van gebrek aan ambitie of overschot aan angst. Voor vrouwen en mannen even aanwezig en voor vrouwen en mannen op dezelfde manier te doorbreken.
Daar ben ik ook al achter. Er wordt mij als vrouw (tot nu toe) geen strobreed in de weg gelegd, (op een enkele opleider na die weleens sneert over al die vrouwen die zwanger worden of part time willen werken, maar ach, dat heb je overal).
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...
donderdag 16 september 2010 om 12:51
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 12:47:
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...Daar zijn ook studies naar gedaan en het antwoord is: beide. Vrouwen denken al snel van zichzelf dat ze nog niet geheel aan de functie-eisen voldoen of dat ze er nog niet helemaal klaar voor zijn om hoogleraar te worden, terwijl mannen gewoon solliciteren. Maar het is ook zo dat de sollicitatiescommissies vaak (vrijwel) geheel uit mannen bestaan en die zoeken een soort evenbeeld van zichzelf. Niet eens bewust in de meeste gevallen, maar zo werkt het toch. Er is aangetoond dat vrouwen veel meer publicaties etc moeten hebben om het tot hoogleraar te schoppen dan mannen.
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...Daar zijn ook studies naar gedaan en het antwoord is: beide. Vrouwen denken al snel van zichzelf dat ze nog niet geheel aan de functie-eisen voldoen of dat ze er nog niet helemaal klaar voor zijn om hoogleraar te worden, terwijl mannen gewoon solliciteren. Maar het is ook zo dat de sollicitatiescommissies vaak (vrijwel) geheel uit mannen bestaan en die zoeken een soort evenbeeld van zichzelf. Niet eens bewust in de meeste gevallen, maar zo werkt het toch. Er is aangetoond dat vrouwen veel meer publicaties etc moeten hebben om het tot hoogleraar te schoppen dan mannen.
donderdag 16 september 2010 om 12:53
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 12:47:
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). En deze begrijp ik niet. De mensen die ik ken die cum laude gepromoveerd zijn, zijn ook echt een slagje beter en gemotiveerder dan ik of mijn gemiddelde collega. Logisch toch dat zij eerder hoogleraar worden?
Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). En deze begrijp ik niet. De mensen die ik ken die cum laude gepromoveerd zijn, zijn ook echt een slagje beter en gemotiveerder dan ik of mijn gemiddelde collega. Logisch toch dat zij eerder hoogleraar worden?
donderdag 16 september 2010 om 12:54
quote:Evidenza schreef op 16 september 2010 @ 11:41:
[...]
Niet iedereen die graag veel werkt en graag succesvol wil zijn doet dit voor het geld, verwachtingspatronen of voor status. Er is ook nog zoiets als drive, passie, graag willen werken, ambitieus zijn, dingen willen bedenken en vormgeven en daar erg gelukkig van worden. Niet voor iedereen is het hoogst haalbare in het leven om kinderen te krijgen, of om sociaal bezig te zijn of om hobby's te hebben en veel vrije tijd.
Nee, daar zal ik het zeker niet voor doen (dan had ik tijdens mijn studie ook wel het oudste beroep ter wereld kunnen uitoefenen in plaats van poep scheppen, wat destijds min of meer mijn bijbaan was...)
Maar goed, ik weet wel dat toen ik op de basisschool de beroepentest invulde en erachter kwam dat ik met dit beroep veel geld kon verdienen en het me nog leuk leek ook, dat mijn keuze gemaakt was! Ik denk namelijk niet dat ik 60 uur per week wil werken voor een baan waar ik 2000 euro netto voor krijg. (Goed, misschien heb ik een totaal verdraaide kijk op de arbeidsmarkt, maar mijn vrije tijd is me meer waard...)
[...]
Niet iedereen die graag veel werkt en graag succesvol wil zijn doet dit voor het geld, verwachtingspatronen of voor status. Er is ook nog zoiets als drive, passie, graag willen werken, ambitieus zijn, dingen willen bedenken en vormgeven en daar erg gelukkig van worden. Niet voor iedereen is het hoogst haalbare in het leven om kinderen te krijgen, of om sociaal bezig te zijn of om hobby's te hebben en veel vrije tijd.
Nee, daar zal ik het zeker niet voor doen (dan had ik tijdens mijn studie ook wel het oudste beroep ter wereld kunnen uitoefenen in plaats van poep scheppen, wat destijds min of meer mijn bijbaan was...)
Maar goed, ik weet wel dat toen ik op de basisschool de beroepentest invulde en erachter kwam dat ik met dit beroep veel geld kon verdienen en het me nog leuk leek ook, dat mijn keuze gemaakt was! Ik denk namelijk niet dat ik 60 uur per week wil werken voor een baan waar ik 2000 euro netto voor krijg. (Goed, misschien heb ik een totaal verdraaide kijk op de arbeidsmarkt, maar mijn vrije tijd is me meer waard...)
donderdag 16 september 2010 om 12:55
quote:magica schreef op 16 september 2010 @ 12:53:
[...]
En deze begrijp ik niet. De mensen die ik ken die cum laude gepromoveerd zijn, zijn ook echt een slagje beter en gemotiveerder dan ik of mijn gemiddelde collega. Logisch toch dat zij eerder hoogleraar worden?Hm, het gerucht op de wandelgangen hier gaat dat het gewoon pure mazzel is als je cum laude gepromoveerd bent. Maar als je echt een meerwaarde hebt met cum laude, is het natuurlijk wel terecht! (Voel me wat dat betreft nog wel een broekie af en toe
)
[...]
En deze begrijp ik niet. De mensen die ik ken die cum laude gepromoveerd zijn, zijn ook echt een slagje beter en gemotiveerder dan ik of mijn gemiddelde collega. Logisch toch dat zij eerder hoogleraar worden?Hm, het gerucht op de wandelgangen hier gaat dat het gewoon pure mazzel is als je cum laude gepromoveerd bent. Maar als je echt een meerwaarde hebt met cum laude, is het natuurlijk wel terecht! (Voel me wat dat betreft nog wel een broekie af en toe
)
donderdag 16 september 2010 om 12:57
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 12:47:
[...]
Daar ben ik ook al achter. Er wordt mij als vrouw (tot nu toe) geen strobreed in de weg gelegd, (op een enkele opleider na die weleens sneert over al die vrouwen die zwanger worden of part time willen werken, maar ach, dat heb je overal).Vrouwen die zwanger willen worden of part time willen werken heb je inderdaad overal. Zwanger worden staat een topbaan niet in de weg, part time werken eigenlijk ook niet. Het vergt alleen nog wat meer creativiteit en inzet.
Ik zie van dichtbij en van heel dichtbij, dat de zogenaamde mannenbolwerken met hun zogenaamde glazen plafonds, zich vaak uitputten in allerlei troetelacties voor vrouwen, maar vrouwen die hogerop willen vinden ze er niet door. Daar waar mensen, man of vrouw, benaderd worden alsof de meesten gewoon de top nooit zullen bereiken, en de enkeling die dat wel wil niet als een soort beperkte mensensoort behandeld wenst te worden, zie je wel vrouwen aan de top. Maar dat zelfs in de extreem geëmancipeerde landen (wat Nederland overduidelijk niet is) de meerderheid aan de top uit mannen bestaat, doet vermoeden dat er statistisch gezien voordelen zitten aan een hoog testosteron-niveau als je ambitie hebt.
Ik heb geen zin in een behoorlijke onderbouwing, dus ik doe het maar als stelling die iedereen dom mag vinden: wat in Nederland "emancipatie" wordt genoemd is een van de belangrijkste oorzaken van het glazen plafond. Wij leven in een land waar jonge vrouwen na een paar jaar werken afgekeurd werden (worden?) omdat werken zo zwaar viel. Prima, fijn, heerlijk dat we zo rijk zijn. Maar dan niet zeuren over glazan plafonds. Luilekkerland laat zich slecht combineren met ambities.
quote:Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...
Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
[...]
Daar ben ik ook al achter. Er wordt mij als vrouw (tot nu toe) geen strobreed in de weg gelegd, (op een enkele opleider na die weleens sneert over al die vrouwen die zwanger worden of part time willen werken, maar ach, dat heb je overal).Vrouwen die zwanger willen worden of part time willen werken heb je inderdaad overal. Zwanger worden staat een topbaan niet in de weg, part time werken eigenlijk ook niet. Het vergt alleen nog wat meer creativiteit en inzet.
Ik zie van dichtbij en van heel dichtbij, dat de zogenaamde mannenbolwerken met hun zogenaamde glazen plafonds, zich vaak uitputten in allerlei troetelacties voor vrouwen, maar vrouwen die hogerop willen vinden ze er niet door. Daar waar mensen, man of vrouw, benaderd worden alsof de meesten gewoon de top nooit zullen bereiken, en de enkeling die dat wel wil niet als een soort beperkte mensensoort behandeld wenst te worden, zie je wel vrouwen aan de top. Maar dat zelfs in de extreem geëmancipeerde landen (wat Nederland overduidelijk niet is) de meerderheid aan de top uit mannen bestaat, doet vermoeden dat er statistisch gezien voordelen zitten aan een hoog testosteron-niveau als je ambitie hebt.
Ik heb geen zin in een behoorlijke onderbouwing, dus ik doe het maar als stelling die iedereen dom mag vinden: wat in Nederland "emancipatie" wordt genoemd is een van de belangrijkste oorzaken van het glazen plafond. Wij leven in een land waar jonge vrouwen na een paar jaar werken afgekeurd werden (worden?) omdat werken zo zwaar viel. Prima, fijn, heerlijk dat we zo rijk zijn. Maar dan niet zeuren over glazan plafonds. Luilekkerland laat zich slecht combineren met ambities.
quote:Ik las laatst een onderzoek onder gepromoveerden en hoeveel er een leerstoel aangeboden hadden gekregen (professor). Het idee van de onderzoekers was dat cum laude gepromoveerden betere kansen hadden (bizar idee, maar goed). Het bleek dat mannen en vrouwen even vaak het professorschap ambieerden, maar dat meer mannen dit waar hadden kunnen maken. Het maakte niet uit of de vrouw een gezin had of alleenstaand was.
Ik vond dat best wel een apart onderzoek + aparte uitkomst. Betekent dat dat die vrouwen niet genoeg rondstrooien dat ze professor willen worden? Of zouden de professoren toch liever een man uitnodigen?
Ik weet het niet...
Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
donderdag 16 september 2010 om 12:58
quote:Karamel schreef op 16 september 2010 @ 12:55:
[...]
Hm, het gerucht op de wandelgangen hier gaat dat het gewoon pure mazzel is als je cum laude gepromoveerd bent. Maar als je echt een meerwaarde hebt met cum laude, is het natuurlijk wel terecht! (Voel me wat dat betreft nog wel een broekie af en toe)Ha, in sommige vakgebieden misschien. Maar in de biomedische hoek is dat echt niet zo. Cum laude is zeldzaam en de paar die ken, hadden het absoluut verdiend.
[...]
Hm, het gerucht op de wandelgangen hier gaat dat het gewoon pure mazzel is als je cum laude gepromoveerd bent. Maar als je echt een meerwaarde hebt met cum laude, is het natuurlijk wel terecht! (Voel me wat dat betreft nog wel een broekie af en toe
)Ha, in sommige vakgebieden misschien. Maar in de biomedische hoek is dat echt niet zo. Cum laude is zeldzaam en de paar die ken, hadden het absoluut verdiend.
anoniem_9626 wijzigde dit bericht op 16-09-2010 13:03
Reden: herkenbare info weg
Reden: herkenbare info weg
% gewijzigd
donderdag 16 september 2010 om 12:58
quote:Eddie83 schreef op 16 september 2010 @ 12:51:
@Evidenza: Dat ben ik helemaal met je eens. Vanuit die passie ben ik bijvoorbeeld in deeltijd voor mezelf begonnen. Maar geld, status en verwachtingspatronen zijn wel motivaties waar veel mensen zich door laten verleiden....beweren veel mensen. Maar zijn het daarmee feiten?
@Evidenza: Dat ben ik helemaal met je eens. Vanuit die passie ben ik bijvoorbeeld in deeltijd voor mezelf begonnen. Maar geld, status en verwachtingspatronen zijn wel motivaties waar veel mensen zich door laten verleiden....beweren veel mensen. Maar zijn het daarmee feiten?
donderdag 16 september 2010 om 13:02
@ karamel
Verkijk je niet op salaris, het is 'maar' geld. De eerste twee maanden is het erg leuk als je ziet wat je gestort krijgt, maar daarna is het gewoon een maandelijkse handeling.
Je moet echter IEDERE morgen opstaan om naar je werk te gaan. Je kan uitrekenen wat je vrije tijd waard is, maar 32 of 40 uur per week een baan doen die niet leuk genoeg is. Reken maar eens uit hoeveel je dat aan frustratie kost.
Zolang je genoeg geldt hebt om rond te komen en leuke dingen mee te doen is dat ok. Je gaat toch leven naar het inkomen dat je hebt. Of je nu ¤ 2.000 netto per maand hebt of ¤ 3.000.
Verkijk je niet op salaris, het is 'maar' geld. De eerste twee maanden is het erg leuk als je ziet wat je gestort krijgt, maar daarna is het gewoon een maandelijkse handeling.
Je moet echter IEDERE morgen opstaan om naar je werk te gaan. Je kan uitrekenen wat je vrije tijd waard is, maar 32 of 40 uur per week een baan doen die niet leuk genoeg is. Reken maar eens uit hoeveel je dat aan frustratie kost.
Zolang je genoeg geldt hebt om rond te komen en leuke dingen mee te doen is dat ok. Je gaat toch leven naar het inkomen dat je hebt. Of je nu ¤ 2.000 netto per maand hebt of ¤ 3.000.
Ik wil ook een motto
donderdag 16 september 2010 om 13:03
quote:rider schreef op 16 september 2010 @ 12:57:
[...]Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
Zal inderdaad wel cultuurbepaald zijn. Maar ach, als vrouw kun je ook leven zoals je wilt en ik ken niet veel mannen die minder dan 4 dagen willen werken.
Sterker nog, ik heb laatst een rondgang onder mijn mannelijke vrienden/kennissen gedaan en die vonden allemaal toch wel dat ze meer moesten verdienen dan hun vrouw en dat ze liever hebben dat hun vrouw part time werkt en voor de kinderen zorgt, dan dat ze een full time baan hebben en hij ervoor moet zorgen (en dan komt er nog een flauw verhaal over biologie achteraan).
Ik heb ooit een vriendje gehad die geenszins van plan was part time te gaan werken, maar wel graag een groot gezin wou. Ik vroeg hem hoe hij dat voor zich zag met mijn toekomstige beroep? Nou, hij vond dat de oma's wel op konden passen, want een creche is niks voor een kind.
Goed, zoveel bekrompenen starheid kon nergens toe leiden, dus het is alweer een tijdje uit (mijn moeder zag trouwens zo'n oppasbaan helemaal niet zitten), maar ik durf het wel een feit te noemen dat mannen die een omgekeerd rollenpatroon prima vinden, uiterst zeldzaam zijn.
[...]Ik wéét het ook niet, maar het feit dat wij:
- een van de rijkste landen ter wereld zijn
- een van de "beste" sociale stelsels ter wereld hebben
- onze cultuur neutraal tot zwaar negatief staat tegenover mensen met ambitie op zakelijk vlak
- onder "emancipatie" lijken te verstaan "vrouwen moeten kunnen leven zoals ze willen, er is altijd wel iemand die dat betaalt"
- er over de massa gezien vast wel wat biologische verschillen zijn die maken dat mannen wat meer het spel zien, en willen winnen
lijkt me bijdragen aan een verklaring.
Zal inderdaad wel cultuurbepaald zijn. Maar ach, als vrouw kun je ook leven zoals je wilt en ik ken niet veel mannen die minder dan 4 dagen willen werken.
Sterker nog, ik heb laatst een rondgang onder mijn mannelijke vrienden/kennissen gedaan en die vonden allemaal toch wel dat ze meer moesten verdienen dan hun vrouw en dat ze liever hebben dat hun vrouw part time werkt en voor de kinderen zorgt, dan dat ze een full time baan hebben en hij ervoor moet zorgen (en dan komt er nog een flauw verhaal over biologie achteraan).
Ik heb ooit een vriendje gehad die geenszins van plan was part time te gaan werken, maar wel graag een groot gezin wou. Ik vroeg hem hoe hij dat voor zich zag met mijn toekomstige beroep? Nou, hij vond dat de oma's wel op konden passen, want een creche is niks voor een kind.
Goed, zoveel bekrompenen starheid kon nergens toe leiden, dus het is alweer een tijdje uit (mijn moeder zag trouwens zo'n oppasbaan helemaal niet zitten), maar ik durf het wel een feit te noemen dat mannen die een omgekeerd rollenpatroon prima vinden, uiterst zeldzaam zijn.
