Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
vrijdag 17 september 2010 om 12:43
He Salle, ja ik schreef eerst ook mee in een ander topic. Toen had ik het nog redelijk onder controle allemaal. Na de zomervakantie ben ik echt "ingestort".
Ik ben inderdaad ook voortdurend bezig met wat ik allemaal nog moet/ga doen. Ik leef niet meer in het nu zeg maar. En ik weet ook heel goed wat ik allemaal fout doe, maar ik vind het verdomd moeilijk om dit te veranderen. De tip van jou om het gewoon over me heen te laten komen kende ik al maar was ik eigenlijk weer vergeten, die ga ik nu weer eens proberen!
Ik heb vanmorgen boodschappen gedaan. Weliswaar met de auto voor de super geparkeerd en huphup alles gehaald wat ik nodig had en gelijk weer weg. Maar vandaag ging het beter dan gisteren. Ik was tijdens het boodschappen doen met een vriendin aan de telefoon. Ik vind het eigenlijk asociaal, bellen in de supermarkt, maar op zo'n moment is het voor mij echt een goede afleiding. En in de rij stond ik ook nog redelijk ontspannen. Daarna zelfs nog even door gegaan naar de Hema! (Weliswaar weer voor de deur geparkeerd maar toch...)
Salle, heb je ook last gehad van bijwerkingen? En hoe bracht je die eerste weken door?
Ik begin steeds meer weer te twijfelen. Heb het recept voor AD al thuis liggen, citalopram 20 mg. Vorige week al gekregen, maar nog niet durven halen dus...
Ik ben inderdaad ook voortdurend bezig met wat ik allemaal nog moet/ga doen. Ik leef niet meer in het nu zeg maar. En ik weet ook heel goed wat ik allemaal fout doe, maar ik vind het verdomd moeilijk om dit te veranderen. De tip van jou om het gewoon over me heen te laten komen kende ik al maar was ik eigenlijk weer vergeten, die ga ik nu weer eens proberen!
Ik heb vanmorgen boodschappen gedaan. Weliswaar met de auto voor de super geparkeerd en huphup alles gehaald wat ik nodig had en gelijk weer weg. Maar vandaag ging het beter dan gisteren. Ik was tijdens het boodschappen doen met een vriendin aan de telefoon. Ik vind het eigenlijk asociaal, bellen in de supermarkt, maar op zo'n moment is het voor mij echt een goede afleiding. En in de rij stond ik ook nog redelijk ontspannen. Daarna zelfs nog even door gegaan naar de Hema! (Weliswaar weer voor de deur geparkeerd maar toch...)
Salle, heb je ook last gehad van bijwerkingen? En hoe bracht je die eerste weken door?
Ik begin steeds meer weer te twijfelen. Heb het recept voor AD al thuis liggen, citalopram 20 mg. Vorige week al gekregen, maar nog niet durven halen dus...
vrijdag 17 september 2010 om 13:05
Hey ik herken heel veel in je verhaal ik ben 22. En ik heb ook een angstoornis gehad. Ik had paniekaanvallen en durfde op een gegeven moment ook nergens meer naartoe.
Ik was dit op een gegeven moment zo zat en wilde ook niet aan de medicijnen. Ik ben toen hypnotherapie gaan doen. Ik ben in december 2008 begonnen en na 10 sessies was ik in maart 2009 klaar en van mijn angststoornis af.
Ik ben nu ontzettend vrij in mijn doen en laten ga weer overal naartoe werk, school, uitgaan etc. En heb geen last meer van mijn angst.
Ik hoop dat dit iets voor jou is mij heeft het ontzettend goed geholpen!
Succes met alles en hoop dat alles goed met je komt.
Ik was dit op een gegeven moment zo zat en wilde ook niet aan de medicijnen. Ik ben toen hypnotherapie gaan doen. Ik ben in december 2008 begonnen en na 10 sessies was ik in maart 2009 klaar en van mijn angststoornis af.
Ik ben nu ontzettend vrij in mijn doen en laten ga weer overal naartoe werk, school, uitgaan etc. En heb geen last meer van mijn angst.
Ik hoop dat dit iets voor jou is mij heeft het ontzettend goed geholpen!
Succes met alles en hoop dat alles goed met je komt.
vrijdag 17 september 2010 om 13:22
Oh wat goed van die extra winkel!
De opmerking van jou; "ik leef niet meer in het nu", zei ik gisteravond nog tegen mijn man! Zo herkenbaar dus allemaal!
Ik heb geen AD geslikt maar net als jij voortdurend wel/niet, afwegen.
Ivm herkenbaarheid, hou ik het onderstaande heel vaag maar 3 wkn geleden is er iets gebeurd wat veel impact had op ons gezin. Dat duurde ongeveer 14 dgn lang.
Tijdens die dagen (waar er erg veel op mijn schouders kwam, heb ik, geen seconde, last gehad van mijn angsten!
En nu, komen ze langzaamaan weer terug. En ben ik bezig ze keihard terug te duwen!
maar zo bizar toch?! Dat maakte mij toch ook wel sterk in de confrontatie aangaan.
Heb jij ook dat je denkt; oke nu heb ik 2 winkels gedaan, dat ging goed maar dat je toch nog depri bent omdat je toch met een "naar" gevoel daar liep en niet gewoon helemaal onbezonnen?
Als mijn psych mij complimenteert met iets wat ik gedaan heb, denk ik; ja, oke, dat is gelukt maar ik voelde me toch nog rot eronder. Heb jij dat ook?
De opmerking van jou; "ik leef niet meer in het nu", zei ik gisteravond nog tegen mijn man! Zo herkenbaar dus allemaal!
Ik heb geen AD geslikt maar net als jij voortdurend wel/niet, afwegen.
Ivm herkenbaarheid, hou ik het onderstaande heel vaag maar 3 wkn geleden is er iets gebeurd wat veel impact had op ons gezin. Dat duurde ongeveer 14 dgn lang.
Tijdens die dagen (waar er erg veel op mijn schouders kwam, heb ik, geen seconde, last gehad van mijn angsten!
En nu, komen ze langzaamaan weer terug. En ben ik bezig ze keihard terug te duwen!
maar zo bizar toch?! Dat maakte mij toch ook wel sterk in de confrontatie aangaan.
Heb jij ook dat je denkt; oke nu heb ik 2 winkels gedaan, dat ging goed maar dat je toch nog depri bent omdat je toch met een "naar" gevoel daar liep en niet gewoon helemaal onbezonnen?
Als mijn psych mij complimenteert met iets wat ik gedaan heb, denk ik; ja, oke, dat is gelukt maar ik voelde me toch nog rot eronder. Heb jij dat ook?
vrijdag 17 september 2010 om 13:52
Salle, ja dat het ik precies! Ik heb dan wel boodschappen gedaan enzo, maar ik kan er op de een of andere manier niet trots op zijn omdat ik er met zo'n rot gevoel rondliep.
Mdefintetlyme, hoelang is het geleden dat je daar last van had? Ik heb het namelijk ook gehad op mijn 19, 3 jaar geleden dus. Toen zat ik ongeveer net zo in de put, maar had als voordeel dat ik toen nog bij mijn ouders woonde en ik dus echt één thuis had waarvan uit ik dingen kon ondernemen. Nu is het dus weer terug.
Wat is hapnotherapie precies? Is het iets in de richting van alternatieve geneeswijzen of is het ook echt bewezen? En hoe groot is de kans van slagen en de kans op een terugval?
Ik lees dus diverse dingen, ik kán er wel overheen komen zonder AD, maar ik denk dat die weg wel langer gaat duren. Ik weet niet of ik het al had verteld, maar maandag heb ik een afspraak bij een fysiotherapeut om mijn fysieke toestand te verbeteren, dus het hyperventileren en de spanningen in mijn lichaam aan te pakken. Deze fysio overlegd met de psycholoog over mijn klachten, dus ze werken echt samen.
De huisarts heb ik nog niet gebeld, ik ben morgen pas weer thuis dus zou vandaag niet terecht kunnen. Ga maandag eerst naar de fysiotherapeut en kijk dan toch nog even hoe ik me dan voel.
Het is wel raar, gisteren had ik een slechte dag en wil ik meer hulp. Vandaag gaat het wat beter en lijkt me een dagopvang weer wat te overdreven...
Mdefintetlyme, hoelang is het geleden dat je daar last van had? Ik heb het namelijk ook gehad op mijn 19, 3 jaar geleden dus. Toen zat ik ongeveer net zo in de put, maar had als voordeel dat ik toen nog bij mijn ouders woonde en ik dus echt één thuis had waarvan uit ik dingen kon ondernemen. Nu is het dus weer terug.
Wat is hapnotherapie precies? Is het iets in de richting van alternatieve geneeswijzen of is het ook echt bewezen? En hoe groot is de kans van slagen en de kans op een terugval?
Ik lees dus diverse dingen, ik kán er wel overheen komen zonder AD, maar ik denk dat die weg wel langer gaat duren. Ik weet niet of ik het al had verteld, maar maandag heb ik een afspraak bij een fysiotherapeut om mijn fysieke toestand te verbeteren, dus het hyperventileren en de spanningen in mijn lichaam aan te pakken. Deze fysio overlegd met de psycholoog over mijn klachten, dus ze werken echt samen.
De huisarts heb ik nog niet gebeld, ik ben morgen pas weer thuis dus zou vandaag niet terecht kunnen. Ga maandag eerst naar de fysiotherapeut en kijk dan toch nog even hoe ik me dan voel.
Het is wel raar, gisteren had ik een slechte dag en wil ik meer hulp. Vandaag gaat het wat beter en lijkt me een dagopvang weer wat te overdreven...
vrijdag 17 september 2010 om 19:41
He Chocolate!
Ik heb ook hyperventilatie/paniekaanvallen/agorafobie gehad en wil je heel veel sterkte wensen!
Je klinkt al wel positiever in je laatste post! goed zo. En je mag wel trots op jezelf zijn! (ik baalde ook alleen maar van mezelf dat ik me dan zo rot voelde, maar nu ik erop terug kijk ben ik alleen maar trots op mezelf, ik hoop dat jij dat ook snel zult zijn).
Bij iedereen is het natuurlijk anders wat het beste helpt, maar wie weet heb je wat aan de dingen die bij mij hebben geholpen (met behulp van een goede psycholoog en het inlichten van vriendinnen/vrienden kom je al een heel eind
).
1.
maak een lijst me alle dingen die je niet durft/eng vind van makkelijk naar moeilijk met hele kleine stapjes (dus bijvoorbeeld nr 1. supermarkt met telefoon en auto nr2. supermarkt met de auto maar laat mijn telefoon in de auto liggen. etc). Probeer stapje voor stapje, gaat het een keer niet goed, maakt niet uit, probeer het gewoon nog een keer. Je kunt niet falen als je het probeert, omdat alleen proberen zelf al een overwinning is.
2.
als je op een (voor je gevoel) veilige plek ben, hyperventileer dan expres, en besef dat er niets ernstigs gebeurd, ook al voel je je rot, en voel dat je het onder controle hebt
3.
sporten: zodat je lichaam weer weet hoe het voelt om buiten adem te zijn zonder dat het erg is
4.
het is niet erg om bang te zijn! iedereen is weleens bang, word niet boos op jezelf.
5.
Wanneer je een paniekaanval krijgt, vlucht dan niet weg (bijv uit de rij van een supermarkt) dan denkt je lichaam de volgende keer, echt paniek daalt uiteindelijk ALTIJD weer, ook als je op dezelfde plek in dezelfde situatie blijft.
6.
Wat is het ergste wat je kan gebeuren wanneer je zo in paniek bent?
succes! je kunt het!
Ik heb ook hyperventilatie/paniekaanvallen/agorafobie gehad en wil je heel veel sterkte wensen!
Je klinkt al wel positiever in je laatste post! goed zo. En je mag wel trots op jezelf zijn! (ik baalde ook alleen maar van mezelf dat ik me dan zo rot voelde, maar nu ik erop terug kijk ben ik alleen maar trots op mezelf, ik hoop dat jij dat ook snel zult zijn).
Bij iedereen is het natuurlijk anders wat het beste helpt, maar wie weet heb je wat aan de dingen die bij mij hebben geholpen (met behulp van een goede psycholoog en het inlichten van vriendinnen/vrienden kom je al een heel eind
).1.
maak een lijst me alle dingen die je niet durft/eng vind van makkelijk naar moeilijk met hele kleine stapjes (dus bijvoorbeeld nr 1. supermarkt met telefoon en auto nr2. supermarkt met de auto maar laat mijn telefoon in de auto liggen. etc). Probeer stapje voor stapje, gaat het een keer niet goed, maakt niet uit, probeer het gewoon nog een keer. Je kunt niet falen als je het probeert, omdat alleen proberen zelf al een overwinning is
.2.
als je op een (voor je gevoel) veilige plek ben, hyperventileer dan expres, en besef dat er niets ernstigs gebeurd, ook al voel je je rot, en voel dat je het onder controle hebt
3.
sporten: zodat je lichaam weer weet hoe het voelt om buiten adem te zijn zonder dat het erg is
4.
het is niet erg om bang te zijn! iedereen is weleens bang, word niet boos op jezelf.
5.
Wanneer je een paniekaanval krijgt, vlucht dan niet weg (bijv uit de rij van een supermarkt) dan denkt je lichaam de volgende keer, echt paniek daalt uiteindelijk ALTIJD weer, ook als je op dezelfde plek in dezelfde situatie blijft.
6.
Wat is het ergste wat je kan gebeuren wanneer je zo in paniek bent?
succes! je kunt het!
zaterdag 18 september 2010 om 10:22
Chocolate, als je de stap naar medicatie maakt, kijk dan even goed naar wat je voorgeschreven krijgt.
Ik heb zelf goede ervaringen met fluvoxamine (merknaam Fevarin) en escitalopram (Lexapro). Seroxat heb ik nooit aan willen beginnen. Staat bekend als een dikmaker en als libido-killer. Zegt niet dat dit bij jou (of bij iemand anders) zal gebeuren, maar het ene middel heeft wel meer kans op bepaalde bijwerkingen.
De bijwerkingen verschillen echt per persoon. De een wordt er doodziek van en de ander heeft alleen wat maagklachten.
Het is bijna altijd van voorbijgaande aard en een kwestie van doorzetten. Omdat dit soort medicatie de boel even kan verergeren wordt er bij paniekstoornissen vaak een kalmerend middel gegeven...een benzodiazepine zoals oxazepam, diazepam, alprazolam, etc
Misschien weet je dit al, maar er wordt meestal gestart met een ssri (zoals paroxetine,Seroxat). Ik heb heel veel onderzoek gedaan van te voren, omdat ik niet zomaar wat wilde gaan nemen. Paroxetine is het meest voorgeschreven middel, naast fluoxetine (Prozac), maar ik heb begrepen dat men inmiddels veel overstapt naar sertraline (Zoloft) en escitalopram. Dit zijn nieuwere middelen die nauwkeuriger werken. Ook ssri's hoor.
Voor andere categorieen AD zal pas later gekozen worden.
En als je dan het internet op gaat, laat je dan niet afschrikken door alle enge verhalen over anti-depressiva. De mensen die er negatieve ervaringen mee hebben zullen eerder het internet opgaan en erover schrijven dan mensen met de positieve ervaringen. En juist die laatste (zo zie je in dit topic wel) zijn er genoeg.
Sterkte meid!
Ik heb zelf goede ervaringen met fluvoxamine (merknaam Fevarin) en escitalopram (Lexapro). Seroxat heb ik nooit aan willen beginnen. Staat bekend als een dikmaker en als libido-killer. Zegt niet dat dit bij jou (of bij iemand anders) zal gebeuren, maar het ene middel heeft wel meer kans op bepaalde bijwerkingen.
De bijwerkingen verschillen echt per persoon. De een wordt er doodziek van en de ander heeft alleen wat maagklachten.
Het is bijna altijd van voorbijgaande aard en een kwestie van doorzetten. Omdat dit soort medicatie de boel even kan verergeren wordt er bij paniekstoornissen vaak een kalmerend middel gegeven...een benzodiazepine zoals oxazepam, diazepam, alprazolam, etc
Misschien weet je dit al, maar er wordt meestal gestart met een ssri (zoals paroxetine,Seroxat). Ik heb heel veel onderzoek gedaan van te voren, omdat ik niet zomaar wat wilde gaan nemen. Paroxetine is het meest voorgeschreven middel, naast fluoxetine (Prozac), maar ik heb begrepen dat men inmiddels veel overstapt naar sertraline (Zoloft) en escitalopram. Dit zijn nieuwere middelen die nauwkeuriger werken. Ook ssri's hoor.
Voor andere categorieen AD zal pas later gekozen worden.
En als je dan het internet op gaat, laat je dan niet afschrikken door alle enge verhalen over anti-depressiva. De mensen die er negatieve ervaringen mee hebben zullen eerder het internet opgaan en erover schrijven dan mensen met de positieve ervaringen. En juist die laatste (zo zie je in dit topic wel) zijn er genoeg.
Sterkte meid!
zaterdag 18 september 2010 om 10:30
TO heeft al een recept, citalopram 20 mg.
Is een SSRI die veel voorgeschreven wordt, en 20 mg is standaard start dosis. Als je heel bang bent voor bijwerkingen zou je de eerste 2 weken ook met 10 mg kunnen beginnen in overleg met arts.
Er zijn ook mensen die nauwelijks bijwerkingen hebben en als je je al een beetje brak en raar voelt trekt dat vaak na twee weken weg.
Is een SSRI die veel voorgeschreven wordt, en 20 mg is standaard start dosis. Als je heel bang bent voor bijwerkingen zou je de eerste 2 weken ook met 10 mg kunnen beginnen in overleg met arts.
Er zijn ook mensen die nauwelijks bijwerkingen hebben en als je je al een beetje brak en raar voelt trekt dat vaak na twee weken weg.
zaterdag 18 september 2010 om 14:53
Sweetaugust, bedankt voor je tips! Het klinkt in ieder geval positief, dus ik kan het op zijn minst proberen!
Deamlogic, ik heb inderdaad al een recept, maar toch bedankt voor de info!
Ik ben net weer in mijn eigen huis. En ik kan wel janken. Gisteren ging het zo goed, maar nu voel ik me weer zo rot. Ik zit vol van angst, heb het gevoel alsof ik het niet allemaal echt beleef en voel me gewoon helemaal down. Ik wil hier niet zijn, ik voel me hier niet prettig. Maar ik moet nu toch wel even doorzetten. Ik heb mezelf hier namelijk een paar dagen gegeven om goed na te denken waar ik nou wil wonen. Ik heb namelijk echt een vaste plek nodig waar ik kan blijven. Nu reis ik steeds maar heen en weer en leef uit een koffer.
Het enige wat ik bij mijn eigen huis nog heb is dat mijn vriend in de buurt woont. Maar daar heb ik niet zoveel aan de laatste tijd. Hij heeft ADD en kan zich slecht inleven in andermans emoties. Als we bij elkaar zijn gaat het prima, maar als ik weg ben lijkt het wel of 'ie mij vergeet. Hij vergeet even te bellen of te smsen of wat dan ook van zich te laten horen. Ik moet er steeds maar achteraan en dat ben ik eigenlijk zat. Ik heb laatst expres niet gebeld, en hoorde na 3 dagen eindelijk wat van 'm. Hierdoor gaat de liefde gewoon weg. En mede daardoor heb ik het gevoel dat ik niet op hem te kunnen rekenen, geen steun aan hem te hebben...
Ik moet zo eerst boodschappen doen, had afgesproken met m'n vriend dat we dit samen zouden doen, maar hij wil nu niet meer. Grr...
Deamlogic, ik heb inderdaad al een recept, maar toch bedankt voor de info!
Ik ben net weer in mijn eigen huis. En ik kan wel janken. Gisteren ging het zo goed, maar nu voel ik me weer zo rot. Ik zit vol van angst, heb het gevoel alsof ik het niet allemaal echt beleef en voel me gewoon helemaal down. Ik wil hier niet zijn, ik voel me hier niet prettig. Maar ik moet nu toch wel even doorzetten. Ik heb mezelf hier namelijk een paar dagen gegeven om goed na te denken waar ik nou wil wonen. Ik heb namelijk echt een vaste plek nodig waar ik kan blijven. Nu reis ik steeds maar heen en weer en leef uit een koffer.
Het enige wat ik bij mijn eigen huis nog heb is dat mijn vriend in de buurt woont. Maar daar heb ik niet zoveel aan de laatste tijd. Hij heeft ADD en kan zich slecht inleven in andermans emoties. Als we bij elkaar zijn gaat het prima, maar als ik weg ben lijkt het wel of 'ie mij vergeet. Hij vergeet even te bellen of te smsen of wat dan ook van zich te laten horen. Ik moet er steeds maar achteraan en dat ben ik eigenlijk zat. Ik heb laatst expres niet gebeld, en hoorde na 3 dagen eindelijk wat van 'm. Hierdoor gaat de liefde gewoon weg. En mede daardoor heb ik het gevoel dat ik niet op hem te kunnen rekenen, geen steun aan hem te hebben...
Ik moet zo eerst boodschappen doen, had afgesproken met m'n vriend dat we dit samen zouden doen, maar hij wil nu niet meer. Grr...
zaterdag 18 september 2010 om 15:04
quote:Chocolate87 schreef op 16 september 2010 @ 13:58:
Ik zou ook zo aan de AD gaan, als ik er niet zo vreselijk bang voor was. Ik ben zo bang om me maar iets van ziek te voelen, om maar iets te merken van medicijnen. Dit heb ik zelfs bij een paracetamol, die heb ik al tijden niet meer genomen.
Herkenbaar. ( en op dit gebied zul je weinig herkenning vinden is mijn ervaring, omdat deze angst heel zeldzaam is. De meeste mensen gaan redelijk snel aan de pillen)
Ik heb ook ooit een periode gehad waarin het niet goed met me ging en heb er toen uiteidenlijk voor gekozen om geen medicatie te slikken, hoe verschrikkelijk klote ik me toen ook voelde.
Als ik je verhaal lees, heb je vooral behoefte aan rust, liefde, aandacht en stabiliteit.
Ik zou ook zo aan de AD gaan, als ik er niet zo vreselijk bang voor was. Ik ben zo bang om me maar iets van ziek te voelen, om maar iets te merken van medicijnen. Dit heb ik zelfs bij een paracetamol, die heb ik al tijden niet meer genomen.
Herkenbaar. ( en op dit gebied zul je weinig herkenning vinden is mijn ervaring, omdat deze angst heel zeldzaam is. De meeste mensen gaan redelijk snel aan de pillen)
Ik heb ook ooit een periode gehad waarin het niet goed met me ging en heb er toen uiteidenlijk voor gekozen om geen medicatie te slikken, hoe verschrikkelijk klote ik me toen ook voelde.
Als ik je verhaal lees, heb je vooral behoefte aan rust, liefde, aandacht en stabiliteit.
zaterdag 18 september 2010 om 15:07
quote:elninjoo schreef op 16 september 2010 @ 14:22:
Zeg je kamer op en zoek iets in de buurt van je ouders. Als je woont waar je je het meest thuis voelt kom je misschien geestelijk tot rust en kun je daar iets opbouwen.
Dit denk ik ook. Ga naar de plek waar je je het meest veilig voelt.
Weet je trouwens of deze klachten in je familie voorkomen?
Ernstige angstklachten als dit ( en zonder aanwijsbare oorzaak) zijn vaak erfelijk.
Zeg je kamer op en zoek iets in de buurt van je ouders. Als je woont waar je je het meest thuis voelt kom je misschien geestelijk tot rust en kun je daar iets opbouwen.
Dit denk ik ook. Ga naar de plek waar je je het meest veilig voelt.
Weet je trouwens of deze klachten in je familie voorkomen?
Ernstige angstklachten als dit ( en zonder aanwijsbare oorzaak) zijn vaak erfelijk.
zaterdag 18 september 2010 om 16:26
Ik ben nu ook in de beslissingsfase, binnen een week moet ik voor mezelf de knoop hebben doorgehakt waar ik ga wonen en waar ik dus alles weer ga opbouwen.
De klachten komen inderdaad bij mij in de familie voor. Van beide kanten zelfs. Alleen mijn vader heeft nergens "last" van.
En je beschrijft ook precies waar ik behoefte aan heb: rust, liefde, aandacht en stabiliteit. Ik heb nooit kunnen benoemen waar ik behoefte aan had, bedankt hiervoor!
De klachten komen inderdaad bij mij in de familie voor. Van beide kanten zelfs. Alleen mijn vader heeft nergens "last" van.
En je beschrijft ook precies waar ik behoefte aan heb: rust, liefde, aandacht en stabiliteit. Ik heb nooit kunnen benoemen waar ik behoefte aan had, bedankt hiervoor!
zaterdag 18 september 2010 om 18:26
Ik zou een plek kiezen waar je je in het verleden heel goed/veilig hebt gevoeld.
Om met angst te leren omgaan is het goed om op zoek te gaan naar situaties/mensen/dingen waar je je prettig bij voelt.
In een veilige situatie kun je stap voor stap gaan leren om te gaan met je angst. Zolang je op dat gebied nog zoekende bent, ben je eigenlijk aan het overleven en kom je niet verder en kan het er heel uitzichtloos uitzien.
Als het in je familie voorkomt, zul je waarschijnlijk de rest van je leven gevoelig blijven voor angstklachten. Klote, maar er valt echt mee te leven, kwestie van je leven zo inrichten dat jij goed functioneert.
( en ja, ik herken veel in je verhaal, en ook hier erfelijk belast . )
Om met angst te leren omgaan is het goed om op zoek te gaan naar situaties/mensen/dingen waar je je prettig bij voelt.
In een veilige situatie kun je stap voor stap gaan leren om te gaan met je angst. Zolang je op dat gebied nog zoekende bent, ben je eigenlijk aan het overleven en kom je niet verder en kan het er heel uitzichtloos uitzien.
Als het in je familie voorkomt, zul je waarschijnlijk de rest van je leven gevoelig blijven voor angstklachten. Klote, maar er valt echt mee te leven, kwestie van je leven zo inrichten dat jij goed functioneert.
( en ja, ik herken veel in je verhaal, en ook hier erfelijk belast . )
zaterdag 18 september 2010 om 18:33
quote:Chocolate87 schreef op 16 september 2010 @ 13:41:
Lente, ik ben vorige week naar de huisarts geweest om te praten over antidepressiva. Heb ook een recept meegekregen, maar op een of andere manier spreekt het me zó tegen. Al die bijwerkingen...Ik zit in de "business" dus ik meen me een grote mond te kunnen veroorloven ; hoe kan iets je nog méér tegenstaan dan de deplorabele manier waarop je je nu voelt, en nu je leven leidt? Zelfs de grootste levensgenieter valt stil bij het lezen van jouw OP. Kom op, wat heb je te verliezen? Je gaat heus niet kotsen hoor, van Seroxat. En onderschat dat St. Janskruid nou maar niet, want daar heb ik mensen ook hele rare dingen van zien doen. Vertrouw nou maar op de artsen, begin daar eens mee. Je bent zelf (sorry dat ik het zeg) nou ook niet bepaald een hele goeie raadgever over je eigen leven. Zet die stap en kijk daarna verder. Succes
Lente, ik ben vorige week naar de huisarts geweest om te praten over antidepressiva. Heb ook een recept meegekregen, maar op een of andere manier spreekt het me zó tegen. Al die bijwerkingen...Ik zit in de "business" dus ik meen me een grote mond te kunnen veroorloven ; hoe kan iets je nog méér tegenstaan dan de deplorabele manier waarop je je nu voelt, en nu je leven leidt? Zelfs de grootste levensgenieter valt stil bij het lezen van jouw OP. Kom op, wat heb je te verliezen? Je gaat heus niet kotsen hoor, van Seroxat. En onderschat dat St. Janskruid nou maar niet, want daar heb ik mensen ook hele rare dingen van zien doen. Vertrouw nou maar op de artsen, begin daar eens mee. Je bent zelf (sorry dat ik het zeg) nou ook niet bepaald een hele goeie raadgever over je eigen leven. Zet die stap en kijk daarna verder. Succes
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 18 september 2010 om 18:55
VC, als je echt héél angstig bent voor medicatie kan dit averrechts werken omdat bij veel mensen in het begin de klachten eventjes verslechteren. Iemand die bang is voor een lichamelijke of geestelijke reactie kan daar heel erg op gefixeerd raken en die circel is heel erg moeilijk te doorbreken.
(en ik vind dat er in de 'business' niet altijd even goed mee om wordt gegaan (het is vaak húp doe 't nou maar, je voelt je klote, toch?..)
TO, je kunt alleen zelf bepalen hoe diep je zit en hoeveel wilskracht je hebt om het zonder pillen te proberen. Als je het gevoel hebt dat je dat écht niet lukt dan is medicatie wellicht wel een goeie optie voor je.
(en ik vind dat er in de 'business' niet altijd even goed mee om wordt gegaan (het is vaak húp doe 't nou maar, je voelt je klote, toch?..)
TO, je kunt alleen zelf bepalen hoe diep je zit en hoeveel wilskracht je hebt om het zonder pillen te proberen. Als je het gevoel hebt dat je dat écht niet lukt dan is medicatie wellicht wel een goeie optie voor je.
zaterdag 18 september 2010 om 20:00
quote:DeKenau schreef op 18 september 2010 @ 18:55:
VC, als je echt héél angstig bent voor medicatie kan dit averrechts werken omdat bij veel mensen in het begin de klachten eventjes verslechteren. Iemand die bang is voor een lichamelijke of geestelijke reactie kan daar heel erg op gefixeerd raken en die circel is heel erg moeilijk te doorbreken.Doorbreken kun je door hulp in te roepen, je te laten informeren, iemand meenemen in de gesprekken met de arts (twee horen meer dan een); cognitief dus, versus de emotie. Het is een manier. Andere manier is om nog dieper te zinken, dan moet je wel.
VC, als je echt héél angstig bent voor medicatie kan dit averrechts werken omdat bij veel mensen in het begin de klachten eventjes verslechteren. Iemand die bang is voor een lichamelijke of geestelijke reactie kan daar heel erg op gefixeerd raken en die circel is heel erg moeilijk te doorbreken.Doorbreken kun je door hulp in te roepen, je te laten informeren, iemand meenemen in de gesprekken met de arts (twee horen meer dan een); cognitief dus, versus de emotie. Het is een manier. Andere manier is om nog dieper te zinken, dan moet je wel.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 18 september 2010 om 20:02
quote:DeKenau schreef op 18 september 2010 @ 18:55:
(en ik vind dat er in de 'business' niet altijd even goed mee om wordt gegaan (het is vaak húp doe 't nou maar, je voelt je klote, toch?..)
No offense, maar ik word soms zo moe van dit soort geluiden. Tuurlijk, niet altijd even goed, maar ook heel vaak wel heel goed, net zo goed als dat je slechte(re) schoenmakers en timmermannen hebt.
Ik geef cognitieve behandeling, en in behandeling zit het woord "handelen", dus "doen". Wel in haalbare stappen natuurlijk, maar goed, vandaar dat ik zo gericht ben op de actie. Of, wanneer en in welk tempo, maakt TO natuurlijk zelf uit. Maar dit is mijn advies
(en ik vind dat er in de 'business' niet altijd even goed mee om wordt gegaan (het is vaak húp doe 't nou maar, je voelt je klote, toch?..)
No offense, maar ik word soms zo moe van dit soort geluiden. Tuurlijk, niet altijd even goed, maar ook heel vaak wel heel goed, net zo goed als dat je slechte(re) schoenmakers en timmermannen hebt.
Ik geef cognitieve behandeling, en in behandeling zit het woord "handelen", dus "doen". Wel in haalbare stappen natuurlijk, maar goed, vandaar dat ik zo gericht ben op de actie. Of, wanneer en in welk tempo, maakt TO natuurlijk zelf uit. Maar dit is mijn advies
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 18 september 2010 om 21:15
zaterdag 18 september 2010 om 22:27
hoi chocolate,
Hoe is je middag gegaan? Ben je nog boodschappen gaan doen?
Kun je aangeven waarom je je niet oke voelt in je eigen huis?
In het heetst vd strijd, voelde ik me juist alleen oke als ik thuis was, helemaal alleen. Heerlijk vond ik dat.
En idd, iemand schreef het al over de AD; als je hiervoor bang bent voor de bijwerkingen dat kan een arts of behandelaar met alle argumenten vd wereld komen, maar daar word je echt niet door overgehaald. Ik ben het levende bewijs
Ik hoop dat je een goede middag en avond hebt gehad!
Liefs Sal
Hoe is je middag gegaan? Ben je nog boodschappen gaan doen?
Kun je aangeven waarom je je niet oke voelt in je eigen huis?
In het heetst vd strijd, voelde ik me juist alleen oke als ik thuis was, helemaal alleen. Heerlijk vond ik dat.
En idd, iemand schreef het al over de AD; als je hiervoor bang bent voor de bijwerkingen dat kan een arts of behandelaar met alle argumenten vd wereld komen, maar daar word je echt niet door overgehaald. Ik ben het levende bewijs
Ik hoop dat je een goede middag en avond hebt gehad!
Liefs Sal
zaterdag 18 september 2010 om 22:28
quote:Very Cherry schreef op 18 september 2010 @ 20:02:
[...]
No offense, maar ik word soms zo moe van dit soort geluiden. Tuurlijk, niet altijd even goed, maar ook heel vaak wel heel goed, net zo goed als dat je slechte(re) schoenmakers en timmermannen hebt.
Het was geen kritiek op eventuele hulpverlening, maar op mijn gevoel dat je vaak niet serieus wordt genomen als je geen medicatie wil gebruiken, om wat voor reden dan ook.
Alsof je dan automatisch verder weg gaat glijden of niet gemotiveerd genoeg bent om beter te willen worden.
Kan mijn gekleurde mening zijn, maar zo denk ik erover.
[...]
No offense, maar ik word soms zo moe van dit soort geluiden. Tuurlijk, niet altijd even goed, maar ook heel vaak wel heel goed, net zo goed als dat je slechte(re) schoenmakers en timmermannen hebt.
Het was geen kritiek op eventuele hulpverlening, maar op mijn gevoel dat je vaak niet serieus wordt genomen als je geen medicatie wil gebruiken, om wat voor reden dan ook.
Alsof je dan automatisch verder weg gaat glijden of niet gemotiveerd genoeg bent om beter te willen worden.
Kan mijn gekleurde mening zijn, maar zo denk ik erover.
zaterdag 18 september 2010 om 22:38
quote:DeKenau schreef op 18 september 2010 @ 22:28:
[...]
Het was geen kritiek op eventuele hulpverlening, maar op mijn gevoel dat je vaak niet serieus wordt genomen als je geen medicatie wil gebruiken, om wat voor reden dan ook.
Wel kritiek, dus, maar dat maakt niet uit, dat mag ook. Alleen ik word er soms moe van, en dat mag ook.
Het woord medicatie is nogal breed K. Dus ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt. Iemand die zich wat sombertjes voelt, hoeft van mij niet aan de medicatie. Maar iemand die demonen ziet vliegen en denkt dat hij Jezus is, die Petrus moet gaan zoeken en omleggen, daar moet echt wel een pil in. Met wat voor reden diegene ook aankomt.
In het geval van TO kan ik het uiteraard niet beoordelen, maar ik begrijp van haar dat ze het eigenlijk wel zou willen (ze gebruikt al Sint Janskruid) maar een barriére voelt. Aan de profs om deze uit te pluizen en haar hierin (cognitief, dus met argumenten) te ondersteunen. Zij moet uiteindelijk kiezen.
[...]
Het was geen kritiek op eventuele hulpverlening, maar op mijn gevoel dat je vaak niet serieus wordt genomen als je geen medicatie wil gebruiken, om wat voor reden dan ook.
Wel kritiek, dus, maar dat maakt niet uit, dat mag ook. Alleen ik word er soms moe van, en dat mag ook.
Het woord medicatie is nogal breed K. Dus ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt. Iemand die zich wat sombertjes voelt, hoeft van mij niet aan de medicatie. Maar iemand die demonen ziet vliegen en denkt dat hij Jezus is, die Petrus moet gaan zoeken en omleggen, daar moet echt wel een pil in. Met wat voor reden diegene ook aankomt.
In het geval van TO kan ik het uiteraard niet beoordelen, maar ik begrijp van haar dat ze het eigenlijk wel zou willen (ze gebruikt al Sint Janskruid) maar een barriére voelt. Aan de profs om deze uit te pluizen en haar hierin (cognitief, dus met argumenten) te ondersteunen. Zij moet uiteindelijk kiezen.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 18 september 2010 om 23:41
quote:Very Cherry schreef op 18 september 2010 @ 22:38:
[...]
Wel kritiek, dus, maar dat maakt niet uit, dat mag ook. Alleen ik word er soms moe van, en dat mag ook.
Het woord medicatie is nogal breed K. Dus ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt. Iemand die zich wat sombertjes voelt, hoeft van mij niet aan de medicatie. Maar iemand die demonen ziet vliegen en denkt dat hij Jezus is, die Petrus moet gaan zoeken en omleggen, daar moet echt wel een pil in. Met wat voor reden diegene ook aankomt.
In het geval van TO kan ik het uiteraard niet beoordelen, maar ik begrijp van haar dat ze het eigenlijk wel zou willen (ze gebruikt al Sint Janskruid) maar een barriére voelt. Aan de profs om deze uit te pluizen en haar hierin (cognitief, dus met argumenten) te ondersteunen. Zij moet uiteindelijk kiezen.
Oh, ik dacht dat je doelde op de kritiek die je vaak hoort dat mensen geen vertrouwen hebben in de hulpverlening, het bekende verhaal. Maar inderdaad, ik heb dus wel kritiek
Met je eerste gedeelte ben ik het helemaal eens. Maar ik doelde vooral op mensen die zich heel slecht voelen, maar geen psychiatrisch ziektebeeld hebben.
Dus geen anti-medicijnen lobby hier en al zeker geen anti-hulpverlening, maar ik pleit wel voor wat meer nuancering op 't gebied van medicatie.
[...]
Wel kritiek, dus, maar dat maakt niet uit, dat mag ook. Alleen ik word er soms moe van, en dat mag ook.
Het woord medicatie is nogal breed K. Dus ik begrijp niet zo goed wat je bedoelt. Iemand die zich wat sombertjes voelt, hoeft van mij niet aan de medicatie. Maar iemand die demonen ziet vliegen en denkt dat hij Jezus is, die Petrus moet gaan zoeken en omleggen, daar moet echt wel een pil in. Met wat voor reden diegene ook aankomt.
In het geval van TO kan ik het uiteraard niet beoordelen, maar ik begrijp van haar dat ze het eigenlijk wel zou willen (ze gebruikt al Sint Janskruid) maar een barriére voelt. Aan de profs om deze uit te pluizen en haar hierin (cognitief, dus met argumenten) te ondersteunen. Zij moet uiteindelijk kiezen.
Oh, ik dacht dat je doelde op de kritiek die je vaak hoort dat mensen geen vertrouwen hebben in de hulpverlening, het bekende verhaal. Maar inderdaad, ik heb dus wel kritiek
Met je eerste gedeelte ben ik het helemaal eens. Maar ik doelde vooral op mensen die zich heel slecht voelen, maar geen psychiatrisch ziektebeeld hebben.
Dus geen anti-medicijnen lobby hier en al zeker geen anti-hulpverlening, maar ik pleit wel voor wat meer nuancering op 't gebied van medicatie.
zondag 19 september 2010 om 13:04
Gisteren geen boodschappen gedaan. Wel in de supermarkt geweest, maar het vloog me zó enorm aan dat ik weer weg ben gegaan. Bleef bij m'n vriend eten, en voor vandaag heb ik nog wel wat in huis dus het is gelukkig niet zo dat ik nu helemaal geen eten heb. De reden waarom ik me in mijn eigen huis niet lekker voel kan ik niet direct benoemen. Ik weet alleen dat de drukte van de stad me aanvliegt, ik krijg altijd te veel prikkels van buitenaf, er gebeurd te veel om me heen. Ook heb ik hier gewoon minder mensen om me heen en in de buurt die me zouden kunnen steunen mocht het niet gaan. Alleen mijn vriend dus, en die heeft ook niet alle tijd. En daar wíl ik ook niet steeds naar toe. Bij mijn ouders heb ik nog vriendinnen en familie waar ik dicht bij in de buurt ben. Veel meer vertrouwde dingen dus. Het ligt dus ook niet zozeer aan het huis waar ik nu woon, maar aan de omgeving, ik voel me hier gewoon niet thuis in deze stad. Ben ook nooit een stadsmens geweest eigenlijk.
Gisteravond een goed gesprek gehad met de moeder van mijn vriend. Zij heeft hier ook jaren mee geworsteld, en slikt heel toevallig hetzelfde medicijn wat ik voorschreven heb gekregen. Ze heeft nergens last van gehad en voelde in een week al verschil. Vond ik erg prettig om te horen maar ik ben er nog steeds niet uit. Morgen ga ik toch nog een gesprek met m'n huisarts aan of ik ook met een lagere dosering kan beginnen. Ik merk wel dat ik toch steeds vaker de kant van AD op neig nu, en dat het me ook niet zo heel bang meer maakt. Donderdag heb ik weer een afspraak met m'n psycholoog en ik wil het dan echt uitvoerig met hem bespreken, een soort plan opstellen over hoe ik die eerste weken door kan komen.
Madamemicmac, ik zal zo even op die site kijken, bedankt voor je tip!
Gisteravond een goed gesprek gehad met de moeder van mijn vriend. Zij heeft hier ook jaren mee geworsteld, en slikt heel toevallig hetzelfde medicijn wat ik voorschreven heb gekregen. Ze heeft nergens last van gehad en voelde in een week al verschil. Vond ik erg prettig om te horen maar ik ben er nog steeds niet uit. Morgen ga ik toch nog een gesprek met m'n huisarts aan of ik ook met een lagere dosering kan beginnen. Ik merk wel dat ik toch steeds vaker de kant van AD op neig nu, en dat het me ook niet zo heel bang meer maakt. Donderdag heb ik weer een afspraak met m'n psycholoog en ik wil het dan echt uitvoerig met hem bespreken, een soort plan opstellen over hoe ik die eerste weken door kan komen.
Madamemicmac, ik zal zo even op die site kijken, bedankt voor je tip!
zondag 19 september 2010 om 23:13
quote:Chocolate87 schreef op 17 september 2010 @ 13:52:
Mdefintetlyme, hoelang is het geleden dat je daar last van had? Ik heb het namelijk ook gehad op mijn 19, 3 jaar geleden dus. Toen zat ik ongeveer net zo in de put, maar had als voordeel dat ik toen nog bij mijn ouders woonde en ik dus echt één thuis had waarvan uit ik dingen kon ondernemen. Nu is het dus weer terug.
Wat is hapnotherapie precies? Is het iets in de richting van alternatieve geneeswijzen of is het ook echt bewezen? En hoe groot is de kans van slagen en de kans op een terugval?
Heey sorry voor de late reactie,
Maar bij mij begon het dus als eerste op mijn 19e. Ik kreeg toen net mijn eigen huis, in een andere stad, weg van het oude vertrouwde en dat was allemaal net iets te veel van het goede. Toen ik bij mijn ouders woonde had ik wel last van onzekerheid maar het ging net als bij jou niet zo ver omdat ik mij daar veilig voelde.
Verder over hypnose, Ik was in eerste instantie ook niet echt enthousiast bij het horen van hypnotherapie. Het leek mij vet eng en ik dacht meteen aan rasti rostelli fratsen. Dit bleek het dus totaal niet te zijn(lees mijn links).
Het is een bewezen therapie die zowel in de reguliere geneeskunde als in de alternatieve geneeswijzen wordt gebruikt voor uiteenlopende klachten, psychisch maar ook lichamelijk. En ik vond het een voordeel dat het zo snel werkte en ik heel snel resultaat had. Ik liep elke keer steeds vrolijker de deur uit en vooral ook heel relaxed alsof er een last van mijn schouders was gevallen.
De kans op terugval weet ik niet. Ik heb zelf nog geen terugvallen ervaren en heb anderen daar ook niet over gehoord( heb informatie ingewonnen bij verschillende hypnotherapeuten).
Voor wat voor klachten is hypnotherapie?
Psychische&lichamelijke klachten
> trauma’s
> angsten en vrezen
> boulimia
> depressies
> relatieproblemen
> verwerking misbruik
> rouwverwerking
> stress, overspannenheid, burn-out
> verslavingen
> zelfvertrouwen > migraine
> hoge bloeddruk
> diverse pijnen
> maag- en darmklachten
> eczeem
> verbeteren van concentratie en geheugen
> hyperventilatie
> wratten
(en nog veel meer)
Hier een paar links over hypnotherapie
1. http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypnotherapie
2. http://mens-en-gezondheid ... wat-is-hypnotherapie.html
3. http://www.hypnose-mentor.nl/
4. http://www.hypnotherapie.nl/
5.http://www.innerned.org/hypno.html
hoop dat je hier iets aan hebt:) groetjes!
Mdefintetlyme, hoelang is het geleden dat je daar last van had? Ik heb het namelijk ook gehad op mijn 19, 3 jaar geleden dus. Toen zat ik ongeveer net zo in de put, maar had als voordeel dat ik toen nog bij mijn ouders woonde en ik dus echt één thuis had waarvan uit ik dingen kon ondernemen. Nu is het dus weer terug.
Wat is hapnotherapie precies? Is het iets in de richting van alternatieve geneeswijzen of is het ook echt bewezen? En hoe groot is de kans van slagen en de kans op een terugval?
Heey sorry voor de late reactie,
Maar bij mij begon het dus als eerste op mijn 19e. Ik kreeg toen net mijn eigen huis, in een andere stad, weg van het oude vertrouwde en dat was allemaal net iets te veel van het goede. Toen ik bij mijn ouders woonde had ik wel last van onzekerheid maar het ging net als bij jou niet zo ver omdat ik mij daar veilig voelde.
Verder over hypnose, Ik was in eerste instantie ook niet echt enthousiast bij het horen van hypnotherapie. Het leek mij vet eng en ik dacht meteen aan rasti rostelli fratsen. Dit bleek het dus totaal niet te zijn(lees mijn links).
Het is een bewezen therapie die zowel in de reguliere geneeskunde als in de alternatieve geneeswijzen wordt gebruikt voor uiteenlopende klachten, psychisch maar ook lichamelijk. En ik vond het een voordeel dat het zo snel werkte en ik heel snel resultaat had. Ik liep elke keer steeds vrolijker de deur uit en vooral ook heel relaxed alsof er een last van mijn schouders was gevallen.
De kans op terugval weet ik niet. Ik heb zelf nog geen terugvallen ervaren en heb anderen daar ook niet over gehoord( heb informatie ingewonnen bij verschillende hypnotherapeuten).
Voor wat voor klachten is hypnotherapie?
Psychische&lichamelijke klachten
> trauma’s
> angsten en vrezen
> boulimia
> depressies
> relatieproblemen
> verwerking misbruik
> rouwverwerking
> stress, overspannenheid, burn-out
> verslavingen
> zelfvertrouwen > migraine
> hoge bloeddruk
> diverse pijnen
> maag- en darmklachten
> eczeem
> verbeteren van concentratie en geheugen
> hyperventilatie
> wratten
(en nog veel meer)
Hier een paar links over hypnotherapie
1. http://nl.wikipedia.org/wiki/Hypnotherapie
2. http://mens-en-gezondheid ... wat-is-hypnotherapie.html
3. http://www.hypnose-mentor.nl/
4. http://www.hypnotherapie.nl/
5.http://www.innerned.org/hypno.html
hoop dat je hier iets aan hebt:) groetjes!
maandag 20 september 2010 om 09:54
Hoi meid, wat naar dat je hier allemaal last van hebt..
Maar denk maar zo; je hebt altijd je goede en slechte dagen. Dus probeer op zo'n slechte dag tegen jezelf te zeggen: oke vandaag is het ruk maar morgen misschien weer beter.
En ga gewoon aan die medicijnen beginnen. Begin anders met de laagste dosering (in overleg).
Gewoon enkele weken proberen.
Soms moet je gewoon even doen waar je tegenop ziet.
Het was voor mij destijds ook een reden om er niet aan te beginnen. Maar denk er inmiddels anders over.
Ik heb ook in mijn omgeving gezien hoe sommige mensen opknapten met de medicijnen.. en zonder geen leven hadden. (door depressie of angsten).
Maar denk maar zo; je hebt altijd je goede en slechte dagen. Dus probeer op zo'n slechte dag tegen jezelf te zeggen: oke vandaag is het ruk maar morgen misschien weer beter.
En ga gewoon aan die medicijnen beginnen. Begin anders met de laagste dosering (in overleg).
Gewoon enkele weken proberen.
Soms moet je gewoon even doen waar je tegenop ziet.
Het was voor mij destijds ook een reden om er niet aan te beginnen. Maar denk er inmiddels anders over.
Ik heb ook in mijn omgeving gezien hoe sommige mensen opknapten met de medicijnen.. en zonder geen leven hadden. (door depressie of angsten).
maandag 20 september 2010 om 12:03
Oja van het recept had ik wel gelezen, maar vervolgens niet meegenomen in mijn reactie. Maar je had het al voorgeschreven gekregen, dat was ik alweer vergeten haha. Nou ja, wat ik zei dus, voordat je het gaat nemen kun je zelf onderzoek doen. Heb ik ook gedaan voordat ik aan fluvoxamine ging beginnen.
Ik vraag me trouwens af waarom de ene arts nu citalopram voorschrijft en de ander escitalopram. Het is niet hetzelfde middel, maar wel de opvolger van de eerste, met in feite dezelfde bestanddelen. Heb begrepen dat escitalopram nauwkeuriger werkt en minder bijwerkingen heeft.
Het kan ook zijn dat de fabrikant dit bedacht heeft....
Ik had iig wel baat bij Lexapro/escitalopram, dus geen reden om citalopram te gaan gebruiken. Ik ben er erg van opgeknapt en blij dat ik het na 5 jaar van angst en depressie geprobeerd heb.
Hypnotherapie vond ik trouwens voor mezelf geen succes.
Heb ongeveer 12 sessies gehad, maar geen merkbare verbeteringen. Ik heb wel geleerd de technieken toe te passen als meditatie en ontspanning. Ik ken ook niemand die er, bij ernstige depressie of angst, baat van heeft gehad, maar het is het proberen waard.
Ik vraag me trouwens af waarom de ene arts nu citalopram voorschrijft en de ander escitalopram. Het is niet hetzelfde middel, maar wel de opvolger van de eerste, met in feite dezelfde bestanddelen. Heb begrepen dat escitalopram nauwkeuriger werkt en minder bijwerkingen heeft.
Het kan ook zijn dat de fabrikant dit bedacht heeft....
Ik had iig wel baat bij Lexapro/escitalopram, dus geen reden om citalopram te gaan gebruiken. Ik ben er erg van opgeknapt en blij dat ik het na 5 jaar van angst en depressie geprobeerd heb.
Hypnotherapie vond ik trouwens voor mezelf geen succes.
Heb ongeveer 12 sessies gehad, maar geen merkbare verbeteringen. Ik heb wel geleerd de technieken toe te passen als meditatie en ontspanning. Ik ken ook niemand die er, bij ernstige depressie of angst, baat van heeft gehad, maar het is het proberen waard.
