Outsiders

Hoi lieve mensen,

Dank voor de steunende woorden..

Natuurlijk, echte liefde overleeft dit wel, maar kan dat nog, vraag ik me dan af?



Pino, wat fijn om je te lezen! En wat goed dat je al een baan hebt, super! Ook een geruststelling dat je moeder geen chemo hoeft, dat zegt echt enorm veel..

Kym, jouw verhaal spookt de hele tijd door mijn hoofd, want dit is iets wat ons Outsiders allemaal zou kunnen gebeuren; kijk maar naar Pino die nu weer in het grijze Nederland woont en werkt. Net mijn computer opgestart en je andere topic op Relaties even helemaal gelezen....mooie reacties krijg je daar overigens, kan me voorstellen dat je daar steun uit put in deze barre tijden.



Wat ik uit je relaas proef, van een afstand, is dat hij jou Helemaal Niet Kwijt wil. Weet hij wel dat je op het punt staat te vertrekken, om hem nooit meer te zien? Is het niet gewoon zo (correct me if I'm wrong, hoor) dat hij daar om allerlei redenen, die niets met jou te maken hebben, boos en gefrustreerd rondloopt? Hij haat het land, schrijf je op het andere topic. Gaat die business dan wel goed en jullie sociale leven daar? En dat jullie een paar permanente logees in huis hebben, zal ook wel geweldig irriteren op de lange termijn. Communiceren jullie wel goed met elkaar? Daar zijn mannen vaak al niet goed in, maar als je niet in je moedertaal met elkaar kunt praten maakt dat nog eens extra moeilijk. Spreken jullie Engels met elkaar en kunnen jullie je allebei wel voldoende uitdrukken in die taal (nou ja, al doende leer je dat vanzelf, Engels is intussen mijn tweede moedertaal geworden op diezelfde manier).



En uit je laatste post proef ik dat je nog steeds aan het twijfelen bent, gisteren dacht ik dat je besluit om terug te keren naar Nederland, al vaststond. Make up your mind, de rest volgt vanzelf! De praktische zaken als werk en woonruimte, bedoel ik dan. Maar daar gaat een beslissing aan vooraf, het is essentieel dat je de zaken in je hoofd op een rijtje zet en een knoop doorhakt. De rest volgt dan echt vanzelf, maar die besluiteloosheid werkt echt verlammend. Zelf hoop ik dat je voor hem kiest ondanks de moeilijkheden en daar blijft wonen (da's de keuze die ik in mijn best vergelijkbare leven gemaakt heb namelijk en daar heb ik tot nu toe geen spijt van, integendeel).



Jullie zijn iets van twee jaar samen, toch? Volgens mij is het heel gewoon om dan een crisis door te maken in je relatie, daar kun je ook sterker uitkomen, weetjewel. Iedereen die in een serieuze vaste relatie zit maakt dat mee, het hoort erbij.



En ow ja, dat schaamtegevoel over terugkeren naar Nederland, waar je over schreef...dat is puur cultureel bepaald hoor, echt iets Noordwest Europees. Op het Amerikaanse continent bijvoorbeeld, en dat geldt ook voor Latino's en Caribbeans, wordt daar heel anders tegenaan gekeken. Je stort je met hart en ziel in een project en mocht het mislukken (dat geldt zelfs voor bedrijfjes die bankroet gaan) dan maak je een nieuw plan, waarbij iedereen je zal helpen en bijstaan. Je hebt het dan in ieder gaval geprobeerd en gewaagd, om een creatieve sprong te maken in je leven, da's het enige dat telt voor mensen hier.



Deze contreien zijn arm en vele mensen trekken naar de VS of naar Engeland om geld te verdienen. Maar in 2008 brak die financiele crisis uit, waardoor velen daar hun baan kwijtraakten en plots op straat stonden, daar...zonder geld en zonder hulp van familie en vrienden. Velen kwamen tot de conclusie dat bij mama en papa thuis, in die houten shack daar op het platteland, in ieder geval altijd een pan rijst met bonen pruttelt. En het fruit valt zo gratis uit de boom. En mensen geven om je en staan je bij.Dus massaal werd er geremigreerd en werkelijk niemand maakt deze mensen een verwijt of geeft ze het gevoel dat ze zich ergens over zouden moeten schamen. Integendeel,iedereen vindt ze dapper en creatief van aard...ze vinden zichzelf stuk voor stuk opnieuw uit, nemen twee baantjes tegelijk en werken zich het vuur uit de sloffen in de hoop een nieuw leven op te bouwen. Het zijn juist mensen met pit en veel doorzettingsvermogen.

Hoi SD,

Het is gewoon heel verwarrend, want ja, vandaag sta ik er weer anders in dan gister. Dat hoort er ook een beetje bij, zo voel ik me namelijk al weken. Alleen gister ging er toch wel een knop om (iets eerder al eigenlijk, maar gisteren realiseerde ik me dat). En het verlangen naar rust werd zo groot. Rust heb ik hier niet, want ik denk alleen maar na de hele dag. Ben een echte piekeraar.



Ik denk ook dat hij mij niet kwijt wil en denk dat hij iets heel speciaals voelt voor me. Maar wat weegt zwaarder nu he?

Het is waar dat hij niet gelukkig is en dit komt door zijn situatie: hij is hier gekomen om veel geld te verdienen in barre omstandigheden. De zaken gaan wel goed, maar hij is het pas 1,5 jaar geleden gestart, dus het is nog steeds stevig aanpoten. En dat zal voorlopig ook wel zo blijven. Hij zegt dat hij een soort van deadline van vijf jaar heeft. In die vijf jaar wil hij zoveel winst maken dat hij er elders goed van kan leven (een echte zakenman). Ik snap het allemaal heel goed dat hij een beetje depri wordt hier, hij heeft hier immers verder niets. Maar ik dan? We kennen elkaar ongeveer een jaar. Helemaal nog niet zo erg lang dus. Maar wel een intensief jaar, waarin hij in eerste instantie ontzettend zijn best heeft gedaan mij te veroveren (klinkt overdreven, maar bedoel; ik zat nog in een andere relatie), we hebben samen de hele zomer doorgebracht, wat ook indrukwekkend was (elkaars familie & land leren kennen e.d), maar waar het hem nu niet meer zo goed lijkt te lukken om te blijven investeren.

Een sociaal leven hebben we hier niet, althans, niet samen. Ik wel redelijk Ik heb namelijk wel mijn contacten en ga geregeld op pad. Maar dit is dus het hele eieren eten. Binnen een relatie wil ik ook dingen samen doen en dat gebeurt dus niet. En dat is verdrietig, ik kan hier niet zitten met het gevoel een eigen leven te leiden..



Op zich is onze communicatie altijd heel goed geweest, ondanks de Engelse taal. We kunnen ons voldoende uitdrukken, maar zodra het lastig werd, dan klapt hij gewoon dicht. Dat heeft niet zo met taal te maken, maar met hoe hij is denk ik.



Ik twijfel ontzettend. Ik zie vandaag echt helemaal geen optie meer. Ik kan me er niets bij voorstellen hem te moeten missen, maar ik kan me ook steeds minder voorstellen hier te blijven op deze manier.

Ik had gerekend op onze eigen plek, op meer privacy, maar tot op heden is het inderdaad nog steeds samenwonen met twee anderen. Onbewust is het gewoon constant aanpassen en weinig ontspanning. Heel erg vermoeiend is dat.



Ik weet niet meer zo goed wat ik erover moet zeggen, vandaag is mijn hoofd leeg, doe ik alles maar weer op de automatische piloot. Morgen kan het weer anders zijn.

Beste Kym, ik volg je verhaal al een hele tijd op verschillende topics. Ik heb altijd veel herkend in je verhaal. Ik ben getrouwd met een Israelische man en ik woon al weer zo'n 15 jaar in Israel. Wat je in je laatste post schreef, is heel herkenbaar voor mij wat betreft mijn beginperiode hier. Mijn man was voor mijn gevoel ook altijd heel druk bezig met de toekomst en voor mijn gevoel ging dat ten koste van het heden. Ik denk dat op een of andere manier dit heel ver af ligt van onze Nederlandse instelling, of dat in Nederland de zekerheden voor de toekomst mmer voor de hand liggend zijn. Dit kwam tot uiting in investeren in woonruimte, vrijetijdsbesteding etc. Uiteindelijk hebben we de gulden midden weg gevonden maar we hebben allebei water bij de wijn moeten doen.

Gisteren kreeg ik het idee dat je alzeker wist dat het over is tussen jou en je vriend maar vandaag lijk je weer meer te twijfelen.

Heel veel sterkte Kym, met het nemen van de juiste beslissing in deze moeilijke situatie.

Hoi Flamenco,

Dank je wel voor je reactie. Raar idee wel dat er dus meelezers blijken te zijn.. Ik heb geen idee welk besluit ik kan/moet/wil maken. Zoals ik eerder al zei, beetje leeg in mijn hoofd vandaag. Misschien hoort dat erbij? Ik voel me ook zwak, doordat ik nu weer twijfel enzo.

Hoe hebben jullie die middenweg gevonden uiteindelijk dan? En ben je blij met jullie besluit toentertijd?

Beste allemaal, in het begin een paar keer mee geschreven.

Ook ik wil nog een voorbeeld geven van "de shit", waar Sahara desert het over heeft.

Rond de Nederlandse,Christelijk feestdagen, voel ik me zo shit, ik heb eeb hekel aan iedereen, kan elk moment in huilen uit barsten en mis mijn familie verschrikkelijk. En dit jaar heb ik dat gevoel ook op mijn verjaardag (vandaag). Het nare gevoel begon twee dagen terug op te komen, vandaag heeft het zijn hoogte punt bereikt en ik weet dat het morgen minder zal worden. Met deze dagen kan mijn man niks goed doen. Ik heb ook een hekel aan mezelf omdat ik me zo voel, maar heb vooral een hekel aan iedereen hier in dit land.

En mijn familie belt en vraagt of ik een gezellige dag heb? En ik schaam me te erg om te vertellen hoe ik me voel. Maar ik heb ook echt niks leuks te vertellen over deze dag, dus vaag ik maar snel hoe het met hun is.

Zijn er meer outsiders die dit herkennen?

Flamenco: Gefeliciteerd!







Meid, dat gevoel is ook kut. Ik had hetzelfde tijdens mijn laatste verjaardag, heb me zelden zo depri gevoeld die dag. Misschien is een verjaardag zo'n dag dat je beseft hoe ver weg je bent, wat je hebt achtergelaten, wie je mist. Zo'n onthand gevoel.

Maar je man? Doen jullie niets leuks samen vandaag? Wat voer jij uit de hele dag?

------

@Kym, ik weet niet waar je uit NL komt...maar als de nood aan de man komt ken ik wel lieve mensen waar je een tijdje verblijven kan.

Just let me know



En die zijn echt lief!

Zo zie je maar Maj, we herkennen een bepaald gevoel allemaal wel denk ik, als outsiders zijnde. Maar er zijn toch wel grenzen? Op welk moment moet je een bepaald gevoel niet meer voor lief nemen? Dat is de lastige vraag..



Heidel, heel erg lief van je, dank je wel, maar indien er echt nood is hoop ik toch ook wel bij bekenden terecht te kunnen..

Bedankt voor de warme woorden, Kym, bedankt voor de echte Nederlandse taart. Het doet me goed dat er herkenning is van jullie kant.

Mijn man doet echt z'n best maar hij begrijpt mijn gevoel niet, begrijpt niet wat ik mis en wat hij er aan kan doen. Soms begrijp ik mezelf ook niet. Ik geef hem ook echt niet de schuld maar soms is hij wel het slachtoffer van mijn slechte humeur.

Het rare is, dat in plaats van me hier meer thuis voelen, voel ik me soms minder thuis dan de eerste jaren.

MajMaj, echt heerlijk om daar naar uit te kijken, en als het zover is, geniet je natuurlijk helemaal.

Kym, die middenweg hebben we gevonden door samen te kijken waarin we elkaar tegemoet kunnen komen en waarin echt niet. Mijn man heeft heel erg zijn best gedaan om meer te investeren in en te genieten van wat er vandaag gebeurd. Hele banale dingen zoals een nieuw bankstel kopen of het oude bankstel van zijn ouders over nemen. Voor mij was het wel belangrijk om bepaalde dingen te kopen of te doen om voor ons een huis te creeen waarin we ons thuis voelen, ook als dat in hield dat er minder gespaard kon worden voor 'het droomhuis" van over 10 jaar.

En zo heb ik meer voorbeelden, bv mbt vrijetijds besteding, vrienden en familie.

Het probleem bij mij was/is dat ik niet altijd weet te verwoorden wat me dwars zit, soms ben ik me er in het begin niet goed bewust van. We hebben in het begin best vaak meningsverschillen gehad.

Moeilijke vraag, of ik blij ben met het besluit dat ik toen heb genomen. Meestal wel, maar op een dag als vandaag of rond de feestdagen, dan weet ik het allemaal niet meer zo zeker.

Ja, vooral het je thuis voelen en hier ook moeite voor willen doen, dat herken ik. Ik probeer het huis een beetje leuk aan te kleden, heb zelfs dingen uit NL meegenomen..maar helaas ligt het meeste nog in de kast. Hij geeft er niks om en snapt ook niet dat het belangrijk voor mij is, zulke kleine dingen. Jammer is dat.



Ik vind het toch ook wel heel naar om te lezen hoe jij worstelt hoor Flamenco, ook omdat ik heel goed begrijp wat je bedoelt en hoe je je voelt. En goh, je bent al vijftien jaar daar, je zou toch hopen dat je op den duur wel een beetje je draai zou vinden, maar zo zie je maar..



Ik ben vanavond naar een paar vrienden gegaan, film gekeken. Wilde eerst niet gaan, want mijn hoofd stond er echt niet naar, maar de afleiding leek me toch even goed. Eenmaal weer hier weet ik het allemaal weer niet. Ik ben echt zo emotioneel, jank om elke scheet. Bah.

Morgen weer een dag.

Slaap lekker lieve mensen.

Dankjewel VG.En van harte met je nichtje!



Zit het er nu al op voor je......de tijd vliegt.....Ik hoop dat je genoten hebt in NL.

@vivagirl, gefeliciteerd tante!! Een meisje..het duurde wel lang.Ja, dat gevoel had ik ook.

En in 3 dagen al terug naar London? Time flies when you're having fun.

Ook zulk ongezellig weer bij jullie?



@Kym, zou het misschien helpen als hij zijn vrienden eruit bonjourt. Zodat jullie echt met zijn tweeen kunnen wonen?

Het je kut voelen op bepaalde momenten is zeer zeker herkenbaar. Vooral met verjaardagen en feestdagen idd. In NL vond ik kerst eigenlijk ook niet zo leuk, van die verplichte dagen. Hier is dat eigenlijk niet anders. Maar zulke verplichte dagen met mijn eigen familie is alsnog een stuk leuker dan met mijn schoonfamilie.



Afgelopen kerst heb ik mij bv ontzettend shit en eenzaam gevoeld. Ik was niet alleen, maar in een huis met minstens 20 andere personen. Helaas sprak iedereen een dialect en niemand het normale Italiaans. Dus als ik 20% heb verstaan van wat er gezegd werd is het veel. Verder werden er na het eten kaartspelletjes gespeeld, met Siciliaanse kaarten (dat lijken wel tarotkaarten). Ik snapte er niets van en kon dus ook niet deelnemen aan dit geheel. Zo'n naar gevoel! Op dat soort momenten mis ik inderdaad mijn familie in NL. En mijn vriend snapt dat niet altijd.



Dat komt vaker voor denk ik bij multiculturele relaties. Ook al zijn op het eerste oog de culturele verschillen minimaal, verschil is er altijd. Het niet zoveel belang hechten van een huis gezellig inrichten, het echte thuis gevoel, dat herken ik. Voor mij is het heel belangrijk dat mijn huis gezellig is, dat het echt mijn thuis is, en mijn vriend snapt dat niet altijd even goed. Belangrijk is, is dat je je eigen gevoel uitspreekt en dat beide partners water bij de wijn doen.

VG, ik had je al gefeliciteerd, maar alsnog dan: gefeliciteerd! Eindelijk tante, wat zul je trots zijn!



Heidel, die twee hier in huis kunnen er niet uit. Een is zelfs een familielied. Stom he. Maar ja, ik heb daar al lang geleden om gevraagd, om samen ergens te gaan wonen, gewoon omdat dat toch wat meer privacy oplevert. Maar helaas, mijn wensen worden nu eenmaal niet heel serieus genomen vrees ik.

Kym is het geen mogelijkheid voor je om iets kleins zelf te huren? Voor jou alleen, zodat je een rustige thuis basis hebt voor jezelf en vanuit daar kan kijken of je bij je vriend wil blijven of niet. Zomaar een idee, ik weet niet natuurlijk wat er voor jou mogelijk is.

Was het maar zo Italiagirl, dat wordt heel lastig, want alles is hier erg duur. We hebben wel een appartementje dat leegstaat, maar daar moeten we dan echt nog alles aan doen. Ik heb het overwogen daar in te trekken, precies om de redenen die jij ook noemt, maar het is gewoon naast het app. waar we nu wonen. Zou dat zinvol zijn denk je?

Ja, absoluut...een plek voor jezelf geeft rust en ruimte, vooral in je hoofd. Dat jullie daar niet allang ingetrokken zijn; want die twee mannen die constant in jullie privésfeer zitten, dat kan niet anders dan een hoop stress en irritaties veroorzaken.Daar zouden wel meer goede relaties aan bezwijken, aan zulke leefomstandigheden.



En je schrijft een paar posts hierboven dat 'jouw wensen nu eenmaal niet heel serieus genomen worden'. Nou, dat denk ik van wel, want anders ben je weg naar Nederland, toch? Tijd om een ultimatum/ eisenpakket op tafel te gooien. Zo van (ik weet natuurlijk niet precies wat jouw wensen zijn): 'Ik wil alleen met jou wonen, zonder die mannen. Ik wil elke vrijdag en zaterdagavond uit en samen leuke dingen doen. En ik wil een paard en twee puppies. Anders ben ik voorgoed weg'. Denk dat dat in vijf minuten geregeld is, hoor...want het lijkt me een aardige, redelijke vent, zoals jij hem beschrijft.



Denk eigenlijk dat hij gewoon vrienden mist en een hobby. Elke man heeft dat nodig, zelfs die van mij heeft zijn computer, zijn motor en zijn maten, waarmee hij bier gaat drinken. En zijn beste vriend uit Nederland, waar hij elke dag constant mee zit te chatten tijdens het werk, en die trouw elk jaar in februari bij ons op bezoek komt. Denk dat iedereen dat nodig heeft en dat jouw vriend dat erg mist. Maar dat heeft niets met jou te maken.

Dat is ook zo SD, mijn vriend is de beroerdste niet. Hij is heel erg lief en zorgzaam, maar wat ik nu zie gebeuren is dat hij het ook allemaal niet meer kan behappen, geen plezier heeft in de dingen die hij doet e.d. En dat heeft een erg negatief effect op ons samenzijn.

Hij wilde dat app. niet in, want het zou weer extra geld kosten en het was erg druk met de zaak. Inmiddels hoor ik net dat hij het app. verhuurt heeft aan een ander, biedt ook geen mogelijkheid meer dus.

Het samenleven met die andere twee is intensief voor mij, ook al zijn het echt hele aardige mannen, ik merk gewoon dat ik mijn (onze) eigen ruimte nodig heb. Ik heb echt ontdekt dat ik daar ontzettende behoefte aan heb.



En tja, al die 'eisen', is dat reeel? Houd ik mezelf en ons dan niet voor de gek als ik het allemaal moet hebben van externe factoren? Het voorstel van een vaste avond iets samen doen heb ik een tijd terug al gedaan, is niets mee gebeurd. Als het er op aankomt, dan is hij weer te moe of heeft hij er gewoonweg geen zin in. Elke keer weer een steek in mijn hart, weer geen quality time.

Natuurlijk mist hij een hoop, maar ik vind ook dat hij niet investeert in iets hier, behalve zijn bedrijf. Sociale contacten vindt hij niet belangrijk hier (ik wel, want het helpt 'overleven'). Hij is tevreden met het op de bank zitten met een filmpje op en zo vullen de avonden zich, al wekenlang. En ik, ik ga dus maar steeds alleen op pad.



Ik voel me boos, kan niet meer aardig doen en zit weer al de hele dag elders met mijn laptopje. Forummen (fijn te communiceren met anderen over dit probleem!) en vacatures bekijken. En gewoon rust aan m'n kop. Hij doet elke ochtend weer alsof er niets aan de hand is. Maakt dan stomme grapjes, die er bij dan echt even niet ingaan.



Dank je trouwens SD, dat je zo meeleeft. Dat waardeer ik enorm!

Kym ik denk ook dat dat zinvol zou zijn. Een eigen plek en bovenal rust heb je gewoon nodig.



Zelf heb ik vorig jaar 5 maanden lang bij mijn schoonouders in moeten wonen. Noodgedwongen, aangezien ik geen baan had en mijn spaargeld zo goed als op was. Heel lief van mijn schoonouders, maar wat ben ik door een hel gegaan. Had totaal geen vrijheid, en dat terwijl ik al vanaf mijn 18de op mijzelf woon. Bij mij uitte dat gebrek aan vrijheid zich ook in dat ik me niet gelukkig voelde en ergens weer verlangde naar terug naar NL te gaan. Maar nu ik sinds begin dit jaar mijn eigen plekje heb en daar zo goed als samenwoon met mijn vriend, voel ik mij weer helemaal top.



Ook hier is alles heel duur en 80% van mijn loon gaat op aan huur, gas, licht en eten. Maar het is het meer dan waard. De eerste maanden had ik niet eens een bank in mijn huisje, maar langzamerhand krijg en koop ik steeds meer spulletjes. Hier in Italie zegt men pian, piano si fa tutto. Dat komt neer op "op de lange termijn is alles mogelijk"



Ook al is het nu op dit moment wellicht nog niet mogelijk voor jou/jullie om je eigen plekje te hebben, maar zoals SD al zei, stel dan termijnen. Dan heb je tenminste iets om naar toe te leven, dat houdt jou positief!!!! Maar echt een eigen plekje is gewoon één van de basisbehoeften van een mens!



Sterkte!

Ik ga hem een (laatste?) voorstel doen om beide een lijst te maken met onze wensen mbt onze relatie en de verdere omstandigheden om dit vervolgens samen door te nemen vanavond. Dat is toch reeel?

Ja, dat is heel goed en ook hard nodig. Hoewel het best moeilijk kan zijn om alles te benoemen, is dat wel essentieel binnen een relatie. Jouw behoefte aan quality time samen, dat moet hij toch kunnen begrijpen? Iedereen heeft dat hard nodig hoor! Hij zal toch wel kunnen instemmen met bijvoorbeeld elke vrijdag en zaterdagavond bijvoorbeeld, dan hoeft hij toch niet te werken?



Er schoot me ook nog een mogelijk cultuurverschil te binnen: waarschijnlijk werkt hij kei en keihard, om juist voor jullie samen een paradijselijke toekomst op te bouwen. Maar omdat jij toch Nederlandse normen en waarden hebt, kun je die motivatie misschien niet helemaal op waarde schatten? Dat is op veel plekken op de wereld, vooral in ontwikkelingslanden, wel de moraal: nu een grote inspanning en opoffering leveren, om zo aan een gedroomde toekomst te werken. In de weerbarstige praktijk levert dat dan wel stress en chagrijn op, want iedereen is ook maar een mens en kan zich chronisch overbelast gaan voelen. In Nederland ging het er vroeger trouwens precies zo aan toe, tijdens de wederopbouw na de oorlog tot halverwege de jaren '60, want toen was Nederland ook een ontwikkelingsland.



Ow, en ik zo vooral ook wel zeggen dat je dieren om je heen zo mist, al lijkt dat misschien een kleinigheidje, dat is het niet. Voor mijzelf zou een wereld zonder dieren totaal onleefbaar zijn. Je steekt gewoon veel beter in je vel door dagelijks contact met dieren, dat is ook wetenschappelijk aangetoond. Denk dat hij daar alle begrip voor heeft, want hij zei toch al eerder dat hij het OK vond om die hondjes in huis te nemen? En misschien vind hij paarden ook wel leuk, het zal toch in ieder geval heel romantisch zijn om samen met jou buitenritten te maken? Heeft hij meteen een nieuwe hobby/ ontspanning en voor die paardjes is het ook fijner om met zijn tweetjes te zijn.



Heel veel succes met je gesprek met hem, ik leef met je mee en de andere Outsiders ook, denk ik.



Hoe gaat het eigenlijk op het werkfront, met je baan bij het magazine en de laatste sollicitatieronde?

Ja, hij is een harde werker, hij weet wat hij wil en dat is veel geld verdienen voor een 'makkelijkere toekomst'. Hij komt hier overigens zelf ook niet vandaag he, maar daar waar hij vandaan komt is het heel normaal je wat jaren op te offeren om vervolgens met je zak geld een leuk leven te kunnen leiden.

En inderdaad, mijn mentaliteit is heel anders. Geld is niet zo belangrijk voor mij als voor hem. Ik heb altijd een prima leven kunnen leiden met mijn kleine 2000 euro aan maandelijks salaris in NL. Natuurlijk valt er altijd wat te wensen, maar dat maakt het misschien juist leuk?



Ik ben nu bezig met die brief schrijven. Een A4-tje met:

1. hoe ik me voel

2. wat ik mis

3. wat ik wil



Ik hoop dat hij hetzelfde doet, ik heb het hem gevraagd.

De dieren neem ik zeker mee in mijn verhaal, een heel belangrijk punt. Ik mis het vreselijk, vooral de paarden.



Ik fotografeer nog steeds trouwens. Welke sollicitatieronde bedoel je precies?