Relaties
alle pijlers
behoorlijk wanhopig
zondag 3 oktober 2010 om 11:06
Beste allemaal, ik lees wel een tijdje mee, maar heb me nu zojuist aangemeld. Ik ben wanhopig;
Even een voorstelrondje: ben jonge vrouw van 32, heb 2 kinderen van 8 en 5 jaar en een echtgenoot. Zijn ongeveer 13 jaar samen.
Sinds een jaar is mijn man zich vervelend gaan gedragen tov mij. Ik doe te weinig in huis en met de kids (ik ben hoofdkostwinnaar). Vaak ook jaloerse uitlatingen. We zijn in relatietherapie geweest; eerlijk gezegd niets mee opgeschoten. Hij wil niets weten van een time out iod. Terwijl hij mij continue onder druk zet over de toekomst van onze relatie. Daarnaast is hij behoorlijk agressief in zijn woorden (incl. doodsbedreigingen) en heeft hij mij 2x fysiek pijn gedaan.
Hij loopt ook bij een psychiater over zijn dwangmatige gedrag naar mij toe. Dit helpt allemaal niet zo veel. Hij wil dat wij er samen onze schouders onder zetten, dan komt het vast weer goed. Ik ben echter van mening dat er zoveel gebeurt is, dat het niet meer goed komt. Echter, die boodschap kan en wil hij niet accepteren.
Wat moet ik? Zeggen dat het definitief over is? Geen idee wat hij dan in zijn wanhoop zal doen.....Hoe pak ik dit aan, zodat we in de toekomst in ieder geval on speaking terms blijven, met name voor de kinderen.
Even een voorstelrondje: ben jonge vrouw van 32, heb 2 kinderen van 8 en 5 jaar en een echtgenoot. Zijn ongeveer 13 jaar samen.
Sinds een jaar is mijn man zich vervelend gaan gedragen tov mij. Ik doe te weinig in huis en met de kids (ik ben hoofdkostwinnaar). Vaak ook jaloerse uitlatingen. We zijn in relatietherapie geweest; eerlijk gezegd niets mee opgeschoten. Hij wil niets weten van een time out iod. Terwijl hij mij continue onder druk zet over de toekomst van onze relatie. Daarnaast is hij behoorlijk agressief in zijn woorden (incl. doodsbedreigingen) en heeft hij mij 2x fysiek pijn gedaan.
Hij loopt ook bij een psychiater over zijn dwangmatige gedrag naar mij toe. Dit helpt allemaal niet zo veel. Hij wil dat wij er samen onze schouders onder zetten, dan komt het vast weer goed. Ik ben echter van mening dat er zoveel gebeurt is, dat het niet meer goed komt. Echter, die boodschap kan en wil hij niet accepteren.
Wat moet ik? Zeggen dat het definitief over is? Geen idee wat hij dan in zijn wanhoop zal doen.....Hoe pak ik dit aan, zodat we in de toekomst in ieder geval on speaking terms blijven, met name voor de kinderen.
zondag 3 oktober 2010 om 11:12
zondag 3 oktober 2010 om 11:15
Ik zou als ik jou was, als je het niet meer ziet zitten, alvast je inschrijven voor een eigen woning en dergelijke. En dingen regelen. En dan hem later inlichten als het zover is.
En wat zegt die psychiater er van? Kan je ook een keer mee om te vertellen welke bedreigingen hij uit? Ik vind het nogal wat.
Wat als hij een keer te ver gaat en je fysiek mishandelt met alle gevolgen van dien?
Ik was geen dag langer bij zo'n man gebleven.
Hij probeert je onder controle te houden denk ik.
In mijn ogen is dit wegwezen. En als hij onvoorspelbaar is zou ik hem pas inlichten als ik daadwerkelijk weg was.
Of het in een gesprek met de psychiater erbij doen. Iets zegt mij dat hij er niet goed op gaat reageren.
Daar hij je nu al onder controle wil houden. Hij voelt zich duidelijk minderwaardig maar daar kan jij niks aan doen!
Sterkte!
En wat zegt die psychiater er van? Kan je ook een keer mee om te vertellen welke bedreigingen hij uit? Ik vind het nogal wat.
Wat als hij een keer te ver gaat en je fysiek mishandelt met alle gevolgen van dien?
Ik was geen dag langer bij zo'n man gebleven.
Hij probeert je onder controle te houden denk ik.
In mijn ogen is dit wegwezen. En als hij onvoorspelbaar is zou ik hem pas inlichten als ik daadwerkelijk weg was.
Of het in een gesprek met de psychiater erbij doen. Iets zegt mij dat hij er niet goed op gaat reageren.
Daar hij je nu al onder controle wil houden. Hij voelt zich duidelijk minderwaardig maar daar kan jij niks aan doen!
Sterkte!
zondag 3 oktober 2010 om 11:19
zondag 3 oktober 2010 om 11:19
Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn daden en acties als jij besluit de relatie te beëindigen. Dat zou pure machtsmisbruik, chantage en manipulatie inhouden.
Wel kun je praktisch ervoor zorgen dat die daden en acties jullie niet raken. Schakel instanties in.
Ik raad je aan om ook zelf hulp en ondersteuning hierbij te zoeken: het leven in zo'n relatie is erg ondermijnend, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Overigens ook genoeg ervaringsdeskundigen hier die je kunnen vertellen dat je dit niet alleen moet willen handelen.
Wel kun je praktisch ervoor zorgen dat die daden en acties jullie niet raken. Schakel instanties in.
Ik raad je aan om ook zelf hulp en ondersteuning hierbij te zoeken: het leven in zo'n relatie is erg ondermijnend, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Overigens ook genoeg ervaringsdeskundigen hier die je kunnen vertellen dat je dit niet alleen moet willen handelen.
zondag 3 oktober 2010 om 11:20
quote:miss_sparkle schreef op 03 oktober 2010 @ 11:15:
Ik zou als ik jou was, als je het niet meer ziet zitten, alvast je inschrijven voor een eigen woning en dergelijke. En dingen regelen. En dan hem later inlichten als het zover is.
Het kan jaren en jaren duren voor ze voor een woning in aanmerking komt.
Ik zou als ik jou was, als je het niet meer ziet zitten, alvast je inschrijven voor een eigen woning en dergelijke. En dingen regelen. En dan hem later inlichten als het zover is.
Het kan jaren en jaren duren voor ze voor een woning in aanmerking komt.
zondag 3 oktober 2010 om 11:45
Ik heb ook een keer een gesprek gehad met zijn psychiater, daar was hij overigens ook bij. Ik ben van plan morgen zijn psychiater te bellen om een vertrouwelijk overleg te voeren met hem. Ik denk namelijk dat hij de situatie onderschat.
Daarnaast adviseerde iemand mij aangifte te doen....ook daar denk ik over na.
Wat fijn trouwens, al jullie snelle reacties. Bedankt daarvoor.
Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat ik ooit in zo'n situatie terecht zou komen, had ik het natuurlijk niet geloofd. Ik sta normaal gesproken behoorlijk sterk in mijn schoenen met een eigen mening en ben onafhankelijk en zelfstandig. Helaas ken ik mezelf de laatste maanden niet meer terug.....Daar moet verandering in komen. Ik mis mezelf behoorlijk.
Daarnaast adviseerde iemand mij aangifte te doen....ook daar denk ik over na.
Wat fijn trouwens, al jullie snelle reacties. Bedankt daarvoor.
Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat ik ooit in zo'n situatie terecht zou komen, had ik het natuurlijk niet geloofd. Ik sta normaal gesproken behoorlijk sterk in mijn schoenen met een eigen mening en ben onafhankelijk en zelfstandig. Helaas ken ik mezelf de laatste maanden niet meer terug.....Daar moet verandering in komen. Ik mis mezelf behoorlijk.
zondag 3 oktober 2010 om 11:50
quote:nikkiname schreef op 03 oktober 2010 @ 11:45:
Ik heb ook een keer een gesprek gehad met zijn psychiater, daar was hij overigens ook bij. Ik ben van plan morgen zijn psychiater te bellen om een vertrouwelijk overleg te voeren met hem. Ik denk namelijk dat hij de situatie onderschat.
Daarnaast adviseerde iemand mij aangifte te doen....ook daar denk ik over na.
Wat fijn trouwens, al jullie snelle reacties. Bedankt daarvoor.
Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat ik ooit in zo'n situatie terecht zou komen, had ik het natuurlijk niet geloofd. Ik sta normaal gesproken behoorlijk sterk in mijn schoenen met een eigen mening en ben onafhankelijk en zelfstandig. Helaas ken ik mezelf de laatste maanden niet meer terug.....Daar moet verandering in komen. Ik mis mezelf behoorlijk.
Maar dat is het ook hè, je wordt dagelijks naar beneden gehaald en een deel van jou gaat daar nog in geloven ook. Moet je maar niet meer doen, hoe moeilijk ook.
Een tip is om vooral terug te blijven kijken en hem te leren zien zoals hij nu werkelijk is.
Kijk maar naar mijn motto, misschien sterkt je dat. )
Ik heb ook een keer een gesprek gehad met zijn psychiater, daar was hij overigens ook bij. Ik ben van plan morgen zijn psychiater te bellen om een vertrouwelijk overleg te voeren met hem. Ik denk namelijk dat hij de situatie onderschat.
Daarnaast adviseerde iemand mij aangifte te doen....ook daar denk ik over na.
Wat fijn trouwens, al jullie snelle reacties. Bedankt daarvoor.
Als je mij 5 jaar geleden had gezegd dat ik ooit in zo'n situatie terecht zou komen, had ik het natuurlijk niet geloofd. Ik sta normaal gesproken behoorlijk sterk in mijn schoenen met een eigen mening en ben onafhankelijk en zelfstandig. Helaas ken ik mezelf de laatste maanden niet meer terug.....Daar moet verandering in komen. Ik mis mezelf behoorlijk.
Maar dat is het ook hè, je wordt dagelijks naar beneden gehaald en een deel van jou gaat daar nog in geloven ook. Moet je maar niet meer doen, hoe moeilijk ook.
Een tip is om vooral terug te blijven kijken en hem te leren zien zoals hij nu werkelijk is.
Kijk maar naar mijn motto, misschien sterkt je dat. )
zondag 3 oktober 2010 om 11:56
Blijf van me lijf huis
Huisje op een bungalowpark
In elk geval zou ik wegwezen daar,met je kids..
Hij kan dan wel een prima vader zijn,maar klinkt als een typisch gevalletje:ik de kids niet,dan jij ook niet...met alle gevolgen van dien,die we dagelijks in de krant lezen(familiedrama)
Emotionele mishandeling is ook mishandeling,en vind het eerlijk gezegd raar dat je bij zo iemand wil blijven,die je geestelijk en lichamelijk de grond in boort......Als dat liefde is?
Heb in een vergelijkbare relatie gezeten in mijn huwelijk,en voelde me eenzamer in die relatie als alleen met mijn kinderen..
Alleen al het feit dat de stress van op je tenen lopen weg is,maakte me weer mens.....en moeder...
Huisje op een bungalowpark
In elk geval zou ik wegwezen daar,met je kids..
Hij kan dan wel een prima vader zijn,maar klinkt als een typisch gevalletje:ik de kids niet,dan jij ook niet...met alle gevolgen van dien,die we dagelijks in de krant lezen(familiedrama)
Emotionele mishandeling is ook mishandeling,en vind het eerlijk gezegd raar dat je bij zo iemand wil blijven,die je geestelijk en lichamelijk de grond in boort......Als dat liefde is?
Heb in een vergelijkbare relatie gezeten in mijn huwelijk,en voelde me eenzamer in die relatie als alleen met mijn kinderen..
Alleen al het feit dat de stress van op je tenen lopen weg is,maakte me weer mens.....en moeder...
zondag 3 oktober 2010 om 12:27
zondag 3 oktober 2010 om 12:40
Neem mensen in vertrouwen. Je ouders, zussen, vriendinnen, de huisarts...
Ik zou zeker aangifte doen. Als het dan tot een scheiding komt en tot een 'voogdij'kwestie is er in ieder geval een dossier.
Over een woning: als jij hoofdkostwinner bent, kun jij mogelijk in het huis blijven. Als je dat niet wil, om wat voor reden dan ook, kom jij waarschijnlijk in aanmerking voor een urgentieverklaring bij de gemeente voor een huurwoning. Ook daarvoor is het verstandig om aangifte te doen.
Verder geloof ik niet dat een man die jou fysiek en emotioneel mishandelt een goede vader kan zijn. Alleen al het voorbeeld dat hij jullie kinderen geeft... Ook al doet hij je kinderen niets aan, vergis je niet in wat je kinderen er (zeker op die leeftijd!) van meekrijgen en wat het met ze doet.
Sterkte, zorg goed voor jezelf en kinderen.
Ik zou zeker aangifte doen. Als het dan tot een scheiding komt en tot een 'voogdij'kwestie is er in ieder geval een dossier.
Over een woning: als jij hoofdkostwinner bent, kun jij mogelijk in het huis blijven. Als je dat niet wil, om wat voor reden dan ook, kom jij waarschijnlijk in aanmerking voor een urgentieverklaring bij de gemeente voor een huurwoning. Ook daarvoor is het verstandig om aangifte te doen.
Verder geloof ik niet dat een man die jou fysiek en emotioneel mishandelt een goede vader kan zijn. Alleen al het voorbeeld dat hij jullie kinderen geeft... Ook al doet hij je kinderen niets aan, vergis je niet in wat je kinderen er (zeker op die leeftijd!) van meekrijgen en wat het met ze doet.
Sterkte, zorg goed voor jezelf en kinderen.
zondag 3 oktober 2010 om 12:57
[quote]flowerbloem schreef op 03 oktober 2010 @ 12:40:
Neem mensen in vertrouwen. Je ouders, zussen, vriendinnen, de huisarts...
Ik zou zeker aangifte doen. Als het dan tot een scheiding komt en tot een 'voogdij'kwestie is er in ieder geval een dossier.
Zolang hij geen directe bedreiging is voor de kinderen,zal een rechter hem het gezag nooit ontnemen, voogdij is iets anders. Hij heeft in de toekomst zoals het hoort, gewoon recht op omgang.
To: Als je hebt besloten dat je niet bij deze man wil blijven, ga dan snel op zoek naar een eigen ruimte. Benut alle opties die je hebt en licht hem pas in als je de sleutel hebt. Dan kan je ook niet meer twijfelen over weg gaan of blijven. En eens met Cateautje, Oprah zei het ook als iemand je laat zien wij hij/zij is, geloof het dan! Heel veel sterkte
Neem mensen in vertrouwen. Je ouders, zussen, vriendinnen, de huisarts...
Ik zou zeker aangifte doen. Als het dan tot een scheiding komt en tot een 'voogdij'kwestie is er in ieder geval een dossier.
Zolang hij geen directe bedreiging is voor de kinderen,zal een rechter hem het gezag nooit ontnemen, voogdij is iets anders. Hij heeft in de toekomst zoals het hoort, gewoon recht op omgang.
To: Als je hebt besloten dat je niet bij deze man wil blijven, ga dan snel op zoek naar een eigen ruimte. Benut alle opties die je hebt en licht hem pas in als je de sleutel hebt. Dan kan je ook niet meer twijfelen over weg gaan of blijven. En eens met Cateautje, Oprah zei het ook als iemand je laat zien wij hij/zij is, geloof het dan! Heel veel sterkte
zondag 3 oktober 2010 om 13:05
Daffyduck, ik wil ook niet bij hem blijven. Het is alleen de psychologische mishandeling en de bedreigingen aan mijn adres die het weggaan ingewikkeld maken.
Ik ben van nature iemand die graag de controle heeft; ik heb geen enkele controle over zijn gedrag en gedachten, dat maakt me bang.
Ondervinding, ik heb daar ook zo over nagedacht en denk dat het een goed alternatief is, iig tijdelijk, om iets te zoeken en pas te vertellen als ik de sleutel heb....
Overigens zijn veel 'experts' voorstander van samen iets huren en dat delen zodat de kinderen in huis blijven.....zou op zich kunnen, alleen is het in deze situatie denk ik niet meer verstandig.
Ik zal dit met de psychiater bespreken.
Bedankt voor jullie goede adviezen. Het is goed om te zien hoe anderen deze situatie zien.
Ik ben van nature iemand die graag de controle heeft; ik heb geen enkele controle over zijn gedrag en gedachten, dat maakt me bang.
Ondervinding, ik heb daar ook zo over nagedacht en denk dat het een goed alternatief is, iig tijdelijk, om iets te zoeken en pas te vertellen als ik de sleutel heb....
Overigens zijn veel 'experts' voorstander van samen iets huren en dat delen zodat de kinderen in huis blijven.....zou op zich kunnen, alleen is het in deze situatie denk ik niet meer verstandig.
Ik zal dit met de psychiater bespreken.
Bedankt voor jullie goede adviezen. Het is goed om te zien hoe anderen deze situatie zien.
zondag 3 oktober 2010 om 13:24
quote:nikkiname schreef op 03 oktober 2010 @ 13:05:
Ik ben van nature iemand die graag de controle heeft; ik heb geen enkele controle over zijn gedrag en gedachten, dat maakt me bang.
Ik denk dat je daar een beetje de plank misslaat. Je bent gaandeweg de controle kwijt geraakt over je eigen gedrag en gedachten omdat je deze helemaal afhankelijk en ondergeschikt hebt gemaakt aan die van hem. Als hij dreigt dan moet/ga/zal ik, als hij agressief wordt dan moet/ga/zal ik, kortom als hij dan.
Die controle kun je hervinden door jezelf te hervinden. Wat wil jij, hoe zie jij jouw leven, je toekomst. Wat ben jij waard, wat vind jij fijn. Dan kun je namelijk weer zeggen "ik ga dat doen, en als hij dat niet wil kan hij de boom in/kunnen we zoeken naar een compromis/zal hij met een heel goed verhaal moeten komen waarom/etc.".
Dan wordt het ook weer erg eenvoudig om agressie af te wijzen en te veroordelen. Dat is nu misschien lastig te geloven, maar als je weer in je eigen kracht staat zul je zien dat het gewoon belachelijk en onacceptabel het is van hem.
Als je langzaam maar zeker tot aan dit punt gekomen bent is het heel erg moeilijk om dat tij nog in je eentje te keren. Dus herneem de controle met als eerste stap iemand te vinden die je daarbij de weg wijst en helpt die te bewandelen. Je huisarts kan je daar zó naar doorverwijzen.
Ik ben van nature iemand die graag de controle heeft; ik heb geen enkele controle over zijn gedrag en gedachten, dat maakt me bang.
Ik denk dat je daar een beetje de plank misslaat. Je bent gaandeweg de controle kwijt geraakt over je eigen gedrag en gedachten omdat je deze helemaal afhankelijk en ondergeschikt hebt gemaakt aan die van hem. Als hij dreigt dan moet/ga/zal ik, als hij agressief wordt dan moet/ga/zal ik, kortom als hij dan.
Die controle kun je hervinden door jezelf te hervinden. Wat wil jij, hoe zie jij jouw leven, je toekomst. Wat ben jij waard, wat vind jij fijn. Dan kun je namelijk weer zeggen "ik ga dat doen, en als hij dat niet wil kan hij de boom in/kunnen we zoeken naar een compromis/zal hij met een heel goed verhaal moeten komen waarom/etc.".
Dan wordt het ook weer erg eenvoudig om agressie af te wijzen en te veroordelen. Dat is nu misschien lastig te geloven, maar als je weer in je eigen kracht staat zul je zien dat het gewoon belachelijk en onacceptabel het is van hem.
Als je langzaam maar zeker tot aan dit punt gekomen bent is het heel erg moeilijk om dat tij nog in je eentje te keren. Dus herneem de controle met als eerste stap iemand te vinden die je daarbij de weg wijst en helpt die te bewandelen. Je huisarts kan je daar zó naar doorverwijzen.
zondag 3 oktober 2010 om 13:30
Beste Nikki,
Ik ben een kind geweest in precies dezelfde situatie als waarin jij zit. Mijn moeder koos ervoor om wel bij vader te blijven, voor ons, voor de kinderen. Wij waren dagelijks getuige van de geestelijke mishandelingen en controledrang van mijn vader naar mijn moeder toe. Ook al vluchtte ik standaard naar mijn kamertje en sloot ik mij af voor wat er werd gezegd tegen haar. Ik hoorde en voelde het wel, tot diep in mijn ziel.
Mijn 1e herinneringen aan dit alles dateren vanaf mijn 7e of 8e jaar.
Om een heel verhaal kort te maken en namens jouw kinderen : ga daar weg ! Zo veilig en zo snel mogelijk.
Ik ben een kind geweest in precies dezelfde situatie als waarin jij zit. Mijn moeder koos ervoor om wel bij vader te blijven, voor ons, voor de kinderen. Wij waren dagelijks getuige van de geestelijke mishandelingen en controledrang van mijn vader naar mijn moeder toe. Ook al vluchtte ik standaard naar mijn kamertje en sloot ik mij af voor wat er werd gezegd tegen haar. Ik hoorde en voelde het wel, tot diep in mijn ziel.
Mijn 1e herinneringen aan dit alles dateren vanaf mijn 7e of 8e jaar.
Om een heel verhaal kort te maken en namens jouw kinderen : ga daar weg ! Zo veilig en zo snel mogelijk.
zondag 3 oktober 2010 om 13:41
Twinkeling, je stukje raakt me. Je hebt gelijk; zowel in hoe het nu eraan toe gaat, en ook zoals het zou moeten zijn. Dank je wel, ik ga je woorden onthouden en toepassen. Stap voor stap.
Juf_achterbak, mijn partner is in de jaren van onze relatie een dwangmatige vragensteller geweest, heel indringend. Dat heb ik, stom, een beetje weggedrukt door vaak het antwoord te geven dat hij wilde horen. Op een gegeven moment heb ik aangegeven dat ik dat niet meer wilde, dat ik graag op een meer volwassen manier in mijn relatie wil staan. Hek van de dam....gevolg is dit.
Hij is dus niet echt als een blad aan de boom omgeslagen. Gek genoeg ben ik er heel lang mee ingegaan. Op een gegeven moment merkte ik wel de verwijdering tussen ons. Ook of ik zo'n relatie nog wel wilde in de toekomst. Dat de uitkomst hiervan zo vreselijk heftig was, had ik nooit gedacht.
Juf_achterbak, mijn partner is in de jaren van onze relatie een dwangmatige vragensteller geweest, heel indringend. Dat heb ik, stom, een beetje weggedrukt door vaak het antwoord te geven dat hij wilde horen. Op een gegeven moment heb ik aangegeven dat ik dat niet meer wilde, dat ik graag op een meer volwassen manier in mijn relatie wil staan. Hek van de dam....gevolg is dit.
Hij is dus niet echt als een blad aan de boom omgeslagen. Gek genoeg ben ik er heel lang mee ingegaan. Op een gegeven moment merkte ik wel de verwijdering tussen ons. Ook of ik zo'n relatie nog wel wilde in de toekomst. Dat de uitkomst hiervan zo vreselijk heftig was, had ik nooit gedacht.
zondag 3 oktober 2010 om 13:53
quote:nikkiname schreef op 03 oktober 2010 @ 13:41:
Twinkeling, je stukje raakt me. Je hebt gelijk; zowel in hoe het nu eraan toe gaat, en ook zoals het zou moeten zijn. Dank je wel, ik ga je woorden onthouden en toepassen. Stap voor stap.
Juf_achterbak, mijn partner is in de jaren van onze relatie een dwangmatige vragensteller geweest, heel indringend. Dat heb ik, stom, een beetje weggedrukt door vaak het antwoord te geven dat hij wilde horen. Op een gegeven moment heb ik aangegeven dat ik dat niet meer wilde, dat ik graag op een meer volwassen manier in mijn relatie wil staan. Hek van de dam....gevolg is dit.
Hij is dus niet echt als een blad aan de boom omgeslagen. Gek genoeg ben ik er heel lang mee ingegaan. Op een gegeven moment merkte ik wel de verwijdering tussen ons. Ook of ik zo'n relatie nog wel wilde in de toekomst. Dat de uitkomst hiervan zo vreselijk heftig was, had ik nooit gedacht.
Oké dat is duidelijk, wegwezen dus!
Als dit al die tijd al speelt, vrees ik dat er niets meer aan te veranderen valt bij dit heerschap. En ik herken het wel hoor, meegaan in de 'vreemde' eisen van je partner om de lieve vrede te bewaren.
Twinkeling, je stukje raakt me. Je hebt gelijk; zowel in hoe het nu eraan toe gaat, en ook zoals het zou moeten zijn. Dank je wel, ik ga je woorden onthouden en toepassen. Stap voor stap.
Juf_achterbak, mijn partner is in de jaren van onze relatie een dwangmatige vragensteller geweest, heel indringend. Dat heb ik, stom, een beetje weggedrukt door vaak het antwoord te geven dat hij wilde horen. Op een gegeven moment heb ik aangegeven dat ik dat niet meer wilde, dat ik graag op een meer volwassen manier in mijn relatie wil staan. Hek van de dam....gevolg is dit.
Hij is dus niet echt als een blad aan de boom omgeslagen. Gek genoeg ben ik er heel lang mee ingegaan. Op een gegeven moment merkte ik wel de verwijdering tussen ons. Ook of ik zo'n relatie nog wel wilde in de toekomst. Dat de uitkomst hiervan zo vreselijk heftig was, had ik nooit gedacht.
Oké dat is duidelijk, wegwezen dus!
Als dit al die tijd al speelt, vrees ik dat er niets meer aan te veranderen valt bij dit heerschap. En ik herken het wel hoor, meegaan in de 'vreemde' eisen van je partner om de lieve vrede te bewaren.
