behoorlijk wanhopig

Kreeg overigens een mail voor spijt, berouw, etc. hij heeft het licht gezien, wel een beetje laat he. We zullen zien, heb ik allemaal vaker gehoord natuurlijk....



Er valt niets te zien het is een narcist hij zegt dit met als doel zelf er beter van te worden. Spijt betuigen heeft veelal maar een doel : zijn voordeel en is zeer waarschijnlijk niet berust op enige intrinsieke dan wel empathische ervaring.





Dat zit me wel dwars; je moet als slachtoffer van alles regelen, ondergaan en ook nog vluchten. Terwijl de dader op zijn gemakje doorleeft.



Kan ik me voorstellen echter wél de reactie van een partner van. Dit mag en is in mijn ogen geen reden om niet te handelen voor de kinderen en voor jou. Gelukkig lees ik dat je druk doende bent hopelijk lees ik ook snel dat je daar weg bent.

Ik vind de situatie voor de kinderen en jou samen met de politie en alle anderen hier , echt zorgelijk namelijk . Sterkte .

Graag gedaan nikkiname. Ik moet eerlijk zeggen dat me wel een gevoel van irritatie bekruipt als ik je berichten lees.

Ik snap die agent in die zin wel, het is nu eenmaal zo dat jij eerst stappen zal moeten zetten, grenzen zal moeten trekken. Het initiatief moet bij jou vandaan komen. Het zou natuurlijk heerlijk zijn al zou een ander dit voor je kunnen oplossen, maar dat kan nu eenmaal niet. Het is niet rechtvaardig nee, dat jij dan zou moeten vluchten met je kinderen, maar het leven is nu eenmaal wel vaker niet rechtvaardig.

Wat ik persoonlijk veel onrechtvaardiger vind, is dat er niemand is die voor jullie kinderen zorgt. je man heeft schijt aan ze, dat is nu wel duidelijk, maar jij beschermt ze ook niet.

Dat vind ik pas echt onrechtvaardig, ouders die hun kinderen laten barsten.

Het is nu rustig schrijf je, maar je weet natuurlijk zelf ook wel dat dat niet blijvend is, die dreiging is constant voelbaar.

Dus ook en waarschijnlijk nog veel meer voor je kinderen. Bang voor hun vader, waarschijnlijk bezorgd om jouw welzijn, want wie hebben ze dan nog, als jij vermoord wordt?

En bovenal, niemand die ze beschermt. Hoe erg moet dat zijn?

Waarom schakel je de kinderbescherming niet in? Bang dat jouw aandeel dan onder de loep komt? Waarom schakel je niet alle hulpbronnen in die er zijn om je kinderen te beschermen?

Je moet toch op zijn minst inzetten op bezoek onder toezicht lijkt mij. Wat denk je wat die gek gaat doen als jij je aan zijn macht gaat onttreken? Gezellig met de kinderen naar de dierentuin? Ik help het je hopen, maar ik hou echt mijn hart vast.

quote:nikkiname schreef op 23 november 2010 @ 11:42:



Ik waardeer al jullie berichten, ook de kritische berichten. Ik probeer hier van mij af te schrijven en neem jullie goede raad zeker serieus. Ik wil alleen wel voorkomen dat ik me hier ook nog moet verdedigen over hoe ik de dingen probeer te regelen. Vergeet niet dat dit psychisch met mij ook het een en ander doet en dat het vanaf de zijlijn altijd, echt altijd heel anders is, dan als je er midden in zit.Daar heb je helemaal gelijk in.

Ik vind het echt lullig voor je dat je je voelt aangevallen, maar nogmaals; ik vind de hele situatie nog veel lulliger voor je kinderen dan voor jou. Jij kunt keuzes maken en daar naar handelen,zij zijn afhankelijk van hun ouders.

Kinderleed gaat mij altijd erg aan het hart, omdat ze zelf nog niet genoeg stem hebben om verandering in hun situatie te brengen als niemand ze helpt.

Dus niet zozeer om jou te kwetsen, maar wel om voor je kinderen op te komen.

Je wilt het zelf in de hand houden zeg je, maar als ik je posts zo doorlees heb je het allang al niet meer in de hand. Je noemt dingen als dat hij toch in huis is en je vreselijk terroriseert, dat je met hem opgescheept zit etc.

Dat wekt bij mij de indruk dat jij niet in staat bent hem tegen te houden als hij met zijn krankzinnige hoofd besluit jou in jullie huis te komen bedreigen en misschien die dreigingen ook daadwerkelijk uitvoeren.

Je kunt je vader bellen ja, als dat dan nog lukt en dan? Mag hij de klappen opvangen? Of is je man opeens wel voor rede vatbaar als je vader hem tot de orde roept. Dat lijkt mij dan weer sterk want dat had je vader dat allang al gedaan.

Jij denkt alleen maar op korte termijn met een boel hoop erbij dat het dan ook goed gaat. Dat hij idd de kinderen niet van het schoolplein plukt en dat hij het accepteert dat er iemand bij is om toezicht te houden als hij ze bezoekt.

Wat je tot op heden van zijn gedrag hebt beschreven lijkt dat niet echt in de lijn van de verwachtingen te liggen.

En hoe moet dat dan op lange termijn? Als jij echt de scheiding doorzet, datgene wat hij blijkbaar zo verschrikkelijk vind dat hij met alle onredelijkheid die hij in zich heeft vecht om dat tegen te houden. Zou hij dan echt je kinderen niets aan doen, omdat hij alles verloren heeft? Van wat je nu beschrijft zou ik er mijn hand niet voor in het vuur durven steken.

Maar goed, msch valt het allemaal wel mee en heb je je man beroerder afgeschildert dan dat hij is in de stemming van het moment, ik was er natuurlijk niet bij.

In ieder geval, bovenstaande zorg, dat hij geen goede ouder is voor je kinderen en msch in de toekomst al helemaal niet met ze te vertrouwen is, maakt dat ik zeg; schakel de kinderbescherming in, zodat zij ook mee kunnen waken. Bezoek onder toezicht van hen bijvoorbeeld, of msch wel helemaal geen bezoekrecht.

Je zegt wel dat je niet snapt dat er dan weer achteraf gesproken word hoe dit voorkomen had kunnen worden, ik denk dat de sleutel daarvan in jouw handen ligt. Jij moet eerlijk kijken wat je wel en niet kunt en wat je niet kunt, daar hulp bij vragen.

Om niet voorbij te gaan aan jouw gevoel; ik snap dat een jarenlange terreur nou niet bepaald goed is voor je psychisch welzijn, vandaar dat ik je meen te helpen met een blik die niet door psychische terreur is vertroebelt. Je gaat volgens mij namelijk ook dingen die voor ieder ander te bizar voor woorden zijn, aannemen als vaststaande feiten, waar je maar mee moet zien te leven.

Stel je hoe dan ook zakelijk op. Regel het goed voor jou en de kinderen. Die man is vreselijk en dat zul je later pas echt beseffen. Kies en leef voor jezelf en de kinderen hoe moeilijk dat nu ook lijkt. Zorg voor jezelf én je kinderen en het komt goed. Succes!

Ik ben blij voor je dat je je sterker voelt.

Ik vind het ontroerend en ook verdrietig voor je dat je bang bent dat mensen jouw verdriet niet zulen begrijpen of veroordelen.. Natuurlijk ben je verdrietig, wanhopig en bang. Wie is dat niet die gaat scheiden? Dat is toch ook één van de allermoeilijkste dingen die er is? Met zoveel draden verbonden; geschiedenis samen, samen kinderen. Jullie hebben van elkaar gehouden. Ik heb wel eens gelezen dat de scheiding een weerspiegeling is van hoe het huwelijk was. Wie was de gever, wie was de nemer en was er respect voor elkaar. Dat word bij een scheiding dan allemaal uitvergroot. Dus moeilijk huwelijk, is moeilijke scheiding.

Ik geloof echt dat dit voor jou heel, heel moeilijk is.

Ik geloof niet echt dat ik wijze raad voor je heb. Behalve dan dat je niet zo hard voor jezelf moet zijn ten aanzien van je gevoelens. Je voelt wat je voelt en daar is niets mis aan. Jij mag er ook zijn, jouw gevoelens tellen ook. Respecteer in ieder geval jezelf daarin. Ook al doet je man dat niet en voelt het msch vreemd voor jou omdat je altijd gefocussed bent geweest op zijn gevoelens en die van jou ondergeschikt hebt gemaakt.

Het is volgens mij heel goed dat je de weg op bent gegaan om keuzes te maken die goed zijn voor jou én de kinderen.

Het is waardeloos dat ze steeds 1 van jullie moeten missen, maar het is absoluut niet te verantwoorden ze aan te laten zien hoe hun vader hun moeder terroriseert. Dat voorbeeld mag je ze niet voorleven!

Hey nikkinuts, voel je ajb niet schuldig over je gemengde gevoelens! Laat je niet onder druk zetten, neem de tijd die JIJ nodig hebt, ook al wil hij zsm van je weten of r uberhaupt nog een ingangetje is.



Denk dat je een rationele beslissing moet maken en je dubbele gevoelens accepteren, en bedenk maar die Dr Phil kreet 'the best predictor for future behaviour is past behaviour'. Of hij veranderd is heeft ie nog maar te bewijzen en of dat voldoende verandering is wat jou betreft is niet iets wat je zo 1 2 3 kan zeggen.



(stiekem denk ik idd nog steeds 'run Forest run', maar wat je al zei, tis ff wat anders als je er zelf midden in zit)



hoop dat er nog reakties komen van mensen die ervaring hebben met je huidige situatie.

Ook al gedraagt je man zich onmogelijk, niet in de laatste plaats door dat heen en weer gedrag met onwaarschijnlijke beloften, dat neemt niet weg dat je gehecht bent. Je hebt alles gegeven, met het oog op de lange termijn. Zo'n grote investering spoelt niemand met droge ogen door de wc. Je doet dat pas als je echt geen andere uitweg ziet.



Ben je bekend met de termen complementaire relatie, up-down en down-up, symmetrische relatie en de roos van Leary? Het werpt waarschijnlijk licht op hoe jouw relatie zich heeft ontwikkeld en op de onontkoombaarheid dat het nu uit gaat. Jij hebt je ontwikkeld, en hebt nu de moeilijke keuze tussen trouw aan hem in een patroon dat je ontgroeid bent en trouw aan jezelf. Het een sluit het ander uit, daar ben je wel achter. Inzicht in de relatiedynamiek zou je kunnen helpen om sterker te staan voor jezelf in je besluit, en om kalm maar vastberaden door te zetten.



Liefs van mij. Sterkte. Ook al zie je nu geen hand voor ogen en sta je er voor je gevoel alleen voor, ook al omdat de kinderen er nog niets van kunnen begrijpen, houd vast aan vertrouwen in jezelf en de toekomst! Des te eerder breekt de zon ook echt door. Je bent veel sterker dan je misschien denkt.

Kijk anders hier eens. Vind je msch wat herkenning. angst en twijfel

Vind je het moeilijk om aan je man te zeggen dat het nu echt uit is, omdat je bang bent voor wat er dan gaat gebeuren. Of vind je het moeilijk om te zeggen omdat je er zelf nog niet aan toe bent dat het uit is? Of is het wat anders?

Kan het msch zo zijn dat jij je eigen pijn niet kunt voelen, maar het wel kunt voelen "via hem". Dat je dus eigenlijk je eigen pijn op hem projecteerd. Het is jouw pijn die je voelt, maar je denkt dat het zijn pijn is en hebt daar medelijden mee. Hoop dat je snapt wat ik bedoel. Dit denk ik dus omdat je het niet zo voelt als hij tegenover je zit.

Al zal hij zich ongetwijfeld ook niet bepaald blij voelen, jij bent ook diep ongelukkig.

En ik geloof ook wel dat een bepaalde innerlijke pijn in elkaar herkennen er voor kan zorgen dat je het gevoel hebt dat je elkaar heel goed begrijpt, dat je bij elkaar wilt zijn. Dus dat je in die zin zijn pijn voelt,omdat jij een soortgelijke pijn hebt.

Maar goed, hoe is het nu met je? Weet je al hoe je verder wilt gaan, of voel je je verlamd?

Wie is er nu eigenlijk bij als hij bij de kinderen is als ik zo nieuwsgierig mag zijn? En hoe loopt dat contact, kunnen je kinderen er met iemand over praten die er msch neutraal in staat?

Wegwezen is mijn eerste reactie. Maar daar heb jij helemaal niets aan.



Begin voor jezelf voorbereidingen te treffen voor als je wel wilt/moet.

Inschrijven woningverenigingen

Spullen met emotionele waarde elders onder brengen

Spaarpotje opbouwen op een eigen bankrekening

Aangifte/melding doen bij de politie

Dagboek bijhouden in bijvoorbeeld hotmail of google zodat het altijd terug te vinden is en niet kan verdwijnen. En iemand anders het wachtwoord geven voor het geval dat.

Familie / vrienden inlichten over je situatie. Hoe meer mensen het weten hoe meer mensen kunnen helpen als het escaleert en je met spoed hulp nodig hebt.



Het klinkt heel zakelijk maar juist daardoor kun je wel al actie ondernemen zonder ondoordachte dingen te hoeven doen.



Kinderen krijgen dit alles echt wel mee kan ik je verzekeren. En het laat een onuitwisbaar beeld achter op hun ziel en in hun geheugen!!

@Frankie33: quote:

"Ben je bekend met de termen complementaire relatie, up-down en down-up, symmetrische relatie en de roos van Leary? Het werpt waarschijnlijk licht op hoe jouw relatie zich heeft ontwikkeld en op de onontkoombaarheid dat het nu uit gaat. Jij hebt je ontwikkeld, en hebt nu de moeilijke keuze tussen trouw aan hem in een patroon dat je ontgroeid bent en trouw aan jezelf"..





Kan me hier erg in vinden. Het spel is uit, TO heeft zich verder ontwikkeld, de ogen zijn open, de oude patronen volstaan niet meer en kan je niet meer in terugkeren. En die termen die je daar opnoemt, daar zou ik graag meer van willen weten, dat soort dynamieken.. Is daar een boek van of zo?



@Rafaella: ook in jouw posts kan ik me zeer vinden, mooi gezegd. De focus heeft al die jaren gelegen op de gedragingen en gevoelens van hem (proberen te begrijpen/voorkomen/verdragen/veranderen/pleasen).

Nu is het de tijd voor Nikki en haar eigen gevoelens en verwachtingen van het leven en wat haar toekomt.



@Nikki: ik zie/voel ook andermans pijn en eenzaamheid. Ze zeggen weleens dat je bijv bij doodgaan een soort filmpje krijgt voorgeschoteld van je daden/omgang met anderen en dat je dan voelt wat dat met die anderen heeft gedaan. Ik denk dat sommigen dat bij leven al kunnen invoelen, zoals jij en ik. En idd, dat komt omdat wij zelf ook die gevoelens kennen/hebben meegemaakt en (h)erkennen in anderen. En dus nooit zullen begrijpen hoe iemand als kind zeer gekwetst wordt en in staat is om als volwassene hetzelfde te doen (bijv bij partner of eigen kinderen).



Ik kan meegaan in Rafaella: je herkent die pijn in de partner, omdat het jouw "pijnlichaam" aanraakt (Eckhart Tolle noemt dat pijnlichaam: jouw "verzameling oude en nieuwe pijnen, (innerlijke) eenzaamheid, angsten, kwetsuren). En idd herken je die (mag je "hopen") in elkaar. Wrange is in jouw geval, dat hij dat niet (h)erkent, omdat hij zich daarvoor heeft afgesloten, en jij zijne wel. Juist dat gebrek aan inleving/invoeling van zijn kant maakt dat hij hiertoe "zonder scrupules" in staat is..



En mensen die zachtaardig/begripvol-gevoelig zijn voor de pijnen van anderen, en op eoa manier hun leven niet laten bepalen daardoor, maar wel in staat zijn tot liefde, begrip en invoelingsvermogen van anderen, hebben een grote aantrekkingskracht op zij, die dat afgesloten hebben om te overleven en dat zijn blijven doen (en ook niet meer toelaten dat te voelen). In feite ben jij voor deze mensen de "oermoeder" die er onvoorwaardelijk is en de liefde moet goedmaken, die thuis gemist is (of in vorige relaties)..



Deze mensen hebben al zoveel moeite hun eigen pijn (te onderdrukken) dat jouw pijn zien/meevoelen hun eigen ellende doet voelen en dat kunnen zij er niet bij verdragen. En niets wat jij doet kan dat goedmaken, dat is de ellende: het is nooit genoeg, nooit goed genoeg. Omdat zij leven vanuit verongelijktheid, vanuit hun "boos kind"-gevoel en gericht zijn op de momenten dat je er niet bent zoals zij willen/eisen/verwachten. Alleen een volledig zichzelf wegcijferende partner kan dat onvoorwaardelijk invullen.



Niemand houdt dat vol, alleen maar leven vanuit de eisen en verwachtingen van hem, die een bodemloze put zijn. Waarin wat je allemaal al voor hem gedaan hebt/doet niet tellen, altijd telt wat je nu doet en blijft doen (sterker nog: gefocussed op waar je "de fout in gaat" of wachtend daarop). Dat is zo a-relaxed en in de loop van de jaren ben je totaal niet meer bezig met wat je zelf nodig hebt, maar of wat je geeft wel goed/voldoende/genoeg is.



Ik ken dit principe, bij familie, ik weet hoe het in zijn werk gaat, en dat dat je eigen rol/patroon ook kan triggeren, jouw "overlevingsmechanisme" bij diezelfde soort omgang/verwijten/verwachtingen van jou. Dan nog moet je voor ogen houden dat dit de mensen zijn die jouw pijn(constant) raken en daarmee jouw mechanisme om dat direct te verhelpen/begrijpen/verzachten. En dat mechanisme zie je als jouw taak, maar dat is het niet.



Nu jij aan je eigen pijn toekomt, raakt hij die houvast kwijt en gaat weer over tot "de verleidingsfase", paaien, terugwinnen met beloftes. Misschien moet je toch eens meelezen op "ingestort na rotrelatie", daar zal je veel herkenning vinden. Dat eenzijdige gefocus van jouw energie naar hem brengen heeft je uitgehold en nu weet je dat je het in jezelf moet stoppen. Vaak pas als het echt niet anders meer kan, dat je op dat punt komt, je ogen opengaan, omdat je zelf moet overleven nu (en je kinderen)..



En met alle middelen (ook paaien) die hij kent die "werkten" bij/op jou zal hij proberen dat te voorkomen, dat zijn energiebron hem verlaat, zijn "moeder", onvoorwaardelijke steun en toeverlaat. Desnoods met dreigen, maar nu dat niet lijkt te voorkomen dat je doorzet, (en anderen tegen zich krijgt, zoals instanties) kiest hij eieren voor zijn geld en gaat gewenst gedrag (verleiden/beloftes) inzetten. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dat van binnenuit komt, maar dit soort mensen constant nadenkt: "welk gedrag past bij deze situatie, wat moet ik inzetten om de situatie naar mijn hand te manipuleren? Hoe krijg ik het toch zoals ik wil hebben?" En een heel sterke zet daarin is schuldgevoel bij jou neerleggen (slachtofferrol spelen).



(werkt bij mij inmiddels averechts, omdat ik de slachtofferrol bij mijzelf weiger en afwijs. Ben er allergisch voor geworden als anderen dat wel doen, werkt niet meer bij mij, het triggert een oud patroon, en een antwoord van mij daarop (je oude eigen rol tov slachtofferige mensen, bijv uit je verleden), ook al weet je beter. Je nieuwe rol is nog niet vertrouwd en consistent, en triggert ook jouw gevoel (eigen pijn), ook al wil je dat niet en lukt dat je ook in je eentje.



Dat verklaart ook waarom je in zijn nabijheid het weer zeker weet (dan voel je die invloed, wat hij doet op jouw gevoel/sfeer, die je inmiddels afwijst voor jezelf) en in je eentje (met hem op afstand) kan je denken dat het misschien wel meevalt. Zo kan ik ook op afstand aan het geheel van een persoon denken (met goede kanten en liefde erbij, en weer het voordeel vd twijfel, dan "vergeet" je wat het met je doet), maar in diens aanwezigheid overheerst de "negatieve" invloed/besmetting" en weet ik weer waarom het niet werkt met die persoon.



Ik heb blijvend met zo iemand te maken, die in dat oude patroon blijft en mij in die oude mechanismen wil. De enige in mijn omgeving die hardnekkig niet "meeverandert" met mijn nieuwe patronen. Omdat diegene dat niet kan. Zichzelf heeft geidentificeerd met "slachtoffer" (van alles en iedereen). Dus mijd ik die zoveel mogelijk, want kost veel energie om me niet in diens mechanismen te laten meeslepen.



Tegelijkertijd kost dat veel moeite rond sint en kerst en dergelijke, omdat je die eenzaamheid en verdriet erdoorheen kan voelen/zien, en wij bijna de enigen zijn die niet zijn afgevallen. Het blijft een enorme trigger als je zo'n extreem uitvergroot voorbeeld ziet/meemaakt van je (eigen) oude pijn/patronen, ook al ben je daar zelf aan voorbij. (omdat je zelf enigszins kan begrijpen waarom en hoe dat werkt, omdat je er voor jezelf nu op neer kan kijken als iets wat overwonnen en een voorbij mechanisme is, maar dus ook herkent van iemand die daar nog middenin zit (en veel extremer middenin dan jij ooit geweest bent)..



Je staat al een stuk minder kwetsbaar als je weet waar jouw eigen (overlevings)mechanismen en pijnen liggen. Waarom die grip op jou ontstaan is, waar je je nu van los maakt.. dan nog gaan (nieuwe) inzichten (verstandelijk en gevoelsmatig) nog niet direct samen met je gevoel, want inzicht in jezelf betekent nog niet dat je gevoelens over je eigen verleden en relaties kwijt bent, je kan het alleen beter benoemen en van een afstandje naar kijken wat er gebeurt en waarom. En dan kan je ook makkelijker afstand nemen van het gevoel wat het oproept (bijv schuldgevoel dat je hem niet nog een kans geeft).



Trap er dus niet in, hij heeft die kansen keer op keer gehad, tot het te ver ging en te laat was. Hoe triest ook, het is zijn onvermogen er iets aan te doen, hij is in therapie, en of hij daar werkelijk iets mee doet of in zijn afweer blijft daar, is ook een keuze van hem. (persoonlijk denk ik pas dat die weerstand (die hij dus ook in therapie vasthoudt, de psych niet doorheen komt), die enorme angst om naar zijn innerlijk/kern te gaan pas vervalt als ie echt niet anders kan, geen keuze meer heeft, een "bodem" bereikt is. Zoals bij jou een bodem bereikt is/moet zijn, voor je het opgaf met hem.. Zolang hij denkt dat er nog iets te redden is, is die noodzaak er niet en houdt hij zich vast aan dat restje, wat hem van die bodem afhoudt.



Maar jouw bodem is allang bereikt hierin. En tijd voor jou en je kinderen om op te krabbelen. Ik wens het met heel mijn hart, dat dat gaat lukken, dat je zorgelozer mag worden, relaxt, ipv alsmaar alert op je man en zijn perikelen/ontsporingen/gevoelens/gedrag. Dat je een rust mag krijgen samen met je kinderen en bouwen aan eigen opbouw en die van hun.

Veel succes en sterkte!

Nikkiname, je doet het geweldig. Ik wens je heel veel kracht en heel veel goeds en ik weet zeker dat er nog veel meer mensen zijn die je dat toewensen.

quote:nikkiname schreef op 03 oktober 2010 @ 11:12:

Lynch, snap je reactie. Voor de kinderen is hij niet bedreigend, is hij altijd een prima vader geweest en nog steeds. Daarnaast, denk ik, dat als je kinderen hebt, je altijd met in elkaar in contact zal blijven. Dan maar beter op een zo goed mogelijke manier...?

Dus zij zijn daar nooit getuige van geweest als hij je bedreigde?

En ze zijn er ook nooit bij geweest als jullie heftig ruzie hadden?

In dat geval geloof ik wel dat zij de situatie niet als bedreigend ervaren maar ik vermoed dat ze er wel degelijk het één en ander van meegekregen hebben. Een situatie kan ook bedreigend overkomen zonder dat het persoonlijk tegen jou gericht is.

En ik vind een vader die zo met hun moeder omgaat meteen al een veel mindere vader dan als hij je met gepast respect zou behandelen.

Als de man echt ziek is, lichamelijk of geestelijk doet daarbij niet zo ter zake, hoort een professioneel iemand hem te helpen.

Jij hoeft hem niet te helpen en kunt dat eigenlijk ook niet. Gezien zijn opstelling zou hij van mij sowieso de hoogste boom in kunnen en hielp ik hem niet. Waarom zou je iemand helpen die zo met je omgaat en zijn uiterste best doet daar kinderen bij te betrekken.

Ik denk zelfs dat ik tegen hem zou zeggen dat als hij de kids er niet buiten kan laten hij er niet meer in komt of ze meekrijgt. Want het is gewoon echt niet goed voor de kinderen wat hij doet en jij wilt het beste voor ze. Dat ze zo min mogelijk beschadigd hieruit komen. Wat hij doet, beschadigt hen. Dat moet hij inzien en ermee stoppen, anders ben je haast genoodzaakt je kinderen bij hem weg te houden.

Zohee, Nikki. Die titel kan dus worden veranderd in 'behoorlijk strijdlustig'. Beter dan dit kun je niet bezig zijn nu!



Heb vertrouwen dat de kinderen diep vanbinnen echt wel aanvoelen op wie ze kunnen bouwen en op wie niet. Dus ook al kun je het voorlopig niet aan hen uitleggen en zijn ze helaas verward over wat er gebeurt, jij zorgt dat je een stabiele factor bent. Laat hun verwekker zijn zieke gang maar gaan. Dat doet 'ie sowieso wel.



Het komt allemaal goed. Stug doorzwoegen en op een dag, niet ver van nu, zijn jullie vrij!



Go girl!

is er niet iemand die je kan helpen gelijk te vertrekken? je kids maken nogal veel mee zo, en je weet natuurlijk nooit hoever hij gaat. kinderbescheming heb je weinig aan, straks worden je kids uit huis geplaatst en mag je ze tijden niet zien, en t gaat ook om jou. hij kan dan wel ziek zijn, maar pas op voor co verslaving.

hoe bedoel je dat hij je fysiek pijn heeft gedaan? Ik lees dat je man nog wel wil, maar jij niet. Waarom is dat?