Kinderen
alle pijlers
Kan ik niet!
woensdag 13 oktober 2010 om 22:50
woensdag 13 oktober 2010 om 23:25
quote:misspoez schreef op 13 oktober 2010 @ 23:20:
Vermoedelijk reageert het kind zo omdat mama dat ook altijd zegt, denk ik dan.
Als je de tijd hebt kan je ook eens proberen het erbij te laten. Kan jij je broek niet aandoen? Jeetje. Ik ga zo naar de winkel, ga je dan in je onderbroek mee?Oh ja hoor, dat zou hij zo doen. Of hij gaat een vreselijke scene schoppen, compleet met op de grond liggen trappelen en gillen dat hij het echt niet zelf kan en dat ik hem móet helpen.
Vermoedelijk reageert het kind zo omdat mama dat ook altijd zegt, denk ik dan.
Als je de tijd hebt kan je ook eens proberen het erbij te laten. Kan jij je broek niet aandoen? Jeetje. Ik ga zo naar de winkel, ga je dan in je onderbroek mee?Oh ja hoor, dat zou hij zo doen. Of hij gaat een vreselijke scene schoppen, compleet met op de grond liggen trappelen en gillen dat hij het echt niet zelf kan en dat ik hem móet helpen.
..
woensdag 13 oktober 2010 om 23:29
als kinderen zo jong zijn moet de beloning korter in het verschiet liggen en veel directer zijn.
"als jij nou snel je schoentjes aandoet dan mag je achter op m'n rug de trap af"
"kom.... we gaan lekker in de tuin spelen en als jij nou snel je beker in de keuken zet, dan gaat mama even mee op de schommel"
Enz...
De "beloning" hoeft niet eens echt een beloning te zijn. Als kinderen zo jong zijn ligt het vaak ook in de intonatie.
Tenminste; dat is mijn ervaring, en het werkt wel.
Idd ook die averechtse benadering. "nee, jij kan echt nog niet je beker in de keuken zetten", en als hij dan wel loopt hem echt helemaal de hemel in prijzen.
De volgende keer zal hij weer zo'n vet compliment van je willen.
Het zal allemaal niet in 1 keer werken, maar blijf een beetje proberen en zoeken.
"als jij nou snel je schoentjes aandoet dan mag je achter op m'n rug de trap af"
"kom.... we gaan lekker in de tuin spelen en als jij nou snel je beker in de keuken zet, dan gaat mama even mee op de schommel"
Enz...
De "beloning" hoeft niet eens echt een beloning te zijn. Als kinderen zo jong zijn ligt het vaak ook in de intonatie.
Tenminste; dat is mijn ervaring, en het werkt wel.
Idd ook die averechtse benadering. "nee, jij kan echt nog niet je beker in de keuken zetten", en als hij dan wel loopt hem echt helemaal de hemel in prijzen.
De volgende keer zal hij weer zo'n vet compliment van je willen.
Het zal allemaal niet in 1 keer werken, maar blijf een beetje proberen en zoeken.
woensdag 13 oktober 2010 om 23:31
Op het MKD waar ik werk heb ik een nét 4jarige die ook zulk gedrag laat zien als hij iets niet wil doen (kan alles zijn, opruimen, aankleden, iets proeven). We laten hem onder tafel liggen tot ie is gestopt, vragen dan of hij er weer bij komt en geven hem dan zijn puzzel/broek/stukje appel nog een keer. Intussen gaan wij gewoon door met wat het programma zegt, waar hij dus niet echt aan mee kan doen en benoemen we uitgebreid dat hij zo groot is, en dat het zo fijn is dat hij overal aan mee kan doen. Hij begint het nu, na drie weken, aardig te snappen, de driftbuien komen zelden meer voor.
donderdag 14 oktober 2010 om 07:22
Ik zei altijd dat het niks uitmaakte dat hij iets niet kon, maar dat hij het wel eerst moest proberen.
En dan blijkt dat alle kinderen toch wel simpele dingen als idd jas aan, schoenen (klitteband!) aan, vuilnis weg, jas/tas ophangen echt zelf wel kunnen.
Maar het proberen, dat vind ik belangrijk.
Vooral zoontje zeg snel dat hij iets niet kan of durft.
Dat herken ik toch ook wel bij mezelf, en dat is als je volwassen bent helemaal niet handig (ik moet mezelf vaak aansporen iets te doen/durven)
En dan blijkt dat alle kinderen toch wel simpele dingen als idd jas aan, schoenen (klitteband!) aan, vuilnis weg, jas/tas ophangen echt zelf wel kunnen.
Maar het proberen, dat vind ik belangrijk.
Vooral zoontje zeg snel dat hij iets niet kan of durft.
Dat herken ik toch ook wel bij mezelf, en dat is als je volwassen bent helemaal niet handig (ik moet mezelf vaak aansporen iets te doen/durven)
donderdag 14 oktober 2010 om 07:25
En de eerste weken op school zijn ze toch nog niet zo streng?
Hier ga je het hele eerste jaar mee, eerst totaan de stoel, later totaan de kapstok.
Zo kun je zelf goed in de gaten houden of het lukt, en eerst ook helpen met gymschoentjes, waar de jas/tas hoort ed.
Maar ja, ik weet niet of dat bij jullie school zo is.
Je kunt het altijd nog even aankaarten bij de juf, die werken daar vaak zo mee af
Hier ga je het hele eerste jaar mee, eerst totaan de stoel, later totaan de kapstok.
Zo kun je zelf goed in de gaten houden of het lukt, en eerst ook helpen met gymschoentjes, waar de jas/tas hoort ed.
Maar ja, ik weet niet of dat bij jullie school zo is.
Je kunt het altijd nog even aankaarten bij de juf, die werken daar vaak zo mee af
donderdag 14 oktober 2010 om 08:03
quote:fleurtje schreef op 13 oktober 2010 @ 23:05:
Kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt er naast. Terwijl ze over die uitspraak nadenken hebben ze zich van de weeromstuit al drie keer aangekleed.Precies. Gewoon niet meer doen dus TO. Kind gaat (bijna) naar school en de juf doet het ook echt niet.
Kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt er naast. Terwijl ze over die uitspraak nadenken hebben ze zich van de weeromstuit al drie keer aangekleed.Precies. Gewoon niet meer doen dus TO. Kind gaat (bijna) naar school en de juf doet het ook echt niet.
donderdag 14 oktober 2010 om 08:12
Vooral niet te v eel de nadruk leggen op dat hij het makkelijk kan. Beaam dat het lastig is. Als hij het dan wel kan, kan hij ook 'terecht' trots zijn op zichzelf omdat hij iets lastigs voo elkaar heeft gekregen. En inderdaad samen doen werkt ook heel goed. De 'beloningen' kort in het vooruitzicht stellen. En het liefst 'beloningen' die vanzelf voortkomen uit het zelf doen.
Hier is bv het vaste motto dat als ze door eten er nog tijd is om TV te kijken voor ze naar school moeten.
Hier is bv het vaste motto dat als ze door eten er nog tijd is om TV te kijken voor ze naar school moeten.
donderdag 14 oktober 2010 om 08:27
donderdag 14 oktober 2010 om 08:43
wat poezewoes zegt, daar kan ik me iets bij voorstellen. Misschien komt het door de druk die er op ligt, voelt 'ie zich gepusht om dingen te doen? Sommige kinderen (trouwens, ook volwassenen) raken daardoor geblokkeerd. Als jouw reactie daarop bestaat uit extra aandringen (wat ik overigens goed begrijp hoor) wordt ie misschien nog onzekerder. En het kan een cirkel worden: iedere keer als hij iets zelf moet doen gaat hij al niet eens meer nadenken over of hij dat kan of wil, maar zit hij direct in de "mama moet het doen-modus". Hij protesteert dan niet tegen datgene dat hij moet doen, maar tegen de druk die erop gelegd wordt.
Misschien heeft hij nu even wat meer behoefte aan de wetenschap dat jij hem helpt, en durft/wil/kan hij het best zelf zodra hij die zekerheid heeft... ?
Dat zou betekenen: de druk er af halen, hem gewoon helpen als hij zegt dat 'ie iets niet kan en daar totaal gaan issue van maken. Vroeg of laat gaat 'ie het dan wel zelf doen.
Maar dat heeft alleen kans van slagen als het jou ook daadwerkelijk niet uitmaakt of ie het wel of niet zelf doet. En dat is lastig, gezien het verhaal van school....
Misschien heeft hij nu even wat meer behoefte aan de wetenschap dat jij hem helpt, en durft/wil/kan hij het best zelf zodra hij die zekerheid heeft... ?
Dat zou betekenen: de druk er af halen, hem gewoon helpen als hij zegt dat 'ie iets niet kan en daar totaal gaan issue van maken. Vroeg of laat gaat 'ie het dan wel zelf doen.
Maar dat heeft alleen kans van slagen als het jou ook daadwerkelijk niet uitmaakt of ie het wel of niet zelf doet. En dat is lastig, gezien het verhaal van school....
donderdag 14 oktober 2010 om 09:07
Op school komt het vast helemaal goed. En anders is het met gym één of twee keer janken en de derde keer kan hij zichzelf aankleden. Juffen (en meesters al helemaal!) zijn daar vaak heel goed in. Ik zou me er niet al te druk om maken.
Die tip van "Je kunt dat nog helemaal niet/ Daar ben je veeeeel te klein voor" werkt hier ook als een trein. (vooral als mijn vader het doet. Weet ze (van 2,5 jr) niet hoe snel ze het voor elkaar moet krijgen )
Die tip van "Je kunt dat nog helemaal niet/ Daar ben je veeeeel te klein voor" werkt hier ook als een trein. (vooral als mijn vader het doet. Weet ze (van 2,5 jr) niet hoe snel ze het voor elkaar moet krijgen )
donderdag 14 oktober 2010 om 09:43
Lilla, je omschrijft het precies zoals ik denk dat het inderdaad is. Misschien moet ik toch maar proberen om er minder aandacht aan te besteden en maar te zien hoe het loopt.
Ik weet trouwens niet waarom hij ineens al een maand eerder naar school moet, ik denk dat het iets te maken heeft met Sinterklaas, hij zou anders beginnen in de week van Sinterklaas namelijk. Ik heb al van veel mensen gehoord dat ze het vreemd vinden, ook van de psz enzo. Maar goed, hij wil wel graag naar school, dus ik vind het prima zo. Lijkt me voor hem ook rustiger om nu al mee te draaien dan in de hectische decembermaand te starten. En anders werd het misschien pas januari, dat hoor ik ook veel van mensen met kinderen van dezelfde leeftijd.
Ik weet trouwens niet waarom hij ineens al een maand eerder naar school moet, ik denk dat het iets te maken heeft met Sinterklaas, hij zou anders beginnen in de week van Sinterklaas namelijk. Ik heb al van veel mensen gehoord dat ze het vreemd vinden, ook van de psz enzo. Maar goed, hij wil wel graag naar school, dus ik vind het prima zo. Lijkt me voor hem ook rustiger om nu al mee te draaien dan in de hectische decembermaand te starten. En anders werd het misschien pas januari, dat hoor ik ook veel van mensen met kinderen van dezelfde leeftijd.
..
donderdag 14 oktober 2010 om 09:57
quote:reizigster2004 schreef op 14 oktober 2010 @ 09:43:
Lilla, je omschrijft het precies zoals ik denk dat het inderdaad is. Misschien moet ik toch maar proberen om er minder aandacht aan te besteden en maar te zien hoe het loopt.
.Als je het kan loslaten zou ik daarvoor kiezen in jouw geval. Dikke kans dat het straks gewoon prima gaat, en het scheelt jou en je zoontje ook nu een hoop stress en strijd.
Lilla, je omschrijft het precies zoals ik denk dat het inderdaad is. Misschien moet ik toch maar proberen om er minder aandacht aan te besteden en maar te zien hoe het loopt.
.Als je het kan loslaten zou ik daarvoor kiezen in jouw geval. Dikke kans dat het straks gewoon prima gaat, en het scheelt jou en je zoontje ook nu een hoop stress en strijd.
donderdag 14 oktober 2010 om 10:38
Ik zou ook een koppeling maken naar iemand die hij belangrijk vind. Bv. dan kun je straks aan papa/oma/opa vertellen dat je dit kunt. En als hij dan iets doet, ook belonen met o nu ben je al net zo groot als papa.
En ook vertellen dat mensen veel moeten leren om dingetjes te kunnen en dat dat fijn is. Mama heeft ook vroeger goed moeten oefenen om.....te kunnen.
Het is wel een moeilijk iets, want je wil geen onzeker kindje dat overal straks je hulp/goedkeuring voor nodig heeft.
Heel bewust mee omgaan en zeker goed dat je er iets aan wilt doen!
En ook vertellen dat mensen veel moeten leren om dingetjes te kunnen en dat dat fijn is. Mama heeft ook vroeger goed moeten oefenen om.....te kunnen.
Het is wel een moeilijk iets, want je wil geen onzeker kindje dat overal straks je hulp/goedkeuring voor nodig heeft.
Heel bewust mee omgaan en zeker goed dat je er iets aan wilt doen!
donderdag 14 oktober 2010 om 11:23
het is denk ik ook belangrijk om op te passen dat een kind niet (ook) de omgekeerde boodschap krijgt, nl dat het niet ok is als hij iets niet zelf kan. Je kan óók door complimentjes ongewild druk opleggen: als het nog niet lukt ben je dus nog klein, en dat is niet goed, je moet groot zijn. En hij moet straks ook al naar school, ook al "groot"... Misschien zoekt hij juist wel naar de veiligheid van "lekker klein zijn"?
donderdag 14 oktober 2010 om 13:49
Ik begrijp persoonlijk (maar als ik dat hier lees ligt dat vooral aan mij??) niet waarom het niet normaal gevonden wordt dat een kind van rond de vier jaar dit soort dingen zelf kan en ook zelf doet.
We hebben het niet over veters strikken, maar over aantrekken. En uitkleden. En vuilnis in de prullenbak gooien etc.
Mijn kind kreeg daar gewoon echt een reprimande voor hoor, als ze dat weigerde. Niet willen weggooien? Dan ook geen snoepje. Geen schoenen willen aantrekken? Dan ook niet naar de speeltuin. Wel naar buiten moeten (bijv. boodschappen) en geen schoenen willen aantrekken? Dan volgt er straf. Niet willen uitkleden? Ok, toedeledokie, dan zie je maar hoe je in je bed komt. En dan heb ik het niet over een moeilijk trui die een kind niet over z'n hoofd krijgt (want dan help ik wel mee). Maar als de insteek niet willen is, dan verwijs ik vanaf nu naar mijn motto
Tja, sorry, misschien vinden mensen mij streng. Maar een kind van deze leeftijd kan dit soort dingen prima zelf! Je bent toch niet zijn lakei of wel dan?
We hebben het niet over veters strikken, maar over aantrekken. En uitkleden. En vuilnis in de prullenbak gooien etc.
Mijn kind kreeg daar gewoon echt een reprimande voor hoor, als ze dat weigerde. Niet willen weggooien? Dan ook geen snoepje. Geen schoenen willen aantrekken? Dan ook niet naar de speeltuin. Wel naar buiten moeten (bijv. boodschappen) en geen schoenen willen aantrekken? Dan volgt er straf. Niet willen uitkleden? Ok, toedeledokie, dan zie je maar hoe je in je bed komt. En dan heb ik het niet over een moeilijk trui die een kind niet over z'n hoofd krijgt (want dan help ik wel mee). Maar als de insteek niet willen is, dan verwijs ik vanaf nu naar mijn motto
Tja, sorry, misschien vinden mensen mij streng. Maar een kind van deze leeftijd kan dit soort dingen prima zelf! Je bent toch niet zijn lakei of wel dan?
donderdag 14 oktober 2010 om 13:53
Ik zei meestal:
"dat kan je best, hup proberen". En negen van de tien keer lukt het dan wel. En dan zeg/zei ik: "zie je wel. Je kan meer dan je denkt hoor."
En dan zag ik toch wel een beetje een blije glimlach van ohja. Beetje duf dat ik zei dat ik het niet kon...
En als ze het echt niet kan/kon, dan had ze het ten minste geprobeerd. Halfslachtig proberen negeer ik. Ze moet het echt proberen (haar best doen).
"dat kan je best, hup proberen". En negen van de tien keer lukt het dan wel. En dan zeg/zei ik: "zie je wel. Je kan meer dan je denkt hoor."
En dan zag ik toch wel een beetje een blije glimlach van ohja. Beetje duf dat ik zei dat ik het niet kon...
En als ze het echt niet kan/kon, dan had ze het ten minste geprobeerd. Halfslachtig proberen negeer ik. Ze moet het echt proberen (haar best doen).
