Kinderen
alle pijlers
Kan ik niet!
woensdag 13 oktober 2010 om 22:50
donderdag 14 oktober 2010 om 14:13
schouderklopje, ik kan het met je eens zijn, afhankelijk van de persoonlijkheid van het kind, hetgeen je van hem verwacht (moeilijk vs makkelijk taakje), en de situatie.
Een kind dat iets al lang kan maar gewoon geen zin heeft zou ik anders behandelen dat een kind dat iets hoogstwaarschijnlijk wel kan maar zich onzeker voelt. Maar ik denk dat jij dat ook bedoelt.
Mijn dochter zegt momenteel vaak "weet ik niet" als ze iets best wel weet. Ik zie aan haar dat het verlegenheid is, ze weet het wel maar durft het niet goed te zeggen. Het komt ook mn voor wanneer vreemden haar wat vragen, of als er veel mensen bij zijn. De reactie "dat weet je best" werkt dan ook voor geen meter, daar klapt ze op dicht. Ze weet het inderdaad best (hoef je haar niet te vertellen), maar ze wil/durft het niet te zeggen. En dat hoeft ze van mij dan ook niet, dat soort dingen moet je niet forceren denk ik.
Een kind dat iets al lang kan maar gewoon geen zin heeft zou ik anders behandelen dat een kind dat iets hoogstwaarschijnlijk wel kan maar zich onzeker voelt. Maar ik denk dat jij dat ook bedoelt.
Mijn dochter zegt momenteel vaak "weet ik niet" als ze iets best wel weet. Ik zie aan haar dat het verlegenheid is, ze weet het wel maar durft het niet goed te zeggen. Het komt ook mn voor wanneer vreemden haar wat vragen, of als er veel mensen bij zijn. De reactie "dat weet je best" werkt dan ook voor geen meter, daar klapt ze op dicht. Ze weet het inderdaad best (hoef je haar niet te vertellen), maar ze wil/durft het niet te zeggen. En dat hoeft ze van mij dan ook niet, dat soort dingen moet je niet forceren denk ik.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:15
quote:schouderklopje schreef op 14 oktober 2010 @ 13:53:
Ik zei meestal:
"dat kan je best, hup proberen". En negen van de tien keer lukt het dan wel. En dan zeg/zei ik: "zie je wel. Je kan meer dan je denkt hoor."
Het ene kind voelt zich daardoor gepusht en klapt dicht, het andere kind ruikt een uitdaging en gaat aan de slag. Geen eenduidig antwoord mogelijk denk ik...
Ik zei meestal:
"dat kan je best, hup proberen". En negen van de tien keer lukt het dan wel. En dan zeg/zei ik: "zie je wel. Je kan meer dan je denkt hoor."
Het ene kind voelt zich daardoor gepusht en klapt dicht, het andere kind ruikt een uitdaging en gaat aan de slag. Geen eenduidig antwoord mogelijk denk ik...
donderdag 14 oktober 2010 om 14:27
Snap ik Lilla. Het ene kind is het andere niet en elk kind kan zo z'n eigen benadering nodig hebben. Mijn kind moest ik soms echt confronteren voordat er tot actie werd overgegaan (helaas). Liever los ik het op de leuke manier op. Maar soms lukt dat niet en is streng toespreken nog een alternatief (voor het geval to dat nog niet geprobeerd heeft).
Voor mij komt een kind van vier jaar iig niet onderuit van dingetjes (zelf) opruimen, hoe verlegen ze ook mogen zijn. En daar hoeft wat mij betreft op die leeftijd geen beloning (meer) tegenover te staan. Dat moet normaal gevonden worden (bij ons thuis dan).
Voor mij komt een kind van vier jaar iig niet onderuit van dingetjes (zelf) opruimen, hoe verlegen ze ook mogen zijn. En daar hoeft wat mij betreft op die leeftijd geen beloning (meer) tegenover te staan. Dat moet normaal gevonden worden (bij ons thuis dan).
donderdag 14 oktober 2010 om 14:29
quote:Lilla schreef op 14 oktober 2010 @ 14:15:
[...]
Het ene kind voelt zich daardoor gepusht en klapt dicht, het andere kind ruikt een uitdaging en gaat aan de slag. Geen eenduidig antwoord mogelijk denk ik...Mijn kind rook geen uitdaging iig. Ze zag aan mijn kop dat ik het meende en het niet voor haar ging doen. En dan werd er onder stikchagerijnig kijken toch die trui uitgetrokken of die schoenen aangetrokken. Niet alles hoeft lief en leuk te zijn toch? Soms moeten dingen gewoon.
[...]
Het ene kind voelt zich daardoor gepusht en klapt dicht, het andere kind ruikt een uitdaging en gaat aan de slag. Geen eenduidig antwoord mogelijk denk ik...Mijn kind rook geen uitdaging iig. Ze zag aan mijn kop dat ik het meende en het niet voor haar ging doen. En dan werd er onder stikchagerijnig kijken toch die trui uitgetrokken of die schoenen aangetrokken. Niet alles hoeft lief en leuk te zijn toch? Soms moeten dingen gewoon.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:37
quote:schouderklopje schreef op 14 oktober 2010 @ 14:27:
Voor mij komt een kind van vier jaar iig niet onderuit van dingetjes (zelf) opruimen, hoe verlegen ze ook mogen zijn. En daar hoeft wat mij betreft op die leeftijd geen beloning (meer) tegenover te staan. Dat moet normaal gevonden worden (bij ons thuis dan).Eens, wanneer de omstandigheden normaal zijn. Hier werkt dat ook zo. Maar toen mijn dochter net een zusje had gekregen en ineens zelf niet meer wilde traplopen (lekker handig als je net bevallen bent....) hebben we haar juist zo af en toe lekker naar boven getild. Ze was volgens mij niet lui of lastig, maar wilde dezelfde aandacht als de nieuwe kleine indringer baby. Na een week was het helemaal over, nooit strijd over gehad.
Ook weer afhankelijk van de situatie dus.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik een (tot nu toe) makkelijk kind heb, als zij een keer niet doet wat ze zou moeten dan is er meestal iets aan de hand. Ook duurt het nooit lang. We hebben het dus ook (nog?) niet zo nodig gehad om de strijd echt aan te gaan.
Voor mij komt een kind van vier jaar iig niet onderuit van dingetjes (zelf) opruimen, hoe verlegen ze ook mogen zijn. En daar hoeft wat mij betreft op die leeftijd geen beloning (meer) tegenover te staan. Dat moet normaal gevonden worden (bij ons thuis dan).Eens, wanneer de omstandigheden normaal zijn. Hier werkt dat ook zo. Maar toen mijn dochter net een zusje had gekregen en ineens zelf niet meer wilde traplopen (lekker handig als je net bevallen bent....) hebben we haar juist zo af en toe lekker naar boven getild. Ze was volgens mij niet lui of lastig, maar wilde dezelfde aandacht als de nieuwe kleine indringer baby. Na een week was het helemaal over, nooit strijd over gehad.
Ook weer afhankelijk van de situatie dus.
Nou moet ik er wel bij zeggen dat ik een (tot nu toe) makkelijk kind heb, als zij een keer niet doet wat ze zou moeten dan is er meestal iets aan de hand. Ook duurt het nooit lang. We hebben het dus ook (nog?) niet zo nodig gehad om de strijd echt aan te gaan.
donderdag 14 oktober 2010 om 14:42
In dat geval zou ik er compleet begrip voor hebben Lilla. Zoals je zelf ook al uitlegd. Maar dat vind ik iets anders dan het gewone dagelijkse leven waarin een kind al een tijdje zegt niet te willen.
En tuurlijk is school een grote spannende stap. Maar overdramatiseren van dit feit zal niet helpen het beter te maken. Beter kun je dit als leuke uitdaging benaderen. En dan wordt er daarna nog steeds keurig de troep in de vuilnisemmer gemieterd
En tuurlijk is school een grote spannende stap. Maar overdramatiseren van dit feit zal niet helpen het beter te maken. Beter kun je dit als leuke uitdaging benaderen. En dan wordt er daarna nog steeds keurig de troep in de vuilnisemmer gemieterd
donderdag 14 oktober 2010 om 16:08
Nou Fleurtje, mocht ze willen hoor. Ik liep dan de kamer uit van kind (haar kamer heeft geen tv hoor) en deed de lampen uit. En dan moest ze zelf maar onder de dekens kruipen en dan tja, ook geen verhaal of nachtzoen. Werkt rete goed hier om haar uit de kleren te krijgen (zelf gedaan dan he).
Ik bedoel, in het donker zitten en alles zelf moeten doen is lang niet zo gezellig als meewerken (en dus kleren uittrekken, tandenpoetsen, de hele riedel) en een verhaaltje, kusje, knuffel en lekker ingestopt worden. Ik wil maar zoveel tijd besteden aan naar bed brengen en als ze zelf om wat voor reden dan ook gaat lopen traineren, dan ga ik weer naar beneden en zoekt ze het maar uit.
Ik bedoel, in het donker zitten en alles zelf moeten doen is lang niet zo gezellig als meewerken (en dus kleren uittrekken, tandenpoetsen, de hele riedel) en een verhaaltje, kusje, knuffel en lekker ingestopt worden. Ik wil maar zoveel tijd besteden aan naar bed brengen en als ze zelf om wat voor reden dan ook gaat lopen traineren, dan ga ik weer naar beneden en zoekt ze het maar uit.
vrijdag 15 oktober 2010 om 10:45
Schouderklopje, ik ben het ook wel met je eens hoor. Ik weet van sommige dingen dat hij ze wel kan, maar die wil hij toch niet doen. Met opruimen heb ik ook zoiets van, oke, als jij niet opruimt, heb ik geen tijd om ...... te gaan doen (vul maar iets leuks in). Maar met die kleren twijfelde ik steeds of het niet kunnen, niet willen of niet durven is. Vandaar dat ik me afvroeg wat anderen doen als hun kind iets niet 'kan'.
Het gekke is trouwens dat hij sinds ik hier gepost heb, geen enkel probleem meer maakt van het aankleden, haha. Vanochtend wou hij zelfs zelf zijn knoopje van z'n broek dichtmaken, iets dat hij tot dusver echt niet kon. Ik wilde hem wel helpen, maar hij duwde me weg en zij, nee, dat kan ik zelf wel. En het lukte nog ook.
En ik heb gemerkt dat mijn uitstraling veel verschil maakt. Hij wilde bijv. ook nooit zijn melk opdrinken en zei dan dat het teveel was en hij het niet op kon. Terwijl hij diezelfde hoeveelheid met gemak opdrinkt als het limonade is. Vanochtend weer hetzelfde gezeur. Hij zou een dagje weggaan met opa en ik zei, dat ik opa zou bellen dat hij niet mee kon, als hij niet gauw zijn melk opdronk. En ik meende het echt, ik had er zo genoeg van. Nou, toen was die beker toch snel leeg! Terwijl ik wel eens vaker met iets dreig, maar blijkbaar kom ik dan niet vastberaden genoeg over of zo, want meestal heeft het niet zo snel effect. Ik ben van mezelf niet zo heel zelfverzekerd en ik heb ook al gauw dat ik denk, laat maar, zo belangrijk is het niet, omdat ik geen zin heb in gezeur. Pick your battles enzo...
Maar misschien moet ik daar toch maar eens wat aan gaan doen, misschien zou het juist een hoop gezeur schelen.
Het gekke is trouwens dat hij sinds ik hier gepost heb, geen enkel probleem meer maakt van het aankleden, haha. Vanochtend wou hij zelfs zelf zijn knoopje van z'n broek dichtmaken, iets dat hij tot dusver echt niet kon. Ik wilde hem wel helpen, maar hij duwde me weg en zij, nee, dat kan ik zelf wel. En het lukte nog ook.
En ik heb gemerkt dat mijn uitstraling veel verschil maakt. Hij wilde bijv. ook nooit zijn melk opdrinken en zei dan dat het teveel was en hij het niet op kon. Terwijl hij diezelfde hoeveelheid met gemak opdrinkt als het limonade is. Vanochtend weer hetzelfde gezeur. Hij zou een dagje weggaan met opa en ik zei, dat ik opa zou bellen dat hij niet mee kon, als hij niet gauw zijn melk opdronk. En ik meende het echt, ik had er zo genoeg van. Nou, toen was die beker toch snel leeg! Terwijl ik wel eens vaker met iets dreig, maar blijkbaar kom ik dan niet vastberaden genoeg over of zo, want meestal heeft het niet zo snel effect. Ik ben van mezelf niet zo heel zelfverzekerd en ik heb ook al gauw dat ik denk, laat maar, zo belangrijk is het niet, omdat ik geen zin heb in gezeur. Pick your battles enzo...
Maar misschien moet ik daar toch maar eens wat aan gaan doen, misschien zou het juist een hoop gezeur schelen.
..
vrijdag 15 oktober 2010 om 23:41
Reizigster, stom genoeg is het meeste gezeur vooral als mijn man en ik ons samen bemoeien met de opvoeding. Want mijn dochter mag van mijn man meer dan van mij. En die onduidelijkheid (oftwel, uitstraling die niet staat) werkt zeuren in de hand.
Als ik heel duidelijk ben (en voel vanbinnen), voelt dochter kennelijk ook bij mij aan dat er niet aan te tornen valt.
Dat van die kleren is op deze leeftijd een kwestie van ertussenin zitten. Sommige dingen kunnen ze al wel, andere dingen nog niet. Vaak zijn priegeldingen moeilijk, net als dingen die strak zitten (vooral strak shirt over het hoofd uittrekken kunnen ze lastig vinden). Door je zoon te observeren tijdens het aan en uitkleden, merk je vanzelf wel wat gaat en wat niet. En soms kun je hem ook wel een beetje over de streep trekken om toch effe door te zetten.
Maak er eens een spelletje van. Dat vinden veel kinderen vaak leuk. Zoals, ik weet zeker dat jij niet binnen 5 minuten je kleren uit kan hebben. Of als dat te cryptisch is, ik weet zeker dat jij niet zelf je pyjama aan kan trekken in de tijd dat ik koffie zet. Dan moet je eens zien hoe snel ze kunnen zijn
Als ik heel duidelijk ben (en voel vanbinnen), voelt dochter kennelijk ook bij mij aan dat er niet aan te tornen valt.
Dat van die kleren is op deze leeftijd een kwestie van ertussenin zitten. Sommige dingen kunnen ze al wel, andere dingen nog niet. Vaak zijn priegeldingen moeilijk, net als dingen die strak zitten (vooral strak shirt over het hoofd uittrekken kunnen ze lastig vinden). Door je zoon te observeren tijdens het aan en uitkleden, merk je vanzelf wel wat gaat en wat niet. En soms kun je hem ook wel een beetje over de streep trekken om toch effe door te zetten.
Maak er eens een spelletje van. Dat vinden veel kinderen vaak leuk. Zoals, ik weet zeker dat jij niet binnen 5 minuten je kleren uit kan hebben. Of als dat te cryptisch is, ik weet zeker dat jij niet zelf je pyjama aan kan trekken in de tijd dat ik koffie zet. Dan moet je eens zien hoe snel ze kunnen zijn
