Psyche
alle pijlers
Postnatale depressie...
zaterdag 23 oktober 2010 om 14:09
Hey, 4 maanden geleden ben ik bevallen van een prachtig 3de kindje. Nu is voor ons het gezinnetje compleet en verheugde mij al op een zwangerloze periode, een periode waarin ik ook weer kon beginnen sporten en het sociale leven weer wat opnemen. Ik voelde mij vrij sterk en goed in mijn vel. Na 2 maanden was ik volledig gestopt met borstvoedig geven en vanaf toen ging het enkel maar achteruit. Ik kreeg allerlei kwaaltjes waar ik mee in mijn hoofd zat en op bepaalde momenten merkte ik op dat ik heel weinig at en mij slecht in mijn vel voelde. Opeens ben ik dan ingestort, fysiek en emotioneel, zag het allemaal niet meer zitten. Volgens de arts zat ik in een diepe PND en heb dan ook meteen hulp gekregen van een psychiater, mijn huisdokter en mijn familie. Ik ben na enkele dagen gestart met antidepressiva omdat ik niet meer kon eten of slapen. Nu neem ik al enkele dagen deze medicatie en kan weer eten en slapen, maar het doet niet veel met mijn gemoed...Voel mij afwezig, dromerig, kan mij moeilijk concentreren, heb nergens plezier in en heb allerlei pijntjes. Ik beleef ook bitter weinig plezier aan mijn kindjes, wat ik niet snap omdat ze juist zo leuk zijn. Elke energie ontbreekt mij om met hen intensief bezig te zijn. Heb het zo moeilijk en weet niet of ik hier ooit ga uitgeraken, het lijkt zo uitzichtloos...Ik doe zo mijn best, maar het lukt mij gewoon niet om mij beter te voelen. Ik wou even mijn verhaal kwijt en hopen dat er mensen zijn die hetzelfde hebben meegemaakt en een positief woordje kunnen neerschrijven...Ik mis vooral een gesprek met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en begrijpt dat ik dit echt niet expres doe en het echt anders wil.
zaterdag 23 oktober 2010 om 21:49
Ik weet niet meer hoelang ik het geslikt heb, ook niet meer precies wanneer. Vage periode. Weet alleen nog dat het in een rond, grijs, hoog, plastic busje zat. Weet ook niet meer waarom ik ermee gestopt ben. Verzuurde benen? Maar dat kan ook de Depakine geweest zijn. Toen de psych erachter kwam dat ik aan het verzamelen was? Ik weet het echt niet meer... Weet alleen dat het niet hielp.... Weet ook nog dat ik er niet van aangekomen ben (maar dat kan ook komen doordat ik erg weinig at).
zaterdag 23 oktober 2010 om 21:54
quote:annemie800 schreef op 23 oktober 2010 @ 21:48:
Een psychiater is idd alleen maar om een goede medicatie voor te schrijven. Bij sommige mensen duurt het wel drie keer verschillende medicijnen innemen voordat ze de juiste te pakken hebben.
Maar ik zou maandag zeker even langs je huisarts gaan voor een verwijzing naar een tweedelijnspsycholoog, als het kan vragen om een spoed verwijzing. (wachtlijsten zijn anders minimaal 2 tot 3 maanden). Eerstelijns psycholoog heb je waarschijnlijk niet veel aan, omdat je al gezien bent door de psychiater. Eerstelijns wordt trouwens maar een keer of zes vergoed door je aanvullende verzekering. Tweedelijns word volledig vergoed door de basisvezekering.
Heeft bij mij zes jaar geduurd en acht verschillende pillen geduurd.... Maar dan heb je wel wat
Heb bij vrijgevestigde psychiaters gezeten, hoewel ik dat (die eigen bijdrage) eigenlijk niet kon betalen. Op het eind zat ik bij Mentrum (Riagg), waar ik nevernooit heen wilde, maar ben nergens zo goed en adequaat geholpen als daar. Nooit een rekening gezien, trouwens.
Een psychiater is idd alleen maar om een goede medicatie voor te schrijven. Bij sommige mensen duurt het wel drie keer verschillende medicijnen innemen voordat ze de juiste te pakken hebben.
Maar ik zou maandag zeker even langs je huisarts gaan voor een verwijzing naar een tweedelijnspsycholoog, als het kan vragen om een spoed verwijzing. (wachtlijsten zijn anders minimaal 2 tot 3 maanden). Eerstelijns psycholoog heb je waarschijnlijk niet veel aan, omdat je al gezien bent door de psychiater. Eerstelijns wordt trouwens maar een keer of zes vergoed door je aanvullende verzekering. Tweedelijns word volledig vergoed door de basisvezekering.
Heeft bij mij zes jaar geduurd en acht verschillende pillen geduurd.... Maar dan heb je wel wat
Heb bij vrijgevestigde psychiaters gezeten, hoewel ik dat (die eigen bijdrage) eigenlijk niet kon betalen. Op het eind zat ik bij Mentrum (Riagg), waar ik nevernooit heen wilde, maar ben nergens zo goed en adequaat geholpen als daar. Nooit een rekening gezien, trouwens.
zaterdag 23 oktober 2010 om 22:12
zaterdag 23 oktober 2010 om 22:16
zaterdag 23 oktober 2010 om 22:21
Ja Fleur, zoals ik al eerder aangaf, als je in een depressie, burn out of wat dan ook van psychische aandoeningen terecht komt, word tijd je grootste vijand. Het duurt allemaal zo lang, voordat er een juist diagnose is, en voordat je de juiste therapeut hebt, en voordat alles aanslaat. Ik moet ook eerlijk zeggen dat dit mij heel erg gefrustreerd heeft.
zondag 24 oktober 2010 om 12:14
Liza, je kunt goed geholpen worden. Echt waar! En dan ga je je na verloop van tijd ook echt beter voelen!
Zorg ervoor dat je naar een tweedelijns GGZ instelling verwezen wordt. Een postnatale depressie is een ingewikkeld iets waarbij er somatische en psychiatrische dingen door elkaar spelen en er goed en kritisch gekeken moet worden naar wat je nodig hebt. Dat geldt voor medicatie, voor gesprekstherapie, voor eventuele ondersteuning thuis om de boel op de rit te houden.
Een huisarts heeft er onvoldoende verstand van.
En met een postnatale depressie moet je niet zomaar doorlopen of wat aanrommelen. Dat moet goed bekeken worden.
In de GGZ-instelling die ik 'ken' worden alle aanmeldingen die klinken als een postnatale depressie direct gezien als een spoedaanmelding omdat het zo'n ingewikkeld iets is en zo'n vrouw geen tijd heeft om een fix aantal weken op de wachtlijst te overbruggen.
Zorg ervoor dat je naar een tweedelijns GGZ instelling verwezen wordt. Een postnatale depressie is een ingewikkeld iets waarbij er somatische en psychiatrische dingen door elkaar spelen en er goed en kritisch gekeken moet worden naar wat je nodig hebt. Dat geldt voor medicatie, voor gesprekstherapie, voor eventuele ondersteuning thuis om de boel op de rit te houden.
Een huisarts heeft er onvoldoende verstand van.
En met een postnatale depressie moet je niet zomaar doorlopen of wat aanrommelen. Dat moet goed bekeken worden.
In de GGZ-instelling die ik 'ken' worden alle aanmeldingen die klinken als een postnatale depressie direct gezien als een spoedaanmelding omdat het zo'n ingewikkeld iets is en zo'n vrouw geen tijd heeft om een fix aantal weken op de wachtlijst te overbruggen.
zondag 24 oktober 2010 om 13:03
Ik voel mij vandaag een beetje stabieler dan gisteren. Gelukkig zijn er ook nog wat van die dagen. Ik ga maandag naar mijn huisarts gaan en heb pas over een week een afspraak met mijn psychiater. Ben sinds gisteren ook ziek geworden, griepje ofzo, dus dat erbij doet geen goed. Een therapeut leek op dit moment nog niet de juiste keuze voor mij...Weet niet hoe dat in zijn werk gaat en wat ik eraan zou hebben...Heb het de laatste keer geweigerd.
zondag 24 oktober 2010 om 16:18
Fijn dat het vandaag wat beter gaat Lisa, maar nogmaals ga echt maandag vragen of de huisarts met spoed door verwijst naar ggz, voor therapie. Het is echt onmisbaar voor je genezing. Je kan je verhaal kwijt, maar nog veel belangrijker, ze kunnen je inzicht geven, hoe dat je met de hele situatie om kan gaan. En ze kunnen je leren om anders met bepaalde gedachten om te gaan. Meestal ga je een of twee keer per week een uurtje naar zo een instelling, maar het is ook mogelijk om bijvoorbeeld in aanmerking te komen voor pit. Dan komen ze bij jou thuis, en kijken ze wat ze daar in voor je kunnen betekenen.
zondag 24 oktober 2010 om 17:37
Lisa, fijn dat je je vandaag wat beter voelt!
Begrijp ik goed dat er een voorstel gedaan is voor gesprekken maar dat je dat liever niet wilde? Mag ik vragen waarom?
Annemie omschrijft eigenlijk heel goed wat die gesprekken zouden kunnen betekenen. Wanneer je depressief bent is het niet meer goed mogelijk om na te denken over sommige dingen, je gedachten zijn vaak ook negatief gekleurd bijvoorbeeld. Binnen een behandeling kan je geleerd worden hoe je daarmee om kunt gaan. Het kan je ook handvaten geven om met situaties die jij op dit moment lastig vindt om te gaan.
Begrijp ik goed dat er een voorstel gedaan is voor gesprekken maar dat je dat liever niet wilde? Mag ik vragen waarom?
Annemie omschrijft eigenlijk heel goed wat die gesprekken zouden kunnen betekenen. Wanneer je depressief bent is het niet meer goed mogelijk om na te denken over sommige dingen, je gedachten zijn vaak ook negatief gekleurd bijvoorbeeld. Binnen een behandeling kan je geleerd worden hoe je daarmee om kunt gaan. Het kan je ook handvaten geven om met situaties die jij op dit moment lastig vindt om te gaan.
zaterdag 30 oktober 2010 om 01:06
Lisa, er zijn vele manieren van ondersteuning mogelijk. Een psychiater dekt doorgaans niet de lading van goeie gesprekken (hoewel ik wel een goeie pych. heb gehad die ook de juiste vragen stelde). Voor gesprekken kun je bijvoorbeeld terecht bij een psycholoog of een sociaal psychiatrisch verpleegkundige (spv'er). Ik heb heel lang een spv'er gehad (nabegeleiding).
Als je thuis vast dreigt te lopen, is er ook een mogelijkheid tot IPT (intensieve psych. thuiszorg). Dit is alleen iets meer een crisis vaststelling (vaak ook om een opname te voorkomen). Ik heb tweemaal een IPT gehad (die overigens geen huishouden komt doen. Hij/zij kan wel een indicatie stellen voor bijv. ondersteuning in het huishouden). De eerste periode heb ik weinig aan gehad (man voelde niet goed aan hoe en wat). De tweede periode heb ik een heel fijn iemand gehad die meerdere keren per week aan huis kwam en mij handvatten bood hoe met bepaalde situaties om te gaan.
Er is natuurlijk medicatie mogelijk, maar die moet je echt wat langer de kans geven om in te werken. Tussen 4-6 weken zou je toch echt wel verschil moeten gaan merken.
Vervlakking is een bekende bijwerking, maar het hoeft niet. Mijn AD staat er bijvoorbeeld ook om bekend (en ikzelf ook tijdens periode van depressie, net als het gevoel niet in jezelf te zitten). Maar ondanks dat dit vaak voorkomt, treed het bij mij niet op. Dus het hoeft niet noodzakelijkerwijs te gebeuren.
De pammetjes horen echt de ondersteuning te geven voor de periode waarin AD (nog) niet is aangeslagen. Ik denk dat je er goed aan doet om voor die periode extra hulp te accepteren. Juist omdat je nog niet goed functioneert en je wel helder moet zijn met kleine kindjes. Pas ook op met autorijden e.d.!
Ik weet niks van jouw rustgevende medicatie af. Ik kreeg oxazepam voorgeschreven (doet bij mij vrij weinig eerlijk gezegd).
Naast al bovengenoemde dingen: accepteer hulp, probeer de lat laag te leggen en vergeet ook niet een algemeen bloedonderzoek te vragen bij je huisarts. Vaak kun je na een bevalling en zwangerschap behoorlijke tekorten hebben opgelopen die een depressie in de hand werken. Je zult niet de eerste of laatste vrouw zijn die na een bevalling een slecht werkende schildklier heeft of ernstige B vitaminen tekort of ijzer. Daar moet je mee beginnen. Is dat bij jou gebeurd?
Als je thuis vast dreigt te lopen, is er ook een mogelijkheid tot IPT (intensieve psych. thuiszorg). Dit is alleen iets meer een crisis vaststelling (vaak ook om een opname te voorkomen). Ik heb tweemaal een IPT gehad (die overigens geen huishouden komt doen. Hij/zij kan wel een indicatie stellen voor bijv. ondersteuning in het huishouden). De eerste periode heb ik weinig aan gehad (man voelde niet goed aan hoe en wat). De tweede periode heb ik een heel fijn iemand gehad die meerdere keren per week aan huis kwam en mij handvatten bood hoe met bepaalde situaties om te gaan.
Er is natuurlijk medicatie mogelijk, maar die moet je echt wat langer de kans geven om in te werken. Tussen 4-6 weken zou je toch echt wel verschil moeten gaan merken.
Vervlakking is een bekende bijwerking, maar het hoeft niet. Mijn AD staat er bijvoorbeeld ook om bekend (en ikzelf ook tijdens periode van depressie, net als het gevoel niet in jezelf te zitten). Maar ondanks dat dit vaak voorkomt, treed het bij mij niet op. Dus het hoeft niet noodzakelijkerwijs te gebeuren.
De pammetjes horen echt de ondersteuning te geven voor de periode waarin AD (nog) niet is aangeslagen. Ik denk dat je er goed aan doet om voor die periode extra hulp te accepteren. Juist omdat je nog niet goed functioneert en je wel helder moet zijn met kleine kindjes. Pas ook op met autorijden e.d.!
Ik weet niks van jouw rustgevende medicatie af. Ik kreeg oxazepam voorgeschreven (doet bij mij vrij weinig eerlijk gezegd).
Naast al bovengenoemde dingen: accepteer hulp, probeer de lat laag te leggen en vergeet ook niet een algemeen bloedonderzoek te vragen bij je huisarts. Vaak kun je na een bevalling en zwangerschap behoorlijke tekorten hebben opgelopen die een depressie in de hand werken. Je zult niet de eerste of laatste vrouw zijn die na een bevalling een slecht werkende schildklier heeft of ernstige B vitaminen tekort of ijzer. Daar moet je mee beginnen. Is dat bij jou gebeurd?
zondag 31 oktober 2010 om 19:26
Hoi lisa,
ik heb ook een pnd gehad. Ik lag alleen maar in bed en at niet meer. Het was mijn eerste kind en ik had een spoed-keizersnede gehad, het schijnt dat het daarmee te maken kan hebben gehad, maar ook tijdens de zwangerschap had ik erg last van mijn hormonen en driftbuien. Daar kreeg ik toen al medicatie tegen psychoses voor. Toen mijn zoontje geboren was, was ik constant aan het tellen hoeveel uren en minuten het nog duurde tot ik weer een fles moest geven. De fles wilde ik liever niet maken, dat 'moest' mijn vriend doen. Als het niet anders kon, deed ik het wel, maar ik zag er dan erg tegenop en probeerde het uit te stellen.
Ik lag de hele dag in bed, te wachten tot mijn zoontje 6 weken was, want dan zou het leuk worden (had ik geloof ik gelezen).
Ik was al onder behandeling bij een psychiater en toen het echt thuis niet meer ging, ben ik opgenomen op de paaz.
Ik kreeg in de ochtend Lexapro, over de dag verdeeld 4 oxazepam, en 's avonds nog iets anders (ook AD).
Overdag waren er therapieën, kleien, tekenen, pmt, etc.
Voor mij is dat wel goed geweest om weer een dagritme te krijgen. Ik ging ook samen met mijn partner naar maatschappelijk werk in het ziekenhuis.
Mijn partner kwam elke dag met mijn zoontje, en soms bleef mijn zoontje een paar uur bij me. Op het laatst mocht hij ook wel eens blijven slapen.
Nu gaat het gelukkig goed en werk ik ook weer. Soms ben ik wel bang om terug te vallen, zoals nu de dagen korter worden enzo..
ik heb ook een pnd gehad. Ik lag alleen maar in bed en at niet meer. Het was mijn eerste kind en ik had een spoed-keizersnede gehad, het schijnt dat het daarmee te maken kan hebben gehad, maar ook tijdens de zwangerschap had ik erg last van mijn hormonen en driftbuien. Daar kreeg ik toen al medicatie tegen psychoses voor. Toen mijn zoontje geboren was, was ik constant aan het tellen hoeveel uren en minuten het nog duurde tot ik weer een fles moest geven. De fles wilde ik liever niet maken, dat 'moest' mijn vriend doen. Als het niet anders kon, deed ik het wel, maar ik zag er dan erg tegenop en probeerde het uit te stellen.
Ik lag de hele dag in bed, te wachten tot mijn zoontje 6 weken was, want dan zou het leuk worden (had ik geloof ik gelezen).
Ik was al onder behandeling bij een psychiater en toen het echt thuis niet meer ging, ben ik opgenomen op de paaz.
Ik kreeg in de ochtend Lexapro, over de dag verdeeld 4 oxazepam, en 's avonds nog iets anders (ook AD).
Overdag waren er therapieën, kleien, tekenen, pmt, etc.
Voor mij is dat wel goed geweest om weer een dagritme te krijgen. Ik ging ook samen met mijn partner naar maatschappelijk werk in het ziekenhuis.
Mijn partner kwam elke dag met mijn zoontje, en soms bleef mijn zoontje een paar uur bij me. Op het laatst mocht hij ook wel eens blijven slapen.
Nu gaat het gelukkig goed en werk ik ook weer. Soms ben ik wel bang om terug te vallen, zoals nu de dagen korter worden enzo..
zondag 31 oktober 2010 om 21:47
Mijn dochter is van okt. '09, ik ben (pas) in feb. opgenomen. Ik heb nog steeds behoorlijk wat hulp. Ik krijg thuisbegeleiding, heb eens per week beeldende therapie, maandelijks gesprekken met een psycholoog en daarnaast slik ik nog steeds AD.
Ik ben net als jij huiverig nu de dagen korter worden. Ik weet dat het risico op terugval het grootst is binnen het eerste jaar, dus ik kijk er wel naar uit dat straks 'alle seizoenen er overheen zijn geweest.'
Ik hou me maar voor ogen dat deze winter bijna onmogelijk kouder kan zijn en langer kan duren dan de winter van '09.
Ik ben net als jij huiverig nu de dagen korter worden. Ik weet dat het risico op terugval het grootst is binnen het eerste jaar, dus ik kijk er wel naar uit dat straks 'alle seizoenen er overheen zijn geweest.'
Ik hou me maar voor ogen dat deze winter bijna onmogelijk kouder kan zijn en langer kan duren dan de winter van '09.
The time is now
maandag 1 november 2010 om 09:18
quote:Banba schreef op 31 oktober 2010 @ 21:47:
Ik hou me maar voor ogen dat deze winter bijna onmogelijk kouder kan zijn en langer kan duren dan de winter van '09.
Het staat hier natuurlijk een beetje als een grapje maar ik vind het wel een hele goede gedachte Banba!
Daarnaast kun jij natuurlijk meer kanten op, mocht de winter weer zo eindeloos koud en besneeuwd zijn als vorig jaar, nu je kindje wat ouder is.
Wat misschien ook wel zo is is dat je door de behandelingen die je tot nu toe gehad hebt wel allerlei handvaten hebt over hoe je met dingen die lastig zijn om kunt gaan.
Ik hou me maar voor ogen dat deze winter bijna onmogelijk kouder kan zijn en langer kan duren dan de winter van '09.
Het staat hier natuurlijk een beetje als een grapje maar ik vind het wel een hele goede gedachte Banba!
Daarnaast kun jij natuurlijk meer kanten op, mocht de winter weer zo eindeloos koud en besneeuwd zijn als vorig jaar, nu je kindje wat ouder is.
Wat misschien ook wel zo is is dat je door de behandelingen die je tot nu toe gehad hebt wel allerlei handvaten hebt over hoe je met dingen die lastig zijn om kunt gaan.
maandag 1 november 2010 om 09:33
quote:Drift schreef op 01 november 2010 @ 09:18:
[...]
Het staat hier natuurlijk een beetje als een grapje maar ik vind het wel een hele goede gedachte Banba!
Daarnaast kun jij natuurlijk meer kanten op, mocht de winter weer zo eindeloos koud en besneeuwd zijn als vorig jaar, nu je kindje wat ouder is.
Wat misschien ook wel zo is is dat je door de behandelingen die je tot nu toe gehad hebt wel allerlei handvaten hebt over hoe je met dingen die lastig zijn om kunt gaan.
Dat is absoluut waar. Bovendien zijn we in de tussentijd verhuisd van the middle of nowhere naar midden in het dorp. Vorig jaar zat ik totaal ingesneeuwd, zonder auto op 5 km van de bewoonde wereld. Nu kan ik alle kanten op en loop ik in 5 min. naar de supermarkt, de hertjes/eendjes, de bieb enz. enz.
Zag er nog een beetje tegenop om ineens tussen de mensen te wonen, maar ik ben nu zo ontzettend blij dat we dat hebben gedaan.
[...]
Het staat hier natuurlijk een beetje als een grapje maar ik vind het wel een hele goede gedachte Banba!
Daarnaast kun jij natuurlijk meer kanten op, mocht de winter weer zo eindeloos koud en besneeuwd zijn als vorig jaar, nu je kindje wat ouder is.
Wat misschien ook wel zo is is dat je door de behandelingen die je tot nu toe gehad hebt wel allerlei handvaten hebt over hoe je met dingen die lastig zijn om kunt gaan.
Dat is absoluut waar. Bovendien zijn we in de tussentijd verhuisd van the middle of nowhere naar midden in het dorp. Vorig jaar zat ik totaal ingesneeuwd, zonder auto op 5 km van de bewoonde wereld. Nu kan ik alle kanten op en loop ik in 5 min. naar de supermarkt, de hertjes/eendjes, de bieb enz. enz.
Zag er nog een beetje tegenop om ineens tussen de mensen te wonen, maar ik ben nu zo ontzettend blij dat we dat hebben gedaan.
The time is now
maandag 1 november 2010 om 10:36
Jee, ook nog in the middle of mowhere terwijl je ingesneeuwd bent en net bevallen. Dat is sowieso ontzettend pittig lijkt me, ook zonder postnatale depressie.
Soms lijkt het me heerlijk om zo buitenaf te wonen, lekker rustig midden in de natuur. Ik ben zo ook opgegroeid. Maar ik ben alleen dus ik denk dat als ik dat nu zou doen ik hopeloos zou vereenzamen.
Fijn dat je nu tussen de mensen woont. Dat maakt het veel makkelijker even de deur uit te gaan en je sombere patroon te doorbreken als je daar last van hebt. En eendjes en hertjes in de buurt is altijd fijn met kindjes
En fijn dat je het prettig vindt nu midden in het dorp te wonen ondanks dat je opzag tegen de mensen om je heen. Zijn het fijne mensen die in de buurt wonen?
Soms lijkt het me heerlijk om zo buitenaf te wonen, lekker rustig midden in de natuur. Ik ben zo ook opgegroeid. Maar ik ben alleen dus ik denk dat als ik dat nu zou doen ik hopeloos zou vereenzamen.
Fijn dat je nu tussen de mensen woont. Dat maakt het veel makkelijker even de deur uit te gaan en je sombere patroon te doorbreken als je daar last van hebt. En eendjes en hertjes in de buurt is altijd fijn met kindjes
En fijn dat je het prettig vindt nu midden in het dorp te wonen ondanks dat je opzag tegen de mensen om je heen. Zijn het fijne mensen die in de buurt wonen?
