Kinderen
alle pijlers
Cerclage
maandag 6 juli 2009 om 16:32
Hallo,
Mijn eerste zwangerschap was een opeenvolging van harde buiken bij 26 weken, opname in Sofia en weeenremmers, twee maanden bedrust en een kerngezonde dochter!
We willen graag voor een tweede gaan dus alles komt weer boven.
Zijn er dames met ervaring met een bandje om de baarmoederhals?
Dank jullie wel!
Mijn eerste zwangerschap was een opeenvolging van harde buiken bij 26 weken, opname in Sofia en weeenremmers, twee maanden bedrust en een kerngezonde dochter!
We willen graag voor een tweede gaan dus alles komt weer boven.
Zijn er dames met ervaring met een bandje om de baarmoederhals?
Dank jullie wel!
woensdag 2 juni 2010 om 22:28
Hee Myrt!
Ik kwam dit forum weer tegen en wat lees ik nu? Je bent weer zwanger! Gefeliciteerd meid! Ik kan ook melden dat ik weer zwanger ben, vandaag 8+5. Morgen eerste afspraak bij de gynaecoloog voor de eerste cervixmeting, spannend hoor! Het is vanaf het begin sowieso al spannend, want ik heb al enkele keren bloedverlies gehad na inspanning. Ik kan niet langer dan een half uur lopen of ik krijg een beurs gevoel en verlies roze bloed. Ik vrees dat het bedliggen voor mij dus al vroeg zal beginnen, maar goed ik ga ervoor. Ik ben officieel 7 januari 2011 uitgerekend, maar ik hoop december te halen. Dan ben ik 35 weken..
Louise, hoe is het met jou? Je schrijft dat je lang hebt moeten bekomen van het bedliggen, kan je er iets meer over vertellen? Ik zal namelijk waarschijnlijk hetzelfde lot moeten ondergaan en natuurlijk zie ik er wel tegenop. Lijkt mij vooral dodelijk saai.
Groetjes,
Dorien
Ik kwam dit forum weer tegen en wat lees ik nu? Je bent weer zwanger! Gefeliciteerd meid! Ik kan ook melden dat ik weer zwanger ben, vandaag 8+5. Morgen eerste afspraak bij de gynaecoloog voor de eerste cervixmeting, spannend hoor! Het is vanaf het begin sowieso al spannend, want ik heb al enkele keren bloedverlies gehad na inspanning. Ik kan niet langer dan een half uur lopen of ik krijg een beurs gevoel en verlies roze bloed. Ik vrees dat het bedliggen voor mij dus al vroeg zal beginnen, maar goed ik ga ervoor. Ik ben officieel 7 januari 2011 uitgerekend, maar ik hoop december te halen. Dan ben ik 35 weken..
Louise, hoe is het met jou? Je schrijft dat je lang hebt moeten bekomen van het bedliggen, kan je er iets meer over vertellen? Ik zal namelijk waarschijnlijk hetzelfde lot moeten ondergaan en natuurlijk zie ik er wel tegenop. Lijkt mij vooral dodelijk saai.
Groetjes,
Dorien
donderdag 3 juni 2010 om 12:37
Meiden; gefeliciteerd met jullie zwangerschappen!!
Vanwege het vele bedliggen houd je nog amper spieren over dus zodra je na de bevalling weer mag lopen merk je wel dat je totaal verslapt bent. Ik kon de eerste weken maar een tot drie minuten rechtop staan dus het kind in bad doen kon wel maar maar heel eventjes. De kraamverzorgster of mijn man moesten dan alle voorbereidingen treffen (klaarzetten bad, klaar leggen kleding en je kind alvast uitkleden) zodat je die drie minuten echt kon inzetten op het badderen. Dan kon zij/hij het daarna weer van je overnemen om het kind af te drogen, aan te kleden en het bad op te ruimen.
Dat vond ik helemaal niet leuk. Soms, zeker in het begin, haalde ik die drie minuten niet eens omdat ik niet meer rechtop kon staan van de pijn.
Ook trappen lopen was best zwaar zeker omdat ik ook nog last had van heup en bekkenpijn. Dat laatste heb ik nu nog steeds last van en mijn jongste wordt volgende week drie jaar. Ik denk niet dat dat nog ooit helemaal goedkomt. Ik denk dat bij de meeste vrouwen bekkenpijn nog wel wegtrekt maar omdat bij mij de banden en spieren zo verzwakt zijn, erger dan bij vrouwen die nog wel mochten lopen tijdens zwangerschap, duurt het veel langer of komt het nooit meer goed.
Tips om de dag goed door te komen: boeken, tijdschriften, TV en zorg voor een laptop met internetverbinding. Dat laatste had ik niet en achteraf vraag ik me af hoe ik het heb uitgehouden
Verder: verstand op nul en blik op oneindig. Deel de lange periode in kleinere stukken: de 25 weken is een mijplaal, 26 weken ook, 28, 32, 36 etc.
En mijn allerbelangrijkste tip: houd vertrouwen. Ik wist zoooooooo zeker dat deze zwangerschap goed zou komen. Niemand kon mij daarvan afbrengen. Ook de ass.gyn niet die me vertelde dat ik zeker niet op een Juni kindje hoefde te rekenen (ik was uitgerekend op 30 juni). Ik bleef volhouden en het werd een soort van running gag tussen ons maar ik trok wel aan het langste eind. Halverwege juni werd mijn zoontje met een geplande keizersnede gehaald. Als het niet een geplande bevalling was geweest had ik misschien wel de 40 weken behaald. Ik (of eigenlijk mijn zoon) wordt echt gezien als een medisch wonder. Toevallig zei mijn gyn dat vorige week nog toen ik daar was voor mijn uitstrijkje.
Dus, houd moed, praat met je kind en vertel hem of haar dat jullie er samen zullen komen en dat het allemaal goed zal gaan en dat je je erop verheugd om elkaar na 9 maanden zwangerschap te zien (en niet veel eerder)
Vanwege het vele bedliggen houd je nog amper spieren over dus zodra je na de bevalling weer mag lopen merk je wel dat je totaal verslapt bent. Ik kon de eerste weken maar een tot drie minuten rechtop staan dus het kind in bad doen kon wel maar maar heel eventjes. De kraamverzorgster of mijn man moesten dan alle voorbereidingen treffen (klaarzetten bad, klaar leggen kleding en je kind alvast uitkleden) zodat je die drie minuten echt kon inzetten op het badderen. Dan kon zij/hij het daarna weer van je overnemen om het kind af te drogen, aan te kleden en het bad op te ruimen.
Dat vond ik helemaal niet leuk. Soms, zeker in het begin, haalde ik die drie minuten niet eens omdat ik niet meer rechtop kon staan van de pijn.
Ook trappen lopen was best zwaar zeker omdat ik ook nog last had van heup en bekkenpijn. Dat laatste heb ik nu nog steeds last van en mijn jongste wordt volgende week drie jaar. Ik denk niet dat dat nog ooit helemaal goedkomt. Ik denk dat bij de meeste vrouwen bekkenpijn nog wel wegtrekt maar omdat bij mij de banden en spieren zo verzwakt zijn, erger dan bij vrouwen die nog wel mochten lopen tijdens zwangerschap, duurt het veel langer of komt het nooit meer goed.
Tips om de dag goed door te komen: boeken, tijdschriften, TV en zorg voor een laptop met internetverbinding. Dat laatste had ik niet en achteraf vraag ik me af hoe ik het heb uitgehouden
Verder: verstand op nul en blik op oneindig. Deel de lange periode in kleinere stukken: de 25 weken is een mijplaal, 26 weken ook, 28, 32, 36 etc.
En mijn allerbelangrijkste tip: houd vertrouwen. Ik wist zoooooooo zeker dat deze zwangerschap goed zou komen. Niemand kon mij daarvan afbrengen. Ook de ass.gyn niet die me vertelde dat ik zeker niet op een Juni kindje hoefde te rekenen (ik was uitgerekend op 30 juni). Ik bleef volhouden en het werd een soort van running gag tussen ons maar ik trok wel aan het langste eind. Halverwege juni werd mijn zoontje met een geplande keizersnede gehaald. Als het niet een geplande bevalling was geweest had ik misschien wel de 40 weken behaald. Ik (of eigenlijk mijn zoon) wordt echt gezien als een medisch wonder. Toevallig zei mijn gyn dat vorige week nog toen ik daar was voor mijn uitstrijkje.
Dus, houd moed, praat met je kind en vertel hem of haar dat jullie er samen zullen komen en dat het allemaal goed zal gaan en dat je je erop verheugd om elkaar na 9 maanden zwangerschap te zien (en niet veel eerder
)
Poep, wie heeft jou gescheten?
donderdag 3 juni 2010 om 18:14
Hee Louise, bedankt voor je antwoord. Ik ben vandaag bij de gynaecoloog geweest en alles was goed! Kindje was volgens schema, hartje klopt en....mijn baarmoedermond is 5,5 cm! Ik kan je niet vertellen hoe ontzettend opgelucht ik ben. Ik was natuurlijk na de bevalling gemeten en toen was hij 1,5 cm dus ik had me al op het ergste voorbereid. Maar hij is nu keurig op lengte. Wel blijft het plan om vanaf 16 weken progesteron te gaan spuiten en verder goed te checken op blaasontstekingen. Geen idee of mijn cervix met 16 weken nog steeds zo mooi langs is, maar deze hebben we alvast zitten! So far so good...
maandag 7 juni 2010 om 10:29
5.5 cm klinkt helemaal prima! Blijf het goed in de gaten houden. Verder bedacht ik me nog dat ik (gelukkig) wel een beetje een uitzondering ben op de meeste vrouwen met cerclage. Omdat die bij mij niet goed zat (tijdens zwangerschap van zoon) of omdat ik vroegtijdig weeen kreeg (bij zwangerschap van dochter) moest ik erg veel en lang bedliggen.
Normaalgesproken hoeft dat bij een cerclage niet. Je moet het wel rustig aan doen (niet teveel trappen lopen, niet sporten oftwel zoals mijn gyn zei: leven als een oud vrouwtje) maar mijn geval was erg extreem. Probeer er toch een beetje van te genieten (vooral wanneer je ze voelt bewegen wordt het leuk).
Normaalgesproken hoeft dat bij een cerclage niet. Je moet het wel rustig aan doen (niet teveel trappen lopen, niet sporten oftwel zoals mijn gyn zei: leven als een oud vrouwtje) maar mijn geval was erg extreem. Probeer er toch een beetje van te genieten (vooral wanneer je ze voelt bewegen wordt het leuk
).
Poep, wie heeft jou gescheten?
maandag 25 oktober 2010 om 21:06
