Werk & Studie
alle pijlers
Twijfels studie
donderdag 28 oktober 2010 om 17:45
Ik woon in België dus bij ons is het allemaal iets anders
Ik ben nu 20jaar, sinds mijn 18e samenwonend en doordeweeks op kamers(verre reistafstand) vanwege studie
Nu doe ik al mijn 2e jaar verpleegkunde, ik vind de studie op zichzelf érg boeiend, de lessen zijn interessant, medestudenten vallen reuze mee alleen...de stages vind ik vreselijk!!
Vorig jaar heb ik 3weken stage gedaan op een dagziekenhuis waarbij ik wel dagelijks te horen kreeg dat ik er niet hoor, de werking van de afdeling teveel is voor me en ik dus beter naar een andere afdeling kon, mijn houding tov teamleden was niet schitterend(slechthorend en dit is dus kenmerkend dat we allemaal eens bot/cru over komen dan we eigenlijk bedoelen)
Anway, uiteindelijk nog voor 3weken op een andere afdeling gestaan. Voor mij was dit lichamelijk ontzettend zwaar en ook psychisch, je had er téveel verantwoordelijkheid als student zijnde en daarbij zijn er ook dingen fout gelopen(negatieve feedback geven waar patiënte bij is) die er niet veel goeds aan hebben gedaan. Ook mijn houding moet verbeterd worden.
In augustus ben ik vol goede moed gaan werken als vakantiejob.
Ik vond het zelf erg fijn, lichamelijk erg zwaar maar bon, daar kon ik mee om. Paar akkefietjes gehad en op het eind van mijn periode kreeg ik te horen dat ik mijn houding moet veranderen en ik geen meerwaarde was voor het team. Vertrok dus met een slecht gevoel.
Opnieuw zit ik op stage, deze keer bij de geriatrie.
Ik weet nu al dat geriatrie niets voor mij is. De patiënten zijn me enorm dankbaar maar ik heb het moeilijk met de zwaarte van het werk en de problematiek van de ouderen. Dus maw, deze specialisatie is niets voor mij. Juist fijn om te weten dat ik hiermee niet hoef te twijfelen.
Alleen merk ik dat het me steeds begint tegen te staan, vind het vreselijk om op stage te gaan, de mensen te wassen. Niet zozeer het wassen maar meer het gesleur wat niet veel goeds doet aan mijn rug. Deze is dus al flink aan gort.
Ook hier is mijn houding een probleem.
Ik werk hieraan maar dit is niet zo snel opgelost en bovendien ben ik niet echt mezelf.
En dan komt het: ik twijfel wat ik wil.
Ik wil zeker niet mijn leven op een gewone dienst doorbrengen als in: ochtendzorg,medicatie uitdelen, ... dus de dagelijkse dingen
Begrijp me niet verkeerd maar het lijkt me snel eentonig worden.
Pediatrie lijkt me meer iets, Intensieve Zorgen of Spoed
En ik wil doorgroeien, verder leren op dit gebied en een doctoraat zou erg fijn zijn.
Maar dan komt er nog iets...
Geneeskunde is altijd mijn droom geweest maar doordat ik geen wetenschappen heb gedaan veronderstelde ik het niet te kunnen.
Ben ook geen wiskundeknobbel. Dus ik ging voor verpleegkunde
Nu begint het steeds meer te knagen en ga ik volgend jaar mijn ingangsexamen doen, slaag ik dan moet ik echt wel een keuze maken. Slaag ik niet, dan doe ik het jaar erop weer opnieuw
Maar...kan ik om met die verantwoordelijkheid, is de studie niet té zwaar en bovendien, wie zegt dat ik het iets voor mezelf vind?
Hoe onderhoud ik mezelf? Ik woon al 2jaar samen dus er moet geld binnenkomen
Ik hoop op enige advies want zit even met mijn handen in de haren!
Ik ben nu 20jaar, sinds mijn 18e samenwonend en doordeweeks op kamers(verre reistafstand) vanwege studie
Nu doe ik al mijn 2e jaar verpleegkunde, ik vind de studie op zichzelf érg boeiend, de lessen zijn interessant, medestudenten vallen reuze mee alleen...de stages vind ik vreselijk!!
Vorig jaar heb ik 3weken stage gedaan op een dagziekenhuis waarbij ik wel dagelijks te horen kreeg dat ik er niet hoor, de werking van de afdeling teveel is voor me en ik dus beter naar een andere afdeling kon, mijn houding tov teamleden was niet schitterend(slechthorend en dit is dus kenmerkend dat we allemaal eens bot/cru over komen dan we eigenlijk bedoelen)
Anway, uiteindelijk nog voor 3weken op een andere afdeling gestaan. Voor mij was dit lichamelijk ontzettend zwaar en ook psychisch, je had er téveel verantwoordelijkheid als student zijnde en daarbij zijn er ook dingen fout gelopen(negatieve feedback geven waar patiënte bij is) die er niet veel goeds aan hebben gedaan. Ook mijn houding moet verbeterd worden.
In augustus ben ik vol goede moed gaan werken als vakantiejob.
Ik vond het zelf erg fijn, lichamelijk erg zwaar maar bon, daar kon ik mee om. Paar akkefietjes gehad en op het eind van mijn periode kreeg ik te horen dat ik mijn houding moet veranderen en ik geen meerwaarde was voor het team. Vertrok dus met een slecht gevoel.
Opnieuw zit ik op stage, deze keer bij de geriatrie.
Ik weet nu al dat geriatrie niets voor mij is. De patiënten zijn me enorm dankbaar maar ik heb het moeilijk met de zwaarte van het werk en de problematiek van de ouderen. Dus maw, deze specialisatie is niets voor mij. Juist fijn om te weten dat ik hiermee niet hoef te twijfelen.
Alleen merk ik dat het me steeds begint tegen te staan, vind het vreselijk om op stage te gaan, de mensen te wassen. Niet zozeer het wassen maar meer het gesleur wat niet veel goeds doet aan mijn rug. Deze is dus al flink aan gort.
Ook hier is mijn houding een probleem.
Ik werk hieraan maar dit is niet zo snel opgelost en bovendien ben ik niet echt mezelf.
En dan komt het: ik twijfel wat ik wil.
Ik wil zeker niet mijn leven op een gewone dienst doorbrengen als in: ochtendzorg,medicatie uitdelen, ... dus de dagelijkse dingen
Begrijp me niet verkeerd maar het lijkt me snel eentonig worden.
Pediatrie lijkt me meer iets, Intensieve Zorgen of Spoed
En ik wil doorgroeien, verder leren op dit gebied en een doctoraat zou erg fijn zijn.
Maar dan komt er nog iets...
Geneeskunde is altijd mijn droom geweest maar doordat ik geen wetenschappen heb gedaan veronderstelde ik het niet te kunnen.
Ben ook geen wiskundeknobbel. Dus ik ging voor verpleegkunde
Nu begint het steeds meer te knagen en ga ik volgend jaar mijn ingangsexamen doen, slaag ik dan moet ik echt wel een keuze maken. Slaag ik niet, dan doe ik het jaar erop weer opnieuw
Maar...kan ik om met die verantwoordelijkheid, is de studie niet té zwaar en bovendien, wie zegt dat ik het iets voor mezelf vind?
Hoe onderhoud ik mezelf? Ik woon al 2jaar samen dus er moet geld binnenkomen
Ik hoop op enige advies want zit even met mijn handen in de haren!
donderdag 28 oktober 2010 om 18:06
Ik heb precies hetzelfde als jij gehad! ik heb ook twee jaar verpleegkunde gestudeerd.Ik vond het wel erg leuk, maar had het gevoel van is dit het. Ik zag het me niet mijn hele leven doen.. En mijn droom was ook geneeskunde.
Ben dus na twee jaar gestopt en begonnen met geneeskunde! Ik vind het super.Krijg niet meer voor alle jaren studiefinanciering, maar daarom ga ik lenen de laatste jaren. Ook ik woon samen en er moet dus ook geld binnen komen. Nu krijg ik nog stufi en ik werk minimaal 8 uur in de week. is prima te doen
Ben dus na twee jaar gestopt en begonnen met geneeskunde! Ik vind het super.Krijg niet meer voor alle jaren studiefinanciering, maar daarom ga ik lenen de laatste jaren. Ook ik woon samen en er moet dus ook geld binnen komen. Nu krijg ik nog stufi en ik werk minimaal 8 uur in de week. is prima te doen
donderdag 28 oktober 2010 om 18:21
Ik heb een studie tegen mijn zin afgemaakt vanwege mijn eeuwige getwijfel. Dat duurt gevoelsmatig zo ontzettend lang! Heb zitten huilen bij het maken van verslagen, het leren van tentamens en het schrijven van mijn scriptie. En me dan nog door stages heen geworsteld. Ik heb alles met goede cijfers afgerond en heb ook goede feedback gekregen, maar wat vond ik die studie vreselijk zeg.
Ben dus nu op mijn gevoel afgegaan en verpleegkunde gaan studeren. Dus totaal de andere kant van jouw verhaal, maar mijn advies is te doen wat goed voelt. En volgens mij voelt verpleegkunde voor jou niet goed.
Wat ik nu voel is plezier als ik naar school ga en enthousiasme wanneer ik mijn huiswerk zit in te plannen. Zo hoort het volgens mij te voelen. Voelt best gek trouwens, de afgelopen drie jaar heb ik me echt door mijn studie heen moeten worstelen en nu huppel ik er praktisch naartoe.
Ben dus nu op mijn gevoel afgegaan en verpleegkunde gaan studeren. Dus totaal de andere kant van jouw verhaal, maar mijn advies is te doen wat goed voelt. En volgens mij voelt verpleegkunde voor jou niet goed.
Wat ik nu voel is plezier als ik naar school ga en enthousiasme wanneer ik mijn huiswerk zit in te plannen. Zo hoort het volgens mij te voelen. Voelt best gek trouwens, de afgelopen drie jaar heb ik me echt door mijn studie heen moeten worstelen en nu huppel ik er praktisch naartoe.
donderdag 28 oktober 2010 om 18:26
Dat is het gekke ook.
Ik vind de studie leuk, ik ben dol op de examens en de leerstof
Ik oefen zeer veel mijn handelingen in op school en heb er énorm veel plezier aan. Voor mij mag het alle dagen theorie zijn
Bloednames vind ik ontzettend leuk, evenals injecties geven.
Misschien is de spoedafdeling meer mijn kant?
Ik heb ook gekeken naar de Nurse Practitioner waarbij je als verpleegkundige ook diagnoses mag stellen, medicatie voorschrijven en huisbezoeken in samenwerking met een arts
Lijkt me ook wel wat
Twijfels dus!
Ik vind de studie leuk, ik ben dol op de examens en de leerstof
Ik oefen zeer veel mijn handelingen in op school en heb er énorm veel plezier aan. Voor mij mag het alle dagen theorie zijn
Bloednames vind ik ontzettend leuk, evenals injecties geven.
Misschien is de spoedafdeling meer mijn kant?
Ik heb ook gekeken naar de Nurse Practitioner waarbij je als verpleegkundige ook diagnoses mag stellen, medicatie voorschrijven en huisbezoeken in samenwerking met een arts
Lijkt me ook wel wat
Twijfels dus!
donderdag 28 oktober 2010 om 18:45
quote:Armaris schreef op 28 oktober 2010 @ 18:20:
Bedankt voor je reactie!
Ik vrees dat ik spijt zal krijgen als ik zou stoppen met verpleegkunde en geneeskunde zal doen.
Dus enorme twijfels, de studie is echt fijn maar de stages vallen gewoon tegen.Maar de stages zijn wel vergelijkbaar met het werk dat je later gaat doen. Dus ik zou als ik jou was heel goed overwegen of je dit echt nog wel wil.
Bedankt voor je reactie!
Ik vrees dat ik spijt zal krijgen als ik zou stoppen met verpleegkunde en geneeskunde zal doen.
Dus enorme twijfels, de studie is echt fijn maar de stages vallen gewoon tegen.Maar de stages zijn wel vergelijkbaar met het werk dat je later gaat doen. Dus ik zou als ik jou was heel goed overwegen of je dit echt nog wel wil.
donderdag 28 oktober 2010 om 18:50
Zo groot is het verschil niet tussen pediatrie en een volwassene afdeling (ja, andere ziektebeelden en iets jongere patienten). Maar je doet natuurlijk grotendeels nog hetzelfde (wassen op de kinderafdeling dan weer minder, dat doen de ouders meestal zelf).
Maar wat denk je dan dat je bij de pediatrie of op de spoed meer aan spreekt?
Maar wat denk je dan dat je bij de pediatrie of op de spoed meer aan spreekt?
donderdag 28 oktober 2010 om 18:57
donderdag 28 oktober 2010 om 19:23
donderdag 28 oktober 2010 om 19:35
Hoi Armaris,
Ik ben iemand die studenten adviseert bij hun studiekeuze en ik hoor in jouw verhaal doorklinken dat je eigenlijk niet met de studie wilt stoppen. Als je inderdaad nog mogelijkheden ziet, bijv. in de pediatrie, dan zou ik zeker verder gaan met je studie. Die stages zijn er juist om te ontdekken welk deel van het werkveld bij jou past. De ervaringen die je had zijn vervelend, maar probeer het inderdaad nog bij een andere stage, wie weet is dat wel wat je wilt! Aan de andere kant valt de praktijk veel mensen toch zwaar, je krijgt hier heel erg met je eigen grenzen te maken en dat hoort er helaas ook bij. Het lijkt me zonde om een studie af te breken die je zelf voor een groot deel nog leuk vindt.
Succes!
Ik ben iemand die studenten adviseert bij hun studiekeuze en ik hoor in jouw verhaal doorklinken dat je eigenlijk niet met de studie wilt stoppen. Als je inderdaad nog mogelijkheden ziet, bijv. in de pediatrie, dan zou ik zeker verder gaan met je studie. Die stages zijn er juist om te ontdekken welk deel van het werkveld bij jou past. De ervaringen die je had zijn vervelend, maar probeer het inderdaad nog bij een andere stage, wie weet is dat wel wat je wilt! Aan de andere kant valt de praktijk veel mensen toch zwaar, je krijgt hier heel erg met je eigen grenzen te maken en dat hoort er helaas ook bij. Het lijkt me zonde om een studie af te breken die je zelf voor een groot deel nog leuk vindt.
Succes!
donderdag 28 oktober 2010 om 19:35
Maar je zit nu in je tweede jaar? Dan moet je nog anderhalf jaar en dan heb je je bachelor.... Afmaken dus, en dan verder kijken!
Ik heb ook stages gedaan waar ik écht niks aan vond, werk dat ik nooit wilde doen. Maar mijn baan nu (ik werk wel in de geriatrie) vind ik geweldig.
Bedenk wel goed dat je als dokter, zeker in België, veel verder van je patiënten af staat. Dat is waarom ik zelf nooit dokter zou willen zijn. Je zult altijd Mevrouw Doktor zijn, terwijl je als verpleegster gewoon zuster Armaris bent
Als je het werk fysiek te zwaar vind, dan denk ik wel dat je je eens achter de oren moet krabben. Aan de andere kant vraag ik me af; zijn je hef- en tiltechnieken dan wel helemaal wat ze moeten zijn? Want ik heb eigenlijk zelden tot nooit last van mijn rug. Ja, vanmorgen, toen ik er aan het eind van een verzorging achter kwam dat ik mijn bed te laag had staan Maar dan doe je het zelf, zeg maar.
Kijk, ik ben dan wel geen verpleegster/verzorgster, maar ik doe ook echt wel ADL's en ik doe eigenlijk net zo goed het zware fysieke werk... Maar ik heb eigenlijk nooit het gevoel dat het fysiek zo zwaar is. Bewoners waarmee de transfer fysiek wel heel zwaar van is, doe ik met de tillift, en daardoor heb ik nooit het gevoel dat ik mijn rug teveel belast.
Ik heb ook stages gedaan waar ik écht niks aan vond, werk dat ik nooit wilde doen. Maar mijn baan nu (ik werk wel in de geriatrie) vind ik geweldig.
Bedenk wel goed dat je als dokter, zeker in België, veel verder van je patiënten af staat. Dat is waarom ik zelf nooit dokter zou willen zijn. Je zult altijd Mevrouw Doktor zijn, terwijl je als verpleegster gewoon zuster Armaris bent
Als je het werk fysiek te zwaar vind, dan denk ik wel dat je je eens achter de oren moet krabben. Aan de andere kant vraag ik me af; zijn je hef- en tiltechnieken dan wel helemaal wat ze moeten zijn? Want ik heb eigenlijk zelden tot nooit last van mijn rug. Ja, vanmorgen, toen ik er aan het eind van een verzorging achter kwam dat ik mijn bed te laag had staan Maar dan doe je het zelf, zeg maar.
Kijk, ik ben dan wel geen verpleegster/verzorgster, maar ik doe ook echt wel ADL's en ik doe eigenlijk net zo goed het zware fysieke werk... Maar ik heb eigenlijk nooit het gevoel dat het fysiek zo zwaar is. Bewoners waarmee de transfer fysiek wel heel zwaar van is, doe ik met de tillift, en daardoor heb ik nooit het gevoel dat ik mijn rug teveel belast.
668, the neighbour of the Beast
donderdag 28 oktober 2010 om 19:38
En ik denk inderdaad dat je niet in teams gepast hebt, in het verleden. En dat heb je gauw op stage, zeker in België.
Zo onpersoonlijk, dat er gewoon over "de student" of "de stagiair" gepraat wordt.
Je hoort er pas bij als je vast in dienst komt.
En in sommige teams pas je gewoon echt niet, en in een ander team voel je je misschien helemaal op je plek.
Waar studeer je trouwens, welke regio? Misschien kan ik je nog wat leuke tips aan de hand doen van instellingen en richtingen enzo
Zo onpersoonlijk, dat er gewoon over "de student" of "de stagiair" gepraat wordt.
Je hoort er pas bij als je vast in dienst komt.
En in sommige teams pas je gewoon echt niet, en in een ander team voel je je misschien helemaal op je plek.
Waar studeer je trouwens, welke regio? Misschien kan ik je nog wat leuke tips aan de hand doen van instellingen en richtingen enzo
668, the neighbour of the Beast
donderdag 28 oktober 2010 om 19:55
Ik lees dat je de het vak wel erg interessant vindt.
Wat me opvalt in wat je schrijft: Je wil gelijk de krenten uit de pap, de leuke dingen, maar je kunt niet gelijk NP`er worden, of direct op de SEH. Daarvoor zul je door je opleiding heen moeten, en dan begin je bij de basis. Die basis is zó belangrijk, omdat je tijdens het wassen leert observeren, kijken, maar ook patienten zien en omgaan met de zorgvrager. Je kweekt ervaring op snelheid, routine, medicatie, je ziet veel en je leert veel. Dit is kennis en ervaring die onmisbaar is voor je werk als verpleegkundige in je verdere carriere. Het is je basis.
Ik denk dat je daarover best wel met iets meer respect kan praten, want je doet er nu een beetje denigrerend over, en je kan het dus absoluut niet op waarde schatten.
Voor een opleiding NP heb je (in NL, Belgie weet ik niet) na je HBO-V alweer 2 jaar ervaring nodig nae opleiding, voor de SEH/IC wordt ook werkervaring geeist ná je diplomering voordat je de opleiding inmag, en vaak rol je in een specialisatie járen na je diplomering als HBO-V`er
Ik denk dat je je dat goed moet realiseren. Ik ben trouwens 4e jaars HBO-V`er, het eind is in zicht en ook in het 4 jaar zijn het vooral de basisdingen waar de dag om draait, daarbij ga je je natuurlijk steeds verder verdiepen in andere dingen.
Wat me opvalt in wat je schrijft: Je wil gelijk de krenten uit de pap, de leuke dingen, maar je kunt niet gelijk NP`er worden, of direct op de SEH. Daarvoor zul je door je opleiding heen moeten, en dan begin je bij de basis. Die basis is zó belangrijk, omdat je tijdens het wassen leert observeren, kijken, maar ook patienten zien en omgaan met de zorgvrager. Je kweekt ervaring op snelheid, routine, medicatie, je ziet veel en je leert veel. Dit is kennis en ervaring die onmisbaar is voor je werk als verpleegkundige in je verdere carriere. Het is je basis.
Ik denk dat je daarover best wel met iets meer respect kan praten, want je doet er nu een beetje denigrerend over, en je kan het dus absoluut niet op waarde schatten.
Voor een opleiding NP heb je (in NL, Belgie weet ik niet) na je HBO-V alweer 2 jaar ervaring nodig nae opleiding, voor de SEH/IC wordt ook werkervaring geeist ná je diplomering voordat je de opleiding inmag, en vaak rol je in een specialisatie járen na je diplomering als HBO-V`er
Ik denk dat je je dat goed moet realiseren. Ik ben trouwens 4e jaars HBO-V`er, het eind is in zicht en ook in het 4 jaar zijn het vooral de basisdingen waar de dag om draait, daarbij ga je je natuurlijk steeds verder verdiepen in andere dingen.
donderdag 28 oktober 2010 om 20:08
TI: ik denk dat dit meevalt.
Ik vind het wassen niet fijn maar heb wel zeer veel respect voor het werk. Ik ga met respect om met een medemens en ik heb aandacht voor zijn/haar problematiek/zorgen/vragen/...
Ik besef dat ik een basis nodig heb en die ben ik aan het opbouwen. Ik heb alleen geen goede ervaringen met mijn teamgenoten en deze keer pas de discipline me niet.
Marels: er werd vorig jaar zoveel van me gevraagd dat de verantwoordelijkheid me teveel werd(lees: taken van een 3ejaars) Ik heb op mijn werk 3 valpartijen gehad die ik heb opgevangen, sindsdien heb ik houdingsproblemen.
Als ik meer let op tiltechnieken lukt het me beter
Zit trouwens in de regio Antwerpen, jij dan?
Ik vind het wassen niet fijn maar heb wel zeer veel respect voor het werk. Ik ga met respect om met een medemens en ik heb aandacht voor zijn/haar problematiek/zorgen/vragen/...
Ik besef dat ik een basis nodig heb en die ben ik aan het opbouwen. Ik heb alleen geen goede ervaringen met mijn teamgenoten en deze keer pas de discipline me niet.
Marels: er werd vorig jaar zoveel van me gevraagd dat de verantwoordelijkheid me teveel werd(lees: taken van een 3ejaars) Ik heb op mijn werk 3 valpartijen gehad die ik heb opgevangen, sindsdien heb ik houdingsproblemen.
Als ik meer let op tiltechnieken lukt het me beter
Zit trouwens in de regio Antwerpen, jij dan?
donderdag 28 oktober 2010 om 20:10
Artesis, Armaris? Daar kom ik vanaf
Moest je er, wat meer privé, eens over willen praten (ziekenhuizen enzo), mag je me mailen hoor; marelsmarels@gmail.com
Mag ik trouwens vragen waar je zo'n rotervaring had? Mijn meest ellendige stage-ervaring ooit was in 't Stuivenberg
Moest je er, wat meer privé, eens over willen praten (ziekenhuizen enzo), mag je me mailen hoor; marelsmarels@gmail.com
Mag ik trouwens vragen waar je zo'n rotervaring had? Mijn meest ellendige stage-ervaring ooit was in 't Stuivenberg
668, the neighbour of the Beast
