Relaties
alle pijlers
Tja, weer een schoonmodertopic...
donderdag 4 november 2010 om 11:41
Pffffff, ik weet het, er zijn al meerder topics over geopend, maar ik moet denk ik gewoon mijn ei even kwijt en zou graag reacties krijgen op de situatie die ik ga omschrijven. En prima als die reacties ongezouten zijn;-)…
Ook ik kan niet zo heel goed door een deur met mijn schoonouders. Ik heb vooral ‘last’ van mijn schoonmoeder. In de eerste plaats zijn we simpelweg heel verschillend. We staan anders in het leven, vinden andere dingen interessant. Dat kan en is ook prima. Ik heb, vind ik zelf, behoorlijk mijn best gedaan om me te interesseren voor haar hobby’s etc., maar ben er ook altijd eerlijk in geweest dat niet alles me evenveel interesseert. Ergens had ik de verwachting dat er van haar uit dan ook wel interesse zou zijn voor wat ik interessant vind, maar helaas is dat niet zo. Ik begin me nu steeds meer te ergeren aan continue de verhalen over haar interesses, terwijl me nooit gevraagd wordt waar de mijne liggen. Ik ben nu geneigd om telkens heel bot te reageren en dingen af te kappen of haar gewoon te negeren. Dat vind ik heel naar en erg van mezelf, maar ik heb geen energie meer om telkens maar weer dezelfde dingen aan te horen, terwijl ze dus weet dat ik andere interesses heb. Even ter illustratie: ze heeft bijvoorbeeld geen flauw benul wat voor werk ik doe. Ik vertel er wel eens wat uit mezelf over, maar meestal wordt dit afgekapt en gaat het vervolgens weer over iets wat in haar straatje ligt. Voorbeeld: ik heb eens verteld dat ik erover dacht weer te gaan studeren: ze vroeg toen welke studie ik dan wilde doen. Op het antwoord reageerde ze met: ‘oh, daar lijkt me niets aan’ en ging vervolgens over op een ander onderwerp. Prima, dat het onderwerp je niet aanstaat, maar gewoon eens wat interesse… nou ja, snappen jullie het nog?
Mijn man vindt het contact met zijn ouders ook heel lastig. Op zich is het nu redelijk, we zien ze geregeld en dat is al heel wat. Er is een tijd weinig tot geen contact geweest, voordat hij mij kende, lang verhaal. Toch zijn er wel dingen die onderhuids spelen en die vooral mij dwars zitten. Mijn man heeft nooit geleed om tegen zijn ouders in te gaan, zijn vader is vrij autoritair, zijn moeder doet wat vader zegt en er is sprake van een sterk man- vrouw rollenpatroon. Daarom ook wil mijn schoonmoeder altijd met mij kletsen (want dat hoort zo) en mijn schoonvader met mijn man. Terwijl ik het leuker vind om samen te kletsen, zeker omdat mijn schoonvader gewoon wat meer te vertellen heeft. Maar goed…
Verder zijn we inmiddels ouders geworden en dat maakt het allemaal nog wat lastiger. Mijn schoonmoeder loopt over van de goedbedoelde adviezen, maar ik ben het gewoon vaak met haar oneens. Ze vraagt als ze oppassen of ik precies wil opschrijven wat ze moeten doen qua eten en slapen enz, maar vervolgens trekt ze toch haar eigen plan. Ze luistert simpelweg niet naar wat wij zeggen. Ik weet dat het allemaal goed bedoeld, dat is ook net het probleem. Het is allemaal zo goed bedoeld dat het des te moeilijker is om er wat van te zeggen. Voorbeeld:
Ik vraag haar om groente en aardappelen niet te pureren en te mengen, maar zoonlief losse stukjes te laten proeven, omdat hij zo beter smaken leert kennen. Zij zegt:’oh ja, da’s inderdaad wel een goede manier’. De volgende dag eten wij mee en prakt ze alles door elkaar. Als ik er wat van zeg: ‘oh ja, maar ik dacht dat dit lekkerder voor hem was…’ Het gaat er me dan niet om dat hij een keer iets geprakt krijgt, maar dat ik iets anders heb gevraagd, zij daar mee instemt en toch iets compleet anders doet…
Ze maakt ook haar eigen waarheid van verhalen. Voorbeeld: we zijn naar een bruiloft bij hun in de buurt geweest en hebben bij mijn schoonouders overnacht: ze vraagt hoe het was. Ik zeg: ‘leuk, maar ik vond de muziek niet zo geweldig’. Zij: ‘ja, ik vind het ook altijd zo vervelend als de muziek te hard staat’. Ik:’nee de muziek stond niet te hard, ik vond de muziekstijl niet zo leuk’. Zij: ‘Oh ja, ja, da snap ik, van die harde muziek is echt heel vervelend….’ Vervolgens tegen haar man: ‘Punkie vond er niks aan, de muziek stond veel te hard’
Wat een lang verhaal en volgens mij maak ik het er niet duidelijk op. Er zijn bovendien ook nog een aantal best moeilijke voorvallen die spelen waarin ze mijn man behoorlijk hebben laten vallen. Ivm herkenbaarheid vind ik het lastig om deze hier te beschrijven, terwijl ze wel heel belangrijk zijn…Hij heeft daar last van, maar weet niet hoe er iets van moet zeggen, omdat hij nog nooit tegen zijn ouders in is gegaan. En ik lig me er intussen ’s nachts druk om te maken…
Ook ik kan niet zo heel goed door een deur met mijn schoonouders. Ik heb vooral ‘last’ van mijn schoonmoeder. In de eerste plaats zijn we simpelweg heel verschillend. We staan anders in het leven, vinden andere dingen interessant. Dat kan en is ook prima. Ik heb, vind ik zelf, behoorlijk mijn best gedaan om me te interesseren voor haar hobby’s etc., maar ben er ook altijd eerlijk in geweest dat niet alles me evenveel interesseert. Ergens had ik de verwachting dat er van haar uit dan ook wel interesse zou zijn voor wat ik interessant vind, maar helaas is dat niet zo. Ik begin me nu steeds meer te ergeren aan continue de verhalen over haar interesses, terwijl me nooit gevraagd wordt waar de mijne liggen. Ik ben nu geneigd om telkens heel bot te reageren en dingen af te kappen of haar gewoon te negeren. Dat vind ik heel naar en erg van mezelf, maar ik heb geen energie meer om telkens maar weer dezelfde dingen aan te horen, terwijl ze dus weet dat ik andere interesses heb. Even ter illustratie: ze heeft bijvoorbeeld geen flauw benul wat voor werk ik doe. Ik vertel er wel eens wat uit mezelf over, maar meestal wordt dit afgekapt en gaat het vervolgens weer over iets wat in haar straatje ligt. Voorbeeld: ik heb eens verteld dat ik erover dacht weer te gaan studeren: ze vroeg toen welke studie ik dan wilde doen. Op het antwoord reageerde ze met: ‘oh, daar lijkt me niets aan’ en ging vervolgens over op een ander onderwerp. Prima, dat het onderwerp je niet aanstaat, maar gewoon eens wat interesse… nou ja, snappen jullie het nog?
Mijn man vindt het contact met zijn ouders ook heel lastig. Op zich is het nu redelijk, we zien ze geregeld en dat is al heel wat. Er is een tijd weinig tot geen contact geweest, voordat hij mij kende, lang verhaal. Toch zijn er wel dingen die onderhuids spelen en die vooral mij dwars zitten. Mijn man heeft nooit geleed om tegen zijn ouders in te gaan, zijn vader is vrij autoritair, zijn moeder doet wat vader zegt en er is sprake van een sterk man- vrouw rollenpatroon. Daarom ook wil mijn schoonmoeder altijd met mij kletsen (want dat hoort zo) en mijn schoonvader met mijn man. Terwijl ik het leuker vind om samen te kletsen, zeker omdat mijn schoonvader gewoon wat meer te vertellen heeft. Maar goed…
Verder zijn we inmiddels ouders geworden en dat maakt het allemaal nog wat lastiger. Mijn schoonmoeder loopt over van de goedbedoelde adviezen, maar ik ben het gewoon vaak met haar oneens. Ze vraagt als ze oppassen of ik precies wil opschrijven wat ze moeten doen qua eten en slapen enz, maar vervolgens trekt ze toch haar eigen plan. Ze luistert simpelweg niet naar wat wij zeggen. Ik weet dat het allemaal goed bedoeld, dat is ook net het probleem. Het is allemaal zo goed bedoeld dat het des te moeilijker is om er wat van te zeggen. Voorbeeld:
Ik vraag haar om groente en aardappelen niet te pureren en te mengen, maar zoonlief losse stukjes te laten proeven, omdat hij zo beter smaken leert kennen. Zij zegt:’oh ja, da’s inderdaad wel een goede manier’. De volgende dag eten wij mee en prakt ze alles door elkaar. Als ik er wat van zeg: ‘oh ja, maar ik dacht dat dit lekkerder voor hem was…’ Het gaat er me dan niet om dat hij een keer iets geprakt krijgt, maar dat ik iets anders heb gevraagd, zij daar mee instemt en toch iets compleet anders doet…
Ze maakt ook haar eigen waarheid van verhalen. Voorbeeld: we zijn naar een bruiloft bij hun in de buurt geweest en hebben bij mijn schoonouders overnacht: ze vraagt hoe het was. Ik zeg: ‘leuk, maar ik vond de muziek niet zo geweldig’. Zij: ‘ja, ik vind het ook altijd zo vervelend als de muziek te hard staat’. Ik:’nee de muziek stond niet te hard, ik vond de muziekstijl niet zo leuk’. Zij: ‘Oh ja, ja, da snap ik, van die harde muziek is echt heel vervelend….’ Vervolgens tegen haar man: ‘Punkie vond er niks aan, de muziek stond veel te hard’
Wat een lang verhaal en volgens mij maak ik het er niet duidelijk op. Er zijn bovendien ook nog een aantal best moeilijke voorvallen die spelen waarin ze mijn man behoorlijk hebben laten vallen. Ivm herkenbaarheid vind ik het lastig om deze hier te beschrijven, terwijl ze wel heel belangrijk zijn…Hij heeft daar last van, maar weet niet hoe er iets van moet zeggen, omdat hij nog nooit tegen zijn ouders in is gegaan. En ik lig me er intussen ’s nachts druk om te maken…
donderdag 4 november 2010 om 11:48
quote:NevankaLetonja schreef op 04 november 2010 @ 11:46:
De voorbeelden die je noemt (prakken van eten, muziek hard/niet mooi-verwisseling) laat mij denken dat je aan het miereneuken bent. Ene oor in, andere oor uit. Hoe beter jij dat kan, hoe minder jij je ergert. Yep.
Gewoon beleefdheidsbezoekjes brengen. Niet te veel van verwachten.
De voorbeelden die je noemt (prakken van eten, muziek hard/niet mooi-verwisseling) laat mij denken dat je aan het miereneuken bent. Ene oor in, andere oor uit. Hoe beter jij dat kan, hoe minder jij je ergert. Yep.
Gewoon beleefdheidsbezoekjes brengen. Niet te veel van verwachten.
donderdag 4 november 2010 om 11:51
donderdag 4 november 2010 om 12:01
Ik denk dat het laatste punt wat er genoemd wordt (het laten vallen van jouw man door zijn ouders) het grootste irritatiepunt is en dat de andere dingen die je noemde bijzaken zijn. Dat zal best diep liggen als ik het goed lees.
Is het niet goed om hetgeen wat echt speelt aan te kaarten? Zo word je vast weer wat toleranter en kan je de overige punten misschien wat makkelijker naast je neerleggen.
Is het niet goed om hetgeen wat echt speelt aan te kaarten? Zo word je vast weer wat toleranter en kan je de overige punten misschien wat makkelijker naast je neerleggen.
donderdag 4 november 2010 om 12:03
Er zullen in de loop van de tijd zoveel dingen zijn geweest die je geërgerd hebben, dat je nu, nou ja, begint te miereneuken inderdaad. Ik ken dat heel goed, had met mijn schoonmoeder juist hetzelfde voor. We hebben een paar maanden véél te dicht bij elkaar gewoond, waardoor we elkaar en zij haar kleinkind veel te vaak zagen. Op den duur kon ik me aan alles ergeren en dat heeft ook dikwijls tot discussie/ruzie geleid. Nu we weer op een gezonde afstand van elkaar wonen, gaat het stukken beter en kan ik eindelijk weer relativeren!!
donderdag 4 november 2010 om 12:04
De voorbeelden die je noemt komen me bekend voor. Mijn schoonmoeder doet ongeveer precies hetzelfde en nog veel meer. Hierboven zie ik 3 reacties waarin gezegd word dat het mierenneuken is. Daar ben ik het deels mee eens.
Maar als deze schoonmoeder een beetje op de mijne lijkt (en daar lijkt het echt op, ben je mijn schoonzus??) dan doet ze zo nog 100-en dingen. Wat die van mij allemaal uitvreet en uitkraamt, het is teveel om op te noemen, en het is op zichzelf staand bijna helemaal niks. En er zijn zoveel dingen die ik me niet eens meer letterlijk kan herinneren. Als ik nu een paar voorbeelden ga geven lijkt het ook alsof ik overdrijf. Verder dan een illustratief voorbeeld kom ik niet. Maar 1 concreet gevoel blijft: ze is heel irritant.
Wat doe je daaraan? Helemaal niks, want je kunt dat mens echt niet veranderen, dat ligt buiten je macht.
Dat je man nooit tegen zijn ouders ingegaan is doet er op zich nu niet zo toe. Je bent in het hier en nu. Geschiedenissen ophalen heeft geen zin. Het enige wat ik als tip kan geven is: laat gaan. Ze word geen leuke schoonmoeder en jullie krijgen waarschijnlijk nooit een heel goede band. Haal er uit wat er in zit en laat de rest van je afglijden. Dat zij beperkingen heeft mbt communiceren is haar probleem, vergeef het haar, ze heeft er waarschijnlijk zelf meer last van dan jij.
Blijf bij jezelf. Succes.
Maar als deze schoonmoeder een beetje op de mijne lijkt (en daar lijkt het echt op, ben je mijn schoonzus??) dan doet ze zo nog 100-en dingen. Wat die van mij allemaal uitvreet en uitkraamt, het is teveel om op te noemen, en het is op zichzelf staand bijna helemaal niks. En er zijn zoveel dingen die ik me niet eens meer letterlijk kan herinneren. Als ik nu een paar voorbeelden ga geven lijkt het ook alsof ik overdrijf. Verder dan een illustratief voorbeeld kom ik niet. Maar 1 concreet gevoel blijft: ze is heel irritant.
Wat doe je daaraan? Helemaal niks, want je kunt dat mens echt niet veranderen, dat ligt buiten je macht.
Dat je man nooit tegen zijn ouders ingegaan is doet er op zich nu niet zo toe. Je bent in het hier en nu. Geschiedenissen ophalen heeft geen zin. Het enige wat ik als tip kan geven is: laat gaan. Ze word geen leuke schoonmoeder en jullie krijgen waarschijnlijk nooit een heel goede band. Haal er uit wat er in zit en laat de rest van je afglijden. Dat zij beperkingen heeft mbt communiceren is haar probleem, vergeef het haar, ze heeft er waarschijnlijk zelf meer last van dan jij.
Blijf bij jezelf. Succes.
donderdag 4 november 2010 om 12:05
Wat verwacht je eigenlijk van de relatie met je schoonouders?
Mijn schoonmoeder heeft ook geen idee wat ik doe (nou ja, ze weet dat ik iets met computers doe) en vraagt hoogstens of ik het druk heb. Ze vertelt zelf inderdaad meer over haar werk dan ze vraagt naar het mijne, lijkt me niet meer dan logisch. Andersom gaat het eigenlijk net zo namelijk.
Ook komt het wel eens voor dat iets absoluut niet lijkt door te dringen tot mijn schoonouders, mijn schoonmoeder spelt al 14 jaar mijn naam verkeerd bijvoorbeeld. Dikke kans dat zij dat gevoel ook wel eens bij mij heeft, dat bij mij bijvoorbeeld niet lijkt door te dringen dat bellen naar het buitenland duur is.
Ik heb wel een goede relatie met mijn schoonmoeder trouwens.
Ze is gewoon anders dan jij, gewoon meebuigen en een gladde rug hebben. Het beste er van maken dus, zij verandert gerust niet, hoe graag jij ook wilt.
Mijn schoonmoeder heeft ook geen idee wat ik doe (nou ja, ze weet dat ik iets met computers doe) en vraagt hoogstens of ik het druk heb. Ze vertelt zelf inderdaad meer over haar werk dan ze vraagt naar het mijne, lijkt me niet meer dan logisch. Andersom gaat het eigenlijk net zo namelijk.
Ook komt het wel eens voor dat iets absoluut niet lijkt door te dringen tot mijn schoonouders, mijn schoonmoeder spelt al 14 jaar mijn naam verkeerd bijvoorbeeld. Dikke kans dat zij dat gevoel ook wel eens bij mij heeft, dat bij mij bijvoorbeeld niet lijkt door te dringen dat bellen naar het buitenland duur is.
Ik heb wel een goede relatie met mijn schoonmoeder trouwens.
Ze is gewoon anders dan jij, gewoon meebuigen en een gladde rug hebben. Het beste er van maken dus, zij verandert gerust niet, hoe graag jij ook wilt.
donderdag 4 november 2010 om 12:11
quote:Superhuisvrouw schreef op 04 november 2010 @ 12:05:
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Ja hoor, mijn schoonmoeder is leuk! Geen tips dus voor TO, het lijkt me lastig. Aan de ene kant lijken het kleine voorbeeldjes die je geeft, maar aan de andere kant zit er volgens mij veel meer achter en erger je je daardoor zo aan die kleine dingen.
Probeer het niet te groot te maken, het is zonde van je slapeloze nachten.
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Ja hoor, mijn schoonmoeder is leuk! Geen tips dus voor TO, het lijkt me lastig. Aan de ene kant lijken het kleine voorbeeldjes die je geeft, maar aan de andere kant zit er volgens mij veel meer achter en erger je je daardoor zo aan die kleine dingen.
Probeer het niet te groot te maken, het is zonde van je slapeloze nachten.
donderdag 4 november 2010 om 12:12
donderdag 4 november 2010 om 12:16
Ik herken wel veel van wat je schrijft.
Onze manier om hier mee om te gaan is:
Afstand nemen.
En dat betekent niet dat we niet meer op bezoek gaan, maar mijn houding is daarin anders geworden. Was ik eerst bezig om het gesprek op gang te houden en ook de dingen te vertellen die spelen in ons leven, nu luister ik, stel vragen als dit zo uitkomt, vertel kort wat ons bezighoudt en as daar dan geen reactie op komt (heel herkenbaar dat stukje) ga ik er ook niet op door.
Een ding doen wij anders, wij laten schoonouders niet oppassen.
Het is twee keer voorgekomen dat we gevraagd hadden om op te passen, dat levert zoveel irritatie op (terwijl ze het we heel leuk vinden, dat is het moeilijke) dat we het gewoon niet meer vragen.
Schoonouders komen nooit bij ons op bezoek, bellen nooit, vragen nooit hoe het gaat met... verbouwing, studie, vakantie. Soit.
Wij gaan wel op bezoek, maar we op onze `tijden`. Dus niet elke week, maar 1 keer in de 2/3 weken. Ik ga ook niet altijd meer mee en ik ga zeker niet mee als er dingen gecommuniceert moeten worden (wij zijn er niet met kerst b.v.).
Zo houden we het voor ons `prettig` en raakt de verhouding niet teveel verstoort.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, voor ons heeft het veel rust gebracht met natuurlijk nog de nodige frustraties en irritaties, maar die hebben zij ongetwijfeld ook over ons.
Onze manier om hier mee om te gaan is:
Afstand nemen.
En dat betekent niet dat we niet meer op bezoek gaan, maar mijn houding is daarin anders geworden. Was ik eerst bezig om het gesprek op gang te houden en ook de dingen te vertellen die spelen in ons leven, nu luister ik, stel vragen als dit zo uitkomt, vertel kort wat ons bezighoudt en as daar dan geen reactie op komt (heel herkenbaar dat stukje) ga ik er ook niet op door.
Een ding doen wij anders, wij laten schoonouders niet oppassen.
Het is twee keer voorgekomen dat we gevraagd hadden om op te passen, dat levert zoveel irritatie op (terwijl ze het we heel leuk vinden, dat is het moeilijke) dat we het gewoon niet meer vragen.
Schoonouders komen nooit bij ons op bezoek, bellen nooit, vragen nooit hoe het gaat met... verbouwing, studie, vakantie. Soit.
Wij gaan wel op bezoek, maar we op onze `tijden`. Dus niet elke week, maar 1 keer in de 2/3 weken. Ik ga ook niet altijd meer mee en ik ga zeker niet mee als er dingen gecommuniceert moeten worden (wij zijn er niet met kerst b.v.).
Zo houden we het voor ons `prettig` en raakt de verhouding niet teveel verstoort.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt, voor ons heeft het veel rust gebracht met natuurlijk nog de nodige frustraties en irritaties, maar die hebben zij ongetwijfeld ook over ons.
donderdag 4 november 2010 om 12:16
quote:Superhuisvrouw schreef op 04 november 2010 @ 12:05:
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 4 november 2010 om 12:21
Ik ken trouwens wel veel mensen met een leuke schoonmoeder, die van mijn man bijvoorbeeld....
Nee hoor grapje, met mijn moeder is ook genoeg mis. Maar mijn man komt gewoon niet uit een warm gezin en dat is lastig, voor man nog moeilijker dan voor mij.
Tegelijkertijd weet ik ook dat wij als gezin ook niet voldoen aan de verwachtingen van mijn schoonouders. Die willen dat wij iedere week langskomen voor de koffie, dat wij bellen hoe het met hun gaat. Dat is onze `taak` als kinderen. Wij hebben gemerkt dat dat voor ons niet werkt, dat dat irritaties van beide kanten in de hand werkt als wij ons proberen te voegen naar het patroon dat mijn schoonouders in hun hoofd hebben.
Op de manier die we nu handhaven hebben we de minste kans op ruzies en dat is wel heel prettig.
Nee hoor grapje, met mijn moeder is ook genoeg mis. Maar mijn man komt gewoon niet uit een warm gezin en dat is lastig, voor man nog moeilijker dan voor mij.
Tegelijkertijd weet ik ook dat wij als gezin ook niet voldoen aan de verwachtingen van mijn schoonouders. Die willen dat wij iedere week langskomen voor de koffie, dat wij bellen hoe het met hun gaat. Dat is onze `taak` als kinderen. Wij hebben gemerkt dat dat voor ons niet werkt, dat dat irritaties van beide kanten in de hand werkt als wij ons proberen te voegen naar het patroon dat mijn schoonouders in hun hoofd hebben.
Op de manier die we nu handhaven hebben we de minste kans op ruzies en dat is wel heel prettig.
donderdag 4 november 2010 om 12:22
quote:blijfgewoonbianca schreef op 04 november 2010 @ 12:16:
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?Volgens mij gaat het fout als zo'n vrouw zich realiseert dat haar schattige zoontje ineens houdt van een andere vrouw
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?Volgens mij gaat het fout als zo'n vrouw zich realiseert dat haar schattige zoontje ineens houdt van een andere vrouw
donderdag 4 november 2010 om 12:23
quote:blijfgewoonbianca schreef op 04 november 2010 @ 12:16:
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?De voorbeelden die ik om me heen zie (en dan doel ik alleen op de vb waar de relatie met de schoonouders niet helemaal lekker loopt) komen vaak voort uit het gevoel wat vooral schoonmoeders hebben voor hun zoons. Uit angst ze te verliezen aan een andere vrouw gaan ze zich wat claimerig opstellen. De schoondochters op hun beurt tonen hier geen begrip voor en gaan hier tegen in. Het is geven en nemen, van beide kanten en ja, soms gaat een van de kanten over de schreef. Er bestaan ook echt slechte mensen helaas...
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?De voorbeelden die ik om me heen zie (en dan doel ik alleen op de vb waar de relatie met de schoonouders niet helemaal lekker loopt) komen vaak voort uit het gevoel wat vooral schoonmoeders hebben voor hun zoons. Uit angst ze te verliezen aan een andere vrouw gaan ze zich wat claimerig opstellen. De schoondochters op hun beurt tonen hier geen begrip voor en gaan hier tegen in. Het is geven en nemen, van beide kanten en ja, soms gaat een van de kanten over de schreef. Er bestaan ook echt slechte mensen helaas...
donderdag 4 november 2010 om 12:24
quote:Guinevieve schreef op 04 november 2010 @ 12:22:
[...]
Volgens mij gaat het fout als zo'n vrouw zich realiseert dat haar schattige zoontje ineens houdt van een andere vrouw
Ach, onzin.
Dan kun je net zo goed stellen dat een partner er moeite mee heeft dat haar kerel nog steeds van zijn moeder houdt, ipv haar moeder te omarmen.
[...]
Volgens mij gaat het fout als zo'n vrouw zich realiseert dat haar schattige zoontje ineens houdt van een andere vrouw
Ach, onzin.
Dan kun je net zo goed stellen dat een partner er moeite mee heeft dat haar kerel nog steeds van zijn moeder houdt, ipv haar moeder te omarmen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 4 november 2010 om 12:30
quote:okkervil schreef op 04 november 2010 @ 12:28:
Ik vraag me af of er op het Libelle/Margrietformum net zoveel "vervelende schoondochtertopics" bestaan als hier "schoonmoedertopics".
Als de vrouwen daar ouder zijn dan hier; ongetwijfeld. En ook heel terecht. Er lopen darmen van schoondochters rond, hoor.
Ik vraag me af of er op het Libelle/Margrietformum net zoveel "vervelende schoondochtertopics" bestaan als hier "schoonmoedertopics".
Als de vrouwen daar ouder zijn dan hier; ongetwijfeld. En ook heel terecht. Er lopen darmen van schoondochters rond, hoor.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
