Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
donderdag 4 november 2010 om 12:53
Spannend zeg, succes, ik zal voor je duimen!
Dit zou toch al een heel mooie stap in de goede richting zijn, en het is je van harte gegund!!
Ow, en ik snap dat je je spullen terug wilt, maar als je de lijst mailt, dan kom je de week erna mss weer wat tegen wat daar nog ligt. Zo kun je het nooit achter je laten.
Vraag lekker voor Sinterklaas nieuwe spulletjes, en laat hem het houden als ie denkt dat ie er meer recht op heeft!!
Dit zou toch al een heel mooie stap in de goede richting zijn, en het is je van harte gegund!!
Ow, en ik snap dat je je spullen terug wilt, maar als je de lijst mailt, dan kom je de week erna mss weer wat tegen wat daar nog ligt. Zo kun je het nooit achter je laten.
Vraag lekker voor Sinterklaas nieuwe spulletjes, en laat hem het houden als ie denkt dat ie er meer recht op heeft!!
donderdag 4 november 2010 om 13:04
quote:NevankaLetonja schreef op 14 oktober 2010 @ 11:15:
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!
Ik vind TO helemaal niet egoistisch. Er is een vrouw die vier kinderen heeft, twee van een man die geen vader had moeten worden. Die man zit dan prinsheerlijk alleen in het huurhuis en TO zit met zijn twee kinderen en twee andere kinderen opgescheept.
TO heeft ook gelijk als zij zegt, dat de situatie dan minder urgent is en de moeder minder snel geholpen gaat worden. Die moeder moet met haar vier kinderen en de maatschappelijk werkster tijdelijk elders worden ondergebracht (en daar zijn adressen voor, als ik die weet moet een maatschappelijk werkster die zeker kennen!). Dan wordt een procudere gestart (geen geld, gratis rechtshulp) om de man het huis uit te krijgen, want moeder met kids gaat voor, die kids mogen in het huis blijven wonen. Als het huis beneden de huursubsidiegrens ligt krijgt zij huursubsidie en een woonkostenregeling (soort vangnetregeling). Moeder moet dus 1. die maatschappelijk werker (en niet de vriend van TO) aan het werk zetten en 2. zelf naar de sociale dienst, 3. woningbouwvereniging en 4. rechtshulp gaan.
Bij mij kwam die vrouw met vier kinderen er ook niet in en als het het huis van mijn vriend zou zijn was de relatie voorbij. Na die vrouw vangt die vriend weer een ander op, zo blijf je aan de gang. Misschien moet de vriend van TO een opvanghuis beginnen.
Dreamlogic, je komt sterk over en ik hoop, dat je snel je hoofd leeg hebt en nog meer leuke dingen onderneemt dan je nu al doet.
Sorry maar ik vind je nogal egoistisch. Waarom in hemelsnaam ga je niet hem helpen die arme kinderen een goed tijdelijk thuis te bieden?????
Die kinderen zijn hun vader kwijt, hun huis kwijt, hun moeder (tijdelijk) kwijt en zelfs vrienden van hun mama willen hen niet helpen?
Zet godverdomme je trots opzij en ga náást je man staan in plaats van tegenover hem! Wees trots op hem dat hij zo bijzonder betrokken is!
Ik vind TO helemaal niet egoistisch. Er is een vrouw die vier kinderen heeft, twee van een man die geen vader had moeten worden. Die man zit dan prinsheerlijk alleen in het huurhuis en TO zit met zijn twee kinderen en twee andere kinderen opgescheept.
TO heeft ook gelijk als zij zegt, dat de situatie dan minder urgent is en de moeder minder snel geholpen gaat worden. Die moeder moet met haar vier kinderen en de maatschappelijk werkster tijdelijk elders worden ondergebracht (en daar zijn adressen voor, als ik die weet moet een maatschappelijk werkster die zeker kennen!). Dan wordt een procudere gestart (geen geld, gratis rechtshulp) om de man het huis uit te krijgen, want moeder met kids gaat voor, die kids mogen in het huis blijven wonen. Als het huis beneden de huursubsidiegrens ligt krijgt zij huursubsidie en een woonkostenregeling (soort vangnetregeling). Moeder moet dus 1. die maatschappelijk werker (en niet de vriend van TO) aan het werk zetten en 2. zelf naar de sociale dienst, 3. woningbouwvereniging en 4. rechtshulp gaan.
Bij mij kwam die vrouw met vier kinderen er ook niet in en als het het huis van mijn vriend zou zijn was de relatie voorbij. Na die vrouw vangt die vriend weer een ander op, zo blijf je aan de gang. Misschien moet de vriend van TO een opvanghuis beginnen.
Dreamlogic, je komt sterk over en ik hoop, dat je snel je hoofd leeg hebt en nog meer leuke dingen onderneemt dan je nu al doet.
donderdag 4 november 2010 om 18:15
quote:maroon5 schreef op 04 november 2010 @ 12:53:
Spannend zeg, succes, ik zal voor je duimen!
Dit zou toch al een heel mooie stap in de goede richting zijn, en het is je van harte gegund!!
Ow, en ik snap dat je je spullen terug wilt, maar als je de lijst mailt, dan kom je de week erna mss weer wat tegen wat daar nog ligt. Zo kun je het nooit achter je laten.
Vraag lekker voor Sinterklaas nieuwe spulletjes, en laat hem het houden als ie denkt dat ie er meer recht op heeft!!
Ik kom later terug op hoe het ging vandaag, maar wat betreft mijn spullen: helaas heb ik niet zoveel familie en die familie die ik heb zal mij helaas geen hele nieuwe keuken-inhoud kado gaan doen voor Sinterklaas.
En die keukenspullen zijn nog tot daaraantoe, maar mijn knuffelbeer wil ik sowieso terug. Dus hij zorgt er maar voor. Ik geef mezelf 2 weken en dan mail ik de lijst naar hem. Ik verwacht toch niet dat hij in die tijd contact op zal nemen. Ik zal mijn rekeningnummer en adres erbij doen, dan kan hij me de persoonlijke spullen per post opsturen en geld (mijn eettafel wilde hij me terugbetalen) overmaken.
Spannend zeg, succes, ik zal voor je duimen!
Dit zou toch al een heel mooie stap in de goede richting zijn, en het is je van harte gegund!!
Ow, en ik snap dat je je spullen terug wilt, maar als je de lijst mailt, dan kom je de week erna mss weer wat tegen wat daar nog ligt. Zo kun je het nooit achter je laten.
Vraag lekker voor Sinterklaas nieuwe spulletjes, en laat hem het houden als ie denkt dat ie er meer recht op heeft!!
Ik kom later terug op hoe het ging vandaag, maar wat betreft mijn spullen: helaas heb ik niet zoveel familie en die familie die ik heb zal mij helaas geen hele nieuwe keuken-inhoud kado gaan doen voor Sinterklaas.
En die keukenspullen zijn nog tot daaraantoe, maar mijn knuffelbeer wil ik sowieso terug. Dus hij zorgt er maar voor. Ik geef mezelf 2 weken en dan mail ik de lijst naar hem. Ik verwacht toch niet dat hij in die tijd contact op zal nemen. Ik zal mijn rekeningnummer en adres erbij doen, dan kan hij me de persoonlijke spullen per post opsturen en geld (mijn eettafel wilde hij me terugbetalen) overmaken.
donderdag 4 november 2010 om 23:29
Dat was ook mijn idee, Deesje. Alleen ex-vriendlief wilde niet luisteren. Maatschappelijk werk was er bovendien al bij betrokken geraakt en dreigde Jeugdzorg erbij te gaan halen als ze kindjes niet snel naar een stabiele omgeving zouden gaan.
Dus een ander huisje zoeken had eeuwig geduurd, omdat er niet eerder goed ingegrepen is. Het is maar blijven aanduren he. Die vrouw had al veel eerder geholpen moeten worden en ze had zichzelf sowieso niet in de nesten moeten werken.
En ze zit prinses-heerlijk zo hoor, bij m'n ex-vriend in huis. Nu heeft ze tijd om alles te regelen en mijn ex is toch veel thuis met z'n burn-out.
Het is zonde, want hij was zo goed op weg.
RonnieMitchell, mijn ex woont 267 km verderop en ik heb zelf geen rijbewijs én geen auto. Het is 3 uur rijden, dus het is niet zo eenvoudig. Ik wil ze wel zelf ophalen, maar dan moet ik vervoer regelen.
Dus een ander huisje zoeken had eeuwig geduurd, omdat er niet eerder goed ingegrepen is. Het is maar blijven aanduren he. Die vrouw had al veel eerder geholpen moeten worden en ze had zichzelf sowieso niet in de nesten moeten werken.
En ze zit prinses-heerlijk zo hoor, bij m'n ex-vriend in huis. Nu heeft ze tijd om alles te regelen en mijn ex is toch veel thuis met z'n burn-out.
Het is zonde, want hij was zo goed op weg.
RonnieMitchell, mijn ex woont 267 km verderop en ik heb zelf geen rijbewijs én geen auto. Het is 3 uur rijden, dus het is niet zo eenvoudig. Ik wil ze wel zelf ophalen, maar dan moet ik vervoer regelen.
vrijdag 5 november 2010 om 08:41
Ik ben het niet eens met de mensen die zeggen dat je je spullen maar moet laten zitten. Het is wel écht verstandig om inderdaad nog maar één keer bij hem aan te kloppen met een definitieve lijst. Overigens zou ik de lijst mailen, en erbij zeggen dat je de spullen dan en dan op dat en dat tijdstip komt ophalen. Heb je een vriend met een auto die met je mee kan gaan? Zoiets moet je namelijk echt niet alleen doen.
Maar echt, ik zou niet afwachten wat je ex doet met het risico dat je wéér niet alles meekrijgt.
Maar echt, ik zou niet afwachten wat je ex doet met het risico dat je wéér niet alles meekrijgt.
vrijdag 5 november 2010 om 09:44
Maak een lijst van de spullen die je mist en terug wil,kijken of iemand met jou daar naar toe wil gaan, en dan niet voorstellen,maar hem vertellen dat je dan en dan je spullen komt ophalen,en hoe eerder je dat doet,des te eerder kan je ook loslaten.
Wat betrefd de eet tafel zou ik die als ik jou was wel meenemen, en als je het niet terug wilt hebben kan je het op marktplaats zetten, jij niet met hem aan jouw tafel, die andere dame al helemaal niet!
Wat betrefd de eet tafel zou ik die als ik jou was wel meenemen, en als je het niet terug wilt hebben kan je het op marktplaats zetten, jij niet met hem aan jouw tafel, die andere dame al helemaal niet!
vrijdag 5 november 2010 om 09:49
Nou was niet echt zwaar gehecht aan die eettafel, als hij me er geld voor geeft dan koop ik wel een nieuwe. Dat zou ook nog mogelijk zijn voor de keukenspullen. Maar de persoonlijke spullen wil ik terug en dan denk ik van: kan ik net zo goed ook gelijk die andere dingen ook meenemen.
Ja ik heb dat ook, nu zit -zij- aan mijn eettafel.
Weet je, ik word er weer heel erg droevig van. Ik weet dat ik verder moet, maar hij reageert al niet eens meer op mijn sms die ik daarover had gestuurd afgelopen maandag. Ik heb geen zin om elke keer gekwetst te worden omdat hij niet reageert.
Ja ik heb dat ook, nu zit -zij- aan mijn eettafel.
Weet je, ik word er weer heel erg droevig van. Ik weet dat ik verder moet, maar hij reageert al niet eens meer op mijn sms die ik daarover had gestuurd afgelopen maandag. Ik heb geen zin om elke keer gekwetst te worden omdat hij niet reageert.
vrijdag 5 november 2010 om 15:12
Lieve Dream, daarom moet je ook helemaal geen dingen meer doen waar je een reactie op verwacht! Echt geloof me, dat is voor je eigen bescherming het beste.
Dus nogmaals, over een week die lijst mailen, met datum en tijdstip waarop je het komt halen. Daar heb je helemaal geen reactie op nodig, want op dat moment dat jij noemt ben je dus gewoon daar om het mee te nemen. En ga absoluut, echt, nooit alleen!!
Dus nogmaals, over een week die lijst mailen, met datum en tijdstip waarop je het komt halen. Daar heb je helemaal geen reactie op nodig, want op dat moment dat jij noemt ben je dus gewoon daar om het mee te nemen. En ga absoluut, echt, nooit alleen!!
vrijdag 5 november 2010 om 15:26
Als het mijn spullen waren zou ik me zorgen maken of alles nog heel is zometeen. Een huis met zoveel mensen/kinderen/andere hond die ik niet ken en die gebruik maken van je eigen spullen...
En als hij niet meer antwoord én zij jou niet mag trekken ze zich wellicht helemaal niets aan van wat van jou is of niet én als iemand overspannen is dan is de kans ook klein dat ze zelf nog wel spullen willen gaan brengen...
Als het je niet lukt om ze zelf op te gaan halen op de één of andere manier dan moet je niet al te veel verwachten dat die spullen nog wel goed komen. Mocht hij ze alsnog komen brengen (of een gedeelte daarvan) is het meegenomen. Het voorkomt teleurstellingen, er mee blijven zitten en hem de macht geven.
Beste lijkt me toch proberen zelf langs te gaan.
En als hij niet meer antwoord én zij jou niet mag trekken ze zich wellicht helemaal niets aan van wat van jou is of niet én als iemand overspannen is dan is de kans ook klein dat ze zelf nog wel spullen willen gaan brengen...
Als het je niet lukt om ze zelf op te gaan halen op de één of andere manier dan moet je niet al te veel verwachten dat die spullen nog wel goed komen. Mocht hij ze alsnog komen brengen (of een gedeelte daarvan) is het meegenomen. Het voorkomt teleurstellingen, er mee blijven zitten en hem de macht geven.
Beste lijkt me toch proberen zelf langs te gaan.
vrijdag 5 november 2010 om 16:01
Ik denk dat ik dat ook zal gaan proberen. Ik zal de lijst mailen, zodra ik weet of ik vervoer kan regelen.
Ik kan wel gaan smsen met datum, tijd en plaats, maar als hij dan niet aanwezig kan zijn (ik weet niet waar hij zich verder mee bezighoud), dan heb ik er nog niks aan. Dus we zullen toch in overleg moeten. Ik weet wel dat ik een beetje stevig in mijn schoenen moet gaan staan: Hij moet maar zorgen dat hij er is en dat het geregeld word.
Ik ben er uiteraard ook niet helemaal gerust op. Ik zou hem echt wat aan doen als er iets met die beer gebeurd is. Natuurlijk zit het me allemaal wel erg dwars, maar ik heb op dit moment de energie niet om erachter aan te blijven mailen. Daarom maak ik die lijst en stuur die binnenkort naar hem op. En dan hoop ik dat het daarmee klaar is. Dat hij ze óf komt brengen óf dat ik vervoer heb daarheen en het op de door mij gekozen datum.
Ik kan wel gaan smsen met datum, tijd en plaats, maar als hij dan niet aanwezig kan zijn (ik weet niet waar hij zich verder mee bezighoud), dan heb ik er nog niks aan. Dus we zullen toch in overleg moeten. Ik weet wel dat ik een beetje stevig in mijn schoenen moet gaan staan: Hij moet maar zorgen dat hij er is en dat het geregeld word.
Ik ben er uiteraard ook niet helemaal gerust op. Ik zou hem echt wat aan doen als er iets met die beer gebeurd is. Natuurlijk zit het me allemaal wel erg dwars, maar ik heb op dit moment de energie niet om erachter aan te blijven mailen. Daarom maak ik die lijst en stuur die binnenkort naar hem op. En dan hoop ik dat het daarmee klaar is. Dat hij ze óf komt brengen óf dat ik vervoer heb daarheen en het op de door mij gekozen datum.
vrijdag 5 november 2010 om 16:12
Ja de kans zit er in dat hij er zelfs niet is áls je de datum hebt afgesproken... (ik zou bijna zeggen verwacht daar ook niet te veel van maar wie weet doet hij dat wel netjes) maar vooralsnog hoop ik voor je dat hij de spulletjes netjes komt brengen.
Het mooie van zelf gaan is verder dat je niet hoeft te wachten op ook weer vergeten spullen e.d. en dat geeft ook weer frustratie. Kan me voorstellen dat je moet bepalen wat je nu het beste voor jezelf kan doen. Maar soms kan het zelf regelen ook weer kracht geven. Evenals zo min mogelijk verwachten en mogelijk verlies incalculeren. Dat geeft steeds minder mogelijkheden om je negatief te laten beïnvloeden door wat een ander doet. Maar leuk is anders dat is helaas zo.
Het mooie van zelf gaan is verder dat je niet hoeft te wachten op ook weer vergeten spullen e.d. en dat geeft ook weer frustratie. Kan me voorstellen dat je moet bepalen wat je nu het beste voor jezelf kan doen. Maar soms kan het zelf regelen ook weer kracht geven. Evenals zo min mogelijk verwachten en mogelijk verlies incalculeren. Dat geeft steeds minder mogelijkheden om je negatief te laten beïnvloeden door wat een ander doet. Maar leuk is anders dat is helaas zo.
vrijdag 5 november 2010 om 19:44
Nou hij komt 't brengen hoor...Heb hem een nieuwe sms gestuurd omdat ik het toch wel heel vervelend vond worden. Beelden van een mishandelde teddybeer en gebruik van mijn mooie pannen verscheen me voor de geest.
Hij reageerde vrij snel. Dat hij even zou gaan kijken wanneer hij het zou komen brengen deze week.
Deze week is vrij snel voorbij en ik verwacht niet dat-ie dit weekend komt. Het zou wel prettig zijn, daar niet van. Ik heb hem de lijst alvast gemaild met de vraag voor tijd en datum.
Ik zal het maar even afwachten, maar als het me weer te lang duurt ga ik er weer achteraan.
Hij reageerde vrij snel. Dat hij even zou gaan kijken wanneer hij het zou komen brengen deze week.
Deze week is vrij snel voorbij en ik verwacht niet dat-ie dit weekend komt. Het zou wel prettig zijn, daar niet van. Ik heb hem de lijst alvast gemaild met de vraag voor tijd en datum.
Ik zal het maar even afwachten, maar als het me weer te lang duurt ga ik er weer achteraan.
vrijdag 5 november 2010 om 21:33
zaterdag 6 november 2010 om 09:48
Gisteravond belde hij me erover terug en nog een lang gesprek gehad...Ik weet ook niet waarom we nog praten. Ik heb nog eens wat dingen eruit gegooid, maar ik wist natuurlijk wel dat het hopeloos was, want hij doet er niks mee.
Het is net een puber die wegloopt voor z'n problemen.
Dat word me steeds duidelijker en duidelijker en ik ook al besteed ik er erg veel energie aan, toch lijkt het ook goed te zijn voor mijn verwerkingsproces.
Ik vind dat hij verantwoordelijkheid moet nemen en als hij in therapie gaat en een nieuwe start wil maken, laat hij dan eerst maar eens beginnen met de rotzooi opruimen en repareren wat hij kan.
Maar dit komt niet aan. Hij geeft toe dat het zijn schuld is, dat hij nog veel van me houd en dat we inderdaad alles gedaan en gegeven hebben aan deze relatie. Dat hij zelf ook niet zo goed weet waarom hij gedaan heeft wat hij heeft gedaan.
En nu wil hij alleen zijn. Hij is niet te genieten (zo ken ik hem ook) als het hem te veel word. Hij zei dat ik niet bij hem wil zijn nu, want zo gezellig zou het niet zijn. Daar heb ik nu niks meer aan natuurlijk. Het zegt me alleen maar dat-ie dat wel eerder had mogen bedenken.
Er valt niks meer te zeggen, niks meer te melden en ik ben hem al een tijdje kwijt. Op een dag komt hij er misschien achter dat hij me mist en me terugwil (dit is al eerder gebeurd), maar dan is het te laat. Dan heb ik het al afgesloten. Het gemis is enorm hoor, daar niet van, maar ik moet verder. Ik ben niet het type wat hem 3 maanden tot een half jaar de tijd gaat geven om tot zichzelf te komen. Ik weet dat ik hem wegduw met hem proberen te overtuigen. Als je een ex terugwil schijn je hem ruimte te moeten geven en te moeten gaan doen alsof het goed met je gaat. Maar zo geweldig gaat het niet en ik kan hem die tijd en ruimte niet geven. Sommige mensne kunnen het allebei: verder gaan, maar ondertussen nog hoop houden.
En ik kan dat niet. Op de dag dat-ie het snapt (misschien ooit), ben ik er al overheen. En dan zou hij echt een ander mens geworden moeten zijn. Zo'n transformatie ondergaan is zeldzaam...dat weet ik, dus daar reken ik ook niet op.
Tijd voor mezelf zonder hem dus...en alle hoop laten varen. Dat had ik nog niet gedaan.
Het is net een puber die wegloopt voor z'n problemen.
Dat word me steeds duidelijker en duidelijker en ik ook al besteed ik er erg veel energie aan, toch lijkt het ook goed te zijn voor mijn verwerkingsproces.
Ik vind dat hij verantwoordelijkheid moet nemen en als hij in therapie gaat en een nieuwe start wil maken, laat hij dan eerst maar eens beginnen met de rotzooi opruimen en repareren wat hij kan.
Maar dit komt niet aan. Hij geeft toe dat het zijn schuld is, dat hij nog veel van me houd en dat we inderdaad alles gedaan en gegeven hebben aan deze relatie. Dat hij zelf ook niet zo goed weet waarom hij gedaan heeft wat hij heeft gedaan.
En nu wil hij alleen zijn. Hij is niet te genieten (zo ken ik hem ook) als het hem te veel word. Hij zei dat ik niet bij hem wil zijn nu, want zo gezellig zou het niet zijn. Daar heb ik nu niks meer aan natuurlijk. Het zegt me alleen maar dat-ie dat wel eerder had mogen bedenken.
Er valt niks meer te zeggen, niks meer te melden en ik ben hem al een tijdje kwijt. Op een dag komt hij er misschien achter dat hij me mist en me terugwil (dit is al eerder gebeurd), maar dan is het te laat. Dan heb ik het al afgesloten. Het gemis is enorm hoor, daar niet van, maar ik moet verder. Ik ben niet het type wat hem 3 maanden tot een half jaar de tijd gaat geven om tot zichzelf te komen. Ik weet dat ik hem wegduw met hem proberen te overtuigen. Als je een ex terugwil schijn je hem ruimte te moeten geven en te moeten gaan doen alsof het goed met je gaat. Maar zo geweldig gaat het niet en ik kan hem die tijd en ruimte niet geven. Sommige mensne kunnen het allebei: verder gaan, maar ondertussen nog hoop houden.
En ik kan dat niet. Op de dag dat-ie het snapt (misschien ooit), ben ik er al overheen. En dan zou hij echt een ander mens geworden moeten zijn. Zo'n transformatie ondergaan is zeldzaam...dat weet ik, dus daar reken ik ook niet op.
Tijd voor mezelf zonder hem dus...en alle hoop laten varen. Dat had ik nog niet gedaan.
zaterdag 6 november 2010 om 12:25
Het is goed dat je hem steeds meer leert kennen dat hij echt nu zo doet en is en steeds meer beseft dat wat hij voor je was er niet meer is. Het is lastig als je denkt dat er nog hoop is omdat het zo uit de lucht komt vallen en je eerst nog niet snapt waarom iemand ineens zo anders met je begaan is dan je dacht. Dan denk je eerst nog aan een bevlieging en zeker als iemand er al eerder op terugkwam dat dat nog een keer gebeurt. Maar dat moet je niet willen. Dit is nu de tweede keer dat het uitgaat, de kansen dat hij een hele transformatie ondergaat en dan ook niet meer terugvalt is heel klein (zo goed als miniem), verder is het vertrouwen beschadigd, er is ook geen enkele garantie dat het nog goed komt en als je moet gaan zitten wachten zal het altijd meespelen dat dat verloren jaren waren en voor hetzelfde geld tevergeefs.
Een relatie bestaat bij de gratie dat de ander ook aan jou denkt, om jou geeft en acties weergeeft die jouw welzijn en de stabiliteit van de relatie in de gaten houden en verbeteren.
Maar het is goed als je nog iets van je pijn, woede of onbegrip bij hem kan ventileren. Niets vervelender als complete zwijgzaamheid en elkaar nooit meer aankijken van de ene op de andere dag.
Het zou ook nooit zo ver moeten hoeven komen in een relatie moeten komen, vind ik dan, dat je jezelf helemaal opzij moet zetten voor de ander, ruimte geven en helemaal happy zijn of doen als de ander jou laat vallen op die manier. Naar mijn idee werken goede relaties toch op een manier waarop je geeft om de ander en het verdriet doet als de ander jou pijn doet en relaties zijn er niet voor bedoeld om maar even een aantal maanden te doen alsof er geen relatie is van maar 1 kant hupsakee zo maar besloten.
Uit is uit en niet tijdelijk uit en dan ondertussen wel open staan voor anderen emotioneel en/of fysiek.
Ik denk dus dat verdergaan en hoop blijven houden niet samen kan. Verdergaan houdt in dat je weer leert open staan voor nieuw geluk met een ander. En dat het onverhoopt weer goed zou komen, tja dat kan gebeuren maar dat is niet de uitkomst waar "verdergaan" over gaat en elke hoop voor een relatie met een ex partner moet dus ook overboord.
Vaak blijf je anders "gefocused" op de ex en is er minder ruimte voor nieuwe indrukken en anderen. Dat waar je je aandacht naar toe geleid, dat is wat belangrijk is en waar je naar toe werkt dan lijkt mij.
Een relatie bestaat bij de gratie dat de ander ook aan jou denkt, om jou geeft en acties weergeeft die jouw welzijn en de stabiliteit van de relatie in de gaten houden en verbeteren.
Maar het is goed als je nog iets van je pijn, woede of onbegrip bij hem kan ventileren. Niets vervelender als complete zwijgzaamheid en elkaar nooit meer aankijken van de ene op de andere dag.
Het zou ook nooit zo ver moeten hoeven komen in een relatie moeten komen, vind ik dan, dat je jezelf helemaal opzij moet zetten voor de ander, ruimte geven en helemaal happy zijn of doen als de ander jou laat vallen op die manier. Naar mijn idee werken goede relaties toch op een manier waarop je geeft om de ander en het verdriet doet als de ander jou pijn doet en relaties zijn er niet voor bedoeld om maar even een aantal maanden te doen alsof er geen relatie is van maar 1 kant hupsakee zo maar besloten.
Uit is uit en niet tijdelijk uit en dan ondertussen wel open staan voor anderen emotioneel en/of fysiek.
Ik denk dus dat verdergaan en hoop blijven houden niet samen kan. Verdergaan houdt in dat je weer leert open staan voor nieuw geluk met een ander. En dat het onverhoopt weer goed zou komen, tja dat kan gebeuren maar dat is niet de uitkomst waar "verdergaan" over gaat en elke hoop voor een relatie met een ex partner moet dus ook overboord.
Vaak blijf je anders "gefocused" op de ex en is er minder ruimte voor nieuwe indrukken en anderen. Dat waar je je aandacht naar toe geleid, dat is wat belangrijk is en waar je naar toe werkt dan lijkt mij.
zaterdag 6 november 2010 om 13:58
Dank je wel Paekzwart voor je prettige feedback.
Tjah het is een proces en de een snapt het wat eerder dan de ander. Omdat het zo plotseling is gegaan heb ik blijkbaar veel tijd nodig om te verwerken. Is ook niet zo gek ook niet.
Ik probeer mezelf nu nieuwe dingen ten doel te stellen. Dat rijbewijs bijvoorbeeld. Mijn ex laat echt een leegte achter, een belangrijk aspect in mijn leven is opeens verdwenen en nu moet ik nieuwe dingen gaan vinden om die leegte op te vullen, zodat hij naar de achtergrond verdwijnt. Je geest is alleen maar bezig met hém. Ik heb dus een ander doel nodig waar ik mijn geest mee bezig kan houden, op de goede manier uiteraard!
Mijn ex-vriend is iemand die alles voor anderen over heeft. De buitenwereld ziet hem als een leuke en charmante kerel die erg veel voor mensen doet zonder er iets voor terug te vragen.
Maar als je dichterbij hem komt merk je dat hij niet tot nauwelijks hulp van een ander aanvaard. Hij wil altijd alles zelf doen, en overal zelf uitkomen. Lukt dat niet dan sluit hij zich hiervoor af of loopt hij weg. Een tactiek die hem weinig voordeel brengt, maar blijkbaar genoeg om er mee door te gaan.
Hij wil heel graag overkomen als een leuk iemand, maar ondertussen weten degenen die dichtbij hem staan wel anders, wat hij liever verbergt ook. Hij is star en extreem koppig. Hij is je rots in de branding maar tegelijkertijd zo rotsvast dat hij niet vooruit te bewegen is.
Dat soort mensen zijn eigenlijk heel gevaarlijk, want alles moet wijken voor datgene wat zij willen.
Hij heeft een goede en zorgzame kant en daar focus je je op. Maar als je dan zoiets overkomt zoals wat mij overkomen is, dan zie je opeens hoe star iemand écht is. Hij heeft nooit geleerd hulp te aanvaarden, vanuit huis uit heeft hij niet meegekregen dat het okay is om hulp te vragen als je het nodig hebt én als je dan al zoveel bagage hebt...
Ik vind het zonde want ik houd van hem en dacht dat hij op de goede weg zat. Hij begon zich meer open te stellen, hij aanvaardde hulp van mijn moeder op zakelijk gebied, hij liet me toe en vertrouwde me met alles, hij wilde zelfs gaan samenwonen, iets waar hij in het begin van de relatie niet aan moest denken. Hij boekte vooruitgang en ik bleef geloven. Je ziet even een lampje aangaan....
Maar omdat dit lampje telkens weer uitgaat is de kans op herhaling ook zo groot. Hij blijft zijn fouten compenseren door alleen anderen hulp te bieden, maar het zelf niet te willen aanvaarden. Terwijl hij juist degene is die écht hulp nodig heeft.
Het gemis en het houden van zal wel even blijven nog, maar ik probeer inderdaad toch ergens naar toe te gaan werken. Ik kan mijn aandacht niet op hem focussen en hopen dat-ie terugkomt als een nieuw mens. Als dat al gebeurd (en die kans acht ik zeer klein tot zelfs nihiel) dan zal het wel bestemd zijn.
Tjah het is een proces en de een snapt het wat eerder dan de ander. Omdat het zo plotseling is gegaan heb ik blijkbaar veel tijd nodig om te verwerken. Is ook niet zo gek ook niet.
Ik probeer mezelf nu nieuwe dingen ten doel te stellen. Dat rijbewijs bijvoorbeeld. Mijn ex laat echt een leegte achter, een belangrijk aspect in mijn leven is opeens verdwenen en nu moet ik nieuwe dingen gaan vinden om die leegte op te vullen, zodat hij naar de achtergrond verdwijnt. Je geest is alleen maar bezig met hém. Ik heb dus een ander doel nodig waar ik mijn geest mee bezig kan houden, op de goede manier uiteraard!
Mijn ex-vriend is iemand die alles voor anderen over heeft. De buitenwereld ziet hem als een leuke en charmante kerel die erg veel voor mensen doet zonder er iets voor terug te vragen.
Maar als je dichterbij hem komt merk je dat hij niet tot nauwelijks hulp van een ander aanvaard. Hij wil altijd alles zelf doen, en overal zelf uitkomen. Lukt dat niet dan sluit hij zich hiervoor af of loopt hij weg. Een tactiek die hem weinig voordeel brengt, maar blijkbaar genoeg om er mee door te gaan.
Hij wil heel graag overkomen als een leuk iemand, maar ondertussen weten degenen die dichtbij hem staan wel anders, wat hij liever verbergt ook. Hij is star en extreem koppig. Hij is je rots in de branding maar tegelijkertijd zo rotsvast dat hij niet vooruit te bewegen is.
Dat soort mensen zijn eigenlijk heel gevaarlijk, want alles moet wijken voor datgene wat zij willen.
Hij heeft een goede en zorgzame kant en daar focus je je op. Maar als je dan zoiets overkomt zoals wat mij overkomen is, dan zie je opeens hoe star iemand écht is. Hij heeft nooit geleerd hulp te aanvaarden, vanuit huis uit heeft hij niet meegekregen dat het okay is om hulp te vragen als je het nodig hebt én als je dan al zoveel bagage hebt...
Ik vind het zonde want ik houd van hem en dacht dat hij op de goede weg zat. Hij begon zich meer open te stellen, hij aanvaardde hulp van mijn moeder op zakelijk gebied, hij liet me toe en vertrouwde me met alles, hij wilde zelfs gaan samenwonen, iets waar hij in het begin van de relatie niet aan moest denken. Hij boekte vooruitgang en ik bleef geloven. Je ziet even een lampje aangaan....
Maar omdat dit lampje telkens weer uitgaat is de kans op herhaling ook zo groot. Hij blijft zijn fouten compenseren door alleen anderen hulp te bieden, maar het zelf niet te willen aanvaarden. Terwijl hij juist degene is die écht hulp nodig heeft.
Het gemis en het houden van zal wel even blijven nog, maar ik probeer inderdaad toch ergens naar toe te gaan werken. Ik kan mijn aandacht niet op hem focussen en hopen dat-ie terugkomt als een nieuw mens. Als dat al gebeurd (en die kans acht ik zeer klein tot zelfs nihiel) dan zal het wel bestemd zijn.
