Mijn geheim..

Ik ben geloof dat ik hier een van de enige ben die vind dat je het wel zou moeten vertellen. Die vind dat je het al lang had moeten vertellen.



Imo zijn goede relaties op eerlijkheid gebaseerd en ik vind niet dat je man het verdient in een leugen te leven.

Maar ach. Aangezien de TO zelfs beslist over zijn kinderwens, wat betekent eerlijk zijn tegenover elkaar dan nog?

Ik sta serieus versteld van sommige reacties. "We zijn allemaal maar mensen" "Je bent niet de enige" "Wees lief voor jezelf".



Ik vind dit serieus één van de ergste dingen die je kunt doen. Voor iemand anders zoveel verantwoordelijk, zoveel verandering bepalen, zonder dat die persoon het weet. Je hebt gewoon voor hem bepaald dat hij een kind krijgt....



Ik zou het heel, heel erg vinden als ik jouw partner was en ik zou je nooit meer aan willen kijken. Vertel dus maar niet

Ik vind ook dat je het zou moeten vertellen.

Ik begrijp best de beredenering van mensen die zeggen dat er nu niets aan de hand is, hij is gelukkig met zijn zoontje, waarom dat verstoren?

Maar... ik vind dat hij recht heeft om het te weten. Hij zal neem ik aan niet minder van zijn zoontje gaan houden, maar wat jullie nu hebben is gebaseerd op een leugen.

Als hij je kan vergeven en je kunt dan samen als gezin, is wat je hebt echt. Ik begrijp dat het een risico is, en snap ergens ook wel dat er wat voor te zeggen is om het niet te vertellen omdat nu de situatie prima is voor jullie zoontje, maar ik kan me niet voorstellen dat hij iets laat merken richting jullie kleintje.



TO het is aan jou natuurlijk, je schrijft dat je alleen je ei kwijt wilt, en dat is natuurlijk prima. Maar ik kan het gewoon niet laten om te zeggen wat ik vind.

Hallo to,



ik wil graag mijn verhaal (en indirect mijn gevoel/mening over deze kwestie) met je delen. Ten eerste ben je zeer zeker niet de enige op deze wereld die op deze wijze een kind heeft gekregen.



Mijn kind is bijna op eenzelfde wijze verwekt (zonder medeweten van de vader) en ik heb mijn pogingen daartoe hem wel verteld na ca. 2 jaar. Het heeft behoorlijk wat ruzie en wantrouwen opgeleverd, wat pas na een jaar of twee is wegge-ebt. Het wantrouwen vooral dat ik hem dat opnieuw aan zou doen (ik was er immers al eerder toe in staat geweest, etc.).

Gelukkig is onze relatie sterk verbeterd (o.a. door relatietherapie) waardoor er meer gelijkwaardigheid is ontstaan en de behoefte om mij op die manier te doen gelden is verdwenen.



Echter, ondanks mijn grove misstap ben ik altijd het gevoel blijven houden dat hij net zo schuldig is geweest aan deze fout als dat ik dat was. Waarom wil ik wel uitleggen.

Wil er dus ook aan toevoegen dat ik het mezelf helemaal heb vergeven overigens. Maar ben er niet trots op en loop er al helemaal niet mee te koop. Tis dat ik het hier anoniem kan schrijven.



Ik begrijp zijn boosheid en wantrouwen overigens helemaal. Met mijn verstand kan ik het rationeel gezien ook heel goed rijmen. Maar gevoelsmatig kan ik me wel aansluiten bij een eerdere post (hummeltje?), want dat is exact hoe ik mij gevoeld heb. In onze relatie en uberhaupt. Het maakt deels dat ik mijn kant van het verhaal kan begrijpen en kan verexcuseren. Meer dan wanneer ik bijvoorbeeld een relatie met een ander zou hebben gehad die voor mij op een gelijkwaardigere voet had gestaan.



Mijn vriend was en is altijd heel sterk van de NEE geweest in heel veel meningen en keuzes die vaak ook grote invloed hebben (gehad) op mij. Hij heeft door zijn nee (die hij in allerlei zaken ook altijd inzette om ergens een streep onder te zetten, ongeacht wat ik voelde of vond, want zijn nee was immers belangrijker en gewichtiger dan een ja) mij heel vaak voor mijn gevoel monddood gemaakt. Want er valt niet meer te praten als iemand nee zegt tegen iets en dan vervolgens ook nog eens boos wordt als je dat wil bediscussieren, want dan respecteer je de nee niet.

Kortom, ik heb me toen nooit gelijkwaardige partner gevoeld in onze relatie. Dat gevoel heeft tesamen met het weten dat mijn vriend wel kinderen wilde (hij wist alleen nog niet wanneer) ervoor gemaakt dat ik het heft in eigen handen heb genomen en pogingen heb gedaan tot zelfinseminatie. Omdat ik mijn wens voor kinderen die al drie jaar in de koelkast stond omdat hij steeds niet kon zeggen wanneer, niet meer uit wilde stellen.



De paar pogingen waren vruchteloos (gelukkig) en kort daarna is ons kind verwekt in een romantische bui van ons samen. Dus niet bekokstooft door mij. Echter, het had zo maar wel zo kunnen zijn en ik heb met veel schuldgevoel rondgelopen. Omdat ik vond dat ik hem niet recht in de ogen kon kijken als hij de waarheid niet wist over mij. Nou ja, goed, de rest heb ik al verteld.



Maar ondanks mijn misstap, blijf ik voelen wat ik voel. Hier waren wij beiden schuldig aan.

quote:intiem schreef op 06 november 2010 @ 01:17:

Kortom, ik heb me toen nooit gelijkwaardige partner gevoeld in onze relatie. Dat gevoel heeft tesamen met het weten dat mijn vriend wel kinderen wilde (hij wist alleen nog niet wanneer) ervoor gemaakt dat ik het heft in eigen handen heb genomen en pogingen heb gedaan tot zelfinseminatie. .



Een kind kán en mág in mijn ogen niet het product zijn van twee ouders die ongelijkwaardigheid met elkaar aan het uitvechten zijn.

Ons kind is geen product en wij beiden zijn zielsgelukkig met haar. Verder werd er niet gevochten en wat we wel deden, deden we bij de relatietherapeut.

quote:intiem schreef op 06 november 2010 @ 01:35:

Ons kind is geen product en wij beiden zijn zielsgelukkig met haar. Verder werd er niet gevochten en wat we wel deden, deden we bij de relatietherapeut.

Ja ik heb gelezen dat het ook bij jou goed verlopen is. Ik ben oprecht blij voor je kindje en jullie dat dit zo verlopen is. Alsnog blijf ik bij wat ik al schreef .



Zoals ik je verhaal lees :

Op het moment dat jij de beslissing nam (bewust zwanger worden zonder zijn medeweten) met als reden dat zijn "Nee" niet de jouwe zou zijn, nam je wél een risico die ook ver strekkende gevolgen hadden kunnen hebben voor jullie dochter (in de maak) mocht het anders zijn verlopen. Dat kon je op dat moment niet weten. Het ging je om hem te laten weten dat zijn "Nee" niet een absolutisme zou zijn. Die keuze maakte op dat moment de in maak zijnde dochter wél de inzet om aan te tonen dat je een gelijkwaardige relatie wilde. Fijn te lezen dat jullie daarna samen met relatietherapie verder zijn gekomen.

Weet ik enn. Maar heb er gek genoeg nooit aan getwijfeld dat hij dit kind zou willen (opgemaakt uit eerdere signalen de jaren ervoor en door de persoon die hij was/is). Dan nog zou je kunnen zeggen dat dat getuigt van een enorme arrogantie door dat voor een ander in te vullen.



Feit blijft dat wij beiden op dat moment niet in een gezonde gelijkwaardige situatie met elkaar zaten. Hij niet naar mij en ik andersom niet naar hem. Zou dat een (goeie) reden zijn geweest om niet aan kinderen te beginnen? Vast en zeker. Dat is ook de reden waarom ik er bij vrienden nogal op hamer (stabiele relatie). Edoch, wij zijn beide mensen met nogal wat bagage. Die ondanks dat ook een kind een boel liefde hadden en hebben te geven. Dat laatste heeft naast de wens vooral veel invloed gehad in de keuze. Zou ik ook maar een beetje getwijfeld hebben aan de gewenstheid van dit kind, dan zou ik met hem geen kinderen hebben willen krijgen.

Ik mag dan welliswaar morgen uitslapen, maar ga nu toch echt naar bed.

quote:intiem schreef op 06 november 2010 @ 01:50:

Die ondanks dat ook een kind een boel liefde hadden en hebben te geven. . ik lees je , slaap lekker.

quote:Murdoch schreef op 05 november 2010 @ 19:02:

Weet je het zeker Focke Wulf? Je hebt wel een redelijk distinctieve naam...

Dat kwam omdat m'n fantasie tekort schoot... Ik las op m'n ene scherm iets over het gelijknamige vliegtuigje (geschiedenis is een passie) en op het andere was de viva signup pagina en ik kon geen goeie nick verzinnen en toen keek ik heen en weer en verscheen er een grijns op FW's gezicht. En als ik over iets moet grijnzen, dan doe ik het.



Misschien ga ik nog eens een boek schrijven over sex/vrouwen onder de naam FW.... haha.



Meer info op m'n nieuwe blog.....tadaaa: http://www.fockewulf.com

ALS je het je partner verteld, om je eigen schuldgevoel af te kopen (je zal het niet doen om hem blij te maken lijkt mij) Let dan wel dat je kind dit (ooit) ook te horen krijgt. En hoe jong je ook bent, als kind zul je altijd bij je dragen dat je vader je niet wilde!

Hij hoeft het niet meteen te horen, maar het komt terug als argument als je partner en jij ruzie of onenigheid hebben. En hij zal het een keer opvangen.



Zo heb ik op mijn 3e mijn moeder horen zeggen dat ze mij en mijn broertje nooit gewild heeft, dat ze dat gedaan heeft voor mijn opa en oma! Het zal nooit meer uit mijn systeem gaan.



Kortom, als jij je schuldgevoel wilt afkopen weet wat je er mee aan richt/ kan richten!

of je je monddood laat maken ben je altijd nog zelf bij. Dominant zijn is niet hetzelfde als iemand voor een voldongen feit plaatsen. Al helemaal niet zo'n levensveranderend feit.

Kind verdient gewenst te zijn door beide ouders.

Ik snap dat goedpraten (ja maar HIJ) je eigen gemoedsrust positief beinvloedt maar het blijft goedpraten.

Het gros van de kinderen op deze aarde zijn niet uit liefde verwekt, of in het volle verlangen van een man en een vrouw die elkaars romantische partners zijn. Dus dat willen nastreven is een behoorlijke utopie en totaal niet realistisch...



Het idee dat je in een relatie altijd eerlijk tegen elkaar moet zijn, is iets van een zeer kleine subcultuur in het westen. (Iedereen hier die roept dat je open moet staan voor andermans ideeën:) Overal ter wereld wordt liever de lieve vrede bewaard. En terecht, je zult maar doodeerlijk zijn tegen je partner dat ie regelmatig domme onzin uitkraamt die je eigenlijk helemaal niet interesseert, dat je de buurman eigenlijk aantrekkelijker vindt, en dat je kind eigenlijk niet van hem is, maar van je minnaar (is het niet zo dat van 1 op de 10 kinderen de opvoedvader onterecht denkt dat het zijn kind is?)



Het was al voor de zwangerschap duidelijk dat TO graag kinderen wilde, maar haar partner niet. Denk je nou echt dat de partner van TO niet weet dat dit helemaal geen ongelukje was? Maar blijkbaar heeft hij haar daar nooit mee geconfronteerd: want hij wil dat liever helemaal niet weten. Daarom kan ze het beter voor zich hounden. Hij is er bovendien hartstikke blij mee, dus wat dat betreft heeft ze de juiste keuze voor hem gemaakt (en als goede vrouw, moet je dat af en toe voor je man doen :p).



(Waarbij ik niet wil zeggen dat iedereen zo in zijn relatie moet staan, maar het idee dat jouw visie op relaties de beste is, is op zijn minst arrogant te noemen)

Trouwens, ik hoor dit soort verhalen regelmatig: Mannen die met een vrouw (van eind 30) een relatie krijgen. Vrouw geeft aan heeeel graag kinderen te willen, maar de man in kwestie is er nog niet aan toe. Gelukkig slikt zij de pil, dus is het condoom niet nodig.

En een maand later, hoe bizar, hoe kan dat nou: ze is zomaar door de pil heen zwanger geworden!



Serieus, dan heb je als man toch ook een bord voor je kop? Je bent beiden verantwoordelijk voor de anticonceptie en als je als man absoluut geen kinderen wil, laat je maar een vasectomie uitvoeren. (Heb totaal geen medelijden, vindt het echt 'makkelijk' gedrag van zo'n man: met grote consequenties...)

Tijgermeisje, zolang je mijn relatie niet hebt, mag je oordelen wat je wil. Ik heb er gelukig geen last meer van dat ik zo gehandeld heb zoals ik gedaan heb. Ik twijfelde geen seconde aan de gewenstheid bij mijn vriend van het door mij geplande kind. Zou ik daar wel aan getwijfeld hebben, dan zou ik zeer vermoedelijk andere keuzes gemaakt hebben.

Maar nogmaals, het is het soort relatie dat wij met elkaar hadden dat maakte dat ik rare sprongen maakte (in kat in het nauw, je weet wel). Door onze relatie was ik inderdaad een kat in het nauw.

Kusunum, ik denk dat je een negatieve invulling geeft aan het ongewenst zijn. Want een ongepland kind is niet per definitie ongewenst. Sterker nog, ons kind is zeer gewenst. Door beide ouders. Dat heeft mijn vriend ook meermalen tegen mij gezegd, zowel tijdens de zwangerschap als nadat ik hem heb opgebiecht wat ik heb geprobeerd.

quote:musicath schreef op 05 november 2010 @ 14:53:

Goh, dat is snel: Mijn geheim - blog Viva-redactieDat mag echt niemand weten, ook niet anoniem.

Wat bedoel je Hummeltje? Is er iets over dit onderwerp van jou wat niemand weten mag?