Psyche
alle pijlers
eventjes mijn hartje luchten
zaterdag 6 november 2010 om 20:56
Ik zit even niet zo lekker in m'n vel en wil het even van me afschrijven.
Ik heb in mijn leventje heel veel mee gemaakt. Ik zal het in het kort even vertellen;
Tijdens mij vroege jeugd (vanaf mijn 4e) heel veel (slaande) ruzie tussen mijn ouders meegemaakt.'Mijn vader dronk destijds veel, al wil ik de schuld niet alleen bij hem leggen. Regelmatig waren mijn moeder en ik dan ook weer weekjes weg, bij tantes of zelf 1 keer in een opvang. Als kind weet je niet beter en vond ik dit 'normaal'.
Zo ging dit tot mijn 10e door. Op mijn 10e ontdekte mijn moeder een bultje; lymfklier kanker, Non hodgkin.
Vanaf die dag waren we vaker in het ziekenhuis dan thuis. Op school werd ik erg gepest omdat mijn moeder van chemo inmiddels kaal was geworden. Mijn moeder en ik waren 2 handen op 1 buik. Mijn moeder kon geen kinderen krijgen (dacht ze) totdat ze op haar 39e zwanger raakte van mij. ik was dan ook meer dan welkom. Ze deed alles voor mij, zelfs toen zij ziek was.
Een week na mijn 12e verjaardag is ze overleden. Familie zie ik sindsdien niet meer. Terwijl ze eerst dagelijks over de vloer kwamen.Ik heb het gevoel dat ze me hebben laten vallen. Na een aantal jaar nog contact gezocht maar dat kwam maar van 1 kant (de mijne).
Mijn vader heeft hartproblemen, de keren dat hij in het ziekenhuis gelegen heeft kan ik ook al niet op 2 handen meer tellen. Waarvan 1 keer 6 weken in kunstmatigcoma waarvan we niet wisten of hij wel weer wakker werd (ik was 16, en ook toen geen familie te bekennen. Deze tijd ben ik door een goed vriendinnetje destijds doorgekomen).
Toch ben ik redelijk goed terecht gekomen, ik heb leuk werk, leuke collega, schatten van vriendinnen, sinds kort een super leuk huis en de band met mijn vader wordt steeds hechter. Over het algemeen gaat het super met me.
Maar soms, momenten zoals deze heb ik het moeilijk. Ik realiseer me dat ik nooit, nee nooit meer een moeder zal hebben, als ik trouw, kinderen krijg, zij er niet écht bij zal zijn. Ik nooit meer moeder-dochter dingen kan doen.
Ik ben bang dat mijn vader overlijdt. Zijn gezondheid is niet top. Ik denk zo'n verlies niet nog een keer aan te kunnen terwijl ik weet dat het er ooit aankomt.
Ik heb het gevoel dat iedereen het al vergeten is terwijl ik, hoe raar het ook klinkt, soms gewoon even zielig wil zijn. Even keihard bij iemand uithuilen en dat ze het begrijpen.
Ik heb in mijn leventje heel veel mee gemaakt. Ik zal het in het kort even vertellen;
Tijdens mij vroege jeugd (vanaf mijn 4e) heel veel (slaande) ruzie tussen mijn ouders meegemaakt.'Mijn vader dronk destijds veel, al wil ik de schuld niet alleen bij hem leggen. Regelmatig waren mijn moeder en ik dan ook weer weekjes weg, bij tantes of zelf 1 keer in een opvang. Als kind weet je niet beter en vond ik dit 'normaal'.
Zo ging dit tot mijn 10e door. Op mijn 10e ontdekte mijn moeder een bultje; lymfklier kanker, Non hodgkin.
Vanaf die dag waren we vaker in het ziekenhuis dan thuis. Op school werd ik erg gepest omdat mijn moeder van chemo inmiddels kaal was geworden. Mijn moeder en ik waren 2 handen op 1 buik. Mijn moeder kon geen kinderen krijgen (dacht ze) totdat ze op haar 39e zwanger raakte van mij. ik was dan ook meer dan welkom. Ze deed alles voor mij, zelfs toen zij ziek was.
Een week na mijn 12e verjaardag is ze overleden. Familie zie ik sindsdien niet meer. Terwijl ze eerst dagelijks over de vloer kwamen.Ik heb het gevoel dat ze me hebben laten vallen. Na een aantal jaar nog contact gezocht maar dat kwam maar van 1 kant (de mijne).
Mijn vader heeft hartproblemen, de keren dat hij in het ziekenhuis gelegen heeft kan ik ook al niet op 2 handen meer tellen. Waarvan 1 keer 6 weken in kunstmatigcoma waarvan we niet wisten of hij wel weer wakker werd (ik was 16, en ook toen geen familie te bekennen. Deze tijd ben ik door een goed vriendinnetje destijds doorgekomen).
Toch ben ik redelijk goed terecht gekomen, ik heb leuk werk, leuke collega, schatten van vriendinnen, sinds kort een super leuk huis en de band met mijn vader wordt steeds hechter. Over het algemeen gaat het super met me.
Maar soms, momenten zoals deze heb ik het moeilijk. Ik realiseer me dat ik nooit, nee nooit meer een moeder zal hebben, als ik trouw, kinderen krijg, zij er niet écht bij zal zijn. Ik nooit meer moeder-dochter dingen kan doen.
Ik ben bang dat mijn vader overlijdt. Zijn gezondheid is niet top. Ik denk zo'n verlies niet nog een keer aan te kunnen terwijl ik weet dat het er ooit aankomt.
Ik heb het gevoel dat iedereen het al vergeten is terwijl ik, hoe raar het ook klinkt, soms gewoon even zielig wil zijn. Even keihard bij iemand uithuilen en dat ze het begrijpen.
zaterdag 6 november 2010 om 21:14
Jeetje meid, t is nogal wat dat je voor je kiezen hebt gekregen in je leven. Ik heb niet heel veel nuttigs mee te geven... Behalve dan dat t logisch is dat je het er moeilijk mee hebt.. Dit alles verwerk je niet even als het al te verwerken valt...
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zaterdag 6 november 2010 om 21:15
zaterdag 6 november 2010 om 22:44
Je zegt dat je zelf liever een luisterend oor biedt, dan dat je zelf met je verdriet naar je vrienden gaat ... vergeet niet dat je vrienden juist blij zullen zijn als zij jou eens een luisterend oor of misschien zelfs een uithuilschouder kunnen bieden. Ook dat deel je samen. Ik zou het heel jammer vinden als een van mijn vrienden zich rot voelde, maar bang zou zijn me lastig te vallen, want je hart luchten, is niet lastig vallen. Ook daar ben je vrienden voor.
Sterkte
Sterkte
zaterdag 6 november 2010 om 22:48
Nog maar een
Da's nogal een verhaal, zeg...
Zoals eerder al gezegd, schrijf het hier van je af als het oplucht.
En kan het misschien zo zijn dat, waar jij het gevoel hebt dat de mensen om je heen het vergeten zijn, zij helemaal geen weet hebben van hoe je je (soms nog) voelt?
Goede vrienden zijn er ook om de lastige zaken mee te delen...
Da's nogal een verhaal, zeg...
Zoals eerder al gezegd, schrijf het hier van je af als het oplucht.
En kan het misschien zo zijn dat, waar jij het gevoel hebt dat de mensen om je heen het vergeten zijn, zij helemaal geen weet hebben van hoe je je (soms nog) voelt?
Goede vrienden zijn er ook om de lastige zaken mee te delen...
zaterdag 6 november 2010 om 22:52
Meis, en dan zeg je ik zit EVEN niet lekker in mijn vel.....pppffff
Morgen weer een nieuwe zonnige dag....ook een zinnetje van jou.
Je komt juist heel sterk over bij mij.
Je hebt geen contact met verdere naaste familie. Wat is daar de reden van geweest? Hebben ze je gewoon laten vallen na al deze ellende of is er iets voorgevallen??
Je bent nog vrij jong en daardoor kan ik me niet zo goed voorstellen dat ze jou aan je lot hebben overgelaten....
Morgen weer een nieuwe zonnige dag....ook een zinnetje van jou.
Je komt juist heel sterk over bij mij.
Je hebt geen contact met verdere naaste familie. Wat is daar de reden van geweest? Hebben ze je gewoon laten vallen na al deze ellende of is er iets voorgevallen??
Je bent nog vrij jong en daardoor kan ik me niet zo goed voorstellen dat ze jou aan je lot hebben overgelaten....
zaterdag 6 november 2010 om 23:46
quote:yette schreef op 06 november 2010 @ 22:44:
vergeet niet dat je vrienden juist blij zullen zijn als zij jou eens een luisterend oor of misschien zelfs een uithuilschouder kunnen bieden. Ook dat deel je samen. Ik zou het heel jammer vinden als een van mijn vrienden zich rot voelde, maar bang zou zijn me lastig te vallen, want je hart luchten, is niet lastig vallen. Ook daar ben je vrienden voor.Helemaal mee eens.
vergeet niet dat je vrienden juist blij zullen zijn als zij jou eens een luisterend oor of misschien zelfs een uithuilschouder kunnen bieden. Ook dat deel je samen. Ik zou het heel jammer vinden als een van mijn vrienden zich rot voelde, maar bang zou zijn me lastig te vallen, want je hart luchten, is niet lastig vallen. Ook daar ben je vrienden voor.Helemaal mee eens.
