Relatie redden, hoe?

Hebben jullie naast het maken van de 1x per week belafspraak ook afspraken gemaakt over het intiem zijn (seks dan wel alleen zoenen o.i.d.) met iemand anders?



Dat hij de eerste week, nadat het uit was, met iemand anders in bed lag, is niet leuk maar hoeft (denk ik) niet doorslaggevend te zijn. Hij moet er alleen geen gewoonte van maken. Ik zou alleen zelf geen seks meer met hem hebben; zolang er geen sprake meer is van een relatie.

Ik weet het niet hoor muisje. Ik kan me wel voorstellen dat als je trouw aan elkaar beloofd dat het ergens geruststellend is. Je weet zeker dat je of voor elkaar kiest of er een einde aan maakt. Je hoeft je dan niet druk te maken over wat de ander doet als je hem niet spreekt of ziet. Lijkt mij wel een fijne afspraak dus ik zou het zo houden. Wij zijn wat dat betreft nog niet zo ver, als het al zo ver gaat komen. Het is pas net deze week uit gegaan na een periode van heftige gesprekken en twijfel.



Ow...vind het zo moeilijk. Herken zo wat je zegt dat vriend niet het idee had wat ik voor hem voelde omdat ik daar blijkbaar niet duidelijk in ben geweest. Hoe stom dat je toch maar denkt dat het wel op je voorhoofd geschreven staat! Niet dus....communicatie...daar draait het echt om . Ik mis hem zoooooooooo.....

Of trouw zijn wel of geen goed idee is in jullie situatie..daarvoor weet ik te weinig van de situatie af. Ik kan me voorstellen dat dit bij jullie speelt omdat hij met iemand anders het bed heeft gedeeld. Hoe belangrijk is dit voor je?

Wel ontzettend balen dat hij ervoor kiest om een einde aan de relatie te maken van 5 jaar als het 'pas' een paar maanden minder gaat. Weet je ook waarom hij nu weer twijfelt? Wat heeft hem destijds doen besluiten om de relatie te eindigen zonder daar met jou over te praten?

Bij ons zijn we zo'n 9 maanden uit elkaar gegaan vanwege communicatie. We waren onszelf niet meer bij elkaar. In die 9 maanden contact blijven houden en toen pas is alles eruit gekomen zonder verwijt of negativiteit want als het uit is heeft dat toch geen zin. Na 9 maanden hadden wij beide anderen ontmoet en wilden we het nog eens wagen. Zoals eerder gezegd, elkaar opnieuw leren kennen en zorgen dat je niet dezelfde fouten maakt als eerst. Inmiddels zijn we bijna 3 jaar verder en is de communicatie echt veel beter geworden.



Je moet er wel beide voor gaan. Als het voor een van de 2 niet genoeg is zal het niet werken en is zo'n breuk definitief of zal niet veel later stranden.



Probeer elkaar weer te leren kennen. Ga lekker met elkaar daten, zonder jullie issues dan te bespreken.

Heb je echt het idee dat zijn gevoel weg is muisje? Want dat lijkt me echt vreselijk. Dat zou namelijk betekenen dat hij nu de beslissing om het rustig aan weer te proberen met zijn hoofd maakt. Komt zijn gevoel er later dan wel weer bij?



RoyalExp wat een verhaal, 9 maanden uit elkaar en dan weer bij elkaar. Ik heb dat in het verleden ook gehad met een vriendje. Wij waren toen 1,5 jaar uit elkaar en weer bij elkaar gekomen ondanks andere relaties. Maar dat was toen, dit voelt anders. Dit voelt serieus als het verliezen van de man van mijn leven zodat er gevoelsmatig veel meer op het spel staat, voor mij dan he.



Hoe is dat bij jou muisje?

Jeetje, ik heb heel wat gemist.

Muisje, goede keus om grenzen te stellen en je eens per week contact te hebben. Dan kun jij in ieder geval je leven weer oppakken en zit je niet steeds op hem te wachten. En wordt je ook niet telkens onderbroken in je eigen leventje, als hij vindt dat ie je nodig heeft.



Ik vind het wel een goede keus om hem nog trouw te zijn.

Maar ik vind de bewoording slecht gekozen. Het lijkt alsof je het voor hem doet, maar eigenlijk ben je trouw aan jezelf. Als je nu al naar een ander huppelt, terwijl je nog wil kijken wat er met hem inzit, ben je dan wel goed bezig (naar beide mannen toe)? Bovendien wordt het alleen maar ingewikkeld voor jezelf.

En kom je iemand tegen, of ben je klaar met je ex, vertel hem dan dat het voor jou geen zin meer heeft om het nog weer te proberen. Dat je er de afgelopen perioden opgehoopt hebt, maar dat het inmiddels tijd is om verder te gaan.

Wel zo eerlijk naar hem, naar jezelf en naar je eventuele nieuwe vlam.



Ik lees hoe je vertelt over zijn twijfels en zijn woorden hierover. En dan denk ik... man, stel je open voor een ander. Het kan gewoon goedkomen.

Hij lijkt inderdaad weg te lopen voor bepaalde dingen. En dan wordt jullie relatie daar de dupe van. Maar het gaat hem niet helpen, want ergens anders komt ie de problemen weer tegen. Hij is namelijk niet veranderd. Dus in een nieuwe relatie wordt dit voor hem ook niet anders.



Maar het is eng om gedrag te veranderen. Want ook al weet je dat je iets niet op de beste manier aanpakt, je kent wel dit gedrag en het is vertrouwt. Het kost kracht om dit te doorbreken en te leren om je gevoelens uit te spreken.

Mensen hebben vaak angst voor verandering. Heel raar als je er over nadenkt, want wat kan je nou gebeuren?

Je gaat er niet dood van. Misschien lost het de relatieproblemen niet op. Tja, dan heb je pech. Maar nu loopt het ook al stuk, dus eigenlijk kun je alleen de kans lopen dat je er wel beter uitkomt.



Beetje warrig verhaal... tis druk hier op mn werk. Ik hoop dat je me een beetje kan volgen.

Oh, en ik lees nog wat over dat zijn gevoel weg zou zijn.

Dat lijkt vaak zo. Dat is ook het punt dat je vaak besluit om uit elkaar te gaan.

Maar vaak ben je op zo'n moment zo druk met alles wat niet loopt en niet fijn is, dat je feitelijk afgeleid bent van je relatie.

Dan kun je ook vreemd gaan. Dan roep je ineens dat de sex thuis altijd zo slecht was (terwijl dat niet zo was). Dan kom je ineens wat te kort. Dan hou je ineens niet meer van elkaar.



Nee, je bent met andere dingen bezig. Je bent je eigen weg ingeslagen en toen je de ander nodig had, heb je steun gezocht bij iets of iemand anders dan bij je partner. Daardoor weet je partner niet wat er in jou omgaat en kan je niet helpen. En je hobby of scharrel lijken dan ineens helemaal geweldig en vertrouwd. Je kunt met die ander dan zo goed praten. En thuis begrijpt je partner je nooit!



FOUT

Heb je wel op de juiste manier met je partner geprobeerd te praten? Heb je wel aangegeven dat dit belangrijk voor je is en dat je graag wil dat hij/zij naar je luistert? Heb je niet te snel gedacht dat het toch niets werd en ben je toen op zoek gegaan naar iets anders?



Wanneer je samen dingen deelt, maak je samen dezelfde ontwikkeling door en groei je naar elkaar toe. Sluit je de ander buiten, dan vervreemd je van elkaar en kun je je gevoelens voor de ander ook niet meer bereiken.

Tjemig Amygdala wat een mooie woorden vooral die laatste alinea. Ik herken mijzelf en mijn ex vriend hier ook zo in. De vraag is nu alleen, hoe krijg ik hem zover dat hij dit ook inziet? Of hoe krijg ik hem zover, dat klinkt alsof ik hem wil overhalen. Dat is niet de juiste weg lijkt mij. Ik wil weer graag een relatie met hem maar wel alleen wanneer hij er ook voor 100% voor kiest. Anders gaat het op den duur toch niet werken en ga je alsnog uit elkaar. Dus eigenlijk moet ik de vraag anders formuleren: hoe komt hij ook tot dit inzicht? Kan ik iets doen of laten om dit te bewerkstelligen? Ik denk dat ik het antwoord al weet maar ergens hoop ik op de gouden tip hier van iemand.

Het klinkt zo tegenstrijdig wat jouw ex zegt. Hij vindt het niet erg als je een ander zou hebben, heeft geen gevoel meer voor je maar wil wel contact en wil wel trouw. Heb jij ook het idee dat zijn gevoel echt weg is? Of heeft hij het alleen tijdelijk even buitengesloten? Niet dat je dit kan weten natuurlijk maar vaak voel je dat wel bij iemand. Ik ben er namelijk van overtuigd dat mijn exvriend nog gevoelens voor mij heeft. Niet alleen omdat hij dat zelf heeft gezegd maar ook omdat ik het aan alles voel. Als ik naar hem kijk, als ik hem omhels. Er zit ergens een diep vertrouwen dat wij nog niet klaar met elkaar zijn en dat we nog een kans moeten krijgen. Heb jij dat gevoel ook? Of alleen de hoop erop?

Hij heeft tegen mij gezegd: "ik vind je nog steeds mooi, lief, aantrekkelijk, leuk en stoer en mijn gevoelens voor jou zijn niet ineens weg. Ik twijfel heel erg maar zie op dit moment geen toekomst samen.



Nu is mijn ex vriend heel erg onzeker door dingen die in het verleden gebeurd zijn en ik denk dan ook dat zijn onzekerheid hem niet de kracht geeft om nu te vechten. Dat hij eerst nog dingen voor zichzelf heeft uit te zoeken. Wat denken jullie ervan als je dit zo leest? Heb ik een roze bril van hoop voor mijn ogen? Of snijdt mijn overtuiging hout?

Het klopt wel dat woorden vaak een momentopname vertegenwoordigen en ik vind woorden alleen vaak ook lastig maar als de non verbale communicatie congruent is aan de woorden die worden gesproken dan roept het bij mij een gevoel van vertrouwen op. En tja...hij heeft nu nog gevoelens voor mij maar hoe lang gaat dat inderdaad duren. Misschien komt hij binnenkort wel iemand anders tegen en zijn alle gevoelens weg. Net als jouw ex zich tegengesteld gedraagt met wat hij zegt. Niets zo veranderlijk als de mens. Maar op dit moment is het alles wat ik heb. Zijn woorden... en die geven mij hoop. Zonder hoop geen leven.



Maar ik ga niet eeuwig op hem wachten. Heb jij voor jezelf een soort van termijn in je hoofd hoe lang je het een kans gaat geven?

De tegenstrijdigheid hoort bij de situatie. Waarschijnlijk staat zijn warrige verhaal symbool van zijn warrige gevoelens momenteel.

Iets in de huidige situatie bevalt hem niet. Dat kunnen zijn nieuwe schoenen zijn, zijn diepste gevoelens of wat dan ook.

Als je zo dicht bij elkaar staat, en deel uitmaakt van elkaars leven, is het ook logisch dat de onvrede die hij voelt zich uit in de relatie (dit geldt uiteraard ook voor jouw gevoelens!). Ben je chagrijnig? Je partner is je eerste slachtoffer! Ben je blij, geil? Ook dan is je partner het eerst aan de beurt. Alleen zal hij er in de laatste twee gevallen niet snel over klagen.



Tja, en wat is de makkelijkste oplossing bij 'niet leuk'? Wegwezen. Ergens gaan waar het nog wel leuk is. Tot het daar ook niet meer leuk is.



Ik blijf het zeggen, maar PRAAT MET ELKAAR!



Wat jullie hier zeggen is allemaal heel belangrijk. Maar praat niet over hem, tegen je vriend. Je kunt wel aangeven dat je het idee hebt dat hij nog wel wat voor je voelt, maar vertel dan wat dat met jou doet. Praat voor jezelf. Zeg dat je dat heel fijn vindt, dat dat je denkt dat hij nog van je houdt. Want dat jij ook van hem houdt.

En dat het je verdrietig en onzeker maakt dat jullie elkaar nu niet meer lijken te kunnen bereiken en dat je zo graag zou willen dat jullie hier samen uitkomen.

Laat hem weten dat je je natuurlijk zult neerleggen bij zijn keuze om toch de relatie te verbreken (je hebt immers geen keus), maar dat je het fijn zou vinden als jullie het nog een keer goed zouden proberen.

Think-out-of-the-box... Doe het eens heel anders dan je altijd gewend bent.

Je bent namelijk gewend om altijd in dezelfde patronen te vervallen. Zo heb jij het jezelf aangewend, en hij zichzelf ook.



Vraag hem of hij hier aan mee zou willen werken, al is het maar om zeker te weten dat jullie niet die vijf jaren weggooien, omdat het nu niet goed meer gaat.



Waarschijnlijk ben jij degene die het beste kan praten/communiceren. Beetje man-vrouw-eigen. Gebruik die voorsprong dan niet om hem klem te zetten en hem dingen te laten doen die jij wil, maar geef aan dat je hem graag wil helpen om te zoeken naar zijn gevoelens en wil helpen bij het verwoorden ervan.



En praat dan: wat wil jij. Wat wil ik? Wat wil jij van mij? Wat wil ik van jou.

En laat elkaar praten. Hij kan best zeggen dat hij wil dat je noooit meer een zwarte trui aan trekt. En hoe belachelijk jij dat ook vindt, het is zijn mening en hij heeft daar recht op.

Pas daarna kun je vragen in hoeverre dit voor hem een issue is (wens of noodzaak) en kun jij bepalen in hoeverre jij in zijn behoeften kan meegaan.

Die trui is misschien nog wel te doen (rood staat je misschien net zo leuk). Wil hij nou dat je drugs voor m gaat dealen, tja, dan zul je (neem ik aan) daarmee ver over je eigen grenzen moeten gaan en aangeven dat dat voor jou geen mogelijkheid is.



Maar luister naar elkaar. Veroordeel elkaars mening, wensen en behoeftes niet, maar kijk in hoeverre je elkaar kunt bereiken.

En let op elkaars top-5. Hij gaat dus voor jou vanaf nu iedere woensdag de kliko aan de weg zetten (want dat vind jij misschien belangrijk) en hij vindt t niet heel leuk, maar ook weer niet heel erg), en jij probeert ervoor te zorgen dat je tenminste 1 avond in de week lekker gedoucht, geepileerd enzovoorts bent om jullie sex-leven een boost te geven, want daar heeft hij weer behoefte aan en dat vind jij niet zo erg om te doen.



Nog iets van heel andere orde: wacht niet op hem. Wachten is namelijk passief gaan zitten hopen dat hij er wel even voor zorgt dat het weer goedkomt. Dan stel je je afhankelijk op en daar ga je aan onderdoor. Je hebt zelf invloed op de situatie!

Geef je wensen en behoeften aan en bewaak je grenzen.

En als voor jou de maat vol is, is de maat vol.



Maar als je het traject samen ingaat wat ik beschreven heb, trek daar dan wel de tijd voor uit.

Een relatie is hard werken. Je zult elkaar continue moeten bijsturen (wat niet hetzelfde is als corrigeren en veroordelen). Het is een leerproces wat je samen aangaat en waar je elkaar in steunt.

Wij merkten met een paar maanden dat het onwennige van onze gesprekken afging. Want in het begin is het echt heel raar om te zeggen 'ik voel me niet gehoord/begrepen'. Het is veel makkelijker om te zeggen 'je luistert niet naar me!'.

En nu hebben we soms nog wel ruzie, en dan geven we aan hoe het voor mij was, hoe het voor hem was. Zeggen we sorry voor de dingen die de ander gekwetst hebben (want kwetsen is per definitie nooit de bedoeling geweest) en bespreken we hoe we dit volgende keer kunnen proberen te voorkomen.

En nee, het gaat de volgende keer niet gelijk goed. Want als je moe bent, of verdrietig, dan val je nog sneller terug in je oude patronen. Maar als de ander weet dat jullie er samen aan werken, zal hij/zij ook geduldiger met jou zijn!!!