Kinderen
alle pijlers
Kinderen van twee verschillende vaders, hoe loopt dat?
woensdag 23 december 2009 om 13:34
Hey, ik zit te mijmeren over de toekomst en ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen. Ik heb een zoontje van 15 maanden, de leukste op de aardbol. Toen hij precies 0,5 jaar was, ben ik bij zijn vader weggegaan nadat hij (niet voor de eerste keer) was vreemdgegaan en vaak oneerlijk was geweest.
Omdat ik het belangrijk vind dat mijn zoon met beide ouders heel goed contact heeft doen we co-ouderschap. Dat gaat soms moeizaam omdat er nog oud zeer zit, maar we doen ons best, en gelukkig zit mijn zoon goed in zijn vel en knuffelt hij net zo graag met mama als met papa.
Inmiddels heb ik (veel sneller dan ik zelf ooit had verwacht) een nieuwe relatie met een hele lieve man. Ik ken hem al heel lang en we menen het heel serieus met elkaar. In de toekomst, nu nog niet uiteraard, zouden we graag (meer) kinderen krijgen. Mijn nieuwe liefde en mijn zoontje gaan heel gemoedelijk met elkaar om. Ik vind het moederschap nog veel fantastischer dan ik had gedacht en ik zou het leuk vinden voor mijn zoon als hij ooit een broertje of zusje kreeg.
Maar ik pieker ook. Zelf kom ik uit een heel harmonieus gezin (ouders nog steeds gelukkig samen, 1 zusje) en ik zou hem dat ook graag hebben willen geven, maar zo ''normaal'' als het in mijn jeugd was wordt het voor hem nu sowieso niet.
Zijn er hier moeders die met hun nieuwe vriend meer kinderen hebben gekregen en die ervaringen hebben? Zijn de kinderen close met elkaar? Is het niet moeilijk als je oudste kind(eren) naar hun vader gaat en je dan ineens een 'kleiner' gezin hebt?
Ik zit ook te denken dat het me het fijnst lijkt als er geen 6 jaar oid tussen mijn zoon en een eventueel nieuw kindje in zou zitten, zodat ze nog wat hebben aan elkaar. Hoe zit dat bij jullie?
Het is allemaal toekomstmuziek en ik wil eerst even rustig aan doen en het co-ouderschap nog beter laten lopen, maar ik zit er wel vaak over na te denken hoe al dan niet lastig het is, kinderen van twee vaders te hebben...
Sorry voor dit lange verhaal. Nu maar samen met de kleine man een sneeuwpop maken van de laatste restjes.
Omdat ik het belangrijk vind dat mijn zoon met beide ouders heel goed contact heeft doen we co-ouderschap. Dat gaat soms moeizaam omdat er nog oud zeer zit, maar we doen ons best, en gelukkig zit mijn zoon goed in zijn vel en knuffelt hij net zo graag met mama als met papa.
Inmiddels heb ik (veel sneller dan ik zelf ooit had verwacht) een nieuwe relatie met een hele lieve man. Ik ken hem al heel lang en we menen het heel serieus met elkaar. In de toekomst, nu nog niet uiteraard, zouden we graag (meer) kinderen krijgen. Mijn nieuwe liefde en mijn zoontje gaan heel gemoedelijk met elkaar om. Ik vind het moederschap nog veel fantastischer dan ik had gedacht en ik zou het leuk vinden voor mijn zoon als hij ooit een broertje of zusje kreeg.
Maar ik pieker ook. Zelf kom ik uit een heel harmonieus gezin (ouders nog steeds gelukkig samen, 1 zusje) en ik zou hem dat ook graag hebben willen geven, maar zo ''normaal'' als het in mijn jeugd was wordt het voor hem nu sowieso niet.
Zijn er hier moeders die met hun nieuwe vriend meer kinderen hebben gekregen en die ervaringen hebben? Zijn de kinderen close met elkaar? Is het niet moeilijk als je oudste kind(eren) naar hun vader gaat en je dan ineens een 'kleiner' gezin hebt?
Ik zit ook te denken dat het me het fijnst lijkt als er geen 6 jaar oid tussen mijn zoon en een eventueel nieuw kindje in zou zitten, zodat ze nog wat hebben aan elkaar. Hoe zit dat bij jullie?
Het is allemaal toekomstmuziek en ik wil eerst even rustig aan doen en het co-ouderschap nog beter laten lopen, maar ik zit er wel vaak over na te denken hoe al dan niet lastig het is, kinderen van twee vaders te hebben...
Sorry voor dit lange verhaal. Nu maar samen met de kleine man een sneeuwpop maken van de laatste restjes.
woensdag 23 december 2009 om 13:59
woensdag 23 december 2009 om 14:00
Ik ken het vanuit de situatie van mijn zus, en dat gaat prima. Inmiddels heeft ze bij haar nieuwe man 2 kinderen( in totaal 3 kinderen 5, 3 en net een paar maanden), en de kinderen gaan normaal met elkaar om, ookal weet de oudste dat zij een andere papa heeft. Ook de nieuwe man van mijn zus maakt geen onderscheid, hij ziet alledrie als "zijn" kinderen. belangrijk is denk ik wel om goede afspraken te maken. ZO bemoeit nieuwe man zich niet met de zaken die zus met ex heeft te bespreken/afspraken die er zijn. En hoewel het contact tussen ex en zus niet geweldig is, lukt het ze toch met zn drieen om er voor te zorgen dat de omgang goed loopt en dat is het belangrijkste denk ik.
woensdag 23 december 2009 om 14:06
Ik ken de ervaring vanuit mezelf en vanuit mijn zus (familie-kwaaltje?) En vanuit vroeger thuis, maar dat was alles behalve harmonieus.
Bij mij liep het niet van een leien dakje, maar vader van de oudste is al een aantal jaren geleden verongelukt. Met vader van jongste verloopt het contact prima. En de meiden hebben zich altijd echt zusjes gevoeld.
Bij mijn zus verloopt het goed tussen de vaders, zij moeten het echt samen regelen en doen want mijn zus is in oktober overleden. De kinderen voelen zich (en zijn echt) broertjes.
Het ligt echt aan de situatie, aan de vaders en aan jezelf. Denk dat je geen situatie kunt vergelijken en denk dat het in het begin misschien niet altijd gemakkelijk zal zijn. Maar het kan wel goed gaan!
Bij mij liep het niet van een leien dakje, maar vader van de oudste is al een aantal jaren geleden verongelukt. Met vader van jongste verloopt het contact prima. En de meiden hebben zich altijd echt zusjes gevoeld.
Bij mijn zus verloopt het goed tussen de vaders, zij moeten het echt samen regelen en doen want mijn zus is in oktober overleden. De kinderen voelen zich (en zijn echt) broertjes.
Het ligt echt aan de situatie, aan de vaders en aan jezelf. Denk dat je geen situatie kunt vergelijken en denk dat het in het begin misschien niet altijd gemakkelijk zal zijn. Maar het kan wel goed gaan!
woensdag 23 december 2009 om 14:17
woensdag 23 december 2009 om 14:31
toytje, los van de situatie 'verschillende vaders', wat heftig als ik jouw verhaal zo lees.
Zowel je zus als je eerste ex overleden.
Knap dat de vaders van jouw zusters kinderen gaan voor een goede samenwerking.
Even mijn eigen situatie, ik heb 2 kinderen van twee verschillende vaders.
Natuurlijk ga je er niet vanuit als je een relatie met iemand aangaat en daar ook kinderen mee krijgt, dat het ook na een paar jaar over kan zijn.
Maar het kan dus wel en resultaat is dat ik in mijn huidige relatie ( na heel lang single te zijn) een 2de heb gekregen.
Leeftijdsverschil is groot tussen de oudste en de jongste, dus helaas zullen ze altijd in een andere fase zitten dan de ander.
Maar mijn oudste is gek op z'n zusje .
Zowel je zus als je eerste ex overleden.
Knap dat de vaders van jouw zusters kinderen gaan voor een goede samenwerking.
Even mijn eigen situatie, ik heb 2 kinderen van twee verschillende vaders.
Natuurlijk ga je er niet vanuit als je een relatie met iemand aangaat en daar ook kinderen mee krijgt, dat het ook na een paar jaar over kan zijn.
Maar het kan dus wel en resultaat is dat ik in mijn huidige relatie ( na heel lang single te zijn) een 2de heb gekregen.
Leeftijdsverschil is groot tussen de oudste en de jongste, dus helaas zullen ze altijd in een andere fase zitten dan de ander.
Maar mijn oudste is gek op z'n zusje .
woensdag 23 december 2009 om 14:36
Donna, dank, heftig ja! En mijn eerste liefde na mijn scheiding is ook verongelukt en mijn broertje is ook overleden.
Gelukkig gaan de vaders van mijn zus haar kinderen voor een goeie samenwerking ja, is héél belangrijk!
Denk dat leeftijdverschil tussen kinderen niet het belangrijkste is trouwens, dat is vaak meer een wens van jezelf (toch?)
Gelukkig gaan de vaders van mijn zus haar kinderen voor een goeie samenwerking ja, is héél belangrijk!
Denk dat leeftijdverschil tussen kinderen niet het belangrijkste is trouwens, dat is vaak meer een wens van jezelf (toch?)
woensdag 23 december 2009 om 14:47
*offtopic Ik val helemaal stil...ook je broertje...gecondoleerd overigens, lees nu dat je zus in oktober is overleden...echt heel verdrietig.
*ontopic, ja die kinderen hebben dat wel nodig als ze hun moeder zijn verloren, maar niet iedereen is zo verstandig om daar goed mee om te ( kunnen) gaan.
Leeftijdsverschil is idd iets waar ouders en omgeving zelf aan hechten. Ik scheel met m'n jongste zusje en broertje 15 jaar.
Maar eigenlijk merk je daar totaal niets van, soms vraag ik wel eens advies aan haar over dingen.
Maar als je de keuze hebt dan is een kleiner leeftijdsverschil wel het beste aan te raden. ik merkte aan mijn oudste toen hij jonger was dat hij een broer of zus miste, hij zei het ook wel eens.
*ontopic, ja die kinderen hebben dat wel nodig als ze hun moeder zijn verloren, maar niet iedereen is zo verstandig om daar goed mee om te ( kunnen) gaan.
Leeftijdsverschil is idd iets waar ouders en omgeving zelf aan hechten. Ik scheel met m'n jongste zusje en broertje 15 jaar.
Maar eigenlijk merk je daar totaal niets van, soms vraag ik wel eens advies aan haar over dingen.
Maar als je de keuze hebt dan is een kleiner leeftijdsverschil wel het beste aan te raden. ik merkte aan mijn oudste toen hij jonger was dat hij een broer of zus miste, hij zei het ook wel eens.
woensdag 23 december 2009 om 14:55
Mijn man heeft een dochter (8) uit een eerdere relatie, ik heb een zoon (7) met mijn ex, samen hebben man & ik nog een dochter (3) gekregen. De kinderen voelen zich helemaal broer/zus van elkaar, dat maakt verder niet uit, en het feit dat de jongste hier altijd is terwijl de oudste 2 (niet synchroon lopende) omgangsregelingen hebben met de 2 exen, is... een feit. Ze kennen de situatie niet anders en hebben er op dit moment geen moeite mee. Het vraagt wél om strak agenda-beheer en (dus) goede afspraken.
woensdag 23 december 2009 om 15:03
Zoonlief heeft pasgeleden bij zijn vader een broertje gekregen en dat is voor hem gewoon echt een broertje. Andere mensen plakken er graag het woord "halfbroertje" op, en dat vindt hij maar raar want het is toch gewoon zijn broertje?
In de zomer komt er hier een nieuw broertje of zusje bij. Het leeftijdsverschil is groot, dat is niet anders. Maar hij ziet het helemaal zitten, zo'n kleintje erbij.
En ik kan me wel verheugen op af en toe een weekend met maar één kindje, als hij naar zijn papa is. Lijkt me ook wel eens lekker.
Hij zal gerust vragen gaan stellen dan over waarom hij wel naar papa gaat en de baby niet, maar dat is vast te tackelen
In de zomer komt er hier een nieuw broertje of zusje bij. Het leeftijdsverschil is groot, dat is niet anders. Maar hij ziet het helemaal zitten, zo'n kleintje erbij.
En ik kan me wel verheugen op af en toe een weekend met maar één kindje, als hij naar zijn papa is. Lijkt me ook wel eens lekker.
Hij zal gerust vragen gaan stellen dan over waarom hij wel naar papa gaat en de baby niet, maar dat is vast te tackelen
woensdag 23 december 2009 om 19:14
Wat fijn zeg, veel goede ervaringen zo te lezen. Waarschijnlijk is het ook zo dat het voor een kind gewoon een feit is, en vooral lastig voor de ouders.
@ Ik vind halfbroertje ook altijd zo'n stom woord, alsof het dan minder voorstelt!
@ Toytje, jeetje wat een verhaal. Wat erg allemaal. Maar wel ook heel bijzonder om te horen dat die twee mannen het redden met elkaar; dat is precies wat ze zouden moeten doen, niet aan hun eigen onderlinge relatie deken maar aan de kinderen.
@ Ik vind halfbroertje ook altijd zo'n stom woord, alsof het dan minder voorstelt!
@ Toytje, jeetje wat een verhaal. Wat erg allemaal. Maar wel ook heel bijzonder om te horen dat die twee mannen het redden met elkaar; dat is precies wat ze zouden moeten doen, niet aan hun eigen onderlinge relatie deken maar aan de kinderen.
donderdag 24 december 2009 om 20:11
Wat een interessant onderwerp! Ik lees graag mee met de ervaringen van anderen.
Ik heb een zoon van vijf en mijn vriend een dochter van vier. Ook ik vraag me af hoe het zou gaan met misschien in de toekomst een kleintje erbij. Ik ben zelf een stuk ouder dan mijn zusjes, heb dat als kind en later als tiener nooit als prettig ervaren. Ik vraag me dan ook af of ik de kinderen wel een plezier zou doen met zo'n 'nakomertje'. En, even heel negatief, maar wat gebeurt er als er inderdaad nog een kindje komt en de relatie wordt later verbroken? Dan heb je dus twee kinderen van twee vaders, twee omgangsregelingen en ga zo maar door... Tuurlijk ga je daar niet vanuit op het moment dat je voor een kind kiest, maar toch.
Ik vind er nogal wat haken en ogen aan zitten. Maar tegelijk lijkt het me zo vreselijk leuk, de kids al wat ouder en dan lekker alle tijd hebben voor zo'n mini....
Ik heb een zoon van vijf en mijn vriend een dochter van vier. Ook ik vraag me af hoe het zou gaan met misschien in de toekomst een kleintje erbij. Ik ben zelf een stuk ouder dan mijn zusjes, heb dat als kind en later als tiener nooit als prettig ervaren. Ik vraag me dan ook af of ik de kinderen wel een plezier zou doen met zo'n 'nakomertje'. En, even heel negatief, maar wat gebeurt er als er inderdaad nog een kindje komt en de relatie wordt later verbroken? Dan heb je dus twee kinderen van twee vaders, twee omgangsregelingen en ga zo maar door... Tuurlijk ga je daar niet vanuit op het moment dat je voor een kind kiest, maar toch.
Ik vind er nogal wat haken en ogen aan zitten. Maar tegelijk lijkt het me zo vreselijk leuk, de kids al wat ouder en dan lekker alle tijd hebben voor zo'n mini....
zaterdag 26 december 2009 om 20:21
zondag 27 december 2009 om 00:28
Oudste woont met zijn vader nu in het huis van mijn zus. Jongste woont bij zijn eigen vader. Jongste heeft zijn kamer in mijn zus haar huis ook nog, die hebben we gewoon zo gelaten en komt er regelmatig. Wel afhankelijk van vaders want jongste is pas 8 jaar. Vaders kunnen goed genoeg met elkaar overweg om samen de dingen te regelen. Laten we hopen dat het zo blijft, moeder kwijt én broertjes uit elkaar is echt teveel...
(dat is het nu natuurlijk ook al)
(dat is het nu natuurlijk ook al)
zondag 27 december 2009 om 16:54
Echt bijzonder hoor Toytje, dat dat zo goed loopt bij hen.
@ NorahJoanne, ja dat is dus precies waar ik ook over twijfel. Ik denk dat het dit keer echt goed zit met deze vent, maar dat dacht ik de vorige keer ook anders waren we niet aan een kindje begonnen. En kinderen van twee vaders met twéé omgangsregelingen, dat lijkt me verschrikkelijk. Maar goed, het kan ook geen reden zijn om het nooit meer te doen, toch?
@ NorahJoanne, ja dat is dus precies waar ik ook over twijfel. Ik denk dat het dit keer echt goed zit met deze vent, maar dat dacht ik de vorige keer ook anders waren we niet aan een kindje begonnen. En kinderen van twee vaders met twéé omgangsregelingen, dat lijkt me verschrikkelijk. Maar goed, het kan ook geen reden zijn om het nooit meer te doen, toch?
woensdag 30 december 2009 om 22:37
Josie, ik herken dat heel goed. De vorige keer dacht je ook 'voor altijd' en dat bleek niet zo te zijn. Nu sta je daar veel minder onbevangen in.
Nu zijn mijn vriend en ik ook nog niet zo heel lang samen (kennen elkaar al wel heel lang), dus ik denk dat we over op zijn minst een jaar de situatie nog maar eens moeten bekijken.
Aan de andere kant, je weet nooit hoe het leven loopt, het zit nu eenmaal vol verrassingen. Ik heb wel zoiets van, mocht er per ongeluk toch een zwangerschap komen, dan is het verschrikkelijk welkom! (En dan nog een jochie, heeeerlijk!)
Toytje, wat ontzettend bijzonder hoe de mannen dat zo regelen. Daar kan menig volwassene nog een voorbeeld aan nemen.
Nu zijn mijn vriend en ik ook nog niet zo heel lang samen (kennen elkaar al wel heel lang), dus ik denk dat we over op zijn minst een jaar de situatie nog maar eens moeten bekijken.
Aan de andere kant, je weet nooit hoe het leven loopt, het zit nu eenmaal vol verrassingen. Ik heb wel zoiets van, mocht er per ongeluk toch een zwangerschap komen, dan is het verschrikkelijk welkom! (En dan nog een jochie, heeeerlijk!)
Toytje, wat ontzettend bijzonder hoe de mannen dat zo regelen. Daar kan menig volwassene nog een voorbeeld aan nemen.
maandag 18 januari 2010 om 20:54
Hey NorahJoanne, al een tijdje geleden weer dit topic, maar ik was benieuwd: hoe gaat het tussen jouw zoon en je vriends dochters? Kunnen ze goed opschieten met elkaar/hebben ze broertjezusjegevoel denk je? En zijn ze het grootste deel van de tijd in jullie gezin of ook bij de ex-partners?
Mijn ex heeft inmiddels ook alweer een nieuwe relatie, dus wie weet gaat hij in de toekomst met zijn nieuwe vriendin ook wel kinderen krijgen. Ik vind het zo lastig: ik gun mijn zoon een broertje of zusje (mijn liefje is enig kind en heeft altijd een groter gezin gemist) maar het lijkt me ook moeilijk voor mijn zoon als hij in beide gezinnen de oudere broer gaat zijn die steeds van de ene naar de andere ouder verhuisd. Aan de andere kant, kinderen zijn flexibel, dat laten jullie verhalen wel zien. En als we allemaal zo veel van hem houden als we nu al doen moet het wel goedkomen. Toch?
Mijn ex heeft inmiddels ook alweer een nieuwe relatie, dus wie weet gaat hij in de toekomst met zijn nieuwe vriendin ook wel kinderen krijgen. Ik vind het zo lastig: ik gun mijn zoon een broertje of zusje (mijn liefje is enig kind en heeft altijd een groter gezin gemist) maar het lijkt me ook moeilijk voor mijn zoon als hij in beide gezinnen de oudere broer gaat zijn die steeds van de ene naar de andere ouder verhuisd. Aan de andere kant, kinderen zijn flexibel, dat laten jullie verhalen wel zien. En als we allemaal zo veel van hem houden als we nu al doen moet het wel goedkomen. Toch?
maandag 18 januari 2010 om 20:54
Ik wil dit topic graag even uppen;
inmiddels ben ik zwanger geweest van mijn (al niet meer zo heel nieuwe) vriend. Helaas kreeg ik na 7 weken een miskraam. Maar wat eerst dus toekomstmuziek leek, is nu een stuk serieuzer geworden. Onze relatie is heel goed (en een verademing naar mijn ex, poeh), en ik hoop echt dat we in de toekomst wel samen een kind mogen krijgen.
Het (korte) zwanger zijn maakte me behalve heel blij ook wel weer onzeker. Ik voelde me ergens schuldig ten opzichte van mijn zoon, voor het moment dat nieuwe baby er zou zijn. Zo'n naar idee dat hij dan niet fulltime er is, en de baby wel. Oudere kinderen hebben het soms al moeilijk denk ik met de komst van een tweede en voelen zich dan een beetje verraden door mama, en nu zou hij dan ook nog vaak bij papa zijn. Aan de andere kant zou hij dan daar wel even de volledige aandacht krijgen, ook wel weer fijn voor hem. En een broertje of zusje is natuurlijk ook vooral heel erg leuk, denk ik dan maar.
Hoe dan ook, de vragen uit mijn openingspost, vooral naar ervaringsverhalen van mensen met kinderen van twee verschillende vaders, blijf ik houden. Dus, anyone?
inmiddels ben ik zwanger geweest van mijn (al niet meer zo heel nieuwe) vriend. Helaas kreeg ik na 7 weken een miskraam. Maar wat eerst dus toekomstmuziek leek, is nu een stuk serieuzer geworden. Onze relatie is heel goed (en een verademing naar mijn ex, poeh), en ik hoop echt dat we in de toekomst wel samen een kind mogen krijgen.
Het (korte) zwanger zijn maakte me behalve heel blij ook wel weer onzeker. Ik voelde me ergens schuldig ten opzichte van mijn zoon, voor het moment dat nieuwe baby er zou zijn. Zo'n naar idee dat hij dan niet fulltime er is, en de baby wel. Oudere kinderen hebben het soms al moeilijk denk ik met de komst van een tweede en voelen zich dan een beetje verraden door mama, en nu zou hij dan ook nog vaak bij papa zijn. Aan de andere kant zou hij dan daar wel even de volledige aandacht krijgen, ook wel weer fijn voor hem. En een broertje of zusje is natuurlijk ook vooral heel erg leuk, denk ik dan maar.
Hoe dan ook, de vragen uit mijn openingspost, vooral naar ervaringsverhalen van mensen met kinderen van twee verschillende vaders, blijf ik houden. Dus, anyone?
