Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
woensdag 3 november 2010 om 19:50
Madamemicmac, vervelend die paniek, maar wel goed dat je jezelf hebt gekalmeerd!
Ik heb een groot probleem. En ik baal echt van mezelf. Mijn ouders gaan verhuizen naar een klein dorpje, slecht bereikbaar met openbaar vervoer, en de fietsafstanden naar winkels en vriendinnen zijn erg groot. Ik ben daarom gaan kijken naar een scooter, aangezien een auto te duur voor me is. Ik heb een scooter gezien op marktplaats, en heb gisteravond gekeken, erg mooi ding, redelijke prijs, niks mis mee dus. Na wat nagedacht besloten de scooter te nemen. Net gebeld, en gelijk het geld overgemaakt. En nu slaat de paniek toe; Ik heb opeens wel erg weinig geld op mijn rekening! Straks kan ik helemaal niet scooterrijden en krijg ik een ongeluk! Ik ken de regels helemaal niet! Wat als het glad is? Dan durf ik niet te rijden hoor! Wat als ik in paniek raak tijdens het rijden? Ik kan er niet rustig op blijven zitten aan de kant van de weg. (Dit doe ik met de auto wel, die zet ik dan even aan de kant) Ik ben bang dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt, en dat ik een ernstig ongeluk zal krijgen met die scooter. Het is een heel onheilspellend gevoel. En nu weet ik dus niet meer wat ik moet. Heb het ook met mijn ouders besproken. Het geld is in principe al overgemaakt, en morgen zou ik 'm ophalen. Mijn moeder zegt dat ik dan maar moet annuleren, mijn vader is wat stelliger; die zegt dat ik anders wel erg geïsoleerd zit in het nieuwe huis. En daar heeft hij dan ook wel weer gelijk mee. Het is een naar voorgevoel, ben bang dat ik te impulsief was. Gelukkig weten mijn ouders van mijn financiële situatie, en springen die bij waar nodig, maar toch....Wat moet ik nu?
Ik heb een groot probleem. En ik baal echt van mezelf. Mijn ouders gaan verhuizen naar een klein dorpje, slecht bereikbaar met openbaar vervoer, en de fietsafstanden naar winkels en vriendinnen zijn erg groot. Ik ben daarom gaan kijken naar een scooter, aangezien een auto te duur voor me is. Ik heb een scooter gezien op marktplaats, en heb gisteravond gekeken, erg mooi ding, redelijke prijs, niks mis mee dus. Na wat nagedacht besloten de scooter te nemen. Net gebeld, en gelijk het geld overgemaakt. En nu slaat de paniek toe; Ik heb opeens wel erg weinig geld op mijn rekening! Straks kan ik helemaal niet scooterrijden en krijg ik een ongeluk! Ik ken de regels helemaal niet! Wat als het glad is? Dan durf ik niet te rijden hoor! Wat als ik in paniek raak tijdens het rijden? Ik kan er niet rustig op blijven zitten aan de kant van de weg. (Dit doe ik met de auto wel, die zet ik dan even aan de kant) Ik ben bang dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt, en dat ik een ernstig ongeluk zal krijgen met die scooter. Het is een heel onheilspellend gevoel. En nu weet ik dus niet meer wat ik moet. Heb het ook met mijn ouders besproken. Het geld is in principe al overgemaakt, en morgen zou ik 'm ophalen. Mijn moeder zegt dat ik dan maar moet annuleren, mijn vader is wat stelliger; die zegt dat ik anders wel erg geïsoleerd zit in het nieuwe huis. En daar heeft hij dan ook wel weer gelijk mee. Het is een naar voorgevoel, ben bang dat ik te impulsief was. Gelukkig weten mijn ouders van mijn financiële situatie, en springen die bij waar nodig, maar toch....Wat moet ik nu?
woensdag 3 november 2010 om 20:09
Ik denk dat je rationeel goed en met juiste argumenten voor de scooter gekozen hebt. Dus ik zou dat gevoel proberen vast te houden en niet door angst het nu te annuleren.
Wees trots op jezelf dat je het gaat proberen! Je kunt m altijd nog weer verkopen op marktplaats als je er op hebt gezeten en het geprobeerd en toch echt niet ziet zitten..
Wees trots op jezelf dat je het gaat proberen! Je kunt m altijd nog weer verkopen op marktplaats als je er op hebt gezeten en het geprobeerd en toch echt niet ziet zitten..
woensdag 3 november 2010 om 21:05
Gewoon doen chocolate! Je kan toch rustig rijden. Kom op, praat jezelf positief! Enne, ik ken dat gevoel haha. Dan denk ik echt; dit is een voorpellende gedachte...ik moet het niet doen. Maarre, het komt nooit uit en ik wil me daar ook niet door laten leiden. Kom op, ga lekker scooteren. Doe ik trouwens ook. Dochter achterop en we scheuren overal naartoe.
vrijdag 5 november 2010 om 16:58
Chocolate; gewoon proberen, lukt het niet, verkoop je hem gewoon weer!
Heb je er ondertussen al op gereden?
Knap madamemicmac dat je er niet door laat lijden! Hoe is het nu met je paniekaanvallen 's nachts?
Hier gaat het wel goed. Er staan geen bijzondere dingen op de agenda en dat geeft rust. Gewoon in en om het huis.
Ik merk wel dat het beter gaat. Vandaag bijvoorbeeld was een drukke, chaotische dag. Voor diegene die niet bekend zijn met paniek/hyperventilatie etc, is het een vrij normale (saaie ?) dag. Maar mij maakt het blij.
Vanmorgen vroeg al een vriendje over de vloer (7.00 uur ivm werk ouders), kids naar school, boodschappen, iets ingewikkelds koken, naar een winkel met vriendin, huis schoonmaken, kadootjes kopen, kids thuis, tandarts, kind naar voetbal brengen en nu ga ik jongste bij vriendin ophalen.
Voorheen (in mijn "diepste dal"), was dit teveel en hyperventileerde ik de hele dag en was bang om "gek" te worden of flauw te vallen. Nu denk ik er amper aan!
Wel zo'n geluks gevoel overviel me op de fiets; "ik ben (weer even) vrij zonder angst!.
Ik schrijf natuurlijk wel "weer even" tussen haakjes in de vorige zin, ik wil ntuurlijk niet de goden verzoeken. En ben ook wel bang dat het weer net zo erg wordt als voorheen.
Hoop van jullie te horen!
Veel liefs Sal
Heb je er ondertussen al op gereden?
Knap madamemicmac dat je er niet door laat lijden! Hoe is het nu met je paniekaanvallen 's nachts?
Hier gaat het wel goed. Er staan geen bijzondere dingen op de agenda en dat geeft rust. Gewoon in en om het huis.
Ik merk wel dat het beter gaat. Vandaag bijvoorbeeld was een drukke, chaotische dag. Voor diegene die niet bekend zijn met paniek/hyperventilatie etc, is het een vrij normale (saaie ?) dag. Maar mij maakt het blij.
Vanmorgen vroeg al een vriendje over de vloer (7.00 uur ivm werk ouders), kids naar school, boodschappen, iets ingewikkelds koken, naar een winkel met vriendin, huis schoonmaken, kadootjes kopen, kids thuis, tandarts, kind naar voetbal brengen en nu ga ik jongste bij vriendin ophalen.
Voorheen (in mijn "diepste dal"), was dit teveel en hyperventileerde ik de hele dag en was bang om "gek" te worden of flauw te vallen. Nu denk ik er amper aan!
Wel zo'n geluks gevoel overviel me op de fiets; "ik ben (weer even) vrij zonder angst!.
Ik schrijf natuurlijk wel "weer even" tussen haakjes in de vorige zin, ik wil ntuurlijk niet de goden verzoeken. En ben ook wel bang dat het weer net zo erg wordt als voorheen.
Hoop van jullie te horen!
Veel liefs Sal
vrijdag 5 november 2010 om 18:58
Wat goed sal! Natuurlijk komt het niet terug. Je krijgt nu juist vertrouwen in je lichaam en jezelf.
Ik ben vanmiddag voor de eerste keer naar de psycholoog geweest en het deed me goed. Een hele aardige man die me erg geruststelde. Voor m'n vakantie heb ik veel stress gehad en die heeft zich opgestapeld bij me. Ik kan het hier jammer genoeg niet neerzetten ivm herkenning maar er speelden verschillende dingen. Aangezien ik niet sport en ook geen wandeltype ben/was, had ik ook geen ontspanning. Zo is m'n geest overbelast geworden en m'n paniekaanval geboren. Het was bij mij toevallig in een ruimte, maar hij zei; het kan ook de auto zijn of een winkel. Dan ga je dat vermijden.
En nu gaan we stap voor stap dus weer toevoegen waar ik bang voor ben, want je moet het dus gewoon weer gsaan doen! Wat jij dus doet Salle...
En ik ga er 100% voor.
Hij zei trouwens ook dat het vaak wel genetisch bepaald is, en mijn moeder kent het ook wel. Bij jullie ook een ouder of ander familielid mee bekent?
Ik ben vanmiddag voor de eerste keer naar de psycholoog geweest en het deed me goed. Een hele aardige man die me erg geruststelde. Voor m'n vakantie heb ik veel stress gehad en die heeft zich opgestapeld bij me. Ik kan het hier jammer genoeg niet neerzetten ivm herkenning maar er speelden verschillende dingen. Aangezien ik niet sport en ook geen wandeltype ben/was, had ik ook geen ontspanning. Zo is m'n geest overbelast geworden en m'n paniekaanval geboren. Het was bij mij toevallig in een ruimte, maar hij zei; het kan ook de auto zijn of een winkel. Dan ga je dat vermijden.
En nu gaan we stap voor stap dus weer toevoegen waar ik bang voor ben, want je moet het dus gewoon weer gsaan doen! Wat jij dus doet Salle...
En ik ga er 100% voor.
Hij zei trouwens ook dat het vaak wel genetisch bepaald is, en mijn moeder kent het ook wel. Bij jullie ook een ouder of ander familielid mee bekent?
vrijdag 5 november 2010 om 21:03
Oh, wat grappig madamemicmac, ik ben ook helemaal geen wandel/sporttype. Doe jij nu wel iets aan sport? Ik he-le-maal niets! Erg he!?
Ben wel van plan om op yoga te gaan. Dat deed ik al, vorig jaar maar ik ben dan het type van in het begin heel trouw gaan en daarna niet meer.
Ik ga maandag naar een natuurgenezer waar ik erg veel vertrouwen in heb. In het verleden heeft hij mij ook heel goed geholpen. Misschien is het net het laatste zetje wat ik nodig heb.
Dat genetisch bepaalde dat herken ik wel. Mijn oudste zoontje is ook heel gevoelig en angstig. Mijn vader ook.
Bij mijn zoontje vind ik het wel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik word eigenlijk boos op hem (van binnen) en denk dan; "o nee, please, laat hem ajb niet hetzelfde krijgen als ik heb!!!!!
Hij heeft last van enge dromen, waarin hij hardop huilt, trilt en weg wil rennen (ook wel night terror's genoemd). Ook is hij bijvoorbeeld bang dat ik dood ga.
Precies hetzelfde had ik vroeger met mijn vader. Ik was zo vaak bang dat mijn vader dood zou gaan. Ik kan dat angstige gevoel weer zo terughalen. Bah! Allemaal zorgen voor niets, die beste man is momenteel nog de levendigheid zelfe!
Herken jij het in je kinderen madamemicmac? (ik meen nml dat je ergens schreef dat jij ook 3 kids hebt)
Ben wel van plan om op yoga te gaan. Dat deed ik al, vorig jaar maar ik ben dan het type van in het begin heel trouw gaan en daarna niet meer.
Ik ga maandag naar een natuurgenezer waar ik erg veel vertrouwen in heb. In het verleden heeft hij mij ook heel goed geholpen. Misschien is het net het laatste zetje wat ik nodig heb.
Dat genetisch bepaalde dat herken ik wel. Mijn oudste zoontje is ook heel gevoelig en angstig. Mijn vader ook.
Bij mijn zoontje vind ik het wel moeilijk om daar mee om te gaan. Ik word eigenlijk boos op hem (van binnen) en denk dan; "o nee, please, laat hem ajb niet hetzelfde krijgen als ik heb!!!!!
Hij heeft last van enge dromen, waarin hij hardop huilt, trilt en weg wil rennen (ook wel night terror's genoemd). Ook is hij bijvoorbeeld bang dat ik dood ga.
Precies hetzelfde had ik vroeger met mijn vader. Ik was zo vaak bang dat mijn vader dood zou gaan. Ik kan dat angstige gevoel weer zo terughalen. Bah! Allemaal zorgen voor niets, die beste man is momenteel nog de levendigheid zelfe!
Herken jij het in je kinderen madamemicmac? (ik meen nml dat je ergens schreef dat jij ook 3 kids hebt)
vrijdag 5 november 2010 om 22:36
Ja, ik heb er 3 en met de oudste heb ik vroeger ook bij de haptonoom gezeten. Die was ook angstig voor dingen...slik...Zou je nu niet meer zeggen hoor.
Maar het lopen elke dag is wel lekker hoor. Misschien moet je het ook eens proberen, 30 minuten is zat. Ik bedoel niet joggen hoor, maar lekker wandelen.
Maar het lopen elke dag is wel lekker hoor. Misschien moet je het ook eens proberen, 30 minuten is zat. Ik bedoel niet joggen hoor, maar lekker wandelen.
maandag 15 november 2010 om 11:07
Hallo lieve chocolate, madamemicmac en anderen,
Hoe is het met jullie? Geen bericht, goed bericht, zeggen ze toch ?
Wat een mooi weer! Ik word er helemaal vrolijk van!
Ik stond net in de supermarkt, kwam een kennis tegen en heb zo'n 45 min staan kletsen. Toen ik naar huis liep, dacht ik opeens; "nou ja zeg, wat fijn, een half jaar eerder had ik allerlei irritante dingen gevoeld en nu helemaal niets, nog geen eens aan gedacht".
Ben bij mijn natuurlijkgenezer geweest, had hem zo'n jaar of 10 niet meer gezien. Hij heeft mij gekraakt en noemde mij een houten plank . Daarna gevraagd aan hem wat er nou allemaal met mij aan de hand is. Ik vertelde van de psych, vd paniek/angsaanvallen en hij moest lachen.
Het enige wat er is, zei hij mij is dat ik een verstoorde ademhaling heb. Ik doe iets omgekeerd en daarvan komen de klachten.
Ik ben altijd vd pilletjes, dus vroeg hem welk pilletje hij voor mij heeft om er vanaf te komen. Het enige wat ik moest doen volgens hem was opnieuw leren ademhalen (ademhalingstherapie). Ter ondersteuning (en omdat ik het graag wilde) schreef hij "hypericum complex" voor.
Thuis gegoogeld; is het oa sint janskruid.
Iemand ervaring ermee? Ik durf het niet zo goed, moet meteen aan AD denken.
Madamemicmac, jij schreef dat je zo opknapt van wandelen. Ik word daar juist zo licht in mijn hoofd van, dat ik een onwel gevoel krijg. Dus dat probeer ik altijd te voorkomen. Herkent iemand dit?
Verder gaat het eigenlijk prima. Gister was de sinterklaasintocht in Amsterdam. Daar ben ik niet heen gegaan (ik ga volgende week in het dorpje van mijn ouders). Ik dacht; waarom de kat op het spek binden en me rot voelen?
Is dat ontwijken of een wijs besluit, daar ben ik nog niet overuit?
Een vriendin van mij, durft nooit naar een bioscoop. Daar gaat zij gewoon nooit heen en heeft verder een prima leven. Zij zegt altijd; "waarom zou ik iets doen, waar ik niet van hou, wat me een rot gevoel geef". In dit geval is dit natuurlijk prima. Maar goed, dat dacht ik gister dus ook bij de sinterklaasoptocht. Ik weet dan, dat ik daar totaal gespannen, rot en chagerijing rond loop en daarna dagen van slag ben van zie je nou wel etc.
Nou lang verhaal geworden! Ben benieuwd naar jullie verhalen!!
Liefs Sal
Hoe is het met jullie? Geen bericht, goed bericht, zeggen ze toch ?
Wat een mooi weer! Ik word er helemaal vrolijk van!
Ik stond net in de supermarkt, kwam een kennis tegen en heb zo'n 45 min staan kletsen. Toen ik naar huis liep, dacht ik opeens; "nou ja zeg, wat fijn, een half jaar eerder had ik allerlei irritante dingen gevoeld en nu helemaal niets, nog geen eens aan gedacht".
Ben bij mijn natuurlijkgenezer geweest, had hem zo'n jaar of 10 niet meer gezien. Hij heeft mij gekraakt en noemde mij een houten plank . Daarna gevraagd aan hem wat er nou allemaal met mij aan de hand is. Ik vertelde van de psych, vd paniek/angsaanvallen en hij moest lachen.
Het enige wat er is, zei hij mij is dat ik een verstoorde ademhaling heb. Ik doe iets omgekeerd en daarvan komen de klachten.
Ik ben altijd vd pilletjes, dus vroeg hem welk pilletje hij voor mij heeft om er vanaf te komen. Het enige wat ik moest doen volgens hem was opnieuw leren ademhalen (ademhalingstherapie). Ter ondersteuning (en omdat ik het graag wilde) schreef hij "hypericum complex" voor.
Thuis gegoogeld; is het oa sint janskruid.
Iemand ervaring ermee? Ik durf het niet zo goed, moet meteen aan AD denken.
Madamemicmac, jij schreef dat je zo opknapt van wandelen. Ik word daar juist zo licht in mijn hoofd van, dat ik een onwel gevoel krijg. Dus dat probeer ik altijd te voorkomen. Herkent iemand dit?
Verder gaat het eigenlijk prima. Gister was de sinterklaasintocht in Amsterdam. Daar ben ik niet heen gegaan (ik ga volgende week in het dorpje van mijn ouders). Ik dacht; waarom de kat op het spek binden en me rot voelen?
Is dat ontwijken of een wijs besluit, daar ben ik nog niet overuit?
Een vriendin van mij, durft nooit naar een bioscoop. Daar gaat zij gewoon nooit heen en heeft verder een prima leven. Zij zegt altijd; "waarom zou ik iets doen, waar ik niet van hou, wat me een rot gevoel geef". In dit geval is dit natuurlijk prima. Maar goed, dat dacht ik gister dus ook bij de sinterklaasoptocht. Ik weet dan, dat ik daar totaal gespannen, rot en chagerijing rond loop en daarna dagen van slag ben van zie je nou wel etc.
Nou lang verhaal geworden! Ben benieuwd naar jullie verhalen!!
Liefs Sal
maandag 15 november 2010 om 13:34
hallo Salle!
ik herken dat gevoel wel, ontwijk ik het nu of let ik gewoon goed op mn grenzen??
moet ik naar mn gevoel luisteren en er niet heen gaan of juist wel gaan en niet luisteren naar mn angst.
Ik probeer er zoveel mogelijk niet naar angst te luisteren, maar dat is heel moeilijk.
Ik heb het nu wel best moeilijk want begin morgen op "mogelijk" mijn nieuwe afdeling, ik krijg een laatste kans om te laten zien dat ik kan functioneren als verpleegkundige, en ik ben zo bang dat het niet lukt.
had vorige week wel en goede sessie bij mn therapeut, het kwartje is wel gevallen dat mijn gedachten onbewust of bewust nare gevoelens veroorzaken, en dat het nu de truc is om niet naar die gedachten te luisteren en goede gedachten te verzinnen.
Heel lastig: zal zeker niet meteen helpen maar wie weet gaat het nu elke keer een beetje beter, maar het belangrijkste is is dat het op mn werk beter gaat!!
ik herken dat gevoel wel, ontwijk ik het nu of let ik gewoon goed op mn grenzen??
moet ik naar mn gevoel luisteren en er niet heen gaan of juist wel gaan en niet luisteren naar mn angst.
Ik probeer er zoveel mogelijk niet naar angst te luisteren, maar dat is heel moeilijk.
Ik heb het nu wel best moeilijk want begin morgen op "mogelijk" mijn nieuwe afdeling, ik krijg een laatste kans om te laten zien dat ik kan functioneren als verpleegkundige, en ik ben zo bang dat het niet lukt.
had vorige week wel en goede sessie bij mn therapeut, het kwartje is wel gevallen dat mijn gedachten onbewust of bewust nare gevoelens veroorzaken, en dat het nu de truc is om niet naar die gedachten te luisteren en goede gedachten te verzinnen.
Heel lastig: zal zeker niet meteen helpen maar wie weet gaat het nu elke keer een beetje beter, maar het belangrijkste is is dat het op mn werk beter gaat!!
maandag 15 november 2010 om 18:29
Volgens mijn psych. moet ik dus niet ontwijken, maar juist wel gewoon de dingen doen. Een paniekaanval zwakt altijd weer af, en op een gegeven moment krijg je ze niet meer in die situatie. Als je gaat ontwijken en je krijgt het weer ergens anders ga je dat weer ontwijken etc...
Ik ben vandaag naar de efteling geweest en het ging erg goed. In de rij gestaan, enge dingen gedaan. , en bij de pandadroom een kwartiet moeten wachten in een donkere grot...toen kneep ik 'm op een gegeven moment wel even,haha. Ik werd toch een beetje onrustig, maar niks gebeurt.
Maar na 5 1/2 uur daar lopen had ik het wel helemaal gehad. Ik wilde dan ook naar huis, NU....
Ik had genoeg spanning gehad vandaag...
Woon jij in A'dam salle?
Elize- ja, je gedachten doen het ook,proberen te negeren, maar dat is moeilijk hé...Kan het ook niet goed.
Ik ben vandaag naar de efteling geweest en het ging erg goed. In de rij gestaan, enge dingen gedaan. , en bij de pandadroom een kwartiet moeten wachten in een donkere grot...toen kneep ik 'm op een gegeven moment wel even,haha. Ik werd toch een beetje onrustig, maar niks gebeurt.
Maar na 5 1/2 uur daar lopen had ik het wel helemaal gehad. Ik wilde dan ook naar huis, NU....
Ik had genoeg spanning gehad vandaag...
Woon jij in A'dam salle?
Elize- ja, je gedachten doen het ook,proberen te negeren, maar dat is moeilijk hé...Kan het ook niet goed.
maandag 15 november 2010 om 19:14
Hoi!
Wat knaaaap, de efteling! Ik herken het gevoel dat je NU naar huis wilt...
Mijn man kan daar nu goed mee omgaan (hij luistert nu gewoon ) maar voorheen had ie iets van; he?! doe ff relaxed etc. Daar kreeg ik dan nog meer paniek van.
(ik woon trouwens idd in Amsterdam, jij ook?)
Weet je wat ik niet zo goed begrijp? Een paniekaanval gaat, als je de piek hebt gehad, over. Daar heb ik ervaring mee (schouwburg) en dat kan ik handelen. Ik ben niet "bang" voor de paniekaanval, dus da's het probleem niet.
Wat wel het probleem is dat ik dus al super gespannen naar een evenement ga. Ik ben daar al dagen over aan het malen, rampsenario hier en daar bedenken etc.
Ik loop daar dus heel gespannen rond met het gevoel elk moment onwel te kunnen worden. Dat blijft de hele tijd.
Het is zeg maar, 1 grote paniekaanval, die aanblijft, tot ik thuis ben (of in de auto zit). Er zit geen piek ofzo aan.
Van mijn psych (cognitieve gedragstherapie) moet ik het bijhouden wanneer ik het heb. Daar moet ik ook een tijd bij invullen wanneer de paniekaanval plaats vindt. Bijvoorbeeld om 17 uur. Ik vul dan in van 17 tot 20 uur (naar gelang mijn evenement of uitje of hoe je het wilt noemen). Dat mag niet. De psych zeg dat ik de tijd van de piek moet noteren. Maar ik ervaar geen piek, ik ervaar al die uren als piek. (licht in hoofd, slappe benen, dizzy, onwerkelijkheid gevoel, opgefokt, gespannen, hart die snel gaat, trillerig etc).
Herkent iemand dit (niet de symptomen maar het gevoel dat je neit 1 piek hebt.
Zijn het dan wel paniekaanvallen?
En elize-ja; die gedachten herken ik wel. Die probeer ik te blokken en dat lukt aardig, oefening baart kunst zeg maar.
Wat knaaaap, de efteling! Ik herken het gevoel dat je NU naar huis wilt...
Mijn man kan daar nu goed mee omgaan (hij luistert nu gewoon ) maar voorheen had ie iets van; he?! doe ff relaxed etc. Daar kreeg ik dan nog meer paniek van.
(ik woon trouwens idd in Amsterdam, jij ook?)
Weet je wat ik niet zo goed begrijp? Een paniekaanval gaat, als je de piek hebt gehad, over. Daar heb ik ervaring mee (schouwburg) en dat kan ik handelen. Ik ben niet "bang" voor de paniekaanval, dus da's het probleem niet.
Wat wel het probleem is dat ik dus al super gespannen naar een evenement ga. Ik ben daar al dagen over aan het malen, rampsenario hier en daar bedenken etc.
Ik loop daar dus heel gespannen rond met het gevoel elk moment onwel te kunnen worden. Dat blijft de hele tijd.
Het is zeg maar, 1 grote paniekaanval, die aanblijft, tot ik thuis ben (of in de auto zit). Er zit geen piek ofzo aan.
Van mijn psych (cognitieve gedragstherapie) moet ik het bijhouden wanneer ik het heb. Daar moet ik ook een tijd bij invullen wanneer de paniekaanval plaats vindt. Bijvoorbeeld om 17 uur. Ik vul dan in van 17 tot 20 uur (naar gelang mijn evenement of uitje of hoe je het wilt noemen). Dat mag niet. De psych zeg dat ik de tijd van de piek moet noteren. Maar ik ervaar geen piek, ik ervaar al die uren als piek. (licht in hoofd, slappe benen, dizzy, onwerkelijkheid gevoel, opgefokt, gespannen, hart die snel gaat, trillerig etc).
Herkent iemand dit (niet de symptomen maar het gevoel dat je neit 1 piek hebt.
Zijn het dan wel paniekaanvallen?
En elize-ja; die gedachten herken ik wel. Die probeer ik te blokken en dat lukt aardig, oefening baart kunst zeg maar.
maandag 15 november 2010 om 19:45
st janskruid zou ik niet aan beginnen...van die rhodolia kreeg ik depressieve gevoelens, die ik evoor niet had...Ik vind dat altijd eng...
Ik woon trouwens in Zaandam, vlak bij. Wel altijd in A'dam gewoond ( en geboren).
Ik denk dat iedereen een paniekaanval anders beleefd. Ik ken dat hyperventileren niet. Wel gevoelens van onrust en gespannen en opgefokt. Maar vooral het gevoel van SHIT, kan ik hieruit? In de efteling in die "grot" zag ik natuurlijk weer dat de deuren dichtgingen. Ik ben daar altijd op gespitst! Toen ie nog openwas was er nog niks met me aan de hand. Maar dat dichte doet het hem bij mij.
Ik woon trouwens in Zaandam, vlak bij. Wel altijd in A'dam gewoond ( en geboren).
Ik denk dat iedereen een paniekaanval anders beleefd. Ik ken dat hyperventileren niet. Wel gevoelens van onrust en gespannen en opgefokt. Maar vooral het gevoel van SHIT, kan ik hieruit? In de efteling in die "grot" zag ik natuurlijk weer dat de deuren dichtgingen. Ik ben daar altijd op gespitst! Toen ie nog openwas was er nog niks met me aan de hand. Maar dat dichte doet het hem bij mij.
donderdag 18 november 2010 om 19:33
donderdag 18 november 2010 om 20:51
Maar dat is toch voor depressieve gevoelens? Ik heb dat niet.Wel een paar maanden geleden een leeg gevoel, maar dat was kort. Toen even rhodolia geslikt maar daar werd het nog erger van. Sindsdien ben ik alles positief gaan bekijken, en dat hielp!
Ik krijg over 2 weken een emdr-behandeling voor m'n nasudderende gevoelens na de paniekaanval. Spannend!
Ik slik nu niks meer. Ook geen oxa meer. Helemaal clean.
Wel extra vitamines als B en C en visolie.
Ik krijg over 2 weken een emdr-behandeling voor m'n nasudderende gevoelens na de paniekaanval. Spannend!
Ik slik nu niks meer. Ook geen oxa meer. Helemaal clean.
Wel extra vitamines als B en C en visolie.
vrijdag 19 november 2010 om 10:27
Oh, ik ben benieuwd naar je emdr ervaring. Kan je precies uitleggen waarvoor dat is bij jou?
Ik heb er ook wel eens aan gedacht. Benieuwd dus!
Hier gaat het wel goed. Ik had gister mijn hele huis van boven tot onder schoongemaakt (kreeg een logeervriendje, die allergisch is voor huismijt, meteen een goede reden om de boel aan te pakken ).
Ren ik daarna naar het schoolplein, en opeens, zo maar uit het niets slaat het toe! Het gevoel van HELP, ik word niet goed! Ik stond met een moeder te praten die maar door bleeeeef ratelen. En ik wist niet waar ik het zoeken moest. En dan opeens zo vlaag van paniek; ik MOET weg hier. Maar toen bedacht ik me oh nee, dit hoort bij een paniekaanval. Gewoon blijven staan en rustig ademen. Voorheen was ik dan de hele dag bang gebleven maar gister dus niet. Daarna ook zonder angst naar het clubje van mijn dochter gegaan, nergens last van.
Dat spulletje wat ik ga slikken is hypericum complex. Het is besteld bij de apotheek, google er maar eens op. Er zit sint janskruid in maar ook nog andere kruiden. Het kan gebruikt worden voor oa depressieve gevoelens (die ik niet heb) en voor fobische klachten (die ik dus wel heb). Ben benieuwd. Mijn homeopaat zei (toen ik zei; maar ik ben toch niet depressief!) dat het is om gevoelens (paniek, fobie, gedachten) weer wat neutraler te krijgen. Ben benieuwd maar ook een beetje eng omdat ik zelf niet zo'n hoge pet opheb met st janskruid.
Fijne dag jullie, het is prachtig weer! Ik heb al een wandeling erop zitten langs de grachten en mooi dat het was!
Ik heb er ook wel eens aan gedacht. Benieuwd dus!
Hier gaat het wel goed. Ik had gister mijn hele huis van boven tot onder schoongemaakt (kreeg een logeervriendje, die allergisch is voor huismijt, meteen een goede reden om de boel aan te pakken ).
Ren ik daarna naar het schoolplein, en opeens, zo maar uit het niets slaat het toe! Het gevoel van HELP, ik word niet goed! Ik stond met een moeder te praten die maar door bleeeeef ratelen. En ik wist niet waar ik het zoeken moest. En dan opeens zo vlaag van paniek; ik MOET weg hier. Maar toen bedacht ik me oh nee, dit hoort bij een paniekaanval. Gewoon blijven staan en rustig ademen. Voorheen was ik dan de hele dag bang gebleven maar gister dus niet. Daarna ook zonder angst naar het clubje van mijn dochter gegaan, nergens last van.
Dat spulletje wat ik ga slikken is hypericum complex. Het is besteld bij de apotheek, google er maar eens op. Er zit sint janskruid in maar ook nog andere kruiden. Het kan gebruikt worden voor oa depressieve gevoelens (die ik niet heb) en voor fobische klachten (die ik dus wel heb). Ben benieuwd. Mijn homeopaat zei (toen ik zei; maar ik ben toch niet depressief!) dat het is om gevoelens (paniek, fobie, gedachten) weer wat neutraler te krijgen. Ben benieuwd maar ook een beetje eng omdat ik zelf niet zo'n hoge pet opheb met st janskruid.
Fijne dag jullie, het is prachtig weer! Ik heb al een wandeling erop zitten langs de grachten en mooi dat het was!
vrijdag 19 november 2010 om 12:22
Lekker dat je gelopen heb, het is ook heerlijk weer hé?
Ik krijg het omdat ik nog steeds bezig ben met die eerste paniekaanval in dat huis. Ik scan echt elke dag op tv ofzo, als ik huizen zie; zou ik daar kunnen slapen? Achterlijk maar waar. Ik ben er nog te veel mee bezig. En EMDR schijnt die gevoelens weg te krijgen.
Er is wel een soort knop bij me om. Ik denk vaak;kom maar op paniek! Ik denk,als je er niet meer bang voor bent,komen ze niet meer (zo vaak).
Ik krijg het omdat ik nog steeds bezig ben met die eerste paniekaanval in dat huis. Ik scan echt elke dag op tv ofzo, als ik huizen zie; zou ik daar kunnen slapen? Achterlijk maar waar. Ik ben er nog te veel mee bezig. En EMDR schijnt die gevoelens weg te krijgen.
Er is wel een soort knop bij me om. Ik denk vaak;kom maar op paniek! Ik denk,als je er niet meer bang voor bent,komen ze niet meer (zo vaak).
vrijdag 19 november 2010 om 15:34
Zo, even een tijdje niet hier geweest!
Heb het nogal druk met vanalles en nog wat, dus niet veel tijd gehad hier te komen. Het gaat ook redelijk goed met me. Ik pak langzaam aan dingen weer op, mijn dagen hebben weer wat opvulling. De ene dag gaat het erg goed, de andere wat minder. Maar ik merk dat ik steeds vaker goede dagen krijg, en dat is fijn!
Afgelopen maandag kreeg ik de diagnose van het GGZ; Een gegeneraliseerde angststoornis en een paniekstoornis. Niet echt een verrassing dus. Het gaat wel zeker tot januari duren voordat ik in therapie kan. De medicatiebegeleiding begint wel eerder. En ik heb de psychosomatische therapie nog natuurlijk!
Salle, ik heb anderhalf jaar geleden ademhalings-therapie gehad via de stichting AFHH, google maar eens. Het heeft mij toen erg goed geholpen! Het oefenen neemt wel veel tijd in beslag, maar het is het allemaal waard. Je kunt ook eens kijken op de website van Chronische Hyperventilatie. Moet je eens kijken naar de symptonen die daarbij komen kijken; dat komt allemaal door verkeerd ademen.
Madamemicmac, wat goed dat je naar de Efteling bent geweest! Heb je er van kunnen genieten?
Elize, fijn dat je nu door je therapie wat meer inzicht krijgt in je gedachtes. Ik vind het altijd erg prettig om te weten waarom ik bepaalde gedachtes heb, en nog belangrijker: hoe zorg ik dat ik die niet meer krijg? Ik weet inmiddels dat je de gedachtes niet stop moet zeggen, maar gewoon waarnemen en verder niets mee doen. Dus niet afvragen waarom je die gedachtes hebt.
Ik woon ook in Noord-Holland trouwens! Wel buiten de randstad, maar best dichtbij Zaandam/Amsterdam
Heb het nogal druk met vanalles en nog wat, dus niet veel tijd gehad hier te komen. Het gaat ook redelijk goed met me. Ik pak langzaam aan dingen weer op, mijn dagen hebben weer wat opvulling. De ene dag gaat het erg goed, de andere wat minder. Maar ik merk dat ik steeds vaker goede dagen krijg, en dat is fijn!
Afgelopen maandag kreeg ik de diagnose van het GGZ; Een gegeneraliseerde angststoornis en een paniekstoornis. Niet echt een verrassing dus. Het gaat wel zeker tot januari duren voordat ik in therapie kan. De medicatiebegeleiding begint wel eerder. En ik heb de psychosomatische therapie nog natuurlijk!
Salle, ik heb anderhalf jaar geleden ademhalings-therapie gehad via de stichting AFHH, google maar eens. Het heeft mij toen erg goed geholpen! Het oefenen neemt wel veel tijd in beslag, maar het is het allemaal waard. Je kunt ook eens kijken op de website van Chronische Hyperventilatie. Moet je eens kijken naar de symptonen die daarbij komen kijken; dat komt allemaal door verkeerd ademen.
Madamemicmac, wat goed dat je naar de Efteling bent geweest! Heb je er van kunnen genieten?
Elize, fijn dat je nu door je therapie wat meer inzicht krijgt in je gedachtes. Ik vind het altijd erg prettig om te weten waarom ik bepaalde gedachtes heb, en nog belangrijker: hoe zorg ik dat ik die niet meer krijg? Ik weet inmiddels dat je de gedachtes niet stop moet zeggen, maar gewoon waarnemen en verder niets mee doen. Dus niet afvragen waarom je die gedachtes hebt.
Ik woon ook in Noord-Holland trouwens! Wel buiten de randstad, maar best dichtbij Zaandam/Amsterdam
dinsdag 23 november 2010 om 16:50
Het is rustig hier! Ik hoop dat het goed met jullie gaat!
Hier iets minder. Ben al een week enorm moe. Komt waarschijnlijk door de drukte van verhuizing en verjaardag enzo, maarja ik denk natuurlijk weer aan hele andere dingen. Ik zou voor mijn gevoel dagen kunnen slapen, kan mijn bed niet uit komen! Dit doe ik gelukkig wel, en als ik eenmaal met iets bezig ben gaat het ook wel, maar als ik stil zit kan ik zo wel gaan slapen. Zaterdag gaan we echt verhuizen, ik hoop dat ik daarna wat op kan laden, want dit is geen pretje zo.
Verder moet ik binnenkort beginnen met ophogen van de medicijnen. Ik ga eerst met 5 mg. omhoog, en dan nog 5mg. zodat ik dus uiteindelijk op 20mg. zit. Ik vind het enorm spannend en hoop dat ik minder last heb van bijwerkingen dan de vorige keer. Ik heb aan de psychiater gevraagd of dit zo kan zijn, maar die zei stellig dat ik waarschijnlijk gewoon weer bijwerkingen krijg. Heel fijn om te horen.
Hebben jullie ook meer last van negatieve gedachtes als je moe bent? Ik kan mezelf dan moeilijk een halt toe roepen en word er dan weer angstig van...
Hier iets minder. Ben al een week enorm moe. Komt waarschijnlijk door de drukte van verhuizing en verjaardag enzo, maarja ik denk natuurlijk weer aan hele andere dingen. Ik zou voor mijn gevoel dagen kunnen slapen, kan mijn bed niet uit komen! Dit doe ik gelukkig wel, en als ik eenmaal met iets bezig ben gaat het ook wel, maar als ik stil zit kan ik zo wel gaan slapen. Zaterdag gaan we echt verhuizen, ik hoop dat ik daarna wat op kan laden, want dit is geen pretje zo.
Verder moet ik binnenkort beginnen met ophogen van de medicijnen. Ik ga eerst met 5 mg. omhoog, en dan nog 5mg. zodat ik dus uiteindelijk op 20mg. zit. Ik vind het enorm spannend en hoop dat ik minder last heb van bijwerkingen dan de vorige keer. Ik heb aan de psychiater gevraagd of dit zo kan zijn, maar die zei stellig dat ik waarschijnlijk gewoon weer bijwerkingen krijg. Heel fijn om te horen.
Hebben jullie ook meer last van negatieve gedachtes als je moe bent? Ik kan mezelf dan moeilijk een halt toe roepen en word er dan weer angstig van...
donderdag 25 november 2010 om 16:01
Hallo allemaal, fijn dat iedereen weer wat geschreven heeft...
het is toch prettig om andere ervaringen te lezen.
Met mij gaat het wel redelijk, het werken op mn nieuwe afdeling ging best goed er zaten hele goede dagen bij en slechtere.
ik hoop dat over een paar maanden het werken heel goed gaat!
Helaas heb ik verder op mn vrije dagen ook veel last van angsten zoals winkelen; dat lukt niet in mn eentje, zo balen want ik heb dagen gehad dat het wel goed ging.
Sporten ging vandaag ook moeizaam.
@chocolate:ik heb zeker meer angstklachten als ik moe ben,helaas slaap ik vaak ook heel slecht (vooral als ik vroeg op moet) dus dat is geen goede combi.
succes met het ophogen van je medicijnen!
EMDR heb ik trouwens ook gehad maar bij mij hielp het niet, ik hoop dat het wel bij jou helpt madamemicmac!!
het is toch prettig om andere ervaringen te lezen.
Met mij gaat het wel redelijk, het werken op mn nieuwe afdeling ging best goed er zaten hele goede dagen bij en slechtere.
ik hoop dat over een paar maanden het werken heel goed gaat!
Helaas heb ik verder op mn vrije dagen ook veel last van angsten zoals winkelen; dat lukt niet in mn eentje, zo balen want ik heb dagen gehad dat het wel goed ging.
Sporten ging vandaag ook moeizaam.
@chocolate:ik heb zeker meer angstklachten als ik moe ben,helaas slaap ik vaak ook heel slecht (vooral als ik vroeg op moet) dus dat is geen goede combi.
succes met het ophogen van je medicijnen!
EMDR heb ik trouwens ook gehad maar bij mij hielp het niet, ik hoop dat het wel bij jou helpt madamemicmac!!
donderdag 25 november 2010 om 16:52
vrijdag 26 november 2010 om 10:34
@elize; wat "grappig"; ik durf juist alleen wel te winkelen en niet met een ander erbij. Dit omdat ik dan het gevoel heb niet weg te kunnen als ik me rot voel. Dan moet ik toegeven aan de ander dat het niet gaat en ik bezorg die ander een rot gevoel dat zij niet verder kan winkelen door mij.
@chocolat; heb je het idee dat de ad aangeslagen zijn?
@madamemicmac; ik ben vorige week naar mijn homeopaat gegaan en die zei;"het enige waar jij last van heb is een omgekeerde ademhaling". Je moet opnieuw leren ademhalen. Dus nu wil ik ademhalingstherapie gaan doen.
Welke doe jij? En elize, welke doe jij?
Volgens mijn psych gaat het goed met mij! Dat gevoel heb ik ook wel een beetje als je kijkt naar een half jaar terug. Maar het is nog steeds niet over! Ik moet mijn schema's nog steeds blijven invullen. Ik heb de symptomen nog wel maar niet meer die vreselijke paniek erbij. Zo stond ik gisteravond in een overvolle bijenkorf bij de nespresso afdeling (altijd hel). Dan heb ik de symptomen wel maar dus niet de paniek. Daarna nog even naar de h&M en dan is het wel even genoeg. Toch baal ik dan een beetje want voorheen kon ik dagen winkelen....
En hoe is het verder met jullie?
OJa chocolate; verhuizen is een van de stressvolste periodes in een leven! Ik weet nog dat wij een aantal jaar geleden verhuisd waren en we zo ontzettend moe waren (emotioneel en fysiek) dat we hier allebei telkens zwak/ziek/misselijk waren en heel geprikkeld/ruzie hadden. Dus, geluk bij een ongeluk, het hoort erbij!
@chocolat; heb je het idee dat de ad aangeslagen zijn?
@madamemicmac; ik ben vorige week naar mijn homeopaat gegaan en die zei;"het enige waar jij last van heb is een omgekeerde ademhaling". Je moet opnieuw leren ademhalen. Dus nu wil ik ademhalingstherapie gaan doen.
Welke doe jij? En elize, welke doe jij?
Volgens mijn psych gaat het goed met mij! Dat gevoel heb ik ook wel een beetje als je kijkt naar een half jaar terug. Maar het is nog steeds niet over! Ik moet mijn schema's nog steeds blijven invullen. Ik heb de symptomen nog wel maar niet meer die vreselijke paniek erbij. Zo stond ik gisteravond in een overvolle bijenkorf bij de nespresso afdeling (altijd hel). Dan heb ik de symptomen wel maar dus niet de paniek. Daarna nog even naar de h&M en dan is het wel even genoeg. Toch baal ik dan een beetje want voorheen kon ik dagen winkelen....
En hoe is het verder met jullie?
OJa chocolate; verhuizen is een van de stressvolste periodes in een leven! Ik weet nog dat wij een aantal jaar geleden verhuisd waren en we zo ontzettend moe waren (emotioneel en fysiek) dat we hier allebei telkens zwak/ziek/misselijk waren en heel geprikkeld/ruzie hadden. Dus, geluk bij een ongeluk, het hoort erbij!
