Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
woensdag 1 december 2010 om 21:02
Het is niet uit een boek. Dit is de link;
http://www.paniekaanval.nl/forum/viewtopic.php?t=2425
Het is van een vrouw van een forum wat een Australisch boek heeft gelezen en het op dat forum vertaald. Ik heb alles in Word gezet en het toen geprint, ook omdat het voor mij zo bekend voorkwam. Het is echt het lezen waard...
http://www.paniekaanval.nl/forum/viewtopic.php?t=2425
Het is van een vrouw van een forum wat een Australisch boek heeft gelezen en het op dat forum vertaald. Ik heb alles in Word gezet en het toen geprint, ook omdat het voor mij zo bekend voorkwam. Het is echt het lezen waard...
vrijdag 3 december 2010 om 09:52
Bedankt voor de link! Wat een werk om dat allemaal te vertalen trouwens...
Momenteel ben ik wat gespannen. Morgen ga ik voor het eerst sinds een lange tijd weer naar mijn vriend. Anderhalf uur reizen met de bus. Op zich zie ik daar niet zo tegenop, maar vooral tegen het feit dat ik geen angst wil hebben. Een beetje onrust is te doen, maar ik ben bang om in paniek te raken. (De angst voor de angst dus) Zondag gaan we samen naar zijn moeder, weer met de bus. En maandag ga ik alleen weer terug naar huis. Als ik eenmaal in de bus zit gaat het vaak wel, dan kan ik rustig zitten. Maar ik vind het wachten en overstappen zo verschrikkelijk! Meestal is het dan druk en chaotisch, en dat zijn dingen die ik nu niet zo goed aankan. De laatste keren dat ik met de bus ging, was ik ook enorm gespannen en paniekerig. Waarschijnlijk maakt het het daarom nu moeilijker. Door die spanning heb ik nu alweer last van mijn darmen, wat weer voor meer spanning zorgt. Ik wil er niet mee bezig zijn, maar het sluipt er steeds weer in. En nu roepen van: Nou kom maar paniekaanval! Helpt niet echt... Heeft iemand de gouden tip?
Momenteel ben ik wat gespannen. Morgen ga ik voor het eerst sinds een lange tijd weer naar mijn vriend. Anderhalf uur reizen met de bus. Op zich zie ik daar niet zo tegenop, maar vooral tegen het feit dat ik geen angst wil hebben. Een beetje onrust is te doen, maar ik ben bang om in paniek te raken. (De angst voor de angst dus) Zondag gaan we samen naar zijn moeder, weer met de bus. En maandag ga ik alleen weer terug naar huis. Als ik eenmaal in de bus zit gaat het vaak wel, dan kan ik rustig zitten. Maar ik vind het wachten en overstappen zo verschrikkelijk! Meestal is het dan druk en chaotisch, en dat zijn dingen die ik nu niet zo goed aankan. De laatste keren dat ik met de bus ging, was ik ook enorm gespannen en paniekerig. Waarschijnlijk maakt het het daarom nu moeilijker. Door die spanning heb ik nu alweer last van mijn darmen, wat weer voor meer spanning zorgt. Ik wil er niet mee bezig zijn, maar het sluipt er steeds weer in. En nu roepen van: Nou kom maar paniekaanval! Helpt niet echt... Heeft iemand de gouden tip?
vrijdag 3 december 2010 om 10:01
Ja, ik spreek mezelf ook steeds toe: Niet nadenken, gewoon doen! Want ik weet ondertussen dat dat werkt. Maar dit is zo'n grote stap voor me, dat ik niet kan stoppen met nadenken :p Vanmiddag heb ik ook weer psychosomatische therapie, en daarna voor het eerst oppassen op de buurkinderen! (5 kinderen tussen de 5 en 10, halelujah!)
Succes bij EMDR! Komt vast goed!
Succes bij EMDR! Komt vast goed!
vrijdag 3 december 2010 om 10:08
Goedemorgen,
Ik lees al een tijdje mee en erg herkenbaar allemaal. Vinden jullie het oke als ik mee ga schrijven?
Zeker wat Sallie (dacht ik zo uit mijn hoofd ) schrijft is erg herkenbaar: De hele dag door onrustig, hartkloppingen etc. Net of ik er niet uit kan komen ofzo. Heel apart.
Alleen heb ik wel erge pieken jammer genoeg. Maarrrr ik heb goede hoop. Ik ga nu starten met AD (doodeng maar hou me maar vast dat het alleen maar beter gaat worden) en ik krijg nu goede hulp bij het GGZ. Daar liep ik dus erg tegenaan: goede hulp krijgen. Werd constant van het kastje naar de muur gestuurd, dat was zo frustrerend. Ik had het idee nergens terecht te kunnen. Alleen al het feit dat er nu actie wordt ondernomen geeft al wat rust.
Wat het wat lastiger maakt allemaal is dat ik momenteel zwanger ben (19 weken). Ik heb nu zo'n 3 jr last van paniekaanvallen, met vlagen hoor. De ene periode gaat het hartstikke goed en heb ik het gevoel de hele wereld aan te kunnen en een andere periode gaat het mis en zit ik weer veelal thuis. In overleg met behandelaars gekozen weer zwanger te raken (het ging al een jaar erg goed dus ze vonden eht verantwoord) maar helaas...het werd dus alleen maar erger sinds mijn zwangerschap. De pieken kwamen frequenter en ook heviger en langduriger. Uiteindelijk 2/3 weken geleden bij de GGZ terechtgekomen en zij hebben acute hulp op gang gezet. Erg fijn. Merk echt dat ik nu weer wat meer vertrouwen krijg in de toekomst.
Ik zie wel wat op tegen het starten van de AD, ga morgen beginnen. Wel begin ik met een hele lage dosering om zo min mogelijk bijwerkingen te krijgen. Dan duurt het al met al wat langer voor het helpt maar gezien mijn zwangerschap is de psychiater daar voorzichtig mee. Deze medicatie mag trouwens wel tijdens zwangerschap, wordt vaak voorgeschreven dan.
Zo, heel verhaal maar dan weten jullie een beetje hoe en wat. Als jullie het oke vinden dat ik mee kom schrijven zal ik de volgende keren wat socialer reageren hoor op jullie haha.
Ik lees al een tijdje mee en erg herkenbaar allemaal. Vinden jullie het oke als ik mee ga schrijven?
Zeker wat Sallie (dacht ik zo uit mijn hoofd ) schrijft is erg herkenbaar: De hele dag door onrustig, hartkloppingen etc. Net of ik er niet uit kan komen ofzo. Heel apart.
Alleen heb ik wel erge pieken jammer genoeg. Maarrrr ik heb goede hoop. Ik ga nu starten met AD (doodeng maar hou me maar vast dat het alleen maar beter gaat worden) en ik krijg nu goede hulp bij het GGZ. Daar liep ik dus erg tegenaan: goede hulp krijgen. Werd constant van het kastje naar de muur gestuurd, dat was zo frustrerend. Ik had het idee nergens terecht te kunnen. Alleen al het feit dat er nu actie wordt ondernomen geeft al wat rust.
Wat het wat lastiger maakt allemaal is dat ik momenteel zwanger ben (19 weken). Ik heb nu zo'n 3 jr last van paniekaanvallen, met vlagen hoor. De ene periode gaat het hartstikke goed en heb ik het gevoel de hele wereld aan te kunnen en een andere periode gaat het mis en zit ik weer veelal thuis. In overleg met behandelaars gekozen weer zwanger te raken (het ging al een jaar erg goed dus ze vonden eht verantwoord) maar helaas...het werd dus alleen maar erger sinds mijn zwangerschap. De pieken kwamen frequenter en ook heviger en langduriger. Uiteindelijk 2/3 weken geleden bij de GGZ terechtgekomen en zij hebben acute hulp op gang gezet. Erg fijn. Merk echt dat ik nu weer wat meer vertrouwen krijg in de toekomst.
Ik zie wel wat op tegen het starten van de AD, ga morgen beginnen. Wel begin ik met een hele lage dosering om zo min mogelijk bijwerkingen te krijgen. Dan duurt het al met al wat langer voor het helpt maar gezien mijn zwangerschap is de psychiater daar voorzichtig mee. Deze medicatie mag trouwens wel tijdens zwangerschap, wordt vaak voorgeschreven dan.
Zo, heel verhaal maar dan weten jullie een beetje hoe en wat. Als jullie het oke vinden dat ik mee kom schrijven zal ik de volgende keren wat socialer reageren hoor op jullie haha.
vrijdag 3 december 2010 om 11:19
Welkom Julia!
En gefeliciteerd met je zwangerschap!!! Wat leuk zeg! Is het je eerste?
Succes chocolate met je weekend. En wat knap dat je op 5 kinderen gaat passen! (wil je die van mij ook erbij? )
Madamicmac; ik weet niet hoe een besloten hyves werkt? Zie je dan alles van elkaar? Op de een of andere manier heb ik er minder moeite mee om live af te spreken dan op hyves. Gek he? En we wonen allemaal in noord holland, straks kennen jullie mijn halve vriendinkring (of zijn jullie one of ..
)
Kan je het me uitleggen?
En succes he! vanmiddag met emdr! Ik zal aan je denken!
Shivaatje; lijkt mij ook spannend hoor daten, misschien kunnen we een yoga centrum afhuren, zijn we in ieder geval in een rustige omgeving! haha.
Ik loop wel heel hard te roepen van daten, maar merk dat ik het geven van mijn hyves al "eng" vind. Dus mss blaas ik iets te hard van de toren...
In januari begin ik vol goede moed. Eerst even de feestdagen doorkomen (en 8 verjaardag!, echt!) en daarna start ik met yoga, ademhalingstherapie, loopbaanbegleiding en een talencursus.
Tjee, tis wel heel veel nu ik het zo zwart op wit zie staan....
En gefeliciteerd met je zwangerschap!!! Wat leuk zeg! Is het je eerste?
Succes chocolate met je weekend. En wat knap dat je op 5 kinderen gaat passen! (wil je die van mij ook erbij? )
Madamicmac; ik weet niet hoe een besloten hyves werkt? Zie je dan alles van elkaar? Op de een of andere manier heb ik er minder moeite mee om live af te spreken dan op hyves. Gek he? En we wonen allemaal in noord holland, straks kennen jullie mijn halve vriendinkring (of zijn jullie one of ..
)Kan je het me uitleggen?
En succes he! vanmiddag met emdr! Ik zal aan je denken!
Shivaatje; lijkt mij ook spannend hoor daten, misschien kunnen we een yoga centrum afhuren, zijn we in ieder geval in een rustige omgeving! haha.
Ik loop wel heel hard te roepen van daten, maar merk dat ik het geven van mijn hyves al "eng" vind. Dus mss blaas ik iets te hard van de toren...
In januari begin ik vol goede moed. Eerst even de feestdagen doorkomen (en 8 verjaardag!, echt!) en daarna start ik met yoga, ademhalingstherapie, loopbaanbegleiding en een talencursus.
Tjee, tis wel heel veel nu ik het zo zwart op wit zie staan....
vrijdag 3 december 2010 om 11:35
Juliahier, welkom! Leuk dat je mee komt schrijven. En gefeliciteerd met je zwangerschap! Hopelijk kun je daar ook nog van genieten. Maar je hebt al goede stappen gezet naar hulp, dus dat komt vast goed!
Salle, 8 verjaardagen?! En dan ook nog al die feestdagen? Pff, petje af hoor! Je gaat wel flink wat doen in januari, maar dat is toch allemaal leuk? Het zal vast een goede afleiding zijn!
We komen inderdaad allemaal uit Noord-Holland, zal het in de lucht hangen ofzo?
Salle, 8 verjaardagen?! En dan ook nog al die feestdagen? Pff, petje af hoor! Je gaat wel flink wat doen in januari, maar dat is toch allemaal leuk? Het zal vast een goede afleiding zijn!
We komen inderdaad allemaal uit Noord-Holland, zal het in de lucht hangen ofzo?
vrijdag 3 december 2010 om 11:42
Dank jullie voor het welkom en de felicitaties!
Dit is mijn tweede zwangerschap, we hebben al een dochter van 3.5 jr.
Chocolate: Ja, gaat gewoon helemaal goedkomen, heb er echt weer vetrouwen in. Heb nooit goede hulp gehad eigenlijk, afgelopen 3 jaar wat aangekwakkeld zonder dat er echt wat werd ondernomen. Ik was erg bang dat dit altijd zo zou blijven maar GGZ heeft me daarin ook erg gerustgesteld. Die zin uit de reclame dreunt nu steeds door m'n hoofd: "het komt goed schatje"
Salle: Wat een dingen in het vooruitzicht, goed bezig zeg! En 8 verjaardagen... lekker druk dus.
Dit is mijn tweede zwangerschap, we hebben al een dochter van 3.5 jr.
Chocolate: Ja, gaat gewoon helemaal goedkomen, heb er echt weer vetrouwen in. Heb nooit goede hulp gehad eigenlijk, afgelopen 3 jaar wat aangekwakkeld zonder dat er echt wat werd ondernomen. Ik was erg bang dat dit altijd zo zou blijven maar GGZ heeft me daarin ook erg gerustgesteld. Die zin uit de reclame dreunt nu steeds door m'n hoofd: "het komt goed schatje"
Salle: Wat een dingen in het vooruitzicht, goed bezig zeg! En 8 verjaardagen... lekker druk dus.
vrijdag 3 december 2010 om 14:00
Ja vreselijk he?, al die verjaardagen. En het zijn nou net verjaardagen waar je niet onderuit kunt...
In zo'n drukke maand als deze prijs ik mezelf wel gelukkig dat ik niet werk momenteel. Als de kinderen op school zitten kan ik rustig mijn ding doen, zodat alles "goed" loopt en bij gehouden wordt. Ik heb nu het gevoel dat ik niet meer achter de feiten aan loop, dat had ik wel heel erg toen ik nog werkte.
Tja, het wordt druk in januari maar wel met leuke dingen. En zo motiveer ik mezlef ook om ondernemend te blijven.
Het afgelopen halfjaar had ik echt nodig om tot rust te komen en mijn angsten onder controle te krijgen.
Ik begin trouwens met hypericum complex. Nog even mijn natuurgenezer gebeld (want ik durfde niet zo goed omdat er st janskruid in zit) maar hij heeft mij gerustgesteld en gezegd dat ik er alleen maar zonniger van ga kijken wat betreft de angsten/fobieen. Hij moest weer vreselijk lachen toen ik zei dat ik het niet echt durfde in te nemen voor eventuele bijwerkingen. "Je bent echt de hypochonder ten top". zei hij.
Misschien wacht ik toch maar tot na het sinterklaas weekend!? Ik wil zo graag genieten van die "gespannen" blije, gezichtjes.
In zo'n drukke maand als deze prijs ik mezelf wel gelukkig dat ik niet werk momenteel. Als de kinderen op school zitten kan ik rustig mijn ding doen, zodat alles "goed" loopt en bij gehouden wordt. Ik heb nu het gevoel dat ik niet meer achter de feiten aan loop, dat had ik wel heel erg toen ik nog werkte.
Tja, het wordt druk in januari maar wel met leuke dingen. En zo motiveer ik mezlef ook om ondernemend te blijven.
Het afgelopen halfjaar had ik echt nodig om tot rust te komen en mijn angsten onder controle te krijgen.
Ik begin trouwens met hypericum complex. Nog even mijn natuurgenezer gebeld (want ik durfde niet zo goed omdat er st janskruid in zit) maar hij heeft mij gerustgesteld en gezegd dat ik er alleen maar zonniger van ga kijken wat betreft de angsten/fobieen. Hij moest weer vreselijk lachen toen ik zei dat ik het niet echt durfde in te nemen voor eventuele bijwerkingen. "Je bent echt de hypochonder ten top". zei hij.
Misschien wacht ik toch maar tot na het sinterklaas weekend!? Ik wil zo graag genieten van die "gespannen" blije, gezichtjes.
vrijdag 3 december 2010 om 15:55
Ik ben genezen!
Hahaha, het viel me reuze mee. Ik moest sterk aan het gebeuren denken, erover praten en af en toe zwaaide hij met z'n vinger. Maar ik kon de emotie niet goed meer oproepen en waarschijnlijk heb ik het zelf al verwerkt. Heel goed allemaal dus. En als het wel zou helpen dan merk ik dat in de komende 3 dagen.
Ik ga dat van de hyves wel eens uitzoeken salle. Volgens mij wordt je lid van de groep, maar hoef je geen lid van elkaar te worden. Offe, vrienden heet dat hé.
Hahaha, het viel me reuze mee. Ik moest sterk aan het gebeuren denken, erover praten en af en toe zwaaide hij met z'n vinger. Maar ik kon de emotie niet goed meer oproepen en waarschijnlijk heb ik het zelf al verwerkt. Heel goed allemaal dus. En als het wel zou helpen dan merk ik dat in de komende 3 dagen.
Ik ga dat van de hyves wel eens uitzoeken salle. Volgens mij wordt je lid van de groep, maar hoef je geen lid van elkaar te worden. Offe, vrienden heet dat hé.
zaterdag 4 december 2010 om 13:45
Ik weet het, maar t is lastig. Ik had tablet amper doorgeslikt of dacht al van alles te voelen
Ben dan ook driftig op zoek naar afleiding, heel onrustig daarin: dan pak ik weer een boek, dan weer spelletje op iphone...ga zo maar door. Maar tot nu toe valt het mee. Wel knallende koppijn maar dat zal de spanning zijn.
Ik hou mezelf voor dat ik me straks alleen maar beter ga voelen en dat ik helemaal geen last hoef te hebben van bijwerkingen.
Vanavond vieren we lekker pakjesavond, dus ook mooie afleiding.
Gisteravond zijn we dus naar mijn ouders gegaan, vriend heeft dochter en mij gebracht. Op zich ook erg fijn, mijn ouders zijn heel lief en steunen me ontzettend.
Ben dan ook driftig op zoek naar afleiding, heel onrustig daarin: dan pak ik weer een boek, dan weer spelletje op iphone...ga zo maar door. Maar tot nu toe valt het mee. Wel knallende koppijn maar dat zal de spanning zijn.
Ik hou mezelf voor dat ik me straks alleen maar beter ga voelen en dat ik helemaal geen last hoef te hebben van bijwerkingen.
Vanavond vieren we lekker pakjesavond, dus ook mooie afleiding.
Gisteravond zijn we dus naar mijn ouders gegaan, vriend heeft dochter en mij gebracht. Op zich ook erg fijn, mijn ouders zijn heel lief en steunen me ontzettend.
zaterdag 4 december 2010 om 17:15
Oh julia, succes joh met het opbouwen van ad!
Jullie ook allemaal een fijn sinterklaas weekend!
Hier liep er vanmorgen 1 door de straat! Mijn dochter, 6 jaar, is de enige die nog gelooft en die riep opeens; "allemaal nep mam!"
;-(.
En die sneeuw, heerlijk! (even dan he?!, als een echte hollander, loop ik er volgende week op te foeteren ).
Jullie allemaal lekker genieten! Hier wordt het druk; vanavond 2 logees (dus morgen wakker worden met 5 stuiterende kinderen om me heen) en dan in de middag sinterklaas met een huis vol visite. En nu ik toch bezig ben om mijn reilen en zeilen met jullie te delen , ik had vannacht ook nog een spugend kind, het hield maar niet op, zo zielig!!
Vind het fijn nu allemaal, vorig jaar had ik dit echt niet getrokken, toen moest ik echt rust in bouwen voordat we bijvoorbeeld pakjesavond gingen doen.
Nogmaals een fijn weekend en misschien door te kijken naar mijn weekend nu, in vergelijking met vorig jaar, Het Wordt Beter!! Dat zag ik een jaar geleden ECHT niet in!
Jullie ook allemaal een fijn sinterklaas weekend!
Hier liep er vanmorgen 1 door de straat! Mijn dochter, 6 jaar, is de enige die nog gelooft en die riep opeens; "allemaal nep mam!"
;-(.
En die sneeuw, heerlijk! (even dan he?!, als een echte hollander, loop ik er volgende week op te foeteren ).
Jullie allemaal lekker genieten! Hier wordt het druk; vanavond 2 logees (dus morgen wakker worden met 5 stuiterende kinderen om me heen) en dan in de middag sinterklaas met een huis vol visite. En nu ik toch bezig ben om mijn reilen en zeilen met jullie te delen , ik had vannacht ook nog een spugend kind, het hield maar niet op, zo zielig!!
Vind het fijn nu allemaal, vorig jaar had ik dit echt niet getrokken, toen moest ik echt rust in bouwen voordat we bijvoorbeeld pakjesavond gingen doen.
Nogmaals een fijn weekend en misschien door te kijken naar mijn weekend nu, in vergelijking met vorig jaar, Het Wordt Beter!! Dat zag ik een jaar geleden ECHT niet in!
zaterdag 4 december 2010 om 21:42
zondag 5 december 2010 om 20:59
Hier ook een heel gezellige avond gehad gisteren. Leuke cadeautjes, veel gelachen en een dochter die helemaal hyper van de spanning was.
Vandaag lekker relaxt, maar gezellig dagje gehad. Ging goed qua bijwerkingen, weinig last gehad vandaag behalve wat misselijk met vlagen. Maar da's het ergste niet.
Vanavond wel lekker op tijd naar bed, vannacht halve nacht wakker gelegen door zo'n vervelende kriebelhoest. Dus ga vanavond lekker vroeg met een boek richting bed, heerlijk.
Elize: Veel plezier vanavond!
Ik werk niet, zit al een tijdje in de ziektewet nu.
Vandaag lekker relaxt, maar gezellig dagje gehad. Ging goed qua bijwerkingen, weinig last gehad vandaag behalve wat misselijk met vlagen. Maar da's het ergste niet.
Vanavond wel lekker op tijd naar bed, vannacht halve nacht wakker gelegen door zo'n vervelende kriebelhoest. Dus ga vanavond lekker vroeg met een boek richting bed, heerlijk.
Elize: Veel plezier vanavond!
Ik werk niet, zit al een tijdje in de ziektewet nu.
maandag 6 december 2010 om 09:25
Ook hier was het leuk met sinterklaas maar wel met 3 zwak, ziek en misselijke kinderen.
(ik heb trouwens tijden gehad dat ik dan vreselijk bang was dat ik het ook zou gaan krijgen)
Wat vervelend madamemicmac dat je de ziekte van chrohn hebt! Mis je het werken niet?
Ik heb altijd gewerkt naast de kinderen. Eerst weinig (2 dagen) en toen ze alledrie naar school waren een baan onder schooltijden. Het was een drukke baan met veel verantwoordelijkheden. Het was te druk voor mij. Rond 14.30 moest ik naar het schoolplein rennen en vliegen en dan was mijn werk absoluut nog niet af. Thuis ging ik dan gestresst verder. Knderen snel een broodje en snoepje en "blij" zijn als ze ergens gingen spelen want dan kon ik nog even rustig verder werken.
Dat past zo niet bij mij (maar ja verantwoordelijkheidsgeveol he?!). Toen begonnen ook de klachten. Reintegreren ging elke keer niet goed. Toen drukte die ziektewet (en mijn goede salaris wat ik elke maand kreeg voor "niets" doen zo op mij dat ik ontslag heb genomen. Nu dus lekker thuis.
Maar ergens heel ver weg begint het al een beetje te kriebelen. Ik wel wat doen. Ik begin dan ook met loopbaanbegleiding binnenkort.
Langer dan een jaar kan ik niet thuis zitten dan moet ik wel wat gaan verdienen met 3 kinderen. En ik merk ook dat het niets voor mij is 100% thuis. Voor nu is ht perfect; letterlijk even op adem komen en mijn angsten overwinnen.
En de anderen? Ik had dus op het werk juist de klachten en thuis niet of minder.
(ik heb trouwens tijden gehad dat ik dan vreselijk bang was dat ik het ook zou gaan krijgen)
Wat vervelend madamemicmac dat je de ziekte van chrohn hebt! Mis je het werken niet?
Ik heb altijd gewerkt naast de kinderen. Eerst weinig (2 dagen) en toen ze alledrie naar school waren een baan onder schooltijden. Het was een drukke baan met veel verantwoordelijkheden. Het was te druk voor mij. Rond 14.30 moest ik naar het schoolplein rennen en vliegen en dan was mijn werk absoluut nog niet af. Thuis ging ik dan gestresst verder. Knderen snel een broodje en snoepje en "blij" zijn als ze ergens gingen spelen want dan kon ik nog even rustig verder werken.
Dat past zo niet bij mij (maar ja verantwoordelijkheidsgeveol he?!). Toen begonnen ook de klachten. Reintegreren ging elke keer niet goed. Toen drukte die ziektewet (en mijn goede salaris wat ik elke maand kreeg voor "niets" doen zo op mij dat ik ontslag heb genomen. Nu dus lekker thuis.
Maar ergens heel ver weg begint het al een beetje te kriebelen. Ik wel wat doen. Ik begin dan ook met loopbaanbegleiding binnenkort.
Langer dan een jaar kan ik niet thuis zitten dan moet ik wel wat gaan verdienen met 3 kinderen. En ik merk ook dat het niets voor mij is 100% thuis. Voor nu is ht perfect; letterlijk even op adem komen en mijn angsten overwinnen.
En de anderen? Ik had dus op het werk juist de klachten en thuis niet of minder.
maandag 6 december 2010 om 16:14
Ik ben weer terug! Was dit weekend dus met de bus naar mijn vriend. De heenreis ging goed, had nauwelijks spanning eigenlijk! En ook bij mijn vriend thuis ging het erg goed, was gewoon lekker ontspannen. Gisteren gingen we met de bus naar zijn moeder en toen was ik toch wel behoorlijk gespannen. Zo'n reis vraagt veel van mij en m'n lijf en daardoor raken mijn maag en darmen wat ontregeld. Dit had ik dus zaterdagavond al, maar toen ik in de bus zat zondag begon ik me er steeds drukker om te maken en dacht ik echt dat ik erg misselijk was. Eenmaal bij de moeder van mijn vriend ging het wel weer goed. Vanmorgen weer met de bus naar huis gegaan. Heb het weekend niet zo goed gegeten door de spanning en voelde me daardoor ook erg slap. Maar eenmaal in de bus was ik best ontspannen en ging het allemaal weer goed. Ik ben blij dat ik het heb gedaan, het brengt me weer wat meer naar de buitenwereld! Ik ben nu wel helemaal uitgeteld. Heb veel last van mijn maag nu en ben ook erg moe. Maargoed, geen verplichtingen meer vandaag dus daar hoef ik me geen zorgen meer om te maken. Ik weet ook wel dat die maagklachten door de spanning komen en dat ik er niet van ga overgeven. Helaas kan ik op sommige momenten die gedachtes nog niet relativeren!
Nu zit ik met het dilemma dat ik eigenlijk medicijnen moet ophogen. Maar ik twijfel enorm. Niet per sé om de bijwerkingen enzo, maar vooral of het wel nodig is. Want het gaat nu best goed met me, de scherpe randjes zijn er vanaf, ik heb weer zin om dingen te doen en ik ben vooral niet zo angstig meer. Ik heb de psychiater 1 keer gesproken, per telefoon. Zij weet dus in principe niets van mij af maar doordat de meeste mensen minstens 20mg. slikken raad ze mij dat nu ook aan om te doen. 28 december heb ik een persoonlijk gesprek met haar. Misschien dat ik morgen toch eerst nog even bel en het met haar overleg.
Jullie zijn het sinterklaasweekend dus ook goed doorgekomen! Wel vervelend al die spugende kinderen, Salle! Ik zou daar dus echt niet tegen kunnen en enorm gestresst van worden! Maar dat kom door de angst voor overgeven die ik heb.
Juliahier, hoe gaat het met je vandaag? Merk je al iets van de AD?
Elize_ Ik werk momenteel niet. Hiervoor studeerde ik fulltime, en had ik een bijbaantje. Dit bijbaantje was eigenlijk net iets te veel van het goede. Had daar ook erg veel last van mijn klachten. Nu het weer wat beter met me gaat wil ik weer gaan werken. Niet gelijk fulltime, maar rustig beginnen. Helaas is dat erg moeilijk! De meeste bedrijven willen toch iemand fulltime hebben.
Madamemicmac, wat goed dat dat etentje zo leuk was! En dat je er van hebt kunnen genieten! Ik denk dat elk "normaal" mens trouwens moe is na zo'n etentje hoor. Helemaal als je het zelf hebt georganiseerd!
Nu zit ik met het dilemma dat ik eigenlijk medicijnen moet ophogen. Maar ik twijfel enorm. Niet per sé om de bijwerkingen enzo, maar vooral of het wel nodig is. Want het gaat nu best goed met me, de scherpe randjes zijn er vanaf, ik heb weer zin om dingen te doen en ik ben vooral niet zo angstig meer. Ik heb de psychiater 1 keer gesproken, per telefoon. Zij weet dus in principe niets van mij af maar doordat de meeste mensen minstens 20mg. slikken raad ze mij dat nu ook aan om te doen. 28 december heb ik een persoonlijk gesprek met haar. Misschien dat ik morgen toch eerst nog even bel en het met haar overleg.
Jullie zijn het sinterklaasweekend dus ook goed doorgekomen! Wel vervelend al die spugende kinderen, Salle! Ik zou daar dus echt niet tegen kunnen en enorm gestresst van worden! Maar dat kom door de angst voor overgeven die ik heb.
Juliahier, hoe gaat het met je vandaag? Merk je al iets van de AD?
Elize_ Ik werk momenteel niet. Hiervoor studeerde ik fulltime, en had ik een bijbaantje. Dit bijbaantje was eigenlijk net iets te veel van het goede. Had daar ook erg veel last van mijn klachten. Nu het weer wat beter met me gaat wil ik weer gaan werken. Niet gelijk fulltime, maar rustig beginnen. Helaas is dat erg moeilijk! De meeste bedrijven willen toch iemand fulltime hebben.
Madamemicmac, wat goed dat dat etentje zo leuk was! En dat je er van hebt kunnen genieten! Ik denk dat elk "normaal" mens trouwens moe is na zo'n etentje hoor. Helemaal als je het zelf hebt georganiseerd!
dinsdag 7 december 2010 om 14:58
Pff, vandaag een echte dip-dag! Ben gebroken, heb totaal geen energie! Waarschijnlijk komt dat door de spannende dagen die ik heb gehad. Maar het werkt totaal niet motiverend. Ik dacht gisteren in de bus nog dat nu ik al zo ver ben dat ik wel kan gaan werken enzo, maar moet daar nu echt niet aan denken! Ik heb vannacht wel goed geslapen, maar kennelijk is dat niet genoeg...Niet leuk!
dinsdag 7 december 2010 om 16:00
Hé wat balen chocolate. Rustig aan hoor. Al die spannende dingen kosten energie...
Mijn zoon kwam zondag naar me toe met een bult op z'n scheenbeen. Ik schrok me rot! Maar na goed voelen bleek dat er een soort vocht inzat. Maandag meteen naar de dokter geweest, held als ik ben, en zij zei dat het voelde als kalkafzetting. Er gingen bij haar geen alarmbellen rinkelen. Zoon voetbalt enzo..Maar ik ben wel 2 dagen van slag geweest, wordt nu pas weer wat rustiger.
Hier merk ik dus aan dat ik nog niet de oude ben. Dat m'n zenuwstelsel nog snel van slag is en dat gedachtes nog op de vlucht slaan. Adem in, adem uit...
Maar verder gaat alles goed, geen andere klachten.
Mijn zoon kwam zondag naar me toe met een bult op z'n scheenbeen. Ik schrok me rot! Maar na goed voelen bleek dat er een soort vocht inzat. Maandag meteen naar de dokter geweest, held als ik ben, en zij zei dat het voelde als kalkafzetting. Er gingen bij haar geen alarmbellen rinkelen. Zoon voetbalt enzo..Maar ik ben wel 2 dagen van slag geweest, wordt nu pas weer wat rustiger.
Hier merk ik dus aan dat ik nog niet de oude ben. Dat m'n zenuwstelsel nog snel van slag is en dat gedachtes nog op de vlucht slaan. Adem in, adem uit...
Maar verder gaat alles goed, geen andere klachten.
