Kinderen
alle pijlers
mijn droom
donderdag 9 december 2010 om 13:37
Soms heb je dromen….
Soms moet je dromen ophangen in de hoogste takken van een boom, zodat je er niet meer bij kan….
Omdat het beter voor je is…
Omdat je iets kapot kan maken wat je heel wil houden…
Omdat het leven te waardevol is om weg te geven…
Het leven dwingt je andere wegen te nemen dan je wilt…
Wil jij links, het leven stuurt je rechts…
De droom is weg…
Meegenomen door de wind des levens…
Weggenomen uit mijn hart…
Soms is daar de vraag, is het leven mij wel waard…
Liefhebben is wat ik doe…
Mensen zijn er waar ik om geef…
Leven is wat ik wil, maar ik wil niet altijd de wegen gaan die het leven mij afdwingt…
Gewicht en pijn is wat die wegen mij vaak geven…
Daarentegen heeft het mij ook zon en warmte gegeven…
Mijn liefde waar ik onzettend veel van hou….
En wie weet…
Misschien vind ik ooit het kompas…
Het kompas om dwars door het leven heen, mijn droom te bereiken…
Dit gedicht heb ik geschreven nadat ik vorige week mijn grootste droom heb moeten opgeven... een lief klein hummeltje door alle fasen van het leven heen groot te brengen tot een volwassen, lief en sociaal mens...
Nu zit er in in plaats van een warm kloppend hartje in mijn buik, een hol en koud plekje in mijn hart... voor de rest van mijn leven...
Soms moet je dromen ophangen in de hoogste takken van een boom, zodat je er niet meer bij kan….
Omdat het beter voor je is…
Omdat je iets kapot kan maken wat je heel wil houden…
Omdat het leven te waardevol is om weg te geven…
Het leven dwingt je andere wegen te nemen dan je wilt…
Wil jij links, het leven stuurt je rechts…
De droom is weg…
Meegenomen door de wind des levens…
Weggenomen uit mijn hart…
Soms is daar de vraag, is het leven mij wel waard…
Liefhebben is wat ik doe…
Mensen zijn er waar ik om geef…
Leven is wat ik wil, maar ik wil niet altijd de wegen gaan die het leven mij afdwingt…
Gewicht en pijn is wat die wegen mij vaak geven…
Daarentegen heeft het mij ook zon en warmte gegeven…
Mijn liefde waar ik onzettend veel van hou….
En wie weet…
Misschien vind ik ooit het kompas…
Het kompas om dwars door het leven heen, mijn droom te bereiken…
Dit gedicht heb ik geschreven nadat ik vorige week mijn grootste droom heb moeten opgeven... een lief klein hummeltje door alle fasen van het leven heen groot te brengen tot een volwassen, lief en sociaal mens...
Nu zit er in in plaats van een warm kloppend hartje in mijn buik, een hol en koud plekje in mijn hart... voor de rest van mijn leven...
donderdag 9 december 2010 om 16:01
Dank jullie wel voor alle liefs en knuffels! Dat voelt goed. Van jongs af aan heb ik de droom gehad dat ooit zo'n kleintje mama tegen mij zou zeggen.... Ik heb heel wat meegemaakt in mijn leven maar deze droom heeft mij er altijd bovenop gehouden... en nu, is alles weg...
Vorig jaar was ik zoooo zwanger nadat ik een positieve test had, alles klopte tot de vage zwangerschapskwaaltjes aan toe... wat wil je ook, na 4 positieve testen... Vanwege mijn medische toestand moest ik snel onder controle komen, dus binnen 2 weken waren we in het ziekenhuis... na een bloedtest, niets echt helemaal niets te zien!! 4 Vals positieve testen dus. Dit voelde zo echt, dat ik het nu nog steeds als echt voel. Klinkt erg zweverig, maar het was net alsof het zieltje van mijn kleintje er al was, alleen mocht het lichaampje niet in mij komen... Pfff... dat klinkt wel erg zweverig, haha! Maar vol goede moed de MM in gegaan, vorige maand weer 3 positieve testen, binnen 2 dagen bloed geprikt en weg was weer de droom, helemaal niets. Nu blijken er door mijn medische toestand (dwarslaesie, diabetes en 2 stoma's) dat er teveel gebeurt is in mijn buik en ik alleen door een risicovolle operatie zwanger kan worden. Daarnaast blijkt nu het risico te groot te zijn voor complicaties tijdens de zwangerschap, terwijl eerst was gezegd dat het wel kon... We hebben hierdoor de keuze moeten maken niet verder te gaan en te moeten stoppen...
Er is me als zoveel afgenomen in mijn leven, behalve mijn droom.... maar die is nu ook weggenomen... Ik ga maar niet meer dromen, geen hoop meer, dan doe ik mezelf ook geen pijn meer...
Vorig jaar was ik zoooo zwanger nadat ik een positieve test had, alles klopte tot de vage zwangerschapskwaaltjes aan toe... wat wil je ook, na 4 positieve testen... Vanwege mijn medische toestand moest ik snel onder controle komen, dus binnen 2 weken waren we in het ziekenhuis... na een bloedtest, niets echt helemaal niets te zien!! 4 Vals positieve testen dus. Dit voelde zo echt, dat ik het nu nog steeds als echt voel. Klinkt erg zweverig, maar het was net alsof het zieltje van mijn kleintje er al was, alleen mocht het lichaampje niet in mij komen... Pfff... dat klinkt wel erg zweverig, haha! Maar vol goede moed de MM in gegaan, vorige maand weer 3 positieve testen, binnen 2 dagen bloed geprikt en weg was weer de droom, helemaal niets. Nu blijken er door mijn medische toestand (dwarslaesie, diabetes en 2 stoma's) dat er teveel gebeurt is in mijn buik en ik alleen door een risicovolle operatie zwanger kan worden. Daarnaast blijkt nu het risico te groot te zijn voor complicaties tijdens de zwangerschap, terwijl eerst was gezegd dat het wel kon... We hebben hierdoor de keuze moeten maken niet verder te gaan en te moeten stoppen...
Er is me als zoveel afgenomen in mijn leven, behalve mijn droom.... maar die is nu ook weggenomen... Ik ga maar niet meer dromen, geen hoop meer, dan doe ik mezelf ook geen pijn meer...
donderdag 9 december 2010 om 16:20
quote:Duende schreef op 09 december 2010 @ 16:01:
Er is me als zoveel afgenomen in mijn leven, behalve mijn droom.... maar die is nu ook weggenomen... Ik ga maar niet meer dromen, geen hoop meer, dan doe ik mezelf ook geen pijn meer...Wat een verschrikkelijke tijd moet dit voor jou/jullie zijn. Ik hoop dat je ooit wel weer andere lichtpuntjes in je leven krijgt en dat je weer gaat durven dromen en hopen, het leven is niet fijn zonder dromen en hoop!
Er is me als zoveel afgenomen in mijn leven, behalve mijn droom.... maar die is nu ook weggenomen... Ik ga maar niet meer dromen, geen hoop meer, dan doe ik mezelf ook geen pijn meer...Wat een verschrikkelijke tijd moet dit voor jou/jullie zijn. Ik hoop dat je ooit wel weer andere lichtpuntjes in je leven krijgt en dat je weer gaat durven dromen en hopen, het leven is niet fijn zonder dromen en hoop!
donderdag 9 december 2010 om 22:13