Kinderen
alle pijlers
geen inspraak
zondag 12 december 2010 om 01:38
Sinds een jaar heb ik een relatie met een man met een zoontje, van nu inmiddels 7 jaar. Contact rustig opgebouwd en nu ben ik heel regelmatig in het weekend dat zoontje er is er ook.
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
zondag 12 december 2010 om 08:32
Heb je geen neefjes/nichtjes/buurkinderen die geen Wii hebben? Leen je Wii dan eens aan deze kinderen uit als stiefzoon komt. Kan ie meteen niet meer op het apparaat. Of leen het spel uit aan een kind dat wel een Wii heeft.
Ik vind trouwens dat je terecht bezorgd bent en dat je je terecht ergert. En het geeft ook niet dat de jongen dat voelt. Sorry maar ik vind het echt niet normaal dat hij van zijn vader 8 uur per dag met zo'n apparaat mag spelen. En door jouw ergernis en bezorgdheid merkt hij misschien nog dat het niet normaal is. Hij hoeft heus niet in de regen naar buiten maar er zijn ook andere dingen te doen. Een bordspelletje, samen koekjes bakken of spaghetti maken. Lekker gourmetten en dan vroeg beginnen en gekke combinaties maken (zo vond ik de warme piccali-saus uit ), een grote puzzel maken op tafel, knutselen, iets van lego maken (heeft hij dat bij zijn vader?), kleuren, kerstkaarten maken, een boek voorlezen, een boswandeling speciaal voor kinderen, naar een kinderboerderij/schapenkooi etc. En dan kan het best leuk zijn om samen ook nog een spelletje te doen op de Wii. Mario Kart of Mario Party kan je heel gezellig samen doen. En er zijn nog meer spelletjes die je samen kan doen.
Maar goed, buiten dat zit je nog met een ander dilemma. Wil jij dit voor jouw kinderen? En wil jij dat zijn zoontje de hele zaterdag en zondag met dat apparaat mag zitten terwijl jij jouw kind later moet zeggen dat hij/zij dat niet mag? Gelden er dan voor dit kind andere regels dan voor de andere kinderen? En wat als je uit elkaar gaat. Dan gaat jouw kind dus naar een vader waar hij mag doen wat hij wil en waar hij niet opgevoed hoeft te worden want daar word jij dan voor betaald! (volgens pa dan hé, ik vind het een belachelijke redenatie.) En ook nog te beroerd om zijn kind te leren fietsen. Sjongejonge zeg! Hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het wordt. Leuk gezicht, een kind van 8 of 9 jaar met zijwieltjes omdat pa te beroerd was om hem te leren fietsen. (moeder kan dit trouwens ook met zoon doen hoor, daar ben ik me wel van bewust).
Hoe deze vader met zijn kind om gaat zou voor mij heel zwaar wegen. Ik zou me serieus afvragen of ik wel kinderen met zo'n man zou willen. Lekker makkelijk om dit nu toe te staan maar voor deze gemakzucht zal hij later moeten boeten. Een kind dat nooit "nee" hoort van pa en dat weet dat een eventuele "nee" vanzelf een "ja" wordt als je maar lang genoeg zeurt wordt geen leuke puber en ook geen leuke volwassene. Wat geef je een kind mee op deze manier? Dat hard genoeg zeuren en zeiken er voor zorgt dat je krijgt wat je wilt. Gezellig met een vijftienjarige puber straks...
En ik zou zo mijn weekend ook niet willen vieren. Volgens mij vind je het totaal geen probleem dat dit jongetje er is maar wil je gewoon de normale dingen samen doen en een consequentere opvoeding. En dan is er ook wel tijd voor de Wii of de DS.
Ik vind trouwens dat je terecht bezorgd bent en dat je je terecht ergert. En het geeft ook niet dat de jongen dat voelt. Sorry maar ik vind het echt niet normaal dat hij van zijn vader 8 uur per dag met zo'n apparaat mag spelen. En door jouw ergernis en bezorgdheid merkt hij misschien nog dat het niet normaal is. Hij hoeft heus niet in de regen naar buiten maar er zijn ook andere dingen te doen. Een bordspelletje, samen koekjes bakken of spaghetti maken. Lekker gourmetten en dan vroeg beginnen en gekke combinaties maken (zo vond ik de warme piccali-saus uit ), een grote puzzel maken op tafel, knutselen, iets van lego maken (heeft hij dat bij zijn vader?), kleuren, kerstkaarten maken, een boek voorlezen, een boswandeling speciaal voor kinderen, naar een kinderboerderij/schapenkooi etc. En dan kan het best leuk zijn om samen ook nog een spelletje te doen op de Wii. Mario Kart of Mario Party kan je heel gezellig samen doen. En er zijn nog meer spelletjes die je samen kan doen.
Maar goed, buiten dat zit je nog met een ander dilemma. Wil jij dit voor jouw kinderen? En wil jij dat zijn zoontje de hele zaterdag en zondag met dat apparaat mag zitten terwijl jij jouw kind later moet zeggen dat hij/zij dat niet mag? Gelden er dan voor dit kind andere regels dan voor de andere kinderen? En wat als je uit elkaar gaat. Dan gaat jouw kind dus naar een vader waar hij mag doen wat hij wil en waar hij niet opgevoed hoeft te worden want daar word jij dan voor betaald! (volgens pa dan hé, ik vind het een belachelijke redenatie.) En ook nog te beroerd om zijn kind te leren fietsen. Sjongejonge zeg! Hoe ouder hij wordt, hoe moeilijker het wordt. Leuk gezicht, een kind van 8 of 9 jaar met zijwieltjes omdat pa te beroerd was om hem te leren fietsen. (moeder kan dit trouwens ook met zoon doen hoor, daar ben ik me wel van bewust).
Hoe deze vader met zijn kind om gaat zou voor mij heel zwaar wegen. Ik zou me serieus afvragen of ik wel kinderen met zo'n man zou willen. Lekker makkelijk om dit nu toe te staan maar voor deze gemakzucht zal hij later moeten boeten. Een kind dat nooit "nee" hoort van pa en dat weet dat een eventuele "nee" vanzelf een "ja" wordt als je maar lang genoeg zeurt wordt geen leuke puber en ook geen leuke volwassene. Wat geef je een kind mee op deze manier? Dat hard genoeg zeuren en zeiken er voor zorgt dat je krijgt wat je wilt. Gezellig met een vijftienjarige puber straks...
En ik zou zo mijn weekend ook niet willen vieren. Volgens mij vind je het totaal geen probleem dat dit jongetje er is maar wil je gewoon de normale dingen samen doen en een consequentere opvoeding. En dan is er ook wel tijd voor de Wii of de DS.
zondag 12 december 2010 om 08:33
Pcies Lizzl, dat denk ik dus ook. Maar het gaat me echt aan het hart dat deze jongen in mijn idee tekort komt. Dat vind ik heel moeilijk om aan te zien. En ik weet niet goed wat ik daarmee moet. Ik zou willen dat ik mijn vriend tot inzicht kan brengen dat hij veel meer te bieden heeft dan dit, want dat geloof ik dan gek genoeg weer wel. Maar ik weet niet hoe. Het alternatief is voor mij, me terug trekken uit deze contacten die hij heeft met zijn kind, om het dan maar niet meer aan te zien. Maar dat voelt ook niet goed, net alsof ik die kleine dan ook in de steek laat. Beetje struisvogelpolitiek van mijn kant en dat is dan weer niet mijn stijl.
Die kleine geniet er erg van als ik wel dingen met hem onderneem, maar ik zou hem dat soort contact met zijn vader zo erg gunnen.
Mijn vriend heeft zich ook wel eens uitgelaten dat het msch wel beter is dat hij nog maar zo weinig betrokken is, omdat hij toch niet veel te bieden heeft. En daar klinkt zijn eigen jeugd in mijn oren dan weer in door.
Die kleine geniet er erg van als ik wel dingen met hem onderneem, maar ik zou hem dat soort contact met zijn vader zo erg gunnen.
Mijn vriend heeft zich ook wel eens uitgelaten dat het msch wel beter is dat hij nog maar zo weinig betrokken is, omdat hij toch niet veel te bieden heeft. En daar klinkt zijn eigen jeugd in mijn oren dan weer in door.
zondag 12 december 2010 om 08:43
Geinevieve, hij heeft dat letterlijk zo gezegd.. Vind dat echt heel erg. Ben het helemaal met jou eens en ook met keatje, blij dat jullie mij begrijpen.
Maar ja, hoe maak ik dit duidelijk aan mijn vriend? Kan ik dit veranderen. Ik gun mijn kinderen een echte vader, maar dit jochie ook, want het is echt een heel lief mannetje.
Heb hem gezegd hoe ik erover denk, hij neemt dat ter kennisgeving aan en vind gewoon als hij bij pappa is mag alles, want hij ziet hem al zo weinig. Als kleine er last van gaat ondervinden dan komt hij daar zelf wel achter en moet hij het dan maar veranderen.
Maar ja, hoe maak ik dit duidelijk aan mijn vriend? Kan ik dit veranderen. Ik gun mijn kinderen een echte vader, maar dit jochie ook, want het is echt een heel lief mannetje.
Heb hem gezegd hoe ik erover denk, hij neemt dat ter kennisgeving aan en vind gewoon als hij bij pappa is mag alles, want hij ziet hem al zo weinig. Als kleine er last van gaat ondervinden dan komt hij daar zelf wel achter en moet hij het dan maar veranderen.
zondag 12 december 2010 om 08:45
zondag 12 december 2010 om 08:46
Ik heb niet alles gelezen, maar ving wel iets op over contact gehad met de moeder van het kind? (of was dat een post van iemand anders die over haar ervaring vertelde?)
Hoe dan ook.... als zowel vader als moeder het allemaal prima vinden, dan zit er volgens mij weinig op dat slikken en stikken Behalve dan dat je het zoontje misschien zelf zou kunnen leren fietsen.
Moet je maar net zien - gaat het jochie onderuit, krijg jij de schuld omdat hij zonodig van jou moest fietsen
Hoe dan ook.... als zowel vader als moeder het allemaal prima vinden, dan zit er volgens mij weinig op dat slikken en stikken Behalve dan dat je het zoontje misschien zelf zou kunnen leren fietsen.
Moet je maar net zien - gaat het jochie onderuit, krijg jij de schuld omdat hij zonodig van jou moest fietsen
zondag 12 december 2010 om 08:54
Zijn moeder vindt het niet prima dat hij zolang op de wii speelt, gewoon een uurtje per dag. Ze heeft ook wel eens gezegd dat ze blij is dat ik er ben, omdat ze wel weet dat mijn vriend veel van zijn zoon houdt, maar zich ook afvraagt of hij wel zo goed voor hem zorgt. Pcies mijn gedachte dus..
Maar ik weet dus niet hoe ik hier verder invloed op kan hebben,het is tenslotte wel zijn kind.
Maar ik weet dus niet hoe ik hier verder invloed op kan hebben,het is tenslotte wel zijn kind.
zondag 12 december 2010 om 08:57
Hem leren fietsen zou ik dolgraag willen, maar nog meer gun ik hem dat zijn vader die moeite neemt. Wat lastig voor mij is dat als hij iets niet wil, dan hoeft het ook niet. En ik ben nog niet in de positie om te zorgen dat het dan toch moet en echt heus heel leuk gaat worden, want van pa hoeft het niet. Wat kleine niet wil, hoeft hij niet te doen, dus.
zondag 12 december 2010 om 09:03
quote:Guinevieve schreef op 12 december 2010 @ 08:30:
Er moet sowieso iets gebeuren en alle pijlen wijzen richting jouw vriend. Maar hoe krijg je hem zo ver?
Eens met de hele post van Guinevieve en als antwoord op deze vraag: Je kunt het bespreken, je kunt hem het proberen te laten inzien en overal zegt hij het probleem idd in te zien, maar hij doet er vervolgens niets aan. Dus volgens mij moet je hem voor een keuze zetten -->Hij gaat hier iets aan veranderen of jij gaat weg. Tenzij je bereid bent om dit probleem te accepteren. Dat is ook een optie. Ik zou er ook knetter gek van worden en zeker niet jaren dit aan kunnen zien.
Je kunt hem helpen met veranderen door het spelen met de Wii aan een tijd te koppelen. Bijv. 's ochtends vroeg. Who cares, hij zet hem beneden zachtjes aan en jullie slapen nog even lekker verder. Tegen de tijd dat je gaat ontbijten gaat het ding uit. Daarna mag hij ergens anders op de dag nog een uurtje op de Wii en dat moment mag hij zelf kiezen. Opgelost! In de tussen tijd wissel je af met iets samen doen en hem zichzelf laten vermaken. En een spelletje met hem doen.... je kunt ook daar in 1 heel weekend toch ook een uurtje vrij voor maken. Dan maak je daar maar zin in.
Er moet sowieso iets gebeuren en alle pijlen wijzen richting jouw vriend. Maar hoe krijg je hem zo ver?
Eens met de hele post van Guinevieve en als antwoord op deze vraag: Je kunt het bespreken, je kunt hem het proberen te laten inzien en overal zegt hij het probleem idd in te zien, maar hij doet er vervolgens niets aan. Dus volgens mij moet je hem voor een keuze zetten -->Hij gaat hier iets aan veranderen of jij gaat weg. Tenzij je bereid bent om dit probleem te accepteren. Dat is ook een optie. Ik zou er ook knetter gek van worden en zeker niet jaren dit aan kunnen zien.
Je kunt hem helpen met veranderen door het spelen met de Wii aan een tijd te koppelen. Bijv. 's ochtends vroeg. Who cares, hij zet hem beneden zachtjes aan en jullie slapen nog even lekker verder. Tegen de tijd dat je gaat ontbijten gaat het ding uit. Daarna mag hij ergens anders op de dag nog een uurtje op de Wii en dat moment mag hij zelf kiezen. Opgelost! In de tussen tijd wissel je af met iets samen doen en hem zichzelf laten vermaken. En een spelletje met hem doen.... je kunt ook daar in 1 heel weekend toch ook een uurtje vrij voor maken. Dan maak je daar maar zin in.
zondag 12 december 2010 om 09:06
quote:rafaella schreef op 12 december 2010 @ 08:57:
Hem leren fietsen zou ik dolgraag willen, maar nog meer gun ik hem dat zijn vader die moeite neemt. Wat lastig voor mij is dat als hij iets niet wil, dan hoeft het ook niet. En ik ben nog niet in de positie om te zorgen dat het dan toch moet en echt heus heel leuk gaat worden, want van pa hoeft het niet. Wat kleine niet wil, hoeft hij niet te doen, dus.Dat is toch de taak van de moeder als die er 12 dagen per 2 weken voor zorgt en de vader slechts 2. Kan me voorstellen dat de vader dan geen trek heeft om met 'n dwars kind te zitten door hem dingen op te dringen waar ie geen zin in heeft. Hij wil vast dat de dagen dat hij voor z'n kind moet zorgen zo smooth mogelijk verlopen. Laat 'm en bemoei je er niet mee. Niet jouw kind, niet jouw probleem (zolang je niet bij hem blijft wanneer hij z'n kind heeft)
Hem leren fietsen zou ik dolgraag willen, maar nog meer gun ik hem dat zijn vader die moeite neemt. Wat lastig voor mij is dat als hij iets niet wil, dan hoeft het ook niet. En ik ben nog niet in de positie om te zorgen dat het dan toch moet en echt heus heel leuk gaat worden, want van pa hoeft het niet. Wat kleine niet wil, hoeft hij niet te doen, dus.Dat is toch de taak van de moeder als die er 12 dagen per 2 weken voor zorgt en de vader slechts 2. Kan me voorstellen dat de vader dan geen trek heeft om met 'n dwars kind te zitten door hem dingen op te dringen waar ie geen zin in heeft. Hij wil vast dat de dagen dat hij voor z'n kind moet zorgen zo smooth mogelijk verlopen. Laat 'm en bemoei je er niet mee. Niet jouw kind, niet jouw probleem (zolang je niet bij hem blijft wanneer hij z'n kind heeft)
zondag 12 december 2010 om 09:11
Dat hij vindt dat hij zijn taak heeft afgekocht, zou ik heel erg vinden. Ik zou het zoontje toch leren fietsen. Aan een dood paard kan je niet trekken en ik denk niet dat je vriend er spontaan zin in gaat krijgen. Dat zoontje heeft er het meeste aan als jij hem helpt met dingetjes waar hij nu in achterloopt (zoals het nee-is-nee-verhaal). Waarom leert zijn moeder hem trouwens (ook) niet fietsen?
De Wii uitlenen vind ik een heel goed idee. Als je hierover praat met je vriend, zegt hij dan zelf dat hij vindt dat jij geen inspraak hebt? Misschien vindt hij het wel best als jij het opvoeden in het weekend overneemt.
De Wii uitlenen vind ik een heel goed idee. Als je hierover praat met je vriend, zegt hij dan zelf dat hij vindt dat jij geen inspraak hebt? Misschien vindt hij het wel best als jij het opvoeden in het weekend overneemt.
zondag 12 december 2010 om 09:11
Onzin Elninjo. Als je kiest voor een partner met een kind, dan zijn zijn kinderen wel degelijk ook part of the deal.
Daarom zou ik dus stoppen met de relatie als hij niet bereid is om dit te veranderen. Terwijl een verandering helemaal niet moeilijk hoeft te zijn. Structuur bieden, ook in het weekend is dit wel degelijk van belang.
Daarom zou ik dus stoppen met de relatie als hij niet bereid is om dit te veranderen. Terwijl een verandering helemaal niet moeilijk hoeft te zijn. Structuur bieden, ook in het weekend is dit wel degelijk van belang.
zondag 12 december 2010 om 09:14
Dat 'opvoeding afkopen' gedoe, zou ik niet te zwaar aan tillen. Hij heeft de mogelijkheid ook niet echt om 50/50 op te voeden, omdat hij zijn zoontje daarvoor te weinig ziet. Neemt niet weg, dat het kind ook in het weekend dat hij bij zijn vader is, opgevoed moet worden. Regels stellen, structuur bieden.
zondag 12 december 2010 om 09:16
Ik denk dat jouw vriend een denkfout maakt door te denken dat het voor een kind per definitie niet leuk is om opgevoed te worden en grenzen en regels te krijgen.
Mijn ervaring is dat het tegendeel waar is.
Voorbeeld: Ik heb een nichtje dat thuis heel erg verwend word en maar weinig grenzen krijgt. Als ze hier is krijgt ze minder snoep, minder vaak haar zin en word vaker streng toegesproken (ter aanvulling: het is niet zo dat ik me met de opvoeding bemoei hoor, maar als ze hier is -zonder papa&mama dan heb ik het voor het zegggen...) In het begin steigerde ze, werd boos. Maar inmiddels is ze gek op me, heeft het thuis constant over me en ik ben haar lievelingstante. Ander voorbeeld: zoon kreeg hele strenge juf van de oude stempel, had het daar heel moeilijk mee en moest erg aan haar wennen. Nu 3 jaar later staat dezelfde juf nog steeds met stip op nummer 1, volgens zoon is ze de beste juf van de hele school.
Wat ik hiermee wil zeggen is: kinderen kunnen juist heel veel behoefte hebben aan grenzen en kunnen dat zelfs erg waarderen.
Misschien heeft je vriend iets aan het volgende boek:
Weekendvaders / Wie kent vaders van Martine Delfos.
Mijn ervaring is dat het tegendeel waar is.
Voorbeeld: Ik heb een nichtje dat thuis heel erg verwend word en maar weinig grenzen krijgt. Als ze hier is krijgt ze minder snoep, minder vaak haar zin en word vaker streng toegesproken (ter aanvulling: het is niet zo dat ik me met de opvoeding bemoei hoor, maar als ze hier is -zonder papa&mama dan heb ik het voor het zegggen...) In het begin steigerde ze, werd boos. Maar inmiddels is ze gek op me, heeft het thuis constant over me en ik ben haar lievelingstante. Ander voorbeeld: zoon kreeg hele strenge juf van de oude stempel, had het daar heel moeilijk mee en moest erg aan haar wennen. Nu 3 jaar later staat dezelfde juf nog steeds met stip op nummer 1, volgens zoon is ze de beste juf van de hele school.
Wat ik hiermee wil zeggen is: kinderen kunnen juist heel veel behoefte hebben aan grenzen en kunnen dat zelfs erg waarderen.
Misschien heeft je vriend iets aan het volgende boek:
Weekendvaders / Wie kent vaders van Martine Delfos.
zondag 12 december 2010 om 09:16
quote:laela schreef op 12 december 2010 @ 09:14:
[...]
Wat kort door de bocht!Waarom? Hij kijkt niet om naar zijn kind, vind dat hij de ouderlijke plichten wel af kan kopen met alimentatie, leert hem niks want daar heeft hij geen zin in..... Wat maakt hem dat voor vader? In mijn ogen een klootzak. Sorry hoor.
[...]
Wat kort door de bocht!Waarom? Hij kijkt niet om naar zijn kind, vind dat hij de ouderlijke plichten wel af kan kopen met alimentatie, leert hem niks want daar heeft hij geen zin in..... Wat maakt hem dat voor vader? In mijn ogen een klootzak. Sorry hoor.
zondag 12 december 2010 om 09:17
Wat een onzin Elninjoo... op die manier creeer je dus een oververwend nest. Want bij Papa mag alles en moet niets.
TO.. ik zou er toch weer over praten als de kleine jongen naar huis is. Jij maakt je zorgen en je vriend zou blij moeten zijn met jou en met hoeveel moeite je doet voor zijn zoon.
Bovendien voelen kinderen zich vaak een stuk beter als er wel duidelijke afspraken zijn. Ik kan me voorstellen dat het ventje nu het gevoel heeft (of later krijgt) dat papa geen moeite voor hem doet.
Maar het is lastig want jij woont daar niet, anders zou je nog kunnen zeggen dat jij ook bepaalt wat er in jullie huis gebeurt.
Blijven praten want hij is uiteindelijk wel degene die het moet gaan veranderen, dat kun jij niet (alleen). Zoon moet wel aanvoelen dat jullie op één lijn zitten zodat jij niet in zijn ogen uitgroeit tot 'de boze stiefmoeder'.
TO.. ik zou er toch weer over praten als de kleine jongen naar huis is. Jij maakt je zorgen en je vriend zou blij moeten zijn met jou en met hoeveel moeite je doet voor zijn zoon.
Bovendien voelen kinderen zich vaak een stuk beter als er wel duidelijke afspraken zijn. Ik kan me voorstellen dat het ventje nu het gevoel heeft (of later krijgt) dat papa geen moeite voor hem doet.
Maar het is lastig want jij woont daar niet, anders zou je nog kunnen zeggen dat jij ook bepaalt wat er in jullie huis gebeurt.
Blijven praten want hij is uiteindelijk wel degene die het moet gaan veranderen, dat kun jij niet (alleen). Zoon moet wel aanvoelen dat jullie op één lijn zitten zodat jij niet in zijn ogen uitgroeit tot 'de boze stiefmoeder'.
zondag 12 december 2010 om 09:21
quote:elninjoo schreef op 12 december 2010 @ 09:19:
Wordt dat kind op school niet ontzettend gepest dat ie met 7 jaar nog niet kan fietsen? Hij zal dan toch zelf op 'n gegeven moment wel willen leren omdat ie het sukkeltje van de klas is?
Met 6 jaar gingen wij al allemaal op de fiets naar school.Dat weet waarschijnlijk niemand van zijn klas. Hij gaat misschien lopend naar school of wordt gebracht in de auto. Niet iedereen gaat op zijn 6e op de fiets naar school.
Wordt dat kind op school niet ontzettend gepest dat ie met 7 jaar nog niet kan fietsen? Hij zal dan toch zelf op 'n gegeven moment wel willen leren omdat ie het sukkeltje van de klas is?
Met 6 jaar gingen wij al allemaal op de fiets naar school.Dat weet waarschijnlijk niemand van zijn klas. Hij gaat misschien lopend naar school of wordt gebracht in de auto. Niet iedereen gaat op zijn 6e op de fiets naar school.
zondag 12 december 2010 om 09:23
quote:elninjoo schreef op 12 december 2010 @ 09:06:
[...]
Dat is toch de taak van de moeder als die er 12 dagen per 2 weken voor zorgt en de vader slechts 2. Kan me voorstellen dat de vader dan geen trek heeft om met 'n dwars kind te zitten door hem dingen op te dringen waar ie geen zin in heeft.
Je zit een kind toch niet dwars door hem te leren fietsen? Daarmee help je hem juist vooruit!
Mijn man heeft een paar jaar terug mijn nichtje de eerste beginselen bijgebracht van het fietsen. Een dankbaarder kind heb ik zelden gezien. Ik kan nog steeds met plezier terugdenken aan dat weekend. Een kind iets leren is prachtig en kinderen genieten daar van.
[...]
Dat is toch de taak van de moeder als die er 12 dagen per 2 weken voor zorgt en de vader slechts 2. Kan me voorstellen dat de vader dan geen trek heeft om met 'n dwars kind te zitten door hem dingen op te dringen waar ie geen zin in heeft.
Je zit een kind toch niet dwars door hem te leren fietsen? Daarmee help je hem juist vooruit!
Mijn man heeft een paar jaar terug mijn nichtje de eerste beginselen bijgebracht van het fietsen. Een dankbaarder kind heb ik zelden gezien. Ik kan nog steeds met plezier terugdenken aan dat weekend. Een kind iets leren is prachtig en kinderen genieten daar van.
zondag 12 december 2010 om 09:28
Kinderen van 7 kunnen meestal ook zelf een Wii aansluiten. Om beter te slapen, kan je voorstellen dat het zoontje om zeven uur uit zijn bed mag (als hij dan wakker is) en zelf gaat spelen. En dat als jullie uit bed zijn, de Wii weer uit gaat om samen te ontbijten. Een begintijd instellen lijkt me wel goed, anders kan hij straks van de spanning niet slapen en vind je hem om drie uur 's nachts met zijn spelletje terug.
zondag 12 december 2010 om 09:36
