Kinderen
alle pijlers
Peuterpuberteit?
zondag 12 december 2010 om 21:47
Hallo,
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
Ik vraag me af hoe jullie met sommige situaties omgaan.
Onze dochter is net 20 maanden en begint nu wat eigenzinniger te worden.
Brood eten gaat niet goed. Ze gooit vaak haar bordje weg en wil alleen hapjes van een ander mee-eten.
Tijdens het aankleden ineens in de overstrekking omdat ze niet wil dat ik de broek aandoe.
Bij het naar buiten gaan over de rooie omdat ze niet in de wagen/op de fiets/ in de auto wil.
Hoe gaan jullie met dit soort dingen om?
Tot nu toe forceer ik gewoon wat ik wil. Dus wel in de wagen zetten en gewoon die broek aansjorren. Eten forceer ik nooit, dat laat ik dan maar even zo.
Maar ik ben nu vooral benieuwd hoe andere ouders dit soort kleine dingen oplossen.
zondag 12 december 2010 om 22:02
Wij dwingen een aantal dingen wel af....hij moet bij tafel blijven zitten als we eten totdat wij zeggen dat hij van tafel mag. Als bij hem de lol eraf is, zetten we hem één keer terug en daarna mag hij eruit. Op die manier proberen wij de regels te bepalen, maar wel rekening met hem te houden.
Eten dwingen we ook niet op. Wel poberen we af en toe met afleiding een paar extra hapjes naar binnen te werken.
Sommige dingen moeten gebeuren => schone luier, kleding aan en dat soort dingen. En wij proberen dan door te pakken en weinig aandacht te geven aan t negatieve gedrag. Dus als ie tegensputtert negeren we dat.
Soms geven we ook wel toe. Vooral op momenten als dat ook kan. Als we wandelen en hij wil niet meer in de buggy, dan mag hij eruit... maar als hij dit met huilen en schreeuwen probeert te bereiken dan negeer ik dat. Is hij vervolgens stil, dan mag hij eruit. Hij leert nu dingen te vragen => die? uit? etc.
Snap je een beetje hoe wij het aanpakken?
Groetjes
Eten dwingen we ook niet op. Wel poberen we af en toe met afleiding een paar extra hapjes naar binnen te werken.
Sommige dingen moeten gebeuren => schone luier, kleding aan en dat soort dingen. En wij proberen dan door te pakken en weinig aandacht te geven aan t negatieve gedrag. Dus als ie tegensputtert negeren we dat.
Soms geven we ook wel toe. Vooral op momenten als dat ook kan. Als we wandelen en hij wil niet meer in de buggy, dan mag hij eruit... maar als hij dit met huilen en schreeuwen probeert te bereiken dan negeer ik dat. Is hij vervolgens stil, dan mag hij eruit. Hij leert nu dingen te vragen => die? uit? etc.
Snap je een beetje hoe wij het aanpakken?
Groetjes
zondag 12 december 2010 om 22:03
Hing helemaal van de situatie, de tijd, mijn gemoedstoestand en het onderwerp van dwarsigheid af. Was ik moe, dan reageer ik korter en "feller" dan wanneer ik uitgerust was, had ik tijd, dan liet ik zoon rustig in het gangpad van de supermarkt liggen.
Zoon is bijna 4 en is een stuk minder dwars dan vorig jaar gelukkig. Mijn tweede zoon is een stuk minder heftig dan oudste vermoed ik. Gelukkig want met de oudste heb ik genoeg te stellen gehad.
In theorie wil ik graag rustig blijven en kijken naar mijn kind en daarop handelen, in de praktijk werkt het weleens anders.
Zoon is bijna 4 en is een stuk minder dwars dan vorig jaar gelukkig. Mijn tweede zoon is een stuk minder heftig dan oudste vermoed ik. Gelukkig want met de oudste heb ik genoeg te stellen gehad.
In theorie wil ik graag rustig blijven en kijken naar mijn kind en daarop handelen, in de praktijk werkt het weleens anders.
zondag 12 december 2010 om 22:07
zondag 12 december 2010 om 22:18
Bedankt voor de reacties,
Ik merk ook dat ik zelf soms dingen verkeerd doe, zoals te veel en te vaak keuzes geven. We hebben ook twee puberkinderen dus onze kleinste heeft eigenlijk 4 verzorgers. Daar komt het in de praktijk tenminste op neer. Van iedereen krijgt ze aandacht en ze wil dan ook vaak alles van de hak op de tak. Filmpje kijken van Nijntje en zodra de dvd erin zit gelijk alweer naar de kast wijzen voor de volgende film. ga je daar dan in mee of niet??
Ik merk ook dat ik zelf soms dingen verkeerd doe, zoals te veel en te vaak keuzes geven. We hebben ook twee puberkinderen dus onze kleinste heeft eigenlijk 4 verzorgers. Daar komt het in de praktijk tenminste op neer. Van iedereen krijgt ze aandacht en ze wil dan ook vaak alles van de hak op de tak. Filmpje kijken van Nijntje en zodra de dvd erin zit gelijk alweer naar de kast wijzen voor de volgende film. ga je daar dan in mee of niet??
zondag 12 december 2010 om 22:21
Idd net als Franje veel uitleggen. Het is soms verbazingwekkend hoeveel ze begrijpen en accepteren als je de tijd neemt om dingen rustig uit te leggen.
Verder werkt het gedrag ombuigen hier vaak goed. Als hij bijvoorbeeld blijft weigeren om verder te lopen op straat, maak ik er een spelletje van en zeg ik; Oh, nee (naam zoon) zit me achterna, hij wil me pakken. En doe alsof ik bang voor hem wegren.
*Ik besef dat dit heel idioot klinkt en zo ziet het er ongetwijfeld ook uit, maar het werkt áltijd*
Ik heb trouwens ook wel eens een pesthumeur en daardoor geen zin in spelletjes of om te blijven uitleggen en dan grijp ik hem wel eens onder mijn arm, maar dat resulteert eigenlijk altijd in meer verzet en driftbuien.
Verder werkt het gedrag ombuigen hier vaak goed. Als hij bijvoorbeeld blijft weigeren om verder te lopen op straat, maak ik er een spelletje van en zeg ik; Oh, nee (naam zoon) zit me achterna, hij wil me pakken. En doe alsof ik bang voor hem wegren.
*Ik besef dat dit heel idioot klinkt en zo ziet het er ongetwijfeld ook uit, maar het werkt áltijd*
Ik heb trouwens ook wel eens een pesthumeur en daardoor geen zin in spelletjes of om te blijven uitleggen en dan grijp ik hem wel eens onder mijn arm, maar dat resulteert eigenlijk altijd in meer verzet en driftbuien.
The time is now
zondag 12 december 2010 om 22:24
quote:tiaraatje schreef op 12 december 2010 @ 22:18:
Bedankt voor de reacties,
Ik merk ook dat ik zelf soms dingen verkeerd doe, zoals te veel en te vaak keuzes geven. We hebben ook twee puberkinderen dus onze kleinste heeft eigenlijk 4 verzorgers. Daar komt het in de praktijk tenminste op neer. Van iedereen krijgt ze aandacht en ze wil dan ook vaak alles van de hak op de tak. Filmpje kijken van Nijntje en zodra de dvd erin zit gelijk alweer naar de kast wijzen voor de volgende film. ga je daar dan in mee of niet??
Nee daar ga ik niet in mee. Bij bv een film, laat ik zoon kiezen uit 2 films en niet uit 5, want dat is teveel voor hem, daar komt ie niet uit.
Als hij naderhand toch niet die film wil zien is het prima, maar dan kan hij iets anders gaan doen, niet alsnog een andere film kijken, want dan blijf je aan de gang.
Ik zeg dan; of je kunt deze film kijken, of ik zet hem uit (niet boos oid gewoon informatief). Meestal kiest hij dan wel eieren voor zijn geld en kijkt de film. Zo niet, dan zet ik hem uit en kan hij wat anders gaan doen, even goede vrienden.
Bedankt voor de reacties,
Ik merk ook dat ik zelf soms dingen verkeerd doe, zoals te veel en te vaak keuzes geven. We hebben ook twee puberkinderen dus onze kleinste heeft eigenlijk 4 verzorgers. Daar komt het in de praktijk tenminste op neer. Van iedereen krijgt ze aandacht en ze wil dan ook vaak alles van de hak op de tak. Filmpje kijken van Nijntje en zodra de dvd erin zit gelijk alweer naar de kast wijzen voor de volgende film. ga je daar dan in mee of niet??
Nee daar ga ik niet in mee. Bij bv een film, laat ik zoon kiezen uit 2 films en niet uit 5, want dat is teveel voor hem, daar komt ie niet uit.
Als hij naderhand toch niet die film wil zien is het prima, maar dan kan hij iets anders gaan doen, niet alsnog een andere film kijken, want dan blijf je aan de gang.
Ik zeg dan; of je kunt deze film kijken, of ik zet hem uit (niet boos oid gewoon informatief). Meestal kiest hij dan wel eieren voor zijn geld en kijkt de film. Zo niet, dan zet ik hem uit en kan hij wat anders gaan doen, even goede vrienden.
The time is now
zondag 12 december 2010 om 23:40
Zaken als verzorging en veiligheid dwing ik af, dan heeft hij geen keuze. En ik stel gesloten vragen. Wil je jam of pindakaas ipv wat wil je op brood, loop je zelf naar boven of zal ik je dragen? (als voorbeeld). Wil je brum of muis? en niet wat wil je zien.
Hij wil al sinds hij 18 maanden is, niet meer in de wandelwagen, daar heb ik me bij neergelegd. Avondeten is een drama, maar hij moet 'gezellig' aan tafel zitten. Hij krijgt eten en als hij er genoeg van heeft (soms al na het zien, soms na een paar hapjes) nemen we het weg en krijgt hij een normale portie yoghurt. Hij mag na ca. 10-15 minuten uit de stoel, wij eten dan af.
In de supermarkt laat ik hem gewoon brullen als hij iets wil wat ik niet wil en thuis trouwens ook. Ik probeer hem wel af te leiden, maar hij krijgt niet waar de strijd om begon. En ik probeer mijn humeur en staat van geduld niet van invloed te zijn op mijn consequentie. En dat vind ik het moeilijkst, eigenlijk. Maar dat vind ik ook heel belangrijk. Hij mag niet snoep krijgen omdat mijn lontje kort is, hij mag geen snoep omdat het geen moment is
En voor de rest tel ik gewoon tot tien en bedenk ik me dat het een klein mensje is dat sturing en opvoeding nodig heeft en ik degene ben die dat bij moet gaan brengen en dat dit niet altijd even leuk is
Hij wil al sinds hij 18 maanden is, niet meer in de wandelwagen, daar heb ik me bij neergelegd. Avondeten is een drama, maar hij moet 'gezellig' aan tafel zitten. Hij krijgt eten en als hij er genoeg van heeft (soms al na het zien, soms na een paar hapjes) nemen we het weg en krijgt hij een normale portie yoghurt. Hij mag na ca. 10-15 minuten uit de stoel, wij eten dan af.
In de supermarkt laat ik hem gewoon brullen als hij iets wil wat ik niet wil en thuis trouwens ook. Ik probeer hem wel af te leiden, maar hij krijgt niet waar de strijd om begon. En ik probeer mijn humeur en staat van geduld niet van invloed te zijn op mijn consequentie. En dat vind ik het moeilijkst, eigenlijk. Maar dat vind ik ook heel belangrijk. Hij mag niet snoep krijgen omdat mijn lontje kort is, hij mag geen snoep omdat het geen moment is
En voor de rest tel ik gewoon tot tien en bedenk ik me dat het een klein mensje is dat sturing en opvoeding nodig heeft en ik degene ben die dat bij moet gaan brengen en dat dit niet altijd even leuk is
maandag 13 december 2010 om 06:48
Niet teveel keuzes geven. Zo'n kind is veel te jong om veel keuzes te maken. Dan erbij, soms moeten dingen gewoon, klaar.
Als je bij alles een keus geeft, raakt ze zich ook bewuster van haar macht, haha. Moet je ook niet hebben.
Verder, bijv in supermarkten...lekker laten brullen, schreeuwen, stampen, enz. Gaat vanzelf over, als jij maar consequent blijft!
Als je bij alles een keus geeft, raakt ze zich ook bewuster van haar macht, haha. Moet je ook niet hebben.
Verder, bijv in supermarkten...lekker laten brullen, schreeuwen, stampen, enz. Gaat vanzelf over, als jij maar consequent blijft!
maandag 13 december 2010 om 06:54
Die van ons is 3,5 en een echte draak. Dat van die films herken ik, ga ik ook niet in mee. Hij mag dan de TV uitzetten als hij het niet meer wil zien.
Hier zijn het de standaardsituaties die enorm veel energie vergen. Broek aan, shirt aan, jas aan. Altijd weer goed voor een huilbui en boosheid. Tanden poetsen, op je stoel zitten tijdens het eten, schoenen aan. In de auto gaan zitten (net als bij de films wil hij dan altijd in een andere stoel zitten). Echt álles is aanleiding voor wilde driftbuien en gekrijs. Word er echt doodmoe van!
Ik forceer veel, want het zijn dus voornamelijk die standaardsituaties die gewoon moéten. Je kan niet bij -5 zonder kleren naar buiten. Tanden poetsen moét. Autostoel ook. enzovoort. We hebben dus veel ruzie en veel woede hier in huis, en heb werkelijk geen idee hoe ik dat anders moet doen. Afleiden helpt allang niet meer. Dreigen helpt soms, maar ik baal van dat dreigen. Alleen baal ik nog meer van alle krijspartijen. Dus dan dreig ik soms. Of stop hem soms met harde handen in de autostoel of dwing hem met kracht zijn broek aan te trekken.
Ik heb alle begrip voor het proces waar hij doormoet. Echt. Maar na 2 jaar steeds erger wordende pubertijd heb ik amper nog geduld over!
Ik snak dus naar goede tips!
Hier zijn het de standaardsituaties die enorm veel energie vergen. Broek aan, shirt aan, jas aan. Altijd weer goed voor een huilbui en boosheid. Tanden poetsen, op je stoel zitten tijdens het eten, schoenen aan. In de auto gaan zitten (net als bij de films wil hij dan altijd in een andere stoel zitten). Echt álles is aanleiding voor wilde driftbuien en gekrijs. Word er echt doodmoe van!
Ik forceer veel, want het zijn dus voornamelijk die standaardsituaties die gewoon moéten. Je kan niet bij -5 zonder kleren naar buiten. Tanden poetsen moét. Autostoel ook. enzovoort. We hebben dus veel ruzie en veel woede hier in huis, en heb werkelijk geen idee hoe ik dat anders moet doen. Afleiden helpt allang niet meer. Dreigen helpt soms, maar ik baal van dat dreigen. Alleen baal ik nog meer van alle krijspartijen. Dus dan dreig ik soms. Of stop hem soms met harde handen in de autostoel of dwing hem met kracht zijn broek aan te trekken.
Ik heb alle begrip voor het proces waar hij doormoet. Echt. Maar na 2 jaar steeds erger wordende pubertijd heb ik amper nog geduld over!
Ik snak dus naar goede tips!
maandag 13 december 2010 om 07:24
maandag 13 december 2010 om 07:31
maandag 13 december 2010 om 08:25
Tsja, hier ook een jongste van bijna 3 jaar en ze kan echt een draak zijn. Veel doe je er volgens mij niet aan: het is echt zo'n fase waar je door heen moet en waarvan je achteraf weer denkt: "Oja, zo erg was het inderdaad".
Ik ben streng op een aantal dingen en daar stop ik ook energie in. De andere zaken laat ik gewoon lopen. Wil madam geen handschoenen aan als het vriest: prima, ik stop ze los in de tas en madam merkt vanzelf wel dat het koud is op de fiets en dat koude handen niet fijn zijn.
Wil je niet uit de auto omdat je nog naar een liedje zat te luisteren? Prima, dan blijf je lekker in de auto zitten en ga ik met je broer en zus naar binnen en kom ik je over 10 min wel halen.
Maar dus wel een hand geven als we langs een drukke weg lopen of moeten oversteken en in de autostoel moet ze gewoon. En soms gaat ze ook in de brandweergreep onder de arm. En er worden geen bekers melk omgekieperd omdat dit zo'n leuk effect geeft. En ook geen tomaten uitgeknepen omdat dit zo leuk is.
En verder veel belonen. Ik heb een pesthekel aan ruzie en geschreeuw, dus ik probeer het meestal met een kwinkslag op te lossen (alhoewel ik daar niet altijd in slaag: niets menselijks is mij vreemd).
Maar goed, het wordt vanzelf beter. Al is het natuurlijk wel weer zo dat je bij oudere kinderen weer problemen van geheel andere aard er bij krijgt .
Ik ben streng op een aantal dingen en daar stop ik ook energie in. De andere zaken laat ik gewoon lopen. Wil madam geen handschoenen aan als het vriest: prima, ik stop ze los in de tas en madam merkt vanzelf wel dat het koud is op de fiets en dat koude handen niet fijn zijn.
Wil je niet uit de auto omdat je nog naar een liedje zat te luisteren? Prima, dan blijf je lekker in de auto zitten en ga ik met je broer en zus naar binnen en kom ik je over 10 min wel halen.
Maar dus wel een hand geven als we langs een drukke weg lopen of moeten oversteken en in de autostoel moet ze gewoon. En soms gaat ze ook in de brandweergreep onder de arm. En er worden geen bekers melk omgekieperd omdat dit zo'n leuk effect geeft. En ook geen tomaten uitgeknepen omdat dit zo leuk is.
En verder veel belonen. Ik heb een pesthekel aan ruzie en geschreeuw, dus ik probeer het meestal met een kwinkslag op te lossen (alhoewel ik daar niet altijd in slaag: niets menselijks is mij vreemd).
Maar goed, het wordt vanzelf beter. Al is het natuurlijk wel weer zo dat je bij oudere kinderen weer problemen van geheel andere aard er bij krijgt .
maandag 13 december 2010 om 09:04
quote:intheheart schreef op 13 december 2010 @ 06:48:
Niet teveel keuzes geven. Zo'n kind is veel te jong om veel keuzes te maken. Dan erbij, soms moeten dingen gewoon, klaar.
Als je bij alles een keus geeft, raakt ze zich ook bewuster van haar macht, haha. Moet je ook niet hebben.
Juist wel keuzes geven waar het kan - en dan wel overzichtelijke keuzes, natuurlijk. Bij een kind van 20 maanden zijn dat waarschijnlijk keuzes van het kaliber "Wil je die broek of die?" . Mijn kind werd rond de 18 maanden ook ineens een stuk bewerkelijker, en het werd weer een stuk beter toen hij wat beter kon praten. Achteraf bezien denk ik dus dat het voor een flink deel frustratie was omdat hij veel minder kon zeggen dan hij wilde. Of dat nou zo was of niet: het hielp als hij zelf keuzes kreeg en als we uitlegden waarom sommige dingen per se moesten of juist niet mochten. Daar leverde in elk geval een stuk minder frustratie op, en op die manier kreeg ik juist geen machtstrijd met mijn kind: als dingen echt moeten, zoals een handje geven bij het oversteken, dan weet hij dat er geen onderhandelingsruimte is, terwijl er ook genoeg momenten zijn waarop hij wel wat in te brengen heeft. Hij kiest hoe we naar huis lopen van het kdv (er zijn een kleine tien routes, allemaal even lang), ik beslis waar hij een hand moet geven en welke kant we beslist niet op gaan - omdat we dan alleen maar verder van huis komen. Werkt prima.
Niet teveel keuzes geven. Zo'n kind is veel te jong om veel keuzes te maken. Dan erbij, soms moeten dingen gewoon, klaar.
Als je bij alles een keus geeft, raakt ze zich ook bewuster van haar macht, haha. Moet je ook niet hebben.
Juist wel keuzes geven waar het kan - en dan wel overzichtelijke keuzes, natuurlijk. Bij een kind van 20 maanden zijn dat waarschijnlijk keuzes van het kaliber "Wil je die broek of die?" . Mijn kind werd rond de 18 maanden ook ineens een stuk bewerkelijker, en het werd weer een stuk beter toen hij wat beter kon praten. Achteraf bezien denk ik dus dat het voor een flink deel frustratie was omdat hij veel minder kon zeggen dan hij wilde. Of dat nou zo was of niet: het hielp als hij zelf keuzes kreeg en als we uitlegden waarom sommige dingen per se moesten of juist niet mochten. Daar leverde in elk geval een stuk minder frustratie op, en op die manier kreeg ik juist geen machtstrijd met mijn kind: als dingen echt moeten, zoals een handje geven bij het oversteken, dan weet hij dat er geen onderhandelingsruimte is, terwijl er ook genoeg momenten zijn waarop hij wel wat in te brengen heeft. Hij kiest hoe we naar huis lopen van het kdv (er zijn een kleine tien routes, allemaal even lang), ik beslis waar hij een hand moet geven en welke kant we beslist niet op gaan - omdat we dan alleen maar verder van huis komen. Werkt prima.
maandag 13 december 2010 om 09:48
Leuk, van die handschoenen. Dat is hier ook een probleem. Alleen de mijne gaat bij koude handen heel hard huilen en wil ze nog steeds niet aan. Voorbijgangers roepen dan: 'Moet dat arme kind geen handschoenen aan?'
Grrrr...
En Mif, dan heb je gewoon geluk gehad. Robbie weet heel goed dat er bij sommige dingen geen onderhandelingsruimte is, maar hij gaat toch gillen en krijsen. En probeer dan nog maar es te praten met je kind. Echt onmogelijk.
Grrrr...
En Mif, dan heb je gewoon geluk gehad. Robbie weet heel goed dat er bij sommige dingen geen onderhandelingsruimte is, maar hij gaat toch gillen en krijsen. En probeer dan nog maar es te praten met je kind. Echt onmogelijk.
maandag 13 december 2010 om 10:02
Xaloy, Pluis is inderdaad geen lastige peuter, daar heb je gelijk in (en daar ben ik erg blij mee- nu maar hopen dat hij over een jaar of tien niet extra hard gaat puberen ), (waarom maakt de aaifoon van puberen puntten???) en wat bij hem werkt, hoeft bij een ander kind niet te werken, maar ik reageerde op de bewering dat je een kind geen keuzes moet geven omdat het zich dan te bewust wordt van zijn macht. Dat lijkt me, voor de meeste kinderen, onzin: uiteindelijk wil je toch dat je kind een zelfstandige volwassene
wordt? Daar hoort ook bij zelfstandig keuzes leren maken, en dat is moeilijk te rijmen met als ouder krampachtig de touwtjes in handen houden. Maar los daarvan: een kind keuzes geven, zodat het het gevoel heeft ook wat in te brengen te hebben, kan ook gewoon helpen als dat kind gefrustreerd is omdat het vanalles wil wat het niet kan.
Het is trouwens niet zo dat mijn makkelijke peuter nooit moeilijk doet hoor. Vooral als ik zelf moe ben en haast heb, eindig ik ook wel met een spartelende peuter onder de arm. Dan valt er ook weinig meer te praten. Praten, of meer: aankondigen met een motivatie erbij, is meer vooraf, niet als hij al boos is.
Ik heb nu trouwens een baby van vijf maanden die al-tijd zijn sokken uitdoet, en een zoon van bijna drie met een aversie tegen handschoenen (hij doet ze nu wel aan als het echt koud is, maar met frisse tegenzin) Wat is dat met kleine
kinderen, dat ze per se blote handen en voeten willen?
wordt? Daar hoort ook bij zelfstandig keuzes leren maken, en dat is moeilijk te rijmen met als ouder krampachtig de touwtjes in handen houden. Maar los daarvan: een kind keuzes geven, zodat het het gevoel heeft ook wat in te brengen te hebben, kan ook gewoon helpen als dat kind gefrustreerd is omdat het vanalles wil wat het niet kan.
Het is trouwens niet zo dat mijn makkelijke peuter nooit moeilijk doet hoor. Vooral als ik zelf moe ben en haast heb, eindig ik ook wel met een spartelende peuter onder de arm. Dan valt er ook weinig meer te praten. Praten, of meer: aankondigen met een motivatie erbij, is meer vooraf, niet als hij al boos is.
Ik heb nu trouwens een baby van vijf maanden die al-tijd zijn sokken uitdoet, en een zoon van bijna drie met een aversie tegen handschoenen (hij doet ze nu wel aan als het echt koud is, maar met frisse tegenzin) Wat is dat met kleine
kinderen, dat ze per se blote handen en voeten willen?
maandag 13 december 2010 om 10:23
maandag 13 december 2010 om 10:25
quote:Xaloy schreef op 13 december 2010 @ 09:48:
Leuk, van die handschoenen. Dat is hier ook een probleem. Alleen de mijne gaat bij koude handen heel hard huilen en wil ze nog steeds niet aan. Voorbijgangers roepen dan: 'Moet dat arme kind geen handschoenen aan?'
Grrrr...
En Mif, dan heb je gewoon geluk gehad. Robbie weet heel goed dat er bij sommige dingen geen onderhandelingsruimte is, maar hij gaat toch gillen en krijsen. En probeer dan nog maar es te praten met je kind. Echt onmogelijk.Maling hebben aan voorbijgangers: het is jouw kind en jij weet wat er speelt. En in geval van gillen en krijsen wordt er hier gewoon niet gepraat. Praten doen we wel weer als ze bij haar positieven is (maar dat is meestal na een minuut of 10 negeren al, dus wat betreft heb ik een erg makkelijk kind).
Leuk, van die handschoenen. Dat is hier ook een probleem. Alleen de mijne gaat bij koude handen heel hard huilen en wil ze nog steeds niet aan. Voorbijgangers roepen dan: 'Moet dat arme kind geen handschoenen aan?'
Grrrr...
En Mif, dan heb je gewoon geluk gehad. Robbie weet heel goed dat er bij sommige dingen geen onderhandelingsruimte is, maar hij gaat toch gillen en krijsen. En probeer dan nog maar es te praten met je kind. Echt onmogelijk.Maling hebben aan voorbijgangers: het is jouw kind en jij weet wat er speelt. En in geval van gillen en krijsen wordt er hier gewoon niet gepraat. Praten doen we wel weer als ze bij haar positieven is (maar dat is meestal na een minuut of 10 negeren al, dus wat betreft heb ik een erg makkelijk kind).
maandag 13 december 2010 om 10:33
Overigens herinnerende ik me pas weer dat zoon rond deze leeftijd ook vaak ontzettend dwars was en het vertikte om te luisteren. Ik was het al weer bijna vergeten, omdat hij momenteel (hij wordt bijna 5) een stuk verbeterd is. Gelukkig vergeet je dit soort ellendige fases vaak heel snel (alhoewel ze soms wel ellendig lang kunnen duren ).
Jongste heeft hier een tijdje gehad dat ze het vertikte om met de oppas mee te gaan vanaf de Kindergarten. Dat was wel een probleem, omdat oppas (begrijpelijkerwijs) er moeite mee had om echt fysiek te worden met haar (lees: haar met geweld in het autostoeltje te proppen). Toen hebben ze dus een paar keer mijn vriend of mij op het werk gebeld, omdat ze echt niet wisten hoe ze haar mee moesten krijgen (madam doet ook aan breathholding spells, dus het ziet er nogal indrukwekkend uit voor buitenstaanders om het zo maar te zeggen).
Jongste heeft hier een tijdje gehad dat ze het vertikte om met de oppas mee te gaan vanaf de Kindergarten. Dat was wel een probleem, omdat oppas (begrijpelijkerwijs) er moeite mee had om echt fysiek te worden met haar (lees: haar met geweld in het autostoeltje te proppen). Toen hebben ze dus een paar keer mijn vriend of mij op het werk gebeld, omdat ze echt niet wisten hoe ze haar mee moesten krijgen (madam doet ook aan breathholding spells, dus het ziet er nogal indrukwekkend uit voor buitenstaanders om het zo maar te zeggen).
anoniem_17172 wijzigde dit bericht op 13-12-2010 10:34
Reden: Ik noemde mijn zoon "het", da's wel een beetje zielig
Reden: Ik noemde mijn zoon "het", da's wel een beetje zielig
% gewijzigd
maandag 13 december 2010 om 11:13
