Psyche
alle pijlers
Depressief van angst
donderdag 16 september 2010 om 12:57
Hallo lieve Viva-forummers,
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus ik val maar meteen met de deur in huis: Ik ben mezelf kwijt. Ik ben het vechten zat, en wil gewoon die knop omdraaien zodat ik weer helemaal normaal ben.
Van jongs af aan heb ik al last van hyperventilatie. Op mijn 9e voor het eerst bij een mensendieck gelopen. Op mijn 19e een angststoornis gekregen en cognitieve gedragstherapie gehad. Op mijn 21e heb ik ademhalingstherapie gehad vanwege chronische hyperventilatie. In die tussentijden ging het best goed met me. Ik ondernam veel, ging rustig in mijn eentje op reis en was gewoon lekker aan het genieten van mijn leven.
Nu ben ik 22 en ben ik zo diep gezonken dat ik geen uitgang meer zie. Sinds ruim een jaar woon ik op kamers, en in dat jaar heb ik mezelf ontwikkeld tot wie ik nu ben. Ik studeer niet meer, ik werk niet meer. Ik durf niks meer en doe dus ook vrijwel niks meer. Dit komt doordat ik continue hyperventileer, ben bezeten van angst voor in feite alles en daardoor ook nog depressief geraakt. Ik ben weer begonnen met cognitieve gedragstherapie en ga maandag naar een fysiotherapeut om mijn ademhaling weer volgens normale banen te laten lopen.
Maar ik zie het gewoon niet meer zitten. Ik woon half bij mijn ouders omdat ik niet alleen durf en kan zijn. Maar doordat zij zo ver weg wonen van mijn eigen huis kan ik ook niks opbouwen. Ik wil best wel een paar uurtjes werken, maar waar? Bij mijn ouders in de buurt? Of bij mijn eigen huis? Dit geldt ook voor cursussen die ik wil volgen, sporten etc. Doordat ik zo ben geïsoleerd durf ik niet eens meer boodschappen te doen, laat staan een rondje fietsen. De psycholoog zit in de stad waar ik woon, dus daar moet ik elke 2 weken naar toe. Ik leef uit een koffer en pendel steeds heen en weer in volle angst, want reizen gaat ook absoluut niet vanzelf. Ik zoek een plek om echt tot rust te komen. Een vertrouwde plek waar ik alles echt weer stap voor stap kan gaan oppakken. Mijn ouders zijn me zat, en in mijn eigen huis zit ik de hele dag in spanning omdat ik domweg naar buiten moet om mezelf te kunnen onderhouden.
Het verhaal is nu wel even lang genoeg. Ik ben even m'n ei kwijt.
En ik zoek nu de gouden tip, lotgenoten of gewoon mensen die me heel even laten lachen.
Chocolate87
vrijdag 17 december 2010 om 23:23
Chocolate, toen ik je stukje las moest ik hier aan denken. En niet omdat ik vind dat je moet, want ik begrijp je.( En waarschijnlijk rijd er ook niet veel )
Maar dit vind ik gewoon een mooi stukje en geeft mij kracht.
Wanneer is iemand een echte held?
Wij denken bij een held vaak aan iemand is die nooit bang is, iemand die alles aandurft...
Maar is dat wel zo? Als iemand nooit bang is ergens voor, maakt dat die persoon dan een held? Of sluit die persoon dan misschien de ogen voor de realiteit, schakelt zijn werkelijke gevoelens uit, en is eigenlijk overmoedig en roekeloos?
Ik heb iemand wel eens het volgende horen zeggen: "Een échte held is iemand die bang is, iemand die eigenlijk niet durft, maar ondanks de angst tóch gaat!"
Wij willen vaak dat onze angst verdwijnt. Misschien vragen we dat ook wel eens aan God: 'neem alstublieft mijn angst weg...'
Toch gebeurt dat in de meeste situaties niet. En waarom niet? Ik denk zodat wij kunnen leren dat angst ons niet hoeft te blokkeren om verder te komen. En zodat we kunnen leren om moedig te zijn.
En wat is moed? Moed is niet de afwezigheid van angst. Nee, moed is een keuze om dóór te gaan, ondanks de angst, en soms dwars door de angst heen...
Angst hoeft geen hindernis te zijn.
We hoeven niet voor angst te vluchten of rechtsomkeer te maken.
We hoeven niet óm angst heen te lopen en zijwegen te zoeken.
We hoeven niet te wachten totdat de angst verdwijnt voordat we verder kunnen.
We mogen leren om dwars dóór de angst heen te gaan.
En hoe doe je dat, dóór je angst heen gaan?
Dat begint met een keuze...
De keuze om naar je doel te gaan. De keuze om vastbesloten te zijn je bestemming te bereiken. En de keuze om je daarbij niet meer te laten weerhouden door angst...
De keuze dus om moed te vatten, de keuze om dóór je angst heen te gaan, hoe eng of moeilijk je dat ook vindt.
En dan, als je eenmaal dóór je angst heen bent gegaan, kan het wel eens zijn dat je tot de ontdekking komt, dat het eigenlijk veel minder eng is dan je al die tijd had gedacht...
Angst lijkt vaak een ontzettende grote ondoordringbare muur als je er vóór staat... maar als je de stap doet om erdoorheen te gaan en de angst áchter je ligt, dan blijkt vaak dat die angst al die tijd veel groter leek dan het in werkelijkheid was.
En, er gebeurt nog iets als je ervoor kiest om dóór je angst heen te gaan. Er gaat een wereld van vrijheid voor je open. Je blijft dan niet meer gevangen zitten in je kleine beperkte wereldje... je kunt grenzen verleggen... je ontgint nieuw gebied... er ontstaan nieuwe mogelijkheden...
En dat schept ook meer ruimte om echt tot léven te komen, tot bloei komen... te worden en te zijn zoals je bedoeld en gemaakt bent, met jouw eigen karakter en gaven en talenten...
En weet je, je angst overwinnen, ervoor kiezen om dóór je angst heen te gaan... dat is best moeilijk en ook soms erg eng. Maar het kán wel! En het is het waard!
Dat is wat ik zelf de laatste tijd steeds meer ontdek...
Als je voor die muur van angst blijft staan en ernaar blijft kijken of ervoor gaat vluchten, dan kom je nooit verder. Als je ervoor kiest om erdoorheen te gaan, dan voelt het misschien even heel eng en moeilijk, maar dan kom je wel verder...
Maar dit vind ik gewoon een mooi stukje en geeft mij kracht.
Wanneer is iemand een echte held?
Wij denken bij een held vaak aan iemand is die nooit bang is, iemand die alles aandurft...
Maar is dat wel zo? Als iemand nooit bang is ergens voor, maakt dat die persoon dan een held? Of sluit die persoon dan misschien de ogen voor de realiteit, schakelt zijn werkelijke gevoelens uit, en is eigenlijk overmoedig en roekeloos?
Ik heb iemand wel eens het volgende horen zeggen: "Een échte held is iemand die bang is, iemand die eigenlijk niet durft, maar ondanks de angst tóch gaat!"
Wij willen vaak dat onze angst verdwijnt. Misschien vragen we dat ook wel eens aan God: 'neem alstublieft mijn angst weg...'
Toch gebeurt dat in de meeste situaties niet. En waarom niet? Ik denk zodat wij kunnen leren dat angst ons niet hoeft te blokkeren om verder te komen. En zodat we kunnen leren om moedig te zijn.
En wat is moed? Moed is niet de afwezigheid van angst. Nee, moed is een keuze om dóór te gaan, ondanks de angst, en soms dwars door de angst heen...
Angst hoeft geen hindernis te zijn.
We hoeven niet voor angst te vluchten of rechtsomkeer te maken.
We hoeven niet óm angst heen te lopen en zijwegen te zoeken.
We hoeven niet te wachten totdat de angst verdwijnt voordat we verder kunnen.
We mogen leren om dwars dóór de angst heen te gaan.
En hoe doe je dat, dóór je angst heen gaan?
Dat begint met een keuze...
De keuze om naar je doel te gaan. De keuze om vastbesloten te zijn je bestemming te bereiken. En de keuze om je daarbij niet meer te laten weerhouden door angst...
De keuze dus om moed te vatten, de keuze om dóór je angst heen te gaan, hoe eng of moeilijk je dat ook vindt.
En dan, als je eenmaal dóór je angst heen bent gegaan, kan het wel eens zijn dat je tot de ontdekking komt, dat het eigenlijk veel minder eng is dan je al die tijd had gedacht...
Angst lijkt vaak een ontzettende grote ondoordringbare muur als je er vóór staat... maar als je de stap doet om erdoorheen te gaan en de angst áchter je ligt, dan blijkt vaak dat die angst al die tijd veel groter leek dan het in werkelijkheid was.
En, er gebeurt nog iets als je ervoor kiest om dóór je angst heen te gaan. Er gaat een wereld van vrijheid voor je open. Je blijft dan niet meer gevangen zitten in je kleine beperkte wereldje... je kunt grenzen verleggen... je ontgint nieuw gebied... er ontstaan nieuwe mogelijkheden...
En dat schept ook meer ruimte om echt tot léven te komen, tot bloei komen... te worden en te zijn zoals je bedoeld en gemaakt bent, met jouw eigen karakter en gaven en talenten...
En weet je, je angst overwinnen, ervoor kiezen om dóór je angst heen te gaan... dat is best moeilijk en ook soms erg eng. Maar het kán wel! En het is het waard!
Dat is wat ik zelf de laatste tijd steeds meer ontdek...
Als je voor die muur van angst blijft staan en ernaar blijft kijken of ervoor gaat vluchten, dan kom je nooit verder. Als je ervoor kiest om erdoorheen te gaan, dan voelt het misschien even heel eng en moeilijk, maar dan kom je wel verder...
zondag 19 december 2010 om 10:59
Lieve schat. Naar aanleiding van een traumatische ervaring heb ik PTSS ontwikkeld met een paniekstoornis. Tevens heb ik ws ADD, wat een mens ook nog eens gevoeliger maakt voor angststoornissen.
Wat ik zie, niet vervelend bedoelt, is dat je wel erg in de 'confert zone' zit. Voor elke oplossing is er wel een excuus...te ver weg, te duur, bang voor, enz. Je blijft in je slachtofferrol. Ik ben aan de seroxat gegaan ( eerst 30, later 20 mg), kreeg oxazepam voor erge paniekaanvallen ( gebruikte er zo 1 per dag) en ben therapie gaan volgens. Idd cognitieve therapie. In een half jaar tijd was mn PTSS over, mn paniekaanvallen ook. Hoewel ik nog wel snel 'paniekerig ben', maar daarvoor heb ik in noodgevallen nog altijd de oxa's bij de hand. Seroxat ben ik verder aan t afbouwen. Ik vind dat ik weer 90 % normaal functioneer. Had ik ook niet gedacht een jaar terug!!! Enige is dat ik nog lang niet mn energie terug heb van vroeger, maar met wat aanpassingen in mn leven ( op tijd naar bed, voldoende rust, enz) is daar mee te leven!
Dusssss...... pak jezelf bij de kladden, onderneem actie. Vanzelf gebeurt er niks!
Wat ik zie, niet vervelend bedoelt, is dat je wel erg in de 'confert zone' zit. Voor elke oplossing is er wel een excuus...te ver weg, te duur, bang voor, enz. Je blijft in je slachtofferrol. Ik ben aan de seroxat gegaan ( eerst 30, later 20 mg), kreeg oxazepam voor erge paniekaanvallen ( gebruikte er zo 1 per dag) en ben therapie gaan volgens. Idd cognitieve therapie. In een half jaar tijd was mn PTSS over, mn paniekaanvallen ook. Hoewel ik nog wel snel 'paniekerig ben', maar daarvoor heb ik in noodgevallen nog altijd de oxa's bij de hand. Seroxat ben ik verder aan t afbouwen. Ik vind dat ik weer 90 % normaal functioneer. Had ik ook niet gedacht een jaar terug!!! Enige is dat ik nog lang niet mn energie terug heb van vroeger, maar met wat aanpassingen in mn leven ( op tijd naar bed, voldoende rust, enz) is daar mee te leven!
Dusssss...... pak jezelf bij de kladden, onderneem actie. Vanzelf gebeurt er niks!
zondag 19 december 2010 om 21:53
Madamemicmac, ik denk dat het een reactie was op mijn openingspost. Toen zat ik inderdaad nog erg in de comfort-zone en bleef ik in de slachtoffer-rol.
Je tekst heeft me trouwens wel echt iets gedaan! Ik zag erg op tegen dit weekend, maar juist door een paar keer te herhalen dat het vaak meevalt, en je niet verder komt als je niets onderneemt heb ik mezelf zover weten te krijgen dat ik nog best een leuk weekend heb gehad!
Ik ben uiteindelijk met de auto naar mijn vriend gegaan. De bus bleek niet te rijden op zondag, dus had geen andere keuze. Ik kon natuurlijk ook thuisblijven, maar ik wilde gewoon proberen, ik had zijn familie ook al lang niet gezien en ik wilde ook mijn vriend graag weer zien. Ik ben dus in de auto gestapt en had van te voren met mijn vriend afgesproken, dat mocht ik echt niet verder durven te rijden, dan zou hij me op komen halen vanaf dat punt. Dat was wel een prettig idee, al weet ik dat ik het niet zover had laten komen omdat ik dan echt toegeef aan de angst, en dat wil ik niet
Het autorijden viel mee, ik durfde eerst nog niet zo hard op de snelweg dus ben een tijdje achter een vrachtwagen gebleven, maar eenmaal de afsluitdijk over ging het veel beter en reed ik gewoon weer ontspannen 120. Ik voel me opzich wel veilig in de auto, maar ben erg bang om paniek te krijgen tijdens het rijden. Angst voor de angst dus. Bij mijn vriend was ik wel doodop, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan! Vandaag was de brunch met zijn familie. Vanmorgen was ik nog erg gespannen, steeds aan het hyperventileren en last van mijn darmen. Maar eenmaal in de auto ging het beter, en ik heb eigenlijk geen onrust gehad de hele dag! Toen we bij zijn familie aankwamen werd ik helemaal een beetje geëmotioneerd omdat ze zo blij waren me weer te zien en ze zo meeleefde. Ik heb dus een leuke dag gehad, en heb zelfs bij de brunch gewoon goed gegeten. (Wat ik normaal niet kan/durf door de spanning) Ook de terugreis in de auto, waar ik weer erg tegenop zag, ging goed. Beter dan de heenweg zelfs!
En hoewel ik best wat stress-momentjes heb gehad dit weekend (Schoonmoeder had buikgriep gehad, neef was ook beetje ziek etc.) ben ik blij dat ik ben gegaan! Ik ben wel helemaal op nu, maar dan wel echt: Moe maar voldaan!
Je tekst heeft me trouwens wel echt iets gedaan! Ik zag erg op tegen dit weekend, maar juist door een paar keer te herhalen dat het vaak meevalt, en je niet verder komt als je niets onderneemt heb ik mezelf zover weten te krijgen dat ik nog best een leuk weekend heb gehad!
Ik ben uiteindelijk met de auto naar mijn vriend gegaan. De bus bleek niet te rijden op zondag, dus had geen andere keuze. Ik kon natuurlijk ook thuisblijven, maar ik wilde gewoon proberen, ik had zijn familie ook al lang niet gezien en ik wilde ook mijn vriend graag weer zien. Ik ben dus in de auto gestapt en had van te voren met mijn vriend afgesproken, dat mocht ik echt niet verder durven te rijden, dan zou hij me op komen halen vanaf dat punt. Dat was wel een prettig idee, al weet ik dat ik het niet zover had laten komen omdat ik dan echt toegeef aan de angst, en dat wil ik niet
Het autorijden viel mee, ik durfde eerst nog niet zo hard op de snelweg dus ben een tijdje achter een vrachtwagen gebleven, maar eenmaal de afsluitdijk over ging het veel beter en reed ik gewoon weer ontspannen 120. Ik voel me opzich wel veilig in de auto, maar ben erg bang om paniek te krijgen tijdens het rijden. Angst voor de angst dus. Bij mijn vriend was ik wel doodop, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan! Vandaag was de brunch met zijn familie. Vanmorgen was ik nog erg gespannen, steeds aan het hyperventileren en last van mijn darmen. Maar eenmaal in de auto ging het beter, en ik heb eigenlijk geen onrust gehad de hele dag! Toen we bij zijn familie aankwamen werd ik helemaal een beetje geëmotioneerd omdat ze zo blij waren me weer te zien en ze zo meeleefde. Ik heb dus een leuke dag gehad, en heb zelfs bij de brunch gewoon goed gegeten. (Wat ik normaal niet kan/durf door de spanning) Ook de terugreis in de auto, waar ik weer erg tegenop zag, ging goed. Beter dan de heenweg zelfs!
En hoewel ik best wat stress-momentjes heb gehad dit weekend (Schoonmoeder had buikgriep gehad, neef was ook beetje ziek etc.) ben ik blij dat ik ben gegaan! Ik ben wel helemaal op nu, maar dan wel echt: Moe maar voldaan!
maandag 20 december 2010 om 15:52
maandag 20 december 2010 om 18:00
Shivaatje, 4 jaar geleden heb ik erg last gehad van emetofobie (fobie voor overgeven). Hiervoor ben ik toen in therapie geweest, en het gaat nu veel beter maar op momenten dat er buikgriep heerst of iemand in mijn buurt overgeeft kan het nog wel voor onrust zorgen. Ik weet dat het eigenlijk niet zo erg is, alleen vervelend. Maar het is vooral de angst voor de angst.
Ik heb trouwens wat gereageerd op vacatures en kan nu kiezen tussen 2 baantjes: postbezorger of in de thuishulp (schoonmaken) Het is voor ca. 3 tot 5 uur per dag, 5 dagen per week. Maar nu kan ik niet kiezen! Wat een luxeprobleem
Ik heb trouwens wat gereageerd op vacatures en kan nu kiezen tussen 2 baantjes: postbezorger of in de thuishulp (schoonmaken) Het is voor ca. 3 tot 5 uur per dag, 5 dagen per week. Maar nu kan ik niet kiezen! Wat een luxeprobleem
woensdag 22 december 2010 om 16:45
Elize: Hoe was het optreden? Was het leuk?
Chocolate: Oeh, luxe...kunnen kiezen. En, heb je al gekozen inmiddels? Goed dat je toch met de auto bent gegaan
Madame: Inderdaad, wat een mooi stuk wat je geplaatst hebt! Hoe was de film?
Vanmorgen heb ik mijn eerste uitje alleen gehad. Ik moest namelijk naar de GGZ, vriend moest gewoon werken. Stiekem gehoopt dat ze af zouden bellen maar dat gebeurde natuurlijk niet. Dus om 9 uur met de bus (15 min), toen 20 minuten lopen, gesprek gehad en weer terug. Al met al ruim 3 uur onderweg geweest. Bussen rijden niet vaker namelijk.
En het ging goed! Voelt nu wel als een kleine overwinning van mezelf hoor, voel me nu ook best goed. Vanmiddag was ik wel heel moe, heb ook ruim 2 uur geslapen.
Maandag ben ik ook verhoogd, dus ik zit nu op de 20 mg en, als het goed gaat, blijf ik hier ook op. En ook dat gaat goed, geen verergerde paniek of misselijkheid gehad tot nu toe.
Al met al ben ik best tevreden hoe het nu gaat. Ik ben er nog niet hoor maar stiekem denk ik dat het echt wel de goede kant op gaat nu.
Chocolate: Oeh, luxe...kunnen kiezen. En, heb je al gekozen inmiddels? Goed dat je toch met de auto bent gegaan
Madame: Inderdaad, wat een mooi stuk wat je geplaatst hebt! Hoe was de film?
Vanmorgen heb ik mijn eerste uitje alleen gehad. Ik moest namelijk naar de GGZ, vriend moest gewoon werken. Stiekem gehoopt dat ze af zouden bellen maar dat gebeurde natuurlijk niet. Dus om 9 uur met de bus (15 min), toen 20 minuten lopen, gesprek gehad en weer terug. Al met al ruim 3 uur onderweg geweest. Bussen rijden niet vaker namelijk.
En het ging goed! Voelt nu wel als een kleine overwinning van mezelf hoor, voel me nu ook best goed. Vanmiddag was ik wel heel moe, heb ook ruim 2 uur geslapen.
Maandag ben ik ook verhoogd, dus ik zit nu op de 20 mg en, als het goed gaat, blijf ik hier ook op. En ook dat gaat goed, geen verergerde paniek of misselijkheid gehad tot nu toe.
Al met al ben ik best tevreden hoe het nu gaat. Ik ben er nog niet hoor maar stiekem denk ik dat het echt wel de goede kant op gaat nu.
woensdag 22 december 2010 om 17:44
Ja, mooi stukje hé. Ik ben niet gelovig, maar vond dit op een site en het klopte zo.
Chocolate, geen buikgriep gehad en al besloten welk baantje je neemt?
Julia, fijn dat het goed ging. Lekker is dat hé?
Ik ben net terug van 3 uur in de stad. Cadeautjes voor m'n man die morgen jarig is. Taart, kerstcadeautjes etc...
Wat een weer! Van mij mag de sneeuw nu weg.
Gisteren laatste gesprek bij de psych. gehad. Alles gaat goed en de rest moet ik nu zelf doen. En geduld hebben, rust nemen, ontspannen etc.
En ik heb wel zin in de kerst! Dat was vorige maand nog wel anders.
En jullie?
Chocolate, geen buikgriep gehad en al besloten welk baantje je neemt?
Julia, fijn dat het goed ging. Lekker is dat hé?
Ik ben net terug van 3 uur in de stad. Cadeautjes voor m'n man die morgen jarig is. Taart, kerstcadeautjes etc...
Wat een weer! Van mij mag de sneeuw nu weg.
Gisteren laatste gesprek bij de psych. gehad. Alles gaat goed en de rest moet ik nu zelf doen. En geduld hebben, rust nemen, ontspannen etc.
En ik heb wel zin in de kerst! Dat was vorige maand nog wel anders.
En jullie?
donderdag 23 december 2010 om 21:57
Ik heb nog niet besloten, wil eigenlijk toch de sollicitatie afwachten bij de thuishulp. Mocht ik daar niet worden aangenomen dan ga ik toch voor de post.
Hoewel het met mij wel redelijk goed gaat, gaat het hier thuis niet zo goed meer. Vooral de relatie met mijn moeder werkt vaak op mijn zenuwen. Ze maakt zich erg druk om de kerstdagen, en het hele huis moet van top tot teen schoon en netjes zijn. Ik mag niets even laten liggen of ze loopt alweer te zuchten dat het in de weg ligt etc. Ik mag ook niet zeggen dat ze gestresst is, want
dat is ze niet vind ze. Er is volgens haar namelijk niemand anders die het huis schoonmaakt of boodschappen doet. Dus doet zij het maar. Maar het huis is deze week al 3x schoongemaakt, en ze heeft ook al 3x boodschappen gedaan. Ik had het er even met mijn vader over en waarschijnlijk heeft hij dat tegen mijn moeder gezegd. Net kreeg ik een enorme uitbrander van haar dat ik niet tegen anderen mag zeggen dat ze gestresst is, en dat ik maar een ander huis moet zoeken als het me niet aanstaat maar dit is haar huis dus zij bepaald. En dat doet me enorm veel pijn. Sinds ik hier woon voel ik me al niet zo thuis, ik heb het gevoel dat ik niet welkom ben, dat ik alleen maar lastig ben en in de weg loop. En nu wordt dat dus bevestigd. Maar waar moet ik dan heen?
Ik ben nu zo boos en verdrietig. Heb totaal geen zin meer in kerst. Ik wil niet zogenaamd gezellig doen terwijl er enorm veel spanningen zijn tussen mijn moeder en mij. Ik voel me nu zo eenzaam!
Naast die spanningen vind mijn moeder mijn vriend 3x niks. Hij doet niets nuttigs volgens haar, en als hij hier is doe ik ook niks meer. Ze is nooit echt aardig tegen hem, en toont ook weinig interesse. Hier had ik niet zoveel last van toen ik nog op mezelf woonde. Maar het valt me nu op dat ze alleen tegen mijn vriend zo doet, en niet tegen de vriend van mijn zussen.
Ik weet dat ik niet alleen moet klagen over haar, er zal vast ook veel mis zijn met mijn gedrag maar het zit me zo hoog. Ik wil gewoon een prettige ontspannen sfeer in huis maar die is er gewoon bijna nooit!
Hoewel het met mij wel redelijk goed gaat, gaat het hier thuis niet zo goed meer. Vooral de relatie met mijn moeder werkt vaak op mijn zenuwen. Ze maakt zich erg druk om de kerstdagen, en het hele huis moet van top tot teen schoon en netjes zijn. Ik mag niets even laten liggen of ze loopt alweer te zuchten dat het in de weg ligt etc. Ik mag ook niet zeggen dat ze gestresst is, want
dat is ze niet vind ze. Er is volgens haar namelijk niemand anders die het huis schoonmaakt of boodschappen doet. Dus doet zij het maar. Maar het huis is deze week al 3x schoongemaakt, en ze heeft ook al 3x boodschappen gedaan. Ik had het er even met mijn vader over en waarschijnlijk heeft hij dat tegen mijn moeder gezegd. Net kreeg ik een enorme uitbrander van haar dat ik niet tegen anderen mag zeggen dat ze gestresst is, en dat ik maar een ander huis moet zoeken als het me niet aanstaat maar dit is haar huis dus zij bepaald. En dat doet me enorm veel pijn. Sinds ik hier woon voel ik me al niet zo thuis, ik heb het gevoel dat ik niet welkom ben, dat ik alleen maar lastig ben en in de weg loop. En nu wordt dat dus bevestigd. Maar waar moet ik dan heen?
Ik ben nu zo boos en verdrietig. Heb totaal geen zin meer in kerst. Ik wil niet zogenaamd gezellig doen terwijl er enorm veel spanningen zijn tussen mijn moeder en mij. Ik voel me nu zo eenzaam!
Naast die spanningen vind mijn moeder mijn vriend 3x niks. Hij doet niets nuttigs volgens haar, en als hij hier is doe ik ook niks meer. Ze is nooit echt aardig tegen hem, en toont ook weinig interesse. Hier had ik niet zoveel last van toen ik nog op mezelf woonde. Maar het valt me nu op dat ze alleen tegen mijn vriend zo doet, en niet tegen de vriend van mijn zussen.
Ik weet dat ik niet alleen moet klagen over haar, er zal vast ook veel mis zijn met mijn gedrag maar het zit me zo hoog. Ik wil gewoon een prettige ontspannen sfeer in huis maar die is er gewoon bijna nooit!
vrijdag 24 december 2010 om 17:18
Ach Chocolate, wat vervelend zeg. Vier je beide kerstdagen thuis of ga je ook nog naar je vriend?
Is het misschien een idee, na de feestdagen als je moeder wat minder gestrest is, er eens met haar over te praten? Of bijv een vaste verdeling van taken maken oid zodat er geen onenigheid kan komen dat jij te weinig, en zij te veel moet doen?
En wanneer hoor je wat over de sollicitatie bij de thuishulp?
Heel veel sterkte met de situatie en schrijf lekker van je af hoor!
Voor iedereen: Hele fijn kerstdagen gewenst, geniet er van!
Wij gaan morgen naar mijn ouders. Gisteren de boodschappen gehaald en dan daar lekker uitgebreid koken. Mijn moeder is namelijk nog niet zo mobiel (is nog revaliderende) en is erg angstig met autorijden, vandaar dat het makkelijker is dat we daarheen gaan. Tweede kerstdag zijn we weer thuis, komt er een vriendin en gaan we lekker gourmetten. Ik heb er zin in!
Is het misschien een idee, na de feestdagen als je moeder wat minder gestrest is, er eens met haar over te praten? Of bijv een vaste verdeling van taken maken oid zodat er geen onenigheid kan komen dat jij te weinig, en zij te veel moet doen?
En wanneer hoor je wat over de sollicitatie bij de thuishulp?
Heel veel sterkte met de situatie en schrijf lekker van je af hoor!
Voor iedereen: Hele fijn kerstdagen gewenst, geniet er van!
Wij gaan morgen naar mijn ouders. Gisteren de boodschappen gehaald en dan daar lekker uitgebreid koken. Mijn moeder is namelijk nog niet zo mobiel (is nog revaliderende) en is erg angstig met autorijden, vandaar dat het makkelijker is dat we daarheen gaan. Tweede kerstdag zijn we weer thuis, komt er een vriendin en gaan we lekker gourmetten. Ik heb er zin in!
vrijdag 24 december 2010 om 17:39
Ik denk dat je moeder gewoon extra gestresst is nu zo met de kerst. Doe je best en meer kan je niet doen. Wat vind je vader hier allemaal van?
Schrijf het hier inderdaad maar lekker van af!
Wij zijn heerlijk thuis met de kesrt. We waren wel uitgenodigd maar dat hebben we lekker afgeslagen, haha. Alleen mijn moeder komt en alle kids zijn thuis.
Morgen gourmetten en overmorgen hebben we Chinees besteld. Geen kookstress dus.
Fijne dagen allemaal!
Schrijf het hier inderdaad maar lekker van af!
Wij zijn heerlijk thuis met de kesrt. We waren wel uitgenodigd maar dat hebben we lekker afgeslagen, haha. Alleen mijn moeder komt en alle kids zijn thuis.
Morgen gourmetten en overmorgen hebben we Chinees besteld. Geen kookstress dus.
Fijne dagen allemaal!
woensdag 29 december 2010 om 16:09
Rustig hier!
Kerstochtend was niet leuk. Verre van zelfs. Er knapte iets in mijn moeders hoofd waardoor ze enorm boos werd en ze weg wilde. Ze was al schreeuwend naar mijn vader haar spullen aan het pakken. Ik lag nog in bed toen het gebeurde maar ben naar beneden gegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Het bleek dat mijn vader iets vergeten was op tafel te leggen, en dat mijn moeder hem daarop attent maakte. Mijn vader reageerde wat te nors en dat was voor haar kennelijk de druppel. Ze gaf mijn vader en mij hier de schuld van. Ze zegt dat wij vinden dat ze nooit iets goed doen, dan we alleen maar kritiek op haar hebben etc. Dit is natuurlijk niet waar. Maar kritiek heb ik wel als ze iets schoonmaakt wat al 2x gedaan is. Ik snap haar reactie ook wel, en ik wil haar ook in haar waarde laten dat als zij alles schoon wil hebben, ze dat moet doen. Maar de manier waarop ze dit nu aan ons uit is gewoon erg grof. Uiteindelijk is ze wel thuis gebleven en heeft ze de hele ochtend naar buiten staan staren. Ik ben nog even bij 'dr geweest om proberen te praten maar dat lukte niet. Ze wilde het etentje van die middag ook afblazen.
Ik ben gaan douchen en na het douchen was opeens alles weer goed. Ik weet niet wat er in die tijd gebeurd is. Ik denk dat mijn zus met haar heeft gepraat. Ik vroeg er ook maar niet naar, wilde het niet weer verpesten. De rest van de dag was het een beetje opgelaten gezellig.
Tweede kerstdag ben ik met mijn vriend naar zijn moeder gegaan. Lekker gegeten en een spelletje gedaan.
Maandag ben ik weer naar huis gereden en 's middags had ik een sollicitatie bij de thuiszorg. Ik hoor deze week of ik daar mag komen werken. Anders kies ik toch voor de post.
Gisteren ben ik op de scooter naar het GGZ geweest! Ik zag er best tegenop, vind het altijd spannend bij het GGZ. Maar het ging best goed! Had een afspraak met een psychiater over de medicijnen. Ik hoef voorlopig niet op te hogen! Ben helemaal eerlijk geweest en heb verteld dat ik eigenlijk tegen medicijnen ben, en ik niet weet of dat de weerstand geeft om niet op te hogen of toch het feit dat ik gewoon niet mee nodig heb. De psychiater zei dat zoals ik het nu aanpak allemaal erg goed gaat en ik dan niet meer nodig heb.
Verder sta ik nog steeds op de wachtlijst voor cognitieve gedragstherapie. Dit kan nog erg lang gaan duren dus ik zit erover te denken om toch weer bij een Eerstelijn-psycholoog te gaan, aangezien ik per 1 januari weer wat afspraken krijg vergoed.
Al met al gaat het dus best goed met me, ik probeer ook steeds meer de dwanghandelingen waar ik last van heb te minderen. Dit geeft mij nu het meeste stress, maar het gaat best aardig!
Hoe gaat het met jullie? De kerstdagen goed doorgekomen?
Kerstochtend was niet leuk. Verre van zelfs. Er knapte iets in mijn moeders hoofd waardoor ze enorm boos werd en ze weg wilde. Ze was al schreeuwend naar mijn vader haar spullen aan het pakken. Ik lag nog in bed toen het gebeurde maar ben naar beneden gegaan om te kijken wat er precies aan de hand was. Het bleek dat mijn vader iets vergeten was op tafel te leggen, en dat mijn moeder hem daarop attent maakte. Mijn vader reageerde wat te nors en dat was voor haar kennelijk de druppel. Ze gaf mijn vader en mij hier de schuld van. Ze zegt dat wij vinden dat ze nooit iets goed doen, dan we alleen maar kritiek op haar hebben etc. Dit is natuurlijk niet waar. Maar kritiek heb ik wel als ze iets schoonmaakt wat al 2x gedaan is. Ik snap haar reactie ook wel, en ik wil haar ook in haar waarde laten dat als zij alles schoon wil hebben, ze dat moet doen. Maar de manier waarop ze dit nu aan ons uit is gewoon erg grof. Uiteindelijk is ze wel thuis gebleven en heeft ze de hele ochtend naar buiten staan staren. Ik ben nog even bij 'dr geweest om proberen te praten maar dat lukte niet. Ze wilde het etentje van die middag ook afblazen.
Ik ben gaan douchen en na het douchen was opeens alles weer goed. Ik weet niet wat er in die tijd gebeurd is. Ik denk dat mijn zus met haar heeft gepraat. Ik vroeg er ook maar niet naar, wilde het niet weer verpesten. De rest van de dag was het een beetje opgelaten gezellig.
Tweede kerstdag ben ik met mijn vriend naar zijn moeder gegaan. Lekker gegeten en een spelletje gedaan.
Maandag ben ik weer naar huis gereden en 's middags had ik een sollicitatie bij de thuiszorg. Ik hoor deze week of ik daar mag komen werken. Anders kies ik toch voor de post.
Gisteren ben ik op de scooter naar het GGZ geweest! Ik zag er best tegenop, vind het altijd spannend bij het GGZ. Maar het ging best goed! Had een afspraak met een psychiater over de medicijnen. Ik hoef voorlopig niet op te hogen! Ben helemaal eerlijk geweest en heb verteld dat ik eigenlijk tegen medicijnen ben, en ik niet weet of dat de weerstand geeft om niet op te hogen of toch het feit dat ik gewoon niet mee nodig heb. De psychiater zei dat zoals ik het nu aanpak allemaal erg goed gaat en ik dan niet meer nodig heb.
Verder sta ik nog steeds op de wachtlijst voor cognitieve gedragstherapie. Dit kan nog erg lang gaan duren dus ik zit erover te denken om toch weer bij een Eerstelijn-psycholoog te gaan, aangezien ik per 1 januari weer wat afspraken krijg vergoed.
Al met al gaat het dus best goed met me, ik probeer ook steeds meer de dwanghandelingen waar ik last van heb te minderen. Dit geeft mij nu het meeste stress, maar het gaat best aardig!
Hoe gaat het met jullie? De kerstdagen goed doorgekomen?
woensdag 29 december 2010 om 16:55
Jeetje Chocolate, wat vervelend dat je moeder zo boos werd...Ik ken dat wel, ruzie met kerst..hadden wij vroeger thuis ook wel eens. Pfff..ouders... Heeft je moeder ook dwanghandelingen? Zoals dat 2x schoonmaken? Of was dit alleen nu?
Wat goed dat het zo lekker gaat en je niet hoeft op te hogen.
En je rijd op je scooter lees ik. Geen angst?
Ik ga nu ook lekker. Voel me weer als vanouds, en geen gekke gedachtes etc. meer. Kijken hoe dat gaat als ik weer ongesteld moet worden,haha.
Wat goed dat het zo lekker gaat en je niet hoeft op te hogen.
En je rijd op je scooter lees ik. Geen angst?
Ik ga nu ook lekker. Voel me weer als vanouds, en geen gekke gedachtes etc. meer. Kijken hoe dat gaat als ik weer ongesteld moet worden,haha.
woensdag 29 december 2010 om 17:56
Ik heb niet veel last op de scooter, ben alleen wat bang om te vallen met de gladheid van de laatste weken! En het is echt heel koud op dat ding! Dus ik neem nu liever de auto, maar als dat niet kan dan moet het maar op de scooter...
Ik weet niet of mijn moeder dwanghandelingen heeft, ik merk wel dat alles altijd meteen weer opgeruimd moet worden. Maar of dat perfectionisme is of een dwanghandeling weet ik niet...I
k merk bij mezelf wel steeds meer van die handelingen trouwens. Geen nieuwe ofzo, maar juist doordat ik er nu zo mee bezig ben om ze af te leren merk ik hoeveel ik er per dag door wordt beperkt! Zo zijn mijn ochtend en avond-rituelen altijd zo vast dat ik er nu nooit meer zin in heb om te doen, en dus met tegenzin doe. Ik zou het liefst in 1x willen stoppen met die dingen trouwens...Maar dát is moeilijk zeg... Ik schaam me er trouwens ook enorm voor. Mijn vriend en zijn moeder weten er van. En ik heb mijn vriend gevraagd het tegen me te zeggen als hij merkt dat ik weer "zo'n dingetje" doe. Ik doe die handelingen trouwens zodat ik het gevoel heb controle te kunnen hebben over dingen. Maar ik ben er ondertussen achter dat het niks uitmaakt of je eerst je linkerbeen in je laars stopt en dan de rechter of andersom
Fijn dat je geen gekke gedachtes meer hebt! Is het altijd erger als je ongesteld moet worden?
Ik weet niet of mijn moeder dwanghandelingen heeft, ik merk wel dat alles altijd meteen weer opgeruimd moet worden. Maar of dat perfectionisme is of een dwanghandeling weet ik niet...I
k merk bij mezelf wel steeds meer van die handelingen trouwens. Geen nieuwe ofzo, maar juist doordat ik er nu zo mee bezig ben om ze af te leren merk ik hoeveel ik er per dag door wordt beperkt! Zo zijn mijn ochtend en avond-rituelen altijd zo vast dat ik er nu nooit meer zin in heb om te doen, en dus met tegenzin doe. Ik zou het liefst in 1x willen stoppen met die dingen trouwens...Maar dát is moeilijk zeg... Ik schaam me er trouwens ook enorm voor. Mijn vriend en zijn moeder weten er van. En ik heb mijn vriend gevraagd het tegen me te zeggen als hij merkt dat ik weer "zo'n dingetje" doe. Ik doe die handelingen trouwens zodat ik het gevoel heb controle te kunnen hebben over dingen. Maar ik ben er ondertussen achter dat het niks uitmaakt of je eerst je linkerbeen in je laars stopt en dan de rechter of andersom
Fijn dat je geen gekke gedachtes meer hebt! Is het altijd erger als je ongesteld moet worden?
donderdag 30 december 2010 om 17:12
Hm, ik had maandag een sollicitatie en zou deze week meer horen daarover. Nu heb ik zelf net gebeld omdat als deze niet doorgaat morgen naar een andere sollicitatie ga (bij de post). Ze willen me opzich wel hebben maar kunnen me nu niet plaatsen, maar ze was er wel vrijwel zeker van dat zodra ze nieuwe indicaties krijgen (en dat is wekelijks zegt ze) ik wel aan het werk kan. Nu is dat dus nog niet 100% zeker. Maar ik doe dat werk wel liever dan de post. Dus wat moet ik nou doen? Ik kan moeilijk morgen bij de post allemaal afspraken gaan maken en die daarna weer afzeggen omdat ik ergens anders ga werken. Ik moet dus vóór dat gesprek weten wat ik wil; toch voor thuiszorg gaan maar nog niet 100% gegarandeerd een baan en ook niet direct, of de post en dan wel direct maar ook gelijk 5 dagen per week? Tja...ik wil werken, maar ik wil niet te hard van stapel lopen dus mijn gevoel zegt thuiszorg maar mijn verstand zegt post. En naar wie moet ik nou luisteren?
donderdag 30 december 2010 om 23:40
oh ik verwaarloos jullie!!
Volgen mij allemaal positieve berichten hier! Wat fijn!
Chocolate; volgens mij ga jij echt vooruit! voorheen moest je "oefenen" om een straatje om te gaan en nu wil je postbode worden!!
Je schreef dat je nog in dubion zit omtrent welke baan. Ga alsjeblieft voor de keus waarbij jij je het beste zal voelen. De baan waarbij jij denkt het minste angst te zullen hebben (postbode zou bijvoorbeeld niets voor mij zijn omdat ik altijd licht in mijn hoofd word als ik stukken moet lopen). Kijk wat het best bij je past.
En wat fijn madamemicmac dat je (bijna) geen last meer hebt!
Zal 2011 het angstvrije jaar worden??
Hier gaat het best wel goed. Ik heb de afgelopen weken, voor zover ik me herinner geen erge angst gevoeld. Bij de vorige schoolvakanties zag ik altijd erg op tegen dingen doen met mijn kinderen (buitenshuis). Nu verheugde ik me erop! We hebben dan ook veel gedaan. Man is ook vrij en neemt af en toe de kids een dagje mee op sleeptouw, wat ik erg fijn vind (had ik al verteld dat ik 3 DRUKKE kinderen heb ).
Vorige week met de kids, vriendin en haar kids naar een binnenspeeltijd geweest, geen centje last gehad, nou daar had ik een tijd geleden niet aan moeten denken, zo'n drukke boel. En afgelopen maandag met dochterlief gaan shoppen, zo uit het niets ontstaan. Niet heel lang maar lang genoeg om er een goed gevoel aan over te houden.
Vandaag nog naar de ikea voor oudste zoon. Heel lang moet ik daar niet lopen want dan merk ik dat ik buitenadem (verkeerde ademhaling) raak. Het begint steeds meer op zijn plek te vallen allemaal.
Per 1 januari begint het "echte" leven voor mij weer. Ik ga veel doen. Yoga, ademhalingstherapie, cursus en loopbaanbegleiding. En ik heb er zin in! Dat is nog eens andere koek dan dagen op de bank internetten en een beetje in huis rommelen. Ben heel benieuwd hoe dat gaat. Heb wel het gevoel dat ik er aan toe ben!
Hebben jullie ook wel eens het idee dat jullie een "verwend" leven leiden? Als ik bijvoorbeeld naar een vriendin van mij kijk, dan dank ik god op mijn blote knieen. Zij heeft 4 (!) kinderen en werkt 4 dagen. Zij moet werken omdat haar man niet veel verdiend. Vaak is zij doodop en ziet ze door de bomen het bos niet meer. Dan durf ik bijna niet te vertellen dat ik ben uitgekocht door mijn vorige werkgever en nu met een riant "salaris" op de bank zit en dan nog zijn sommige dingen mij teveel. Ik schaam me dan kapot!
Herkenbaar?
Fijne jaarwisseling allemaal!! Hoop dat jullie kunnen genieten!
Veel liefs Sal
Volgen mij allemaal positieve berichten hier! Wat fijn!
Chocolate; volgens mij ga jij echt vooruit! voorheen moest je "oefenen" om een straatje om te gaan en nu wil je postbode worden!!
Je schreef dat je nog in dubion zit omtrent welke baan. Ga alsjeblieft voor de keus waarbij jij je het beste zal voelen. De baan waarbij jij denkt het minste angst te zullen hebben (postbode zou bijvoorbeeld niets voor mij zijn omdat ik altijd licht in mijn hoofd word als ik stukken moet lopen). Kijk wat het best bij je past.
En wat fijn madamemicmac dat je (bijna) geen last meer hebt!
Zal 2011 het angstvrije jaar worden??
Hier gaat het best wel goed. Ik heb de afgelopen weken, voor zover ik me herinner geen erge angst gevoeld. Bij de vorige schoolvakanties zag ik altijd erg op tegen dingen doen met mijn kinderen (buitenshuis). Nu verheugde ik me erop! We hebben dan ook veel gedaan. Man is ook vrij en neemt af en toe de kids een dagje mee op sleeptouw, wat ik erg fijn vind (had ik al verteld dat ik 3 DRUKKE kinderen heb ).
Vorige week met de kids, vriendin en haar kids naar een binnenspeeltijd geweest, geen centje last gehad, nou daar had ik een tijd geleden niet aan moeten denken, zo'n drukke boel. En afgelopen maandag met dochterlief gaan shoppen, zo uit het niets ontstaan. Niet heel lang maar lang genoeg om er een goed gevoel aan over te houden.
Vandaag nog naar de ikea voor oudste zoon. Heel lang moet ik daar niet lopen want dan merk ik dat ik buitenadem (verkeerde ademhaling) raak. Het begint steeds meer op zijn plek te vallen allemaal.
Per 1 januari begint het "echte" leven voor mij weer. Ik ga veel doen. Yoga, ademhalingstherapie, cursus en loopbaanbegleiding. En ik heb er zin in! Dat is nog eens andere koek dan dagen op de bank internetten en een beetje in huis rommelen. Ben heel benieuwd hoe dat gaat. Heb wel het gevoel dat ik er aan toe ben!
Hebben jullie ook wel eens het idee dat jullie een "verwend" leven leiden? Als ik bijvoorbeeld naar een vriendin van mij kijk, dan dank ik god op mijn blote knieen. Zij heeft 4 (!) kinderen en werkt 4 dagen. Zij moet werken omdat haar man niet veel verdiend. Vaak is zij doodop en ziet ze door de bomen het bos niet meer. Dan durf ik bijna niet te vertellen dat ik ben uitgekocht door mijn vorige werkgever en nu met een riant "salaris" op de bank zit en dan nog zijn sommige dingen mij teveel. Ik schaam me dan kapot!
Herkenbaar?
Fijne jaarwisseling allemaal!! Hoop dat jullie kunnen genieten!
Veel liefs Sal
donderdag 30 december 2010 om 23:44
Oh en wat madamemicmac schreef over meer last tijdens menstruatie, dat heb ik ook.
Ook als mijn weerstand laag is, heb ik meer last!
Vorige week met man en kids naar de film en ik voelde me al niet helemaal fit. Lamlendig en last van mijn klieren (heb ik altijd als ik "iets" onder de leden heb). Naderhand gingen we nog lunchen in de stad en toen kreeg ik echt last. Ik ben dan de hele tijd in mijn hoofd bezig met de vraag of ik nou ziek zal worden of niet.
En ja hoor, 's avonds enorme last van mijn buik.
Ook als mijn weerstand laag is, heb ik meer last!
Vorige week met man en kids naar de film en ik voelde me al niet helemaal fit. Lamlendig en last van mijn klieren (heb ik altijd als ik "iets" onder de leden heb). Naderhand gingen we nog lunchen in de stad en toen kreeg ik echt last. Ik ben dan de hele tijd in mijn hoofd bezig met de vraag of ik nou ziek zal worden of niet.
En ja hoor, 's avonds enorme last van mijn buik.
vrijdag 31 december 2010 om 13:35
Volgens mij gaat het met ons allemaal wel de goede kant op! Zullen we dan maar stiekem gaan hopen op een knallend 2011 zonder angst?
Salle, heel herkenbaar dat als je je niet helemaal fit voelt je nóg meer met jezelf bezig bent. En dan vooral de vraag: Wordt ik nou ziek of niet? Ik heb dat ook altijd. Nu een beetje keelpijn en zit dan gelijk te denken; als ik vanavond maar niet ziek ben! En meestal krijg ik dan ook last van mijn buik, maar dat is dan de spanning
Lieve meiden, ik wens jullie een super gelukkig nieuwjaar, laat 2011 voor ons allemaal vrij zijn van angst en ik hoop dat we het geluk en vrije leven weer helemaal kunnen vinden en vooral: Genieten!
Ik ga m'n haar/make-up doen en dan alleen in de auto naar m'n vriend (anderhalf uur rijden, jippie!), tot volgend jaar!
Salle, heel herkenbaar dat als je je niet helemaal fit voelt je nóg meer met jezelf bezig bent. En dan vooral de vraag: Wordt ik nou ziek of niet? Ik heb dat ook altijd. Nu een beetje keelpijn en zit dan gelijk te denken; als ik vanavond maar niet ziek ben! En meestal krijg ik dan ook last van mijn buik, maar dat is dan de spanning
Lieve meiden, ik wens jullie een super gelukkig nieuwjaar, laat 2011 voor ons allemaal vrij zijn van angst en ik hoop dat we het geluk en vrije leven weer helemaal kunnen vinden en vooral: Genieten!
Ik ga m'n haar/make-up doen en dan alleen in de auto naar m'n vriend (anderhalf uur rijden, jippie!), tot volgend jaar!
maandag 3 januari 2011 om 21:39
Het is stil hier! Maar dat zal wel een goed teken zijn!
Zijn jullie oud&nieuw goed doorgekomen?
Hier ging het allemaal best wel goed! Ben met de auto gegaan, en onderweg was het enorm mistig. Dit gaf mij meer afleiding om meer op de weg te letten ipv. mezelf en toen ging het allemaal zonder spanning! 's Avonds naar vader van vriend gegaan om oud&nieuw te vieren. Was gezellig, heb best kunnen genieten eigenlijk. Vond het wel eng om buiten te staan tussen het vuurwerk; zag allemaal rampscenario's voor me, kan geen controle hebben hierover dus was het voor mij gewoon een kwestie van er aan overgeven. Ben even naar binnen gegaan en toen weer terug naar buiten en toen ging het wat beter. Ben ook gewoon niet zo'n van van al die knallen dicht bij me
Verder het weekend lekker lui gedaan met mijn vriend. Beetje bankhangen, spelletjes doen, hond uitlaten etc.
Vanmorgen heb ik vriend naar school gebracht en ben toen zelf ook even naar binnen gelopen (zat tot juni ook daar op school) want ik moest mijn Propedeuse nog ophalen, maar in de tijd dat de uitreiking was durfde ik het huis amper uit dus heb dat toen niet kunnen doen. Ik heb het toen heel lang uitgesteld want ik durfde gewoon de school niet in. Maar ik vond dat ik het toch maar eens moest doen. Vond het best spannend en was ook steeds verkeerd aan het ademen en daardoor erg zweverig maar ik heb het gedaan! Ben ook even langs oud klasgenoten gelopen en ook dat ging goed. Toen terug naar huis gereden en heb helemaal nergens last van gehad! Ben de hele weg op de snelweg gebleven, was de eerste keer sinds lange tijd.
Het gaat allemaal best goed dus. Ik probeer ook elke dag minstens één dwanghandeling af te schaffen en dat gaat tot nu toe ook goed. Vind het nog wel eng om te zeggen dat iets goed gaat hoor, ben erg bang voor een terugval!
Zijn jullie oud&nieuw goed doorgekomen?
Hier ging het allemaal best wel goed! Ben met de auto gegaan, en onderweg was het enorm mistig. Dit gaf mij meer afleiding om meer op de weg te letten ipv. mezelf en toen ging het allemaal zonder spanning! 's Avonds naar vader van vriend gegaan om oud&nieuw te vieren. Was gezellig, heb best kunnen genieten eigenlijk. Vond het wel eng om buiten te staan tussen het vuurwerk; zag allemaal rampscenario's voor me, kan geen controle hebben hierover dus was het voor mij gewoon een kwestie van er aan overgeven. Ben even naar binnen gegaan en toen weer terug naar buiten en toen ging het wat beter. Ben ook gewoon niet zo'n van van al die knallen dicht bij me
Verder het weekend lekker lui gedaan met mijn vriend. Beetje bankhangen, spelletjes doen, hond uitlaten etc.
Vanmorgen heb ik vriend naar school gebracht en ben toen zelf ook even naar binnen gelopen (zat tot juni ook daar op school) want ik moest mijn Propedeuse nog ophalen, maar in de tijd dat de uitreiking was durfde ik het huis amper uit dus heb dat toen niet kunnen doen. Ik heb het toen heel lang uitgesteld want ik durfde gewoon de school niet in. Maar ik vond dat ik het toch maar eens moest doen. Vond het best spannend en was ook steeds verkeerd aan het ademen en daardoor erg zweverig maar ik heb het gedaan! Ben ook even langs oud klasgenoten gelopen en ook dat ging goed. Toen terug naar huis gereden en heb helemaal nergens last van gehad! Ben de hele weg op de snelweg gebleven, was de eerste keer sinds lange tijd.
Het gaat allemaal best goed dus. Ik probeer ook elke dag minstens één dwanghandeling af te schaffen en dat gaat tot nu toe ook goed. Vind het nog wel eng om te zeggen dat iets goed gaat hoor, ben erg bang voor een terugval!
maandag 3 januari 2011 om 23:32
Ik post nooit in dit topic maar ik wilde laten weten dat ik wel geregeld met jullie meelees. Ik herken mij erg in alles wat jullie omschrijven. Vooral alles wat er in het leven van 'chocolate87' gebeurd had zo door mij geschreven kunnen zijn. Stoppen met studie, weer tijdelijk thuiswonen, de reactie van ouders en vooral moeder op situaties, het is echt eng hoe het met mijn leven overeenkomt.
Ik ben 3 jaar geleden vanaf mijn studentenkamer weer bij m'n ouders gaan wonen. Na veel vechten en alle angsten voor de buitenwereld verborgen houden (behalve voor mijn toenmalige vriend) trok ik het niet meer en sloot ik mij steeds meer op op mijn kamer. Vooral reizen met de trein en colleges volgen braken mij op. Ik heb uiteindelijk wel mijn studie afgerond. Een universitaire studie die ik heb gehaald zonder bijna ooit colleges te hebben gevolgd, want daar durfde ik niet heen. Ik heb vooral last van mijn angststoornis in situaties waar ik mij (sociaal) opgesloten voel, zoals treinen, theater, collegezalen, maar bijv. ook in de auto op de snelweg/ in de file. Dit in combinatie met de factor tijdsduur van de gebeurtenis en afstand vanaf huis doet de angst toenemen. Ik zou willen dat ik kon vertellen dat ik er vanaf ben, maar het gaat nog steeds met ups en downs. Afgelopen zomer had ik na wat tegenslagen weer een flinke dip en durfde ik nauwelijks nog m'n deur uit naar de supermarkt. Inmiddels ga ik weer vooruit en werk ik weer 'gewoon'. Maar alles kost kracht en dat maakt het soms zo moeilijk om daarnaast ook nog een beetje happy te zijn ipv alleen te overleven.
Tijdens mijn studietijd heb ik anti-depressiva geslikt tegen de angst, maar nu wil ik zonder medicijnen proberen te leven. Ik volg nog wel cognitieve gedragstherapie.
Met oud en nieuw heb ik een vuurpijl de lucht in geschoten met een briefje met 'angst' er aan geplakt. Ik hoop dat ik het daarmee ver weg van mezelf heb geschoten de lucht in:-)
Ik wilde jullie het allerbeste wensen voor 2011 en hoop dat het met jullie allemaal alleen nog maar vooruit gaat in de toekomst!
Ik ben 3 jaar geleden vanaf mijn studentenkamer weer bij m'n ouders gaan wonen. Na veel vechten en alle angsten voor de buitenwereld verborgen houden (behalve voor mijn toenmalige vriend) trok ik het niet meer en sloot ik mij steeds meer op op mijn kamer. Vooral reizen met de trein en colleges volgen braken mij op. Ik heb uiteindelijk wel mijn studie afgerond. Een universitaire studie die ik heb gehaald zonder bijna ooit colleges te hebben gevolgd, want daar durfde ik niet heen. Ik heb vooral last van mijn angststoornis in situaties waar ik mij (sociaal) opgesloten voel, zoals treinen, theater, collegezalen, maar bijv. ook in de auto op de snelweg/ in de file. Dit in combinatie met de factor tijdsduur van de gebeurtenis en afstand vanaf huis doet de angst toenemen. Ik zou willen dat ik kon vertellen dat ik er vanaf ben, maar het gaat nog steeds met ups en downs. Afgelopen zomer had ik na wat tegenslagen weer een flinke dip en durfde ik nauwelijks nog m'n deur uit naar de supermarkt. Inmiddels ga ik weer vooruit en werk ik weer 'gewoon'. Maar alles kost kracht en dat maakt het soms zo moeilijk om daarnaast ook nog een beetje happy te zijn ipv alleen te overleven.
Tijdens mijn studietijd heb ik anti-depressiva geslikt tegen de angst, maar nu wil ik zonder medicijnen proberen te leven. Ik volg nog wel cognitieve gedragstherapie.
Met oud en nieuw heb ik een vuurpijl de lucht in geschoten met een briefje met 'angst' er aan geplakt. Ik hoop dat ik het daarmee ver weg van mezelf heb geschoten de lucht in:-)
Ik wilde jullie het allerbeste wensen voor 2011 en hoop dat het met jullie allemaal alleen nog maar vooruit gaat in de toekomst!
dinsdag 4 januari 2011 om 12:57
@anno84: wat mooi en ontroerend die vuurpijl! Symbolisch ook, hoop voor een angstvrij jaar voor je!
Ben nu op weg naar de psych met het Ov., had ik eenhalf jaargeleden niet moeten verzinnen!
Gister naar yoga geweest en tjeee ik was de hele dag sloom en rustig. Man zei 'savonds zelfs bij thuiskomst dat ik zo rustig was! Meestal ren ik op de tijdstip heen en weer tussen de keuken, badkamer en een sportclubje.
Dames: hoe is het met jullie? Chocolate ben je nu achteraf blij dat je aan de AD bent gegaan?
Ik ben nog niet begonnen met mijn homeopatische druppels. Volgende week ademhalingstherapie en dan laat ik dehomeopaat maar weer een reading doen betreft de druppels
ben benieuwd naar jullie!!
Liefs sal
Ben nu op weg naar de psych met het Ov., had ik eenhalf jaargeleden niet moeten verzinnen!
Gister naar yoga geweest en tjeee ik was de hele dag sloom en rustig. Man zei 'savonds zelfs bij thuiskomst dat ik zo rustig was! Meestal ren ik op de tijdstip heen en weer tussen de keuken, badkamer en een sportclubje.
Dames: hoe is het met jullie? Chocolate ben je nu achteraf blij dat je aan de AD bent gegaan?
Ik ben nog niet begonnen met mijn homeopatische druppels. Volgende week ademhalingstherapie en dan laat ik dehomeopaat maar weer een reading doen betreft de druppels
ben benieuwd naar jullie!!
Liefs sal
dinsdag 4 januari 2011 om 16:33
anno..wat ontroerend die vuurpijl. Ik schiet er helemaal vol van...slik. Ik moest ook huilen om 00:00 uur...gewoon, om het afgelopen klote-halfjaar. Maar ik ga alles aan nu, ben helemaal klaar met angst-en de gevoelens. Als ik wat voel "accepteer" ik dat, en dat scheelt zo veel.
Voor mij geen beperkingen meer,zó!
Dit wordt ons jaar hé dames?
Voor mij geen beperkingen meer,zó!
Dit wordt ons jaar hé dames?
dinsdag 4 januari 2011 om 16:51
Anno84, je verhaal lijkt inderdaad erg op de mijne! Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, wat ik soms wel eens denk. Hoe functioneer je nu? Werk je fulltime? En slik je nu nog medicijnen, of ben je al gestopt? Sorry voor al die vragen :p Als je niet wilt antwoorden hoeft het niet hoor!
Salle, fijn dat je zo rustig wordt van yoga! Leuk he, als man zegt dat je zo rustig bent! Mijn vriend zei het laatst ook tegen me, en dat doet me echt goed; anderen zien dus óók dat het beter met me gaat! Ben je trouwens bang om te beginnen met die druppels? Ik heb ook een tijdje bij een homeopaat gezeten, en zij "testte" de middeltjes bij mij, of het goed bij mij zou passen of niet. Doet jouw homeopaat dat niet? Zou je misschien kunnen vragen, misschien wordt je daar wat zekerder van (tenzij eruit komt dat het niet bij je past natuurlijk) Dat testen vond ik trouwens heel vaag en zweverig, maar het werkte wel. De homeopaat hield dan in haar ene hand het middeltje, en tegen de andere moest ik weerstand geven, hoe meer weerstand er kwam hoe minder het middeltje voor mij geschikt was. Heel zweverig hoor!
Madamemicmac, ik had ook zo'n gevoel om 00:00 uur! Was er ook gewoon klaar mee, rotjaar is voorbij, op naar een nieuw veel beter jaar!
Salle, fijn dat je zo rustig wordt van yoga! Leuk he, als man zegt dat je zo rustig bent! Mijn vriend zei het laatst ook tegen me, en dat doet me echt goed; anderen zien dus óók dat het beter met me gaat! Ben je trouwens bang om te beginnen met die druppels? Ik heb ook een tijdje bij een homeopaat gezeten, en zij "testte" de middeltjes bij mij, of het goed bij mij zou passen of niet. Doet jouw homeopaat dat niet? Zou je misschien kunnen vragen, misschien wordt je daar wat zekerder van (tenzij eruit komt dat het niet bij je past natuurlijk) Dat testen vond ik trouwens heel vaag en zweverig, maar het werkte wel. De homeopaat hield dan in haar ene hand het middeltje, en tegen de andere moest ik weerstand geven, hoe meer weerstand er kwam hoe minder het middeltje voor mij geschikt was. Heel zweverig hoor!
Madamemicmac, ik had ook zo'n gevoel om 00:00 uur! Was er ook gewoon klaar mee, rotjaar is voorbij, op naar een nieuw veel beter jaar!
