behoorlijk wanhopig

Beste allemaal, ik lees wel een tijdje mee, maar heb me nu zojuist aangemeld. Ik ben wanhopig;

Even een voorstelrondje: ben jonge vrouw van 32, heb 2 kinderen van 8 en 5 jaar en een echtgenoot. Zijn ongeveer 13 jaar samen.

Sinds een jaar is mijn man zich vervelend gaan gedragen tov mij. Ik doe te weinig in huis en met de kids (ik ben hoofdkostwinnaar). Vaak ook jaloerse uitlatingen. We zijn in relatietherapie geweest; eerlijk gezegd niets mee opgeschoten. Hij wil niets weten van een time out iod. Terwijl hij mij continue onder druk zet over de toekomst van onze relatie. Daarnaast is hij behoorlijk agressief in zijn woorden (incl. doodsbedreigingen) en heeft hij mij 2x fysiek pijn gedaan.

Hij loopt ook bij een psychiater over zijn dwangmatige gedrag naar mij toe. Dit helpt allemaal niet zo veel. Hij wil dat wij er samen onze schouders onder zetten, dan komt het vast weer goed. Ik ben echter van mening dat er zoveel gebeurt is, dat het niet meer goed komt. Echter, die boodschap kan en wil hij niet accepteren.

Wat moet ik? Zeggen dat het definitief over is? Geen idee wat hij dan in zijn wanhoop zal doen.....Hoe pak ik dit aan, zodat we in de toekomst in ieder geval on speaking terms blijven, met name voor de kinderen.

Shalah, ik zeg tot in den treuren dezelfde zin: " als je ziek bent, moet je naar de dokter (hij heeft een psychiater, die hem constant achter zijn broek aanzit, maar daar heeft hij geen 'klik' mee), of naar het ziekenhuis. Maar nee, dat heeft ie allemaal niet nodig; hij heeft zijn vrouw nodig. Ik ben echt een vals sekreet omdat ik hem in de steek laat. Ik draai het volgens hem steeds om; ik moet hem eerst helpen, dan heeft ie weer reden om zich te gedragen. Ik heb dat tijdlang andersom gezien, maar nu kan ie vergeten dat er nog een kans komt, ook al veranderd hij in een heilig boontje.



Meds, hij heeft mij geslagen en een keer een stomp gegeven. Hij wil nog, hij is stapelgek op mij, echter ik ben van mening dat hij helemaal niet zoveel van mij houdt. Als je dat wel doet, dan respecteer je in ieder geval de keuze van je partner, hoe moeilijk ook. Daarnaast kan ik het niet rijmen dat hij binnen 10 seconden kan zeggen dat ie mijn strot open snijd en van mij houd. Dat vind ik zo'n vreemde combinatie.....En dan ook nog het extraatje dat ie de kinderen met zich meeneemt de afgrond/dood in, want die verdienen beter dan een duivelse moeder.....



Valentinamaria, ik heb een therapeute; zij helpt mij heel goed. Een uithuisplaatsing ziet zij niet gebeuren, het gaat in dit geval puur om de rol van de vader. Maar goed, er zal wel een onderzoek gedaan worden, geeft niet, als dit het belang van de kinderen veilig stelt, heb ik daar vertrouwen in. Ik heb bv ook zitten denken aan wel bezoekrecht, maar dan onder toezicht van bv mijn of zijn vader of zus, oid.



Frankie, jaaaa, heb mijn vechttenue aan! Ben het onderdruk zetten en doormodderen zo zat, er moet een doorbraak komen. Stap voor stap, maar toch, iedere stap is er 1 in de goede richting!

Valentinamaria, nee hoor, geen sprake van dat ik bij deze man wil blijven. Echter, gezien zijn 'toestand', vind ik het verstandiger om alles stap voor stap te doen. Dat wil dus zeggen; dat ik stap voor stap alle voorbereidingen ga nemen om de echtscheiding in gang te zetten.

Ik ben bang dat het in mijn geval eindeloos zal duren....ik bereid me daar in ieder geval op voor.

Eigenlijk is dat nu niet relevant. Het is de enige optie, dus zal ik door de zure appel heen moeten bijten, ik ga uit van het ergste, wat ik vreselijk vind, vooral voor de kinderen.

Aan mij zal het niet liggen om er verstandig mee om te gaan, echter ik voorzie van zijn kant geen enkele medewerking.

Dank je wel, ladyrose. Dat is heel fijn om te lezen. Ik zie dat zelf namelijk heel vaak niet.

Lieve allemaal, eindelijk kan ik weer posten en vertellen hoe het verlopen is dat afgelopen weken. Het zijn heftige tijden geweest. Ik heb de stap gezet om de advocaat de echtscheiding op te starten met de voorlopige voorzieningen. Ik ben opnieuw bij de politie geweest en die kunnen maar bar weinig doen in dreigende situaties.



Ik heb mijn mijn half december verteld dat ik bij een advocaat ben geweest, dat hij ook een advocaat zou moeten raadplegen etc. Omdat mijn man natuurlijk iedere afspraak brak, lukte het maar niet om de stukken aan hem te overhandigen, ik wilde dit namelijk niet doen zonder iemand anders erbij.



De dreigementen hielden aan en maakte mij opnieuw ontzettend angstig. Ik wilde bijna alles weer terugdraaien, natuurlijk was dat alleen uit angst en wanhoop. Tot mijn vader zei, nee, je zet door en we huren een huis ver hier vandaan en gaan samen met jou en de kids een paar weken weg. Ook de huisarts adviseerde weg te gaan, evenals de politie.



Zo gezegd, zo gedaan. De halve pogingen tot hem door te dringen, hielpen natuurlijk niet. Vanaf het moment dat hij wist dat ik was gevlucht met de kinderen werd het even spannend, hij ging steeds gekker doen (aldus gezamenlijke vrienden). Toch voet bij stuk gehouden, hij had inmiddels de stukken binnen en was daar enorm van geschrokken. Hij wilde samen naar de advocaat en natuurlijk wilde hij zijn kinderen weer zien. Op de valreep van het oude jaar zijn we naar mijn advocaat geweest. Afspraken op papier g ezet die bij de rechtbank ingediend worden. Ook heel duidelijk dat hij de echtelijke woning niet mag betreden. Dat was voor mij een zwaarwegend punt. Omgang geregeld, met dien verstande dat ik (en anderen) hem in de gaten gaan houden. Als compensatie oud en nieuw met zijn allen gevierd....Even doorbijten, maar ging redelijk....



Ik ben zo blij, ben zo'n stap verder en voel me bevrijd. natuurlijk ook dubbele gevoelens, maar de bevrijding en het gevoel aan de toekomst te kunnen bouwen overheersen en die gevoelens zijn heel positief!!



Ik ben voorzichtig (want met hem weet je maar nooit) positief gestemd dat we het ergste gehad hebben......



Ik hou jullie op de hoogte!! En bedankt allemaal, heb erg veel gehad aan jullie steun en tips. Heeft me zeker verder gebracht.