Thuis
alle pijlers
klagende buren....
woensdag 22 december 2010 om 21:06
Pfff, ik weet het even niet meer.
Sinds een klein jaar hebben wij nieuwe buren.
Geen idee wat voor types het zijn, zijn duidelijk niet van het voorstellen/kennis maken, wat ik prima vind ieder moet leven zoals hij zelf wil, maar ik kan er dus verder geen touw aan vastknopen
Afgelopen zomer hadden wij zo nu en dan flink last van overmatig geluid (ik bedoel dan dingen als, op een mooie zomer zondag (!)middag terwijl de hele buurt in de tuin zit te bbq-en vloerplanken (elektrisch) zagen, of loeiharde radio. Maar zolang het geen gewoonte wordt hoor je mij er niet over (al baalden we wel)
Als je niet tegen geluid kan moet je maar in een hutje op de hei wonen.
Nu lijken de rollen echter omgedraaid.
De buren klagen steen en been over ons en ik wordt er gek van!
Wij hebben drie kinderen, en zijn de enige met drie 'grotere' (oudste is 8) kinderen in het hele blok (de rest zijn net samenwonende stelletjes, of hebben een kleintje)
Nu worden de buren gek van onze kinderen.
Het nadeel is dat ze niet eens gekke dingen doen, ze zijn zelf in vergelijking met andere kinderen op die leeftijd vrij rustig. Het gaat vooral om rondhuppelen... Ze lopen altijd op sokken, wij hebben een houten vloer (die rechstreeks op de ondervloer ligt) en dat schijnt enorm door te bonken. (verhogen met evt. extra issolatie is echter geen optie, dan gaan de deuren niet meer open..)
Ik wil niemand tot last zijn, en neem hun ook serieus in hun klachten, maar ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
Sinds de eerste keer dat ze erover klaagden is de sfeer in huis eigenlijk aan het verpesten. Ik heb hele vrolijke enthousiaste optimistische kinderen, maar ik loop ze elke keer chagrijnig toe te bijten dat ze rustig moeten doen. (dan krijg je zo'n bambi-blik terug die er niets van begrijpt)
Terwijl ze niet eens zo wild zijn, het zijn juist echte huismussen die graag lezen en mini-stecken of gezelschaps spellen spelen. Soms paar keer per dag een opleving waarbij vooral hun enthousiasme zorgt voor overlast (dan gaan ze huppelen en springen van blijdschap)
Ze vinden het bijv. leuk om samen te koken, als ik dat al zeg dan juichen en springen ze, en blijven constant enhtousiast om mij heen huppelen (mag ik de appels snijden? mag ik de melk in de maatbeker doen? zoiets...)
Het erge/dubbele is dat mijn oudste zoon tot vorig jaar helemaal niet vrolijk was, hij had enorm veel woede buien (8 per dag was heel normaal) stampte woest de trap op, krijsen, hoofd bonken ect en was uiteindelijk zelfs depressief. (hele dag huilen, niet willen spelen, eten enz)
Een nare rottijd (understatment) waar hij god dank helemaal uit is (doordat hij van school is gewisseld)
Hier zijn wij ons nog dagelijks van bewust, hem weer vrolijk zien is geweldig!!! (en heel kostbaar!)
Het frappante is dat onze vorige buren destijds daar nooit iets van meegekregen hebben, terwijl evt. klagen toen echt gerechtvaardigt was!
Nu ben ik zo enorm blij dat het hele gezin weer normaal draait (want de andere kinderen gingen flink gebukt onder het gedrag van de oudste)
Het gaat dus echt vrij normaal, ze breken de boel niet af, ze springen niet op banken of stoelen, het is puur huppelen/dribbelen.( Sinds ik erop let lijkt het de enige snelheid die kinderen beheersen.)
Vandaag stond de buurvrouw voor de 5e keer aan de deur dat ze het zat was, en ik weet het niet meer.
Mijn man heeft ze al een keer uitgenodigt om eens goed kennis te maken, aangezien je veel meer van elkaar kan hebben als je elkaar beter kent en begrijpt, maar het leek dat ze daar verder geen behoefte aan hebben.
Vandaag was voor mij de druppel, en ik werd aardig emotioneel (ben niet boos geworden, maar het borrelde)
aangezien wij:
- Constant onze kinderen in de gaten houden op evt. producerende decibellen en dus zelfs (kattig) aanspreken op hun (volstrekt normale) gedrag.
- Ze alleen maar ons huis weten te vinden als er wat te klagen valt,
- Ik mijn kinderen niet vast kan binden, en zij nu eenmaal geluid maken (ik ben er namelijk van overtuigd dat het hier vooral gaat om een steeds kleiner wordende acceptatiegrens wat steeds meer een trend lijkt te worden)
- ze kwam klagen alsof het vrij recent was, terwijl mijn kinderen de laatste drie dagen voor pampus op de bank lagen met een buikgriep. (ik was te flabbergasted om daar op door te gaan, typisch geval van later weten wat je had moeten zeggen)
-Ik heb het nagevraagd bij onze andere buren en bij de vorige buren, beidde hebben nergens last van (gehad)
Ik ben het zat om op eieren te lopen, maar weet niet meer wat ik nu nog kan doen.
(verhuizen is helaas geen optie, daar hebben wij even geen pingels voor)
Sinds een klein jaar hebben wij nieuwe buren.
Geen idee wat voor types het zijn, zijn duidelijk niet van het voorstellen/kennis maken, wat ik prima vind ieder moet leven zoals hij zelf wil, maar ik kan er dus verder geen touw aan vastknopen
Afgelopen zomer hadden wij zo nu en dan flink last van overmatig geluid (ik bedoel dan dingen als, op een mooie zomer zondag (!)middag terwijl de hele buurt in de tuin zit te bbq-en vloerplanken (elektrisch) zagen, of loeiharde radio. Maar zolang het geen gewoonte wordt hoor je mij er niet over (al baalden we wel)
Als je niet tegen geluid kan moet je maar in een hutje op de hei wonen.
Nu lijken de rollen echter omgedraaid.
De buren klagen steen en been over ons en ik wordt er gek van!
Wij hebben drie kinderen, en zijn de enige met drie 'grotere' (oudste is 8) kinderen in het hele blok (de rest zijn net samenwonende stelletjes, of hebben een kleintje)
Nu worden de buren gek van onze kinderen.
Het nadeel is dat ze niet eens gekke dingen doen, ze zijn zelf in vergelijking met andere kinderen op die leeftijd vrij rustig. Het gaat vooral om rondhuppelen... Ze lopen altijd op sokken, wij hebben een houten vloer (die rechstreeks op de ondervloer ligt) en dat schijnt enorm door te bonken. (verhogen met evt. extra issolatie is echter geen optie, dan gaan de deuren niet meer open..)
Ik wil niemand tot last zijn, en neem hun ook serieus in hun klachten, maar ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
Sinds de eerste keer dat ze erover klaagden is de sfeer in huis eigenlijk aan het verpesten. Ik heb hele vrolijke enthousiaste optimistische kinderen, maar ik loop ze elke keer chagrijnig toe te bijten dat ze rustig moeten doen. (dan krijg je zo'n bambi-blik terug die er niets van begrijpt)
Terwijl ze niet eens zo wild zijn, het zijn juist echte huismussen die graag lezen en mini-stecken of gezelschaps spellen spelen. Soms paar keer per dag een opleving waarbij vooral hun enthousiasme zorgt voor overlast (dan gaan ze huppelen en springen van blijdschap)
Ze vinden het bijv. leuk om samen te koken, als ik dat al zeg dan juichen en springen ze, en blijven constant enhtousiast om mij heen huppelen (mag ik de appels snijden? mag ik de melk in de maatbeker doen? zoiets...)
Het erge/dubbele is dat mijn oudste zoon tot vorig jaar helemaal niet vrolijk was, hij had enorm veel woede buien (8 per dag was heel normaal) stampte woest de trap op, krijsen, hoofd bonken ect en was uiteindelijk zelfs depressief. (hele dag huilen, niet willen spelen, eten enz)
Een nare rottijd (understatment) waar hij god dank helemaal uit is (doordat hij van school is gewisseld)
Hier zijn wij ons nog dagelijks van bewust, hem weer vrolijk zien is geweldig!!! (en heel kostbaar!)
Het frappante is dat onze vorige buren destijds daar nooit iets van meegekregen hebben, terwijl evt. klagen toen echt gerechtvaardigt was!
Nu ben ik zo enorm blij dat het hele gezin weer normaal draait (want de andere kinderen gingen flink gebukt onder het gedrag van de oudste)
Het gaat dus echt vrij normaal, ze breken de boel niet af, ze springen niet op banken of stoelen, het is puur huppelen/dribbelen.( Sinds ik erop let lijkt het de enige snelheid die kinderen beheersen.)
Vandaag stond de buurvrouw voor de 5e keer aan de deur dat ze het zat was, en ik weet het niet meer.
Mijn man heeft ze al een keer uitgenodigt om eens goed kennis te maken, aangezien je veel meer van elkaar kan hebben als je elkaar beter kent en begrijpt, maar het leek dat ze daar verder geen behoefte aan hebben.
Vandaag was voor mij de druppel, en ik werd aardig emotioneel (ben niet boos geworden, maar het borrelde)
aangezien wij:
- Constant onze kinderen in de gaten houden op evt. producerende decibellen en dus zelfs (kattig) aanspreken op hun (volstrekt normale) gedrag.
- Ze alleen maar ons huis weten te vinden als er wat te klagen valt,
- Ik mijn kinderen niet vast kan binden, en zij nu eenmaal geluid maken (ik ben er namelijk van overtuigd dat het hier vooral gaat om een steeds kleiner wordende acceptatiegrens wat steeds meer een trend lijkt te worden)
- ze kwam klagen alsof het vrij recent was, terwijl mijn kinderen de laatste drie dagen voor pampus op de bank lagen met een buikgriep. (ik was te flabbergasted om daar op door te gaan, typisch geval van later weten wat je had moeten zeggen)
-Ik heb het nagevraagd bij onze andere buren en bij de vorige buren, beidde hebben nergens last van (gehad)
Ik ben het zat om op eieren te lopen, maar weet niet meer wat ik nu nog kan doen.
(verhuizen is helaas geen optie, daar hebben wij even geen pingels voor)
woensdag 22 december 2010 om 21:15
Gewoon lekker laten gaan.
Als de buurvrouw nog eens aan de deur komt, gewoon laten weten dat jij er van overtuigd bent dat de kinderen niet abnormaal veel geluid maken en dat je de kids er niet meer op aan gaat spreken!
Vertel ook: Anderen hebben er geen last van (gehad) en de kinderen zijn alleen maar rustiger geworden de laatste tijd.
Vertel dat je hun probleem niet de jouwe laat maken.
Als ze absoluut niets willen (kunnen) horen, moeten ze buitenaf gaan wonen met in de wijde omtrek niemand om zich heen. Jullie huizen grenzen nu eenmaal aan elkaar en dat brengt met zich mee dat jullie elkaar af en toe horen.
Je kunt ze er op wijzen dat ze zelf ook niet sociaal waren in de zomer toen jullie lekker buiten zaten. Daar hebben jullie ook niet moeilijk over gedaan.
Wij hebben ook buren die we wel kunnen schieten. We houden op geen enkele manier meer rekening met ze. Spreek ze aan op hun fouten en laat ze verder barsten en negeer ze. Wel zorg ik dat ons niets te verwijten valt... Op de normale manier dan.
Succes er mee !
Als de buurvrouw nog eens aan de deur komt, gewoon laten weten dat jij er van overtuigd bent dat de kinderen niet abnormaal veel geluid maken en dat je de kids er niet meer op aan gaat spreken!
Vertel ook: Anderen hebben er geen last van (gehad) en de kinderen zijn alleen maar rustiger geworden de laatste tijd.
Vertel dat je hun probleem niet de jouwe laat maken.
Als ze absoluut niets willen (kunnen) horen, moeten ze buitenaf gaan wonen met in de wijde omtrek niemand om zich heen. Jullie huizen grenzen nu eenmaal aan elkaar en dat brengt met zich mee dat jullie elkaar af en toe horen.
Je kunt ze er op wijzen dat ze zelf ook niet sociaal waren in de zomer toen jullie lekker buiten zaten. Daar hebben jullie ook niet moeilijk over gedaan.
Wij hebben ook buren die we wel kunnen schieten. We houden op geen enkele manier meer rekening met ze. Spreek ze aan op hun fouten en laat ze verder barsten en negeer ze. Wel zorg ik dat ons niets te verwijten valt... Op de normale manier dan.
Succes er mee !
woensdag 22 december 2010 om 21:20
Wat een rotsituatie voor je zeg! Wat het achteraf lastig maakt, is júist dat je van de zomer niks gezegd hebt. Jij hebt nu denk ik het gevoel 'hallo, het is wel geven en nemen hoor', terwijl je buren zich wat dat betreft natuurlijk van geen kwaad bewust zijn.
Je zegt dat de buurvrouw al 5x is geweest, in hoe veel tijd? Het lijkt me toch echt zaak om in ieder geval te blijven praten met ze, uitleggen wat je allemaal al doet (op sokken lopen) en inderdaad toch nog maar eens serieus nadenken over een ondervloer...
Je zegt dat de buurvrouw al 5x is geweest, in hoe veel tijd? Het lijkt me toch echt zaak om in ieder geval te blijven praten met ze, uitleggen wat je allemaal al doet (op sokken lopen) en inderdaad toch nog maar eens serieus nadenken over een ondervloer...
woensdag 22 december 2010 om 21:20
lekker laten gaan, en haar melden dat het haar natuurlijk vrij staat om te verhuizen! pffffff laat in de lieve vrede je kinderen gewoon een huppeltje mogen maken. Niet meegaan in het verkrampte gedrag. En als ze keer op keer komt gewoon zeggen dat je daar niets mee kan. Haar probleem. En dat baseer ik dan op het feit dat je andere buren geen last hebben ervaren. Mochten de klachten massaal binnen stromen dan zou ik toch nog eens nadenken......
woensdag 22 december 2010 om 21:21
Neem contact op met de wijkagent en vertel hem heel je verhaal en laat hem als intermediair optreden. Hij zal dan met ze gaan praten en je buren leren te nuanceren en duidelijk maken dat er nou eenmaal sprake is van buren. Dat laatste is per slot van rekening ook iets waar ze voor gekozen hebben.
Wie weet, keert de rust dan wel terug en valt ze je niet meer lastig.
Wie weet, keert de rust dan wel terug en valt ze je niet meer lastig.
woensdag 22 december 2010 om 21:23
woensdag 22 december 2010 om 21:23
Mja... lastig inschatten voor ons hier want ik kan niet horen waar de buurvrouw het over heeft maar het LIJKT in ieder geval echt overdreven.
Maar klaagt buuf over het gehuppel? Of heb jij misschien je hakken aan en denk je aan je kinderen terwijl het jou of iets anders betreft?
Is het een idee om de buuf bij de eerst volgende keer klagen te vragen: "we voelen ons hier zo vervelend over, ten eerste omdat we geen overlast willen veroorzaken maar ten tweede omdat we weinig ontspannen zijn in huis omdat we steeds bang zijn dat jullie misschien wel last hebben. Het lijkt vrij onnozel om én ons best te doen stil te zijn, ons ongemakkelijk te voelen, de kinderen sip te maken door ze steeds te moeten temperen terwijl je blijkbaar nog altijd last hebt. Mag ik je een voorstel doen zodat ik weet waarover het hier nu eigenlijk precies gaat. Als mijn kinderen nou flink ronddartelen en ik bijvoorbeeld even een kopje thee bij je kom drinken (en meteen beetje kennis maken etc), dan kan ik horen wat je bedoeld."
Misschien is het wel volslagen belachelijk waar buuf het over heeft óf aan die kant van het huis geeft het inderdaad een teringherrie en waren jou vorige buren gewoon heel erg mild.. of doof
Als het nou erg mee blijkt te vallen, kun je je er misschien makkelijker overheen zetten en zeggen "buuf, echt sorry maar het gaat me te ver, dit is echt geen overlast te noemen, dit zijn gewoon leef en woon geluiden, succes ermee verder, ik heb mijn best gedaan". Of als het inderdaad irritant is of zelfs heel erg fors is, kun je bv overwegen om toch een stuk van je deuren af te zagen en de vloer opnieuw te leggen op dat speciale spul... hell wie weet wil de buuf daar nog aan meebetalen ook.
Je kunt haar dan ook zeggen dat je de andere buren én de vorige buren ook hebt gevraagd om hun ervaringen, juist omdat je hun klacht serieus hebt genomen. Maar dat zij allen echt geen last hadden.
Maar klaagt buuf over het gehuppel? Of heb jij misschien je hakken aan en denk je aan je kinderen terwijl het jou of iets anders betreft?
Is het een idee om de buuf bij de eerst volgende keer klagen te vragen: "we voelen ons hier zo vervelend over, ten eerste omdat we geen overlast willen veroorzaken maar ten tweede omdat we weinig ontspannen zijn in huis omdat we steeds bang zijn dat jullie misschien wel last hebben. Het lijkt vrij onnozel om én ons best te doen stil te zijn, ons ongemakkelijk te voelen, de kinderen sip te maken door ze steeds te moeten temperen terwijl je blijkbaar nog altijd last hebt. Mag ik je een voorstel doen zodat ik weet waarover het hier nu eigenlijk precies gaat. Als mijn kinderen nou flink ronddartelen en ik bijvoorbeeld even een kopje thee bij je kom drinken (en meteen beetje kennis maken etc), dan kan ik horen wat je bedoeld."
Misschien is het wel volslagen belachelijk waar buuf het over heeft óf aan die kant van het huis geeft het inderdaad een teringherrie en waren jou vorige buren gewoon heel erg mild.. of doof
Als het nou erg mee blijkt te vallen, kun je je er misschien makkelijker overheen zetten en zeggen "buuf, echt sorry maar het gaat me te ver, dit is echt geen overlast te noemen, dit zijn gewoon leef en woon geluiden, succes ermee verder, ik heb mijn best gedaan". Of als het inderdaad irritant is of zelfs heel erg fors is, kun je bv overwegen om toch een stuk van je deuren af te zagen en de vloer opnieuw te leggen op dat speciale spul... hell wie weet wil de buuf daar nog aan meebetalen ook.
Je kunt haar dan ook zeggen dat je de andere buren én de vorige buren ook hebt gevraagd om hun ervaringen, juist omdat je hun klacht serieus hebt genomen. Maar dat zij allen echt geen last hadden.
woensdag 22 december 2010 om 21:27
Verwijs ze vriendelijk naar de woningbouw of de wijkagent. Ik denk dat je genoeg doet als je pak hem beet na het donker wat meer rust van je kinderen verwacht en voor het licht wordt.
Het zou best kunnen dat je huis nogal gehorig is, maar om dan als een levende dode te gaan doen.. als het echt te gortig is hoor je daar wel van van mensen die ervoor hebben doorgestudeerd.
Het zou best kunnen dat je huis nogal gehorig is, maar om dan als een levende dode te gaan doen.. als het echt te gortig is hoor je daar wel van van mensen die ervoor hebben doorgestudeerd.
woensdag 22 december 2010 om 21:31
Een houten vloer die zonder ondervloer op de grond ligt bonkt, zeker als hij strak tegen de muren aanligt. Het maakt dan niet uit of je in een bovenhuis of een rijtjeshuis woont. Als het echt door die vloer komt (als die buren niet schromelijk overdrijven en op ieder geluidje letten, zulke figuren bestaan) kun je er een heel dunne, TNO goedgekeurde onderlaag onder (laten) leggen, wel een heidens karwei maar je bent van het gezeur af. Even een schaaf over de onderkant van de deuren en ze gaan weer makkelijk open en dicht.
verba volant, scripta manent.
woensdag 22 december 2010 om 21:31
http://nsg.nl/index.php?page=391
Kun je navragen wat je rechten en je plichten zijn.
http://www.akoestiekwinkel.nl/woning.html
Kun je navragen wat je rechten en je plichten zijn.
http://www.akoestiekwinkel.nl/woning.html
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 22 december 2010 om 21:41
Wow, de reacties komen sneller dan ik kan reageren!
Mijn man is na de 2e keer klagen wezen luisteren (de kinderen moesten toen op commando rondjes rennen door het huis)
Ik heb het zelf niet gehoord, maar volgensd mijn man hoor je het wel goed. (of het overlast waardig is weet ik niet, wij horen het van onze andere buren met kinderen van 3-4 jaar en een houten vloer ook)
Maar het gaat om zo minimaal dat dat gebeurt. De kinderen zijn 's ochtends heel rustig, dan gaan ze naar school, ze blijven over dus zijn rond half 4 thuis. Meestal zijn ze dan eerst heel rustig, beetje t.v kijken enz. voor je het weet is het etenstijd, na het eten hebben ze vaak zo'n opleving,maar die duurt dan máximaal een half uur, want dan is het alweer bedtijd.
Maar oke, ik stop met voorbeelden geven (die maken mij pissig..0, en ga meer op jullie tips in!
Zelf loop ik trouwens ook op sokken/sloffen rond.
Een ondervloer is het overwegen waard, hoewel wij op dit moment financieel te weinig ruimte hebben om dat op te pakken... (voor oudste zoon moeten wij veel geld steken in zijn onderwijs, het is dus de komende jaren echt heel schraai leven)
Het is trouwens niet zo dat de vloer niet voldoed aan de eisen oid, hij is gewoon volgens de regels gelegd zoals het in alle eensgezinswoningen gebeurt. (volgens de parketlegger...)
Mijn man is na de 2e keer klagen wezen luisteren (de kinderen moesten toen op commando rondjes rennen door het huis)
Ik heb het zelf niet gehoord, maar volgensd mijn man hoor je het wel goed. (of het overlast waardig is weet ik niet, wij horen het van onze andere buren met kinderen van 3-4 jaar en een houten vloer ook)
Maar het gaat om zo minimaal dat dat gebeurt. De kinderen zijn 's ochtends heel rustig, dan gaan ze naar school, ze blijven over dus zijn rond half 4 thuis. Meestal zijn ze dan eerst heel rustig, beetje t.v kijken enz. voor je het weet is het etenstijd, na het eten hebben ze vaak zo'n opleving,maar die duurt dan máximaal een half uur, want dan is het alweer bedtijd.
Maar oke, ik stop met voorbeelden geven (die maken mij pissig..0, en ga meer op jullie tips in!
Zelf loop ik trouwens ook op sokken/sloffen rond.
Een ondervloer is het overwegen waard, hoewel wij op dit moment financieel te weinig ruimte hebben om dat op te pakken... (voor oudste zoon moeten wij veel geld steken in zijn onderwijs, het is dus de komende jaren echt heel schraai leven)
Het is trouwens niet zo dat de vloer niet voldoed aan de eisen oid, hij is gewoon volgens de regels gelegd zoals het in alle eensgezinswoningen gebeurt. (volgens de parketlegger...)
woensdag 22 december 2010 om 21:44
quote:blijfgewoonbianca schreef op 22 december 2010 @ 21:31:
http://nsg.nl/index.php?page=391
Kun je navragen wat je rechten en je plichten zijn.
http://www.akoestiekwinkel.nl/woning.htmlBedankt voor deze links!
http://nsg.nl/index.php?page=391
Kun je navragen wat je rechten en je plichten zijn.
http://www.akoestiekwinkel.nl/woning.htmlBedankt voor deze links!
woensdag 22 december 2010 om 21:46
een vloer kan heel veel overlast veroorzaken hoor.. bonken is heel irritant. Wij hebben ook een houten vloer en daaronder hebben wij een hele dunne speciale laag gelegd (gekocht bij de vloerenboer) die erg isoleert. Er zijn richtlijnen voor overigens. Dat was niet kostbaar dus dan zou je excuus niet mogen zijn. HEt is wel een k.t werk om je vloer eruit te halen en het onder te leggen. Maar goed.. je buren hebben er last van, je man kan het horen schrijf je..dan zou het toch kunnen dat zij er echt last van hebben ? Geluidsoverlast is echt heel erg, wij zijn er zelfs voor verhuisd.. Dus even langs de vloerenboer en een ondervloertje (is een soort rol van zacht folie achtig iets) en een zaterdag klussen... ben je snel van het overlastgezeik af.
woensdag 22 december 2010 om 21:47
en wij hebben een laminaat vloer (geen echt hout) met een ondervloer van balterio)..
woensdag 22 december 2010 om 21:50
ja als het een oud huis is , heb je sowieso snel bonkende vloeren, maar dat haal ik niet uit het verhaal. Als dat zo is, tja.. dan hebben de buren min of meer pech.. Oude huizen zijn gehorig. Maar bij een gemiddelde tussenwoning moet het op te lossen zijn. Wij wonen in een 2 onder 1 kap uit de jaren 90.
