Thuis
alle pijlers
klagende buren....
woensdag 22 december 2010 om 21:06
Pfff, ik weet het even niet meer.
Sinds een klein jaar hebben wij nieuwe buren.
Geen idee wat voor types het zijn, zijn duidelijk niet van het voorstellen/kennis maken, wat ik prima vind ieder moet leven zoals hij zelf wil, maar ik kan er dus verder geen touw aan vastknopen
Afgelopen zomer hadden wij zo nu en dan flink last van overmatig geluid (ik bedoel dan dingen als, op een mooie zomer zondag (!)middag terwijl de hele buurt in de tuin zit te bbq-en vloerplanken (elektrisch) zagen, of loeiharde radio. Maar zolang het geen gewoonte wordt hoor je mij er niet over (al baalden we wel)
Als je niet tegen geluid kan moet je maar in een hutje op de hei wonen.
Nu lijken de rollen echter omgedraaid.
De buren klagen steen en been over ons en ik wordt er gek van!
Wij hebben drie kinderen, en zijn de enige met drie 'grotere' (oudste is 8) kinderen in het hele blok (de rest zijn net samenwonende stelletjes, of hebben een kleintje)
Nu worden de buren gek van onze kinderen.
Het nadeel is dat ze niet eens gekke dingen doen, ze zijn zelf in vergelijking met andere kinderen op die leeftijd vrij rustig. Het gaat vooral om rondhuppelen... Ze lopen altijd op sokken, wij hebben een houten vloer (die rechstreeks op de ondervloer ligt) en dat schijnt enorm door te bonken. (verhogen met evt. extra issolatie is echter geen optie, dan gaan de deuren niet meer open..)
Ik wil niemand tot last zijn, en neem hun ook serieus in hun klachten, maar ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
Sinds de eerste keer dat ze erover klaagden is de sfeer in huis eigenlijk aan het verpesten. Ik heb hele vrolijke enthousiaste optimistische kinderen, maar ik loop ze elke keer chagrijnig toe te bijten dat ze rustig moeten doen. (dan krijg je zo'n bambi-blik terug die er niets van begrijpt)
Terwijl ze niet eens zo wild zijn, het zijn juist echte huismussen die graag lezen en mini-stecken of gezelschaps spellen spelen. Soms paar keer per dag een opleving waarbij vooral hun enthousiasme zorgt voor overlast (dan gaan ze huppelen en springen van blijdschap)
Ze vinden het bijv. leuk om samen te koken, als ik dat al zeg dan juichen en springen ze, en blijven constant enhtousiast om mij heen huppelen (mag ik de appels snijden? mag ik de melk in de maatbeker doen? zoiets...)
Het erge/dubbele is dat mijn oudste zoon tot vorig jaar helemaal niet vrolijk was, hij had enorm veel woede buien (8 per dag was heel normaal) stampte woest de trap op, krijsen, hoofd bonken ect en was uiteindelijk zelfs depressief. (hele dag huilen, niet willen spelen, eten enz)
Een nare rottijd (understatment) waar hij god dank helemaal uit is (doordat hij van school is gewisseld)
Hier zijn wij ons nog dagelijks van bewust, hem weer vrolijk zien is geweldig!!! (en heel kostbaar!)
Het frappante is dat onze vorige buren destijds daar nooit iets van meegekregen hebben, terwijl evt. klagen toen echt gerechtvaardigt was!
Nu ben ik zo enorm blij dat het hele gezin weer normaal draait (want de andere kinderen gingen flink gebukt onder het gedrag van de oudste)
Het gaat dus echt vrij normaal, ze breken de boel niet af, ze springen niet op banken of stoelen, het is puur huppelen/dribbelen.( Sinds ik erop let lijkt het de enige snelheid die kinderen beheersen.)
Vandaag stond de buurvrouw voor de 5e keer aan de deur dat ze het zat was, en ik weet het niet meer.
Mijn man heeft ze al een keer uitgenodigt om eens goed kennis te maken, aangezien je veel meer van elkaar kan hebben als je elkaar beter kent en begrijpt, maar het leek dat ze daar verder geen behoefte aan hebben.
Vandaag was voor mij de druppel, en ik werd aardig emotioneel (ben niet boos geworden, maar het borrelde)
aangezien wij:
- Constant onze kinderen in de gaten houden op evt. producerende decibellen en dus zelfs (kattig) aanspreken op hun (volstrekt normale) gedrag.
- Ze alleen maar ons huis weten te vinden als er wat te klagen valt,
- Ik mijn kinderen niet vast kan binden, en zij nu eenmaal geluid maken (ik ben er namelijk van overtuigd dat het hier vooral gaat om een steeds kleiner wordende acceptatiegrens wat steeds meer een trend lijkt te worden)
- ze kwam klagen alsof het vrij recent was, terwijl mijn kinderen de laatste drie dagen voor pampus op de bank lagen met een buikgriep. (ik was te flabbergasted om daar op door te gaan, typisch geval van later weten wat je had moeten zeggen)
-Ik heb het nagevraagd bij onze andere buren en bij de vorige buren, beidde hebben nergens last van (gehad)
Ik ben het zat om op eieren te lopen, maar weet niet meer wat ik nu nog kan doen.
(verhuizen is helaas geen optie, daar hebben wij even geen pingels voor)
Sinds een klein jaar hebben wij nieuwe buren.
Geen idee wat voor types het zijn, zijn duidelijk niet van het voorstellen/kennis maken, wat ik prima vind ieder moet leven zoals hij zelf wil, maar ik kan er dus verder geen touw aan vastknopen
Afgelopen zomer hadden wij zo nu en dan flink last van overmatig geluid (ik bedoel dan dingen als, op een mooie zomer zondag (!)middag terwijl de hele buurt in de tuin zit te bbq-en vloerplanken (elektrisch) zagen, of loeiharde radio. Maar zolang het geen gewoonte wordt hoor je mij er niet over (al baalden we wel)
Als je niet tegen geluid kan moet je maar in een hutje op de hei wonen.
Nu lijken de rollen echter omgedraaid.
De buren klagen steen en been over ons en ik wordt er gek van!
Wij hebben drie kinderen, en zijn de enige met drie 'grotere' (oudste is 8) kinderen in het hele blok (de rest zijn net samenwonende stelletjes, of hebben een kleintje)
Nu worden de buren gek van onze kinderen.
Het nadeel is dat ze niet eens gekke dingen doen, ze zijn zelf in vergelijking met andere kinderen op die leeftijd vrij rustig. Het gaat vooral om rondhuppelen... Ze lopen altijd op sokken, wij hebben een houten vloer (die rechstreeks op de ondervloer ligt) en dat schijnt enorm door te bonken. (verhogen met evt. extra issolatie is echter geen optie, dan gaan de deuren niet meer open..)
Ik wil niemand tot last zijn, en neem hun ook serieus in hun klachten, maar ik weet niet meer wat ik nog meer kan doen.
Sinds de eerste keer dat ze erover klaagden is de sfeer in huis eigenlijk aan het verpesten. Ik heb hele vrolijke enthousiaste optimistische kinderen, maar ik loop ze elke keer chagrijnig toe te bijten dat ze rustig moeten doen. (dan krijg je zo'n bambi-blik terug die er niets van begrijpt)
Terwijl ze niet eens zo wild zijn, het zijn juist echte huismussen die graag lezen en mini-stecken of gezelschaps spellen spelen. Soms paar keer per dag een opleving waarbij vooral hun enthousiasme zorgt voor overlast (dan gaan ze huppelen en springen van blijdschap)
Ze vinden het bijv. leuk om samen te koken, als ik dat al zeg dan juichen en springen ze, en blijven constant enhtousiast om mij heen huppelen (mag ik de appels snijden? mag ik de melk in de maatbeker doen? zoiets...)
Het erge/dubbele is dat mijn oudste zoon tot vorig jaar helemaal niet vrolijk was, hij had enorm veel woede buien (8 per dag was heel normaal) stampte woest de trap op, krijsen, hoofd bonken ect en was uiteindelijk zelfs depressief. (hele dag huilen, niet willen spelen, eten enz)
Een nare rottijd (understatment) waar hij god dank helemaal uit is (doordat hij van school is gewisseld)
Hier zijn wij ons nog dagelijks van bewust, hem weer vrolijk zien is geweldig!!! (en heel kostbaar!)
Het frappante is dat onze vorige buren destijds daar nooit iets van meegekregen hebben, terwijl evt. klagen toen echt gerechtvaardigt was!
Nu ben ik zo enorm blij dat het hele gezin weer normaal draait (want de andere kinderen gingen flink gebukt onder het gedrag van de oudste)
Het gaat dus echt vrij normaal, ze breken de boel niet af, ze springen niet op banken of stoelen, het is puur huppelen/dribbelen.( Sinds ik erop let lijkt het de enige snelheid die kinderen beheersen.)
Vandaag stond de buurvrouw voor de 5e keer aan de deur dat ze het zat was, en ik weet het niet meer.
Mijn man heeft ze al een keer uitgenodigt om eens goed kennis te maken, aangezien je veel meer van elkaar kan hebben als je elkaar beter kent en begrijpt, maar het leek dat ze daar verder geen behoefte aan hebben.
Vandaag was voor mij de druppel, en ik werd aardig emotioneel (ben niet boos geworden, maar het borrelde)
aangezien wij:
- Constant onze kinderen in de gaten houden op evt. producerende decibellen en dus zelfs (kattig) aanspreken op hun (volstrekt normale) gedrag.
- Ze alleen maar ons huis weten te vinden als er wat te klagen valt,
- Ik mijn kinderen niet vast kan binden, en zij nu eenmaal geluid maken (ik ben er namelijk van overtuigd dat het hier vooral gaat om een steeds kleiner wordende acceptatiegrens wat steeds meer een trend lijkt te worden)
- ze kwam klagen alsof het vrij recent was, terwijl mijn kinderen de laatste drie dagen voor pampus op de bank lagen met een buikgriep. (ik was te flabbergasted om daar op door te gaan, typisch geval van later weten wat je had moeten zeggen)
-Ik heb het nagevraagd bij onze andere buren en bij de vorige buren, beidde hebben nergens last van (gehad)
Ik ben het zat om op eieren te lopen, maar weet niet meer wat ik nu nog kan doen.
(verhuizen is helaas geen optie, daar hebben wij even geen pingels voor)
donderdag 23 december 2010 om 17:56
Plukjepulk, jullie zijn door jullie buren gedegradeerd tot schopppaaltjes: paaltjes waar je lekker tegen kunt klagen en schoppen. Want ik krijg uit jouw verhaal ook niet de indruk dat jullie erge overlast bezorgen. Ik denk dat de buren mega intollerant zijn en zich ergens op de hei hadden moeten vestigen. Jullie kunnen het NOOIT goed doen en ik vrees ook dat je dit niet kunt oplossen. Probeer er geen tijd aan te besteden. Laat die lui in hun sopje gaarkoken.
donderdag 23 december 2010 om 19:13
Zou gewoon even vragen of ik daar binnen mag gaan luisteren als de kinderen door het huis rennen op hun sokken.
Dan kan je de situatie wat beter inschatten.
Een goede buur is beter dan een verre vriend en wie weet hebben ze een beetje gelijk en kan een houten vloer zonder ondervloer herrie maken.
Succes
Dan kan je de situatie wat beter inschatten.
Een goede buur is beter dan een verre vriend en wie weet hebben ze een beetje gelijk en kan een houten vloer zonder ondervloer herrie maken.
Succes
zaterdag 25 december 2010 om 21:05
Hoi Pukjepulk,
Ik heb ongeveer dezelfde situatie als jij. Behalve dan dat mijn buren niet klagen omdat ze snappen dat een kind geluid meebrengt.
We hebben dezelfde vloer. Hij bonkt inderdaad door. Ik hoor het zelf heel hard als mijn dochtertje beneden stampt en ik boven ben.
Deze vloer lag er al zo in toen wij het huis betrokken en wij hebben ook niet zomaar geld voor een andere vloer.
Ook ik zeg steeds tegen mijn dochtertje: niet stampen. Maar het is een enthousiast kind.........
Jij hebt alles gedaan wat in je macht ligt. Laat het probleem bij de buren liggen. Probeer zo weinig mogelijk woorden vuil te maken tegen de buren. Als ze weer aanbellen zou ik antwoorden dat je weet wat hun probleem is, maar dat je het niet kunt veranderen. En dat je nu weer verder moet gaan met je bezigheden.
Succes!!
Ik heb ongeveer dezelfde situatie als jij. Behalve dan dat mijn buren niet klagen omdat ze snappen dat een kind geluid meebrengt.
We hebben dezelfde vloer. Hij bonkt inderdaad door. Ik hoor het zelf heel hard als mijn dochtertje beneden stampt en ik boven ben.
Deze vloer lag er al zo in toen wij het huis betrokken en wij hebben ook niet zomaar geld voor een andere vloer.
Ook ik zeg steeds tegen mijn dochtertje: niet stampen. Maar het is een enthousiast kind.........
Jij hebt alles gedaan wat in je macht ligt. Laat het probleem bij de buren liggen. Probeer zo weinig mogelijk woorden vuil te maken tegen de buren. Als ze weer aanbellen zou ik antwoorden dat je weet wat hun probleem is, maar dat je het niet kunt veranderen. En dat je nu weer verder moet gaan met je bezigheden.
Succes!!
