Psyche
alle pijlers
Emetofobie (overgeeffobie)
vrijdag 14 december 2007 om 11:24
Hallo,
Al zolang als ik me kan herinneren ben ik panisch wat overgeven betreft. Paniek als ik misselijk ben, drama's als ik moet overgeven (wat gelukkig bijna nooit gebeurd) en dagenlange stress en paniek als ik iemand zie of hoor overgeven. Ook als ik een film kijk, moet de afstandsbediening binnen handbereik liggen, want stel je voor... (en dat gebeurt best vaak in films... ZAP!)
Onlangs zijn er weer wat dingen voorgevallen (dankzij dronken mensen, die ik altijd zoveel mogelijk probeer te vermijden) waardoor ik weer ben geconfronteerd met m'n fobie. Het was vreselijk, tranen, paniek, angst, en als ik eraan terugdenk kan ik wel weer huilen...
Diep van binnen weet ik dat ik er iets aan zou moeten doen, maar ik weet (of denk te weten) hoe zo'n therapie eruit ziet: plaatjes / video's kijken waarin je geconfronteerd wordt met je fobie. Het idee alleen al maakt me hondsberoerd....
Maar, ik ben inmiddels 26 en ben toch wel bang dat als ik ooit kinderen krijg, hoe het dan moet... stel je voor dat ik last krijg van misselijkheid, overgeven, en wat als mn kind ziek is en moet overgeven? Het idee bezorgt me echt rillingen....
Wie herkent dit, en zijn er misschien mensen bekend met therapie?
Ik ben me ervan bewust dat ik geen extreme emetofoob ben, er zijn ook mensen die bijna niets durven eten, de straat niet op durven, extreem bang zijn voor buikgriep en daardoor een vorm van smetvrees ontwikkelen, etc. Gelukkig is het bij mij niet zo ernstig, maar ik heb duidelijk wel een fobie en vind dit wel heel vervelend.
Al zolang als ik me kan herinneren ben ik panisch wat overgeven betreft. Paniek als ik misselijk ben, drama's als ik moet overgeven (wat gelukkig bijna nooit gebeurd) en dagenlange stress en paniek als ik iemand zie of hoor overgeven. Ook als ik een film kijk, moet de afstandsbediening binnen handbereik liggen, want stel je voor... (en dat gebeurt best vaak in films... ZAP!)
Onlangs zijn er weer wat dingen voorgevallen (dankzij dronken mensen, die ik altijd zoveel mogelijk probeer te vermijden) waardoor ik weer ben geconfronteerd met m'n fobie. Het was vreselijk, tranen, paniek, angst, en als ik eraan terugdenk kan ik wel weer huilen...
Diep van binnen weet ik dat ik er iets aan zou moeten doen, maar ik weet (of denk te weten) hoe zo'n therapie eruit ziet: plaatjes / video's kijken waarin je geconfronteerd wordt met je fobie. Het idee alleen al maakt me hondsberoerd....
Maar, ik ben inmiddels 26 en ben toch wel bang dat als ik ooit kinderen krijg, hoe het dan moet... stel je voor dat ik last krijg van misselijkheid, overgeven, en wat als mn kind ziek is en moet overgeven? Het idee bezorgt me echt rillingen....
Wie herkent dit, en zijn er misschien mensen bekend met therapie?
Ik ben me ervan bewust dat ik geen extreme emetofoob ben, er zijn ook mensen die bijna niets durven eten, de straat niet op durven, extreem bang zijn voor buikgriep en daardoor een vorm van smetvrees ontwikkelen, etc. Gelukkig is het bij mij niet zo ernstig, maar ik heb duidelijk wel een fobie en vind dit wel heel vervelend.
vrijdag 14 december 2007 om 11:35
Ik heb hier ook enigszins last van. Ik durf niet te zeggen dat ik een fobie heb, maar ik vind het wel heel erg eng.
Ik ben liever dagenlang misselijk, dan 1 keer overgeven. Gisteren moest mijn vriend overgeven, ik heb mijn vingers in mijn oren geduwd en ben gaan neuriën. Word al misselijk van het geluid.
En idd, wat je zegt. Stel je voor tijdens een zwangerschap... Nu wil ik dolgraag zwanger worden en zou ik een gat in de lucht springen als het zou lukken, maar die eventuele misselijkheid... Poeh...
Hmm, misschien toch een beetje fobisch, als ik dit zo teruglees.
Helaas kan ik je geen tips geven. Therapie zou ik ook wel fijn vinden.
Succes!
Ik ben liever dagenlang misselijk, dan 1 keer overgeven. Gisteren moest mijn vriend overgeven, ik heb mijn vingers in mijn oren geduwd en ben gaan neuriën. Word al misselijk van het geluid.
En idd, wat je zegt. Stel je voor tijdens een zwangerschap... Nu wil ik dolgraag zwanger worden en zou ik een gat in de lucht springen als het zou lukken, maar die eventuele misselijkheid... Poeh...
Hmm, misschien toch een beetje fobisch, als ik dit zo teruglees.
Helaas kan ik je geen tips geven. Therapie zou ik ook wel fijn vinden.
Succes!
vrijdag 14 december 2007 om 11:49
Ik heb niet echt een overgeeffobie. Maar kan er wel extreem slecht tegen. Ik geef zelf absoluut niet over als er een manier is om het te vermijden. Maar wilde even reageren op zwangerschap en kinderen.
Ik heb inmiddels 2 kinderen en met zwangerschap niet overgegeven, wel misselijk soms in het begin en eigenlijk meer nog aan het einde van de zwangerschap, maar overgeven eigenlijk altijd kunnen voorkomen. Mijn beide kinderen gaven/geven regelmatig melk terug, maar dat ziet er zo anders uit dat ik daar geen last van heb en (even afkloppen) mijn oudste heeft pas 2 keer echt overgegeven. En hoewel het me inderdaad wel aardig stresserig maakt kon ik daar redelijk mee omgaan. Waar ik dat bij man of dronken mensen ofzo ehct absoluut niet kan.
Ik heb inmiddels 2 kinderen en met zwangerschap niet overgegeven, wel misselijk soms in het begin en eigenlijk meer nog aan het einde van de zwangerschap, maar overgeven eigenlijk altijd kunnen voorkomen. Mijn beide kinderen gaven/geven regelmatig melk terug, maar dat ziet er zo anders uit dat ik daar geen last van heb en (even afkloppen) mijn oudste heeft pas 2 keer echt overgegeven. En hoewel het me inderdaad wel aardig stresserig maakt kon ik daar redelijk mee omgaan. Waar ik dat bij man of dronken mensen ofzo ehct absoluut niet kan.
vrijdag 14 december 2007 om 11:59
Er is ook een speciaal forum voor emotofoben.
Je kunt ook therapie krijgen zonder exposure (beelden confrontatie).
Het blijft uiteraard wel zo dat je pas kunt toetsen of je fobie vrij bent door het uit te proberen.
Als werkende therapieen worden op dat fourm benoemd:
Cognitieve gedrags therapie.
NEI/NLP therapie
Exposure therapie
Je kunt ook therapie krijgen zonder exposure (beelden confrontatie).
Het blijft uiteraard wel zo dat je pas kunt toetsen of je fobie vrij bent door het uit te proberen.
Als werkende therapieen worden op dat fourm benoemd:
Cognitieve gedrags therapie.
NEI/NLP therapie
Exposure therapie
vrijdag 14 december 2007 om 12:03
vrijdag 14 december 2007 om 13:28
het liefste niet eigenlijk, omdat ik dan met mn fobie geconfronteerd wordt... maar ik vind eigenlijk ook dat het niet normaal is en dat het verstandig zou zijn om er iets aan te laten doen, zodat ik er niet zo panisch van wordt (want... en dan komt het bekende toekomst / kinder verhaal weer) Kortom, ik twijfel erover, al tijden eigenlijk, maar iedere keer als er weer iets voorvalt (zoals een paar weken geleden) denk ik: wow, dit is echt niet normaal, hier moet ik iets aan doen...
Zijn er mensen die ervaring hebben met een therapie??
Zijn er mensen die ervaring hebben met een therapie??
vrijdag 14 december 2007 om 13:32
Therapie betekent inderdaad dat je er even aandacht aan gaat besteden.
Nu is je houding er eentje van ontkennen en wegstoppen.
Je motivatie is dus een "normale" zwangerschap/opvoeding van je kinderen.?
Pas als je echt zelf wilt, pas dan heeft het zin om therapie te volgen.
Het is daarin namelijk de bedoeling dat je zelf verantwoording neemt voor het traject en je doel.
Nu is je houding er eentje van ontkennen en wegstoppen.
Je motivatie is dus een "normale" zwangerschap/opvoeding van je kinderen.?
Pas als je echt zelf wilt, pas dan heeft het zin om therapie te volgen.
Het is daarin namelijk de bedoeling dat je zelf verantwoording neemt voor het traject en je doel.
vrijdag 14 december 2007 om 13:36
Tja, Revival,
Het is een beetje kiezen of delen vrees ik. Exposure werkt nou eenmaal heel goed bij fobieen maar dat kan ook (gedeeltelijk) exposure zijn door er aan te denken. Om je een beetje gerust te stellen (of niet natuurlijk) je begint aan exposure door een angsthierarchie op te stellen, dat doe je in princiepe zelf. Je werkt dan in (tien) stappen toe naar je einddoel en begint met iets dat je nog net trekt. Je gaat telkens pas naar de volgende stap als de angst voor de situatie die hoort bij de stap waar je bent is uitgedoofd. Zo blijft het dus behapbaar. Hoe dan ook, voor je eraan begint moet de weegschaal wel doorslaan ten gunste van de voordelen die je kunt hebben van het volgen van een therapie en alleen jij kunt bepalen of je al zo ver bent. Succes, wat je ook gaat doen.
Het is een beetje kiezen of delen vrees ik. Exposure werkt nou eenmaal heel goed bij fobieen maar dat kan ook (gedeeltelijk) exposure zijn door er aan te denken. Om je een beetje gerust te stellen (of niet natuurlijk) je begint aan exposure door een angsthierarchie op te stellen, dat doe je in princiepe zelf. Je werkt dan in (tien) stappen toe naar je einddoel en begint met iets dat je nog net trekt. Je gaat telkens pas naar de volgende stap als de angst voor de situatie die hoort bij de stap waar je bent is uitgedoofd. Zo blijft het dus behapbaar. Hoe dan ook, voor je eraan begint moet de weegschaal wel doorslaan ten gunste van de voordelen die je kunt hebben van het volgen van een therapie en alleen jij kunt bepalen of je al zo ver bent. Succes, wat je ook gaat doen.
vrijdag 14 december 2007 om 14:51
haha, ik verwachtte er al een opmerking over! Die kreeg ik via de mail, eerst schrok ik even maar toen ik zag dat er geen kots lag, vond ik m eigenlijk wel grappig.... ik kan me altijd rot lachen om dronken mensen, zolang ze maar niet gaan spugen!
@malar / houvanjezelf, bedankt voor je informatie. Het klopt, ik moet beslissen of ik therapie wil, en als ik dat wil, moet ik er ook voor gaan, want dan zal het ook pas zinvol zijn....
En als ik die keuze maak, zal ik er ook vanuit moeten gaan dat er dingen zullen gebeuren die me niet aanstaan, exposure vind ik echt vre-se-lijk!
Ben nog steeds benieuwd naar mensen die mijn verhaal herkennen, of die misschien hebben besloten om in therapie te gaan en hoe dat dan is verlopen en of het echt heeft geholpen... oftewel: meer reacties zijn welkom!
@malar / houvanjezelf, bedankt voor je informatie. Het klopt, ik moet beslissen of ik therapie wil, en als ik dat wil, moet ik er ook voor gaan, want dan zal het ook pas zinvol zijn....
En als ik die keuze maak, zal ik er ook vanuit moeten gaan dat er dingen zullen gebeuren die me niet aanstaan, exposure vind ik echt vre-se-lijk!
Ben nog steeds benieuwd naar mensen die mijn verhaal herkennen, of die misschien hebben besloten om in therapie te gaan en hoe dat dan is verlopen en of het echt heeft geholpen... oftewel: meer reacties zijn welkom!
vrijdag 14 december 2007 om 18:01
Ja, ik herken je verhaal (helemaal )
Tot een jaar of zes geleden had ik er ook last van, en wel in zo'n mate dat het mijn dagelijks leven behoorlijk beïnvloedde. Ik ging niet meer uit, ontweek behoorlijk dwangmatig zieke mensen en durfde geen alcohol of prik te drinken, of veel te eten.
Ik heb een korte therapie gehad, en ben er helemaal vanaf. Kotsende mensen zie ik niet graag (wie wel), maar het doet me niets meer, en ook zelf ziek worden maakt me niet meer panisch.
Geen exposure gehad overigens. Ik heb inderdaad zo'n angsthiërarchie gemaakt, en daar oefeningen bij gehad. Uit nieuwsgierigheid heb ik net even het exposuremateriaal op de website van die stichting emetofobie bekeken, en ik kom zonder enige moeite tot categorie 10.
Tip: bel gewoon eens met een GGZ of universitair medisch centrum. Je kunt er echt snel vanaf komen, doodzonde om ermee door te blijven lopen.
Als je nog vragen hebt aan mij, stel ze gerust.
Tot een jaar of zes geleden had ik er ook last van, en wel in zo'n mate dat het mijn dagelijks leven behoorlijk beïnvloedde. Ik ging niet meer uit, ontweek behoorlijk dwangmatig zieke mensen en durfde geen alcohol of prik te drinken, of veel te eten.
Ik heb een korte therapie gehad, en ben er helemaal vanaf. Kotsende mensen zie ik niet graag (wie wel), maar het doet me niets meer, en ook zelf ziek worden maakt me niet meer panisch.
Geen exposure gehad overigens. Ik heb inderdaad zo'n angsthiërarchie gemaakt, en daar oefeningen bij gehad. Uit nieuwsgierigheid heb ik net even het exposuremateriaal op de website van die stichting emetofobie bekeken, en ik kom zonder enige moeite tot categorie 10.
Tip: bel gewoon eens met een GGZ of universitair medisch centrum. Je kunt er echt snel vanaf komen, doodzonde om ermee door te blijven lopen.
Als je nog vragen hebt aan mij, stel ze gerust.
vrijdag 14 december 2007 om 18:21
Hoi Revival,
Ik heb emotofobie en ben in therapie geweest en kan er nu mee om gaan.
Heb een hele poos actief op de emotofobie site gepost, heb nu al 3 jaar niets meer gepost omdat het juist mijn angst in stand hield te veel confrontatie met de angsten van anderen, we zaten elkaar een beetje op te jutten, maar mijn postings en ervaringen staan er nog steeds op.
Het begon bij mij na een hele nare ervaring toen ik 7 jaar was, vreselijk overgegeven, pas later kwamen de angsten, op mijn 14 kreeg ik vreselijk veel last van paniek aanvallen, daar ben ik toch overheen gekomen, en rond mijn 20e kwam het in alle hevigheid terug, durfde niets te eten, was bang om naar buiten te gaan, zelfs de buurtsuper aan de overkant ging niet, ik kon niet alleen zijn, huilde lag op bed en was alleen maar bang.
Om een heel lang verhaal kort te maken, ben ik naar mijn huisarts geweest en daarna het riagg en vanuit daar ben ik verwezen naar een psygoloog, een groepsbijeenkomst speciaal voor mensen met een fobie.
Cognitieve therapie exposure en hirachielijstjes, 1 voor al de etenswaren die ik niet meer durfde te eten en 1 voor alle dingen zoals weer naar buiten gaan openbaar vervoer, uitgaan.
Ik ben genezen verklaard, ik eet weer ga weer uit en kan lol maken.
tuurlijk ben ik nog steeds wel wat angstig als ik misselijk ben, maar het beheerst niet mijn leven meer, ik kan ook films zien waar kotssenes in voorkomen.
Hoe zo'n fobie onstaat, kan diverse oorzaken hebben, scheidingen van huis uit, ruzies, veel gepest zijn op school, een trauma.
niemand vind kots zien/horen/ruiken leuk, ik ook niet, maar ik kan wel weer ermee omgaan.
Als ik je een goede raad mag geven(hoop dat je hem aanneemt) maar zoek hulp meis, echt want het word alsmaar erger, omdat je dus toegeeft aan je angst, je vermijd en dat is het hem, vermijden moet je niet doen, dat verdubbelt de angst.
zelf ben ik 28 jaar, maar heb wel 5 jaar van mijn leven verknalt, want kon niets meer van de angst, was iedere dag misselijk, heb daardoor 2 maagonderzoenken, darm onderzoek, helemaal door de interne geneeskunde binnenstebuiten genomen, maar ja het was niet lichaamlijk, puur geestelijk.
als je nog wat wilt weten ? gewoon vragen hoor.
Weet presies wat je nu doormaakt, maar er is hoop hoor echt het is echt goed te behandellen dus wacht niet en gewoon echt hulp zoeken niets om voor te schamen, je mag je juist trots bestemppelen als je het vertelt aan je HA hij/zij zal dat ook beamen.
groetjes Girlxxx.
Ik heb emotofobie en ben in therapie geweest en kan er nu mee om gaan.
Heb een hele poos actief op de emotofobie site gepost, heb nu al 3 jaar niets meer gepost omdat het juist mijn angst in stand hield te veel confrontatie met de angsten van anderen, we zaten elkaar een beetje op te jutten, maar mijn postings en ervaringen staan er nog steeds op.
Het begon bij mij na een hele nare ervaring toen ik 7 jaar was, vreselijk overgegeven, pas later kwamen de angsten, op mijn 14 kreeg ik vreselijk veel last van paniek aanvallen, daar ben ik toch overheen gekomen, en rond mijn 20e kwam het in alle hevigheid terug, durfde niets te eten, was bang om naar buiten te gaan, zelfs de buurtsuper aan de overkant ging niet, ik kon niet alleen zijn, huilde lag op bed en was alleen maar bang.
Om een heel lang verhaal kort te maken, ben ik naar mijn huisarts geweest en daarna het riagg en vanuit daar ben ik verwezen naar een psygoloog, een groepsbijeenkomst speciaal voor mensen met een fobie.
Cognitieve therapie exposure en hirachielijstjes, 1 voor al de etenswaren die ik niet meer durfde te eten en 1 voor alle dingen zoals weer naar buiten gaan openbaar vervoer, uitgaan.
Ik ben genezen verklaard, ik eet weer ga weer uit en kan lol maken.
tuurlijk ben ik nog steeds wel wat angstig als ik misselijk ben, maar het beheerst niet mijn leven meer, ik kan ook films zien waar kotssenes in voorkomen.
Hoe zo'n fobie onstaat, kan diverse oorzaken hebben, scheidingen van huis uit, ruzies, veel gepest zijn op school, een trauma.
niemand vind kots zien/horen/ruiken leuk, ik ook niet, maar ik kan wel weer ermee omgaan.
Als ik je een goede raad mag geven(hoop dat je hem aanneemt) maar zoek hulp meis, echt want het word alsmaar erger, omdat je dus toegeeft aan je angst, je vermijd en dat is het hem, vermijden moet je niet doen, dat verdubbelt de angst.
zelf ben ik 28 jaar, maar heb wel 5 jaar van mijn leven verknalt, want kon niets meer van de angst, was iedere dag misselijk, heb daardoor 2 maagonderzoenken, darm onderzoek, helemaal door de interne geneeskunde binnenstebuiten genomen, maar ja het was niet lichaamlijk, puur geestelijk.
als je nog wat wilt weten ? gewoon vragen hoor.
Weet presies wat je nu doormaakt, maar er is hoop hoor echt het is echt goed te behandellen dus wacht niet en gewoon echt hulp zoeken niets om voor te schamen, je mag je juist trots bestemppelen als je het vertelt aan je HA hij/zij zal dat ook beamen.
groetjes Girlxxx.
vrijdag 14 december 2007 om 18:22
Eh hint... niet jackass kijken!!
Herken het heel erg. Vind het ook zo verschrikkelijk naar: het geluid, de geur laat staan het aanzien.
En ook ik zie tegen een zwangerschap op, mijn moeder heeft 9 maanden zich gek gekotst toen ze zwanger was van mij en van mijn zus ook.
Ik zal zwanger proberen te raken er niet om laten hoor maar pfff daar zie ik GIGA tegenop.
Nou ja, weet uberhaubt nog niet of ik wel mama wil worden maar goed.
Ik werk in de medische gezondheidszorg en daar ontkom je niet aan een kind of volwassenen die moet overgeven. Gelukkig hoef ik het niet op te ruimen maar pf brrr bah.
Ik ben ook liever 3 dagen misselijk als dat ik 1 keer moet kotsten. Of 3 dagen hoofdpijn liever als 1 keer kotsen.
Misschien helpt een zwangerschap met veel misselijkheid je er juist overheen, dat je na een tijdje denkt pfff alweer whatever.
Sterkte in ieder geval !
Herken het heel erg. Vind het ook zo verschrikkelijk naar: het geluid, de geur laat staan het aanzien.
En ook ik zie tegen een zwangerschap op, mijn moeder heeft 9 maanden zich gek gekotst toen ze zwanger was van mij en van mijn zus ook.
Ik zal zwanger proberen te raken er niet om laten hoor maar pfff daar zie ik GIGA tegenop.
Nou ja, weet uberhaubt nog niet of ik wel mama wil worden maar goed.
Ik werk in de medische gezondheidszorg en daar ontkom je niet aan een kind of volwassenen die moet overgeven. Gelukkig hoef ik het niet op te ruimen maar pf brrr bah.
Ik ben ook liever 3 dagen misselijk als dat ik 1 keer moet kotsten. Of 3 dagen hoofdpijn liever als 1 keer kotsen.
Misschien helpt een zwangerschap met veel misselijkheid je er juist overheen, dat je na een tijdje denkt pfff alweer whatever.
Sterkte in ieder geval !
vrijdag 14 december 2007 om 18:24
quote:revival schreef op 14 december 2007 @ 14:51:
haha, ik verwachtte er al een opmerking over! Die kreeg ik via de mail, eerst schrok ik even maar toen ik zag dat er geen kots lag, vond ik m eigenlijk wel grappig.... ik kan me altijd rot lachen om dronken mensen, zolang ze maar niet gaan spugen!
Ik heb nog een keer goed naar het plaatje gekeken en zie nu pas dat er een kerstmuts ligt, in plaats van een bebloed kruis. Dat laatste dacht ik eerst te zien. (Hm. Wat zou Freud daar van zeggen?)
haha, ik verwachtte er al een opmerking over! Die kreeg ik via de mail, eerst schrok ik even maar toen ik zag dat er geen kots lag, vond ik m eigenlijk wel grappig.... ik kan me altijd rot lachen om dronken mensen, zolang ze maar niet gaan spugen!
Ik heb nog een keer goed naar het plaatje gekeken en zie nu pas dat er een kerstmuts ligt, in plaats van een bebloed kruis. Dat laatste dacht ik eerst te zien. (Hm. Wat zou Freud daar van zeggen?)
vrijdag 14 december 2007 om 18:36
Ik dacht ook dat dia avatar een dode gevangene was met een bebloed kruis en een witte kap over het hoofd. Het is dus een bezopen kerstman hahahahaaa!
Geen tippen hier wat betreft het overgeven, sorry, ik wens je sterkte. Ik kan juist heel goed overgeven wat handig was in mijn anoraxia periode maar nu gebruik ik deze vaardigheid alleen maar als ik buikgriep of voedselvergiftiging heb.
Leuke avatar!
Geen tippen hier wat betreft het overgeven, sorry, ik wens je sterkte. Ik kan juist heel goed overgeven wat handig was in mijn anoraxia periode maar nu gebruik ik deze vaardigheid alleen maar als ik buikgriep of voedselvergiftiging heb.
Leuke avatar!
vrijdag 14 december 2007 om 20:40
zondag 16 december 2007 om 15:22
Ik ben moeilijk misselijk te krijgen. Misschien kan ik jullie van de andere kant helpen, en mijn licht op deze zaak laten schijnen.
Mijnn problemen liggen op een ander vlak, maar ik ken dat griezelen wel. Jullie denken aan nare gebeurtenissen (overgeven), en hoe die te voorkomen. Ik denk dat je positievere zaken moet denken, die leuk zijn, en die met eten en drinken associeren. Bijvoorbeeld:
-Je leeft in de Romeinse tijd, je ligt wijdbeens een tros druiven te verorberen, en je beschikt over een flink leger befslaven, die elkaar afwisselen (als hun tong vermoeid is). Je smikkelt lekker het fruit op terwijl je door vele mannen wordt verwend.
-Je zit met een Noorse trui aan bij de open haard een kopje thee te drinken, buiten is het winter en ligt er een dik pak sneeuw.
-Je hebt een gezellig diner met leuke vrienden en vriendinnen, het eten is heerlijk. Je hebt elkaar lang niet gesproken, ern hebt een geweldige avond.
Natuurlijk is het ook zo dat als je een beetje oplet, je niet hoeft over te geven. Goed voedsel, niet teveel eten en drinken,niet te vet, dat zijn toch wel regels waaree je voort kan.
Even iets anders: jullie doen alsof overgeven het einde van de wereld is. Wat was ik vaak opgelucht dat ik even kon overgeven!. Ik voelde me stukken beter na afloop. Lekker je mond spoelen met koud water en je kon er weer tegenaan. Of verder slapen.
Nog iets: soms kan ik ook wel lachen als iemand moet overgeven. In Jackass is er inderdaad een cameraman te zien die moet lachen en overgeven omdat iemand in zijn broek gepoept heeft. Ook is er een scene van iemand die geeft over omdat hij een helm op krijgt die is aangesloten op een trechter en een slang die een dikkerd voor zijn reet houdt om winden in te laten. Daar kan je toch wel een beetje om lachen? De mensen van jackass in ieder geval wel (en daar zijn ook vrouwen bij).
Vroeger zat ik bij een studentenvereniging, daar moest je een liedje zingen voordat je ging overgeven, en waren ook leuke handgebaren bij:
Hee kijk uit, want ik moet weer overgeven,
kijk er komen allemaal harde stukjes mee.
Met je vinger in je strot duurt het maar even,
hup we gaan weer naar het volgende cafe.
Mijnn problemen liggen op een ander vlak, maar ik ken dat griezelen wel. Jullie denken aan nare gebeurtenissen (overgeven), en hoe die te voorkomen. Ik denk dat je positievere zaken moet denken, die leuk zijn, en die met eten en drinken associeren. Bijvoorbeeld:
-Je leeft in de Romeinse tijd, je ligt wijdbeens een tros druiven te verorberen, en je beschikt over een flink leger befslaven, die elkaar afwisselen (als hun tong vermoeid is). Je smikkelt lekker het fruit op terwijl je door vele mannen wordt verwend.
-Je zit met een Noorse trui aan bij de open haard een kopje thee te drinken, buiten is het winter en ligt er een dik pak sneeuw.
-Je hebt een gezellig diner met leuke vrienden en vriendinnen, het eten is heerlijk. Je hebt elkaar lang niet gesproken, ern hebt een geweldige avond.
Natuurlijk is het ook zo dat als je een beetje oplet, je niet hoeft over te geven. Goed voedsel, niet teveel eten en drinken,niet te vet, dat zijn toch wel regels waaree je voort kan.
Even iets anders: jullie doen alsof overgeven het einde van de wereld is. Wat was ik vaak opgelucht dat ik even kon overgeven!. Ik voelde me stukken beter na afloop. Lekker je mond spoelen met koud water en je kon er weer tegenaan. Of verder slapen.
Nog iets: soms kan ik ook wel lachen als iemand moet overgeven. In Jackass is er inderdaad een cameraman te zien die moet lachen en overgeven omdat iemand in zijn broek gepoept heeft. Ook is er een scene van iemand die geeft over omdat hij een helm op krijgt die is aangesloten op een trechter en een slang die een dikkerd voor zijn reet houdt om winden in te laten. Daar kan je toch wel een beetje om lachen? De mensen van jackass in ieder geval wel (en daar zijn ook vrouwen bij).
Vroeger zat ik bij een studentenvereniging, daar moest je een liedje zingen voordat je ging overgeven, en waren ook leuke handgebaren bij:
Hee kijk uit, want ik moet weer overgeven,
kijk er komen allemaal harde stukjes mee.
Met je vinger in je strot duurt het maar even,
hup we gaan weer naar het volgende cafe.
zondag 16 december 2007 om 17:10
quote:Antonio schreef op 16 december 2007 @ 15:22:
Misschien kan ik jullie van de andere kant helpen, en mijn licht op deze zaak laten schijnen.[/i]
In welk opzicht denk je dat je "van de andere kant hebt geholpen"? Ik mis het doel van je post...
Ik geloof best -en weet uit ervaring- dat overgeven op kan luchten, maar dat weegt absoluut nergens tegen op. Zelf overgeven kan ook als je ziek bent (zoals ik onlangs) en door zelf goed, niet vet te eten, niet veel te drinken, wil niet zeggen dat ánderen niet gaan overgeven.
De gedachten die je noemt, missen bij mij ook hun uitwerking. Druivend eten gebeft worden, what the f*ck heeft dat met overgeven en de angst ervoor te maken?
En het liedje uit je studententijd... ook dat helpt absoluut nergens bij, niet van de ene, en niet van de andere kant.
Nogmaals, ik ben erg benieuwd wat je precieze bedoeling van je post is, want ik vat 'm niet.
Misschien kan ik jullie van de andere kant helpen, en mijn licht op deze zaak laten schijnen.[/i]
In welk opzicht denk je dat je "van de andere kant hebt geholpen"? Ik mis het doel van je post...
Ik geloof best -en weet uit ervaring- dat overgeven op kan luchten, maar dat weegt absoluut nergens tegen op. Zelf overgeven kan ook als je ziek bent (zoals ik onlangs) en door zelf goed, niet vet te eten, niet veel te drinken, wil niet zeggen dat ánderen niet gaan overgeven.
De gedachten die je noemt, missen bij mij ook hun uitwerking. Druivend eten gebeft worden, what the f*ck heeft dat met overgeven en de angst ervoor te maken?
En het liedje uit je studententijd... ook dat helpt absoluut nergens bij, niet van de ene, en niet van de andere kant.
Nogmaals, ik ben erg benieuwd wat je precieze bedoeling van je post is, want ik vat 'm niet.
zondag 16 december 2007 om 18:36
Hoi ik ben ook een emetofoob, altijd weer fijn om te lezen dat je niet te enige bent.
Exposure is geen goede therapie voor een fobie voor overgeven. Beter is om vermijdingen aan te gaan, dus feitelijk exposure met je vermijdingen maar niet met kotsen.
Dus bijv. heel vaak je handen wassen minderen, weer met de bus gaan als je dat niet durft.
Ik ben zelf een zeer actief lid bij stichting emetofobie en zolang je wegblijft van de lezen op eigen risico gebieden vind ik dat je er niet opgejut wordt. Mij helpt het erg om te weten dat je niet de enige bent, je verhaal kwijt kunt aan mensen die je heel goed begrijpen. Maar goed dat is persoonlijk natuurlijk.
Exposure is geen goede therapie voor een fobie voor overgeven. Beter is om vermijdingen aan te gaan, dus feitelijk exposure met je vermijdingen maar niet met kotsen.
Dus bijv. heel vaak je handen wassen minderen, weer met de bus gaan als je dat niet durft.
Ik ben zelf een zeer actief lid bij stichting emetofobie en zolang je wegblijft van de lezen op eigen risico gebieden vind ik dat je er niet opgejut wordt. Mij helpt het erg om te weten dat je niet de enige bent, je verhaal kwijt kunt aan mensen die je heel goed begrijpen. Maar goed dat is persoonlijk natuurlijk.
zondag 16 december 2007 om 19:52
quote:Antonio schreef op 16 december 2007 @ 18:21:
Nogmaals, ik ben erg benieuwd wat je precieze bedoeling van je post is, want ik vat 'm niet.
Ik probeer jullie luchtiger met eten en drinken om te laten gaan, en even te laten lachen, that's all.Oké. Het is duidelijk dat je niets afweet / begrijpt van emetofobie, "luchtiger omgaan met eten & drinken" is totaal geen belangrijk aspect, vandaar ook dat ik het doel van je post mistte.
Nogmaals, ik ben erg benieuwd wat je precieze bedoeling van je post is, want ik vat 'm niet.
Ik probeer jullie luchtiger met eten en drinken om te laten gaan, en even te laten lachen, that's all.Oké. Het is duidelijk dat je niets afweet / begrijpt van emetofobie, "luchtiger omgaan met eten & drinken" is totaal geen belangrijk aspect, vandaar ook dat ik het doel van je post mistte.
zondag 16 december 2007 om 20:02
Antonio, emetofobie is eerder een sociale fobie / angststoornis dan een eetstoornis (sterker nog, het is gewoon geen eetstoornis).
Revival, ik denk dat je toch echt gewoon een psychologisch centrum (of hoe heet zoiets) moet bellen, en aangeven dat je niet zit te wachten op exposure-therapie. Wat eiermie (what's in a name, haha) aangeeft is cognitieve gedragstherapie, heb ik ook gedaan. En ik was er dus echt in geen tijd vanaf. Zonde om je leven nog langer zuur te laten maken door die rottige angst!
Revival, ik denk dat je toch echt gewoon een psychologisch centrum (of hoe heet zoiets) moet bellen, en aangeven dat je niet zit te wachten op exposure-therapie. Wat eiermie (what's in a name, haha) aangeeft is cognitieve gedragstherapie, heb ik ook gedaan. En ik was er dus echt in geen tijd vanaf. Zonde om je leven nog langer zuur te laten maken door die rottige angst!
