Relaties
alle pijlers
Mijn vriend en mijn moeder
maandag 27 december 2010 om 20:28
Hallo allemaal,
Ik heb sinds 2 jaar een relatie met mijn vriend en het laatste jaar botert het niet zo goed tussen hem en mijn moeder. Hij is ook al geruime tijd niet meer hier over de vloer gekomen.
Mijn moeder vindt namelijk dat hij mij heeft 'veranderd' en dat ik veel te veel voor hem doe en dat dit ten nadele komt voor mezelf. Hij heeft het een tijdje terug ook uitgemaakt en dit heeft mij veel pijn gedaan maar dit was omdat hij zelf ook zijn eigen problemen heeft wat hij dient op te lossen (depressie). Naar mijn eigen inziens ben ik inderdaad veranderd maar juist op een positieve manier.
Veel regels wat mijn moeder hanteerd zijn voor mij onbegrijpelijk en het lijkt erop dat ze het extra toepast. Hierdoor zijn extra spanningen tussen mij en mijn moeder ontstaan die voorheen niet aanwezig waren. We hadden namelijk een hele hechte band opgebouwd na het verlies van mijn vader. Deze is langzamerhand aan het afbreken en ik betreur dit heel erg. Er zijn constant ruzies en durf de naam van mijn vriend niet eens te noemen hier thuis of er komen al reacties. Het is een stressige situatie voor mij en houd dit niet langer meer vol. Dit heeft ook zijn effect op mijn relatie met mijn vriend. Ik zit vast en ben uit balans.
Mijn moeder heeft een tijdje terug aangegeven dat iedereen een 2e kans verdiend maar ik durf mijn vriend niet opnieuw weer in deze situatie te plaatsen omdat ik bang ben dat het weer verkeerd afloopt. Mijn vriend is namelijk zeer gevoelig en is herstellende van een depressie.
Een gesprek tussen mijn moeder, mijn vriend en ik is uitgesloten. Mijn moeder vindt dat soort gesprekken 'belachelijk' en vindt dat zij niks fout heeft gedaan.
Uit huis gaan is ook geen oplossing. Ik ben studente en thuis hebben we het niet zo breed.
Mijn moeder en vriend geven beide aan dat het aan mij is om deze knoop door te hakken en ik dien maar met een oplossing te komen maar ik weet niet meer hoe.
Ik zou het fijn vinden als jullie mij kunnen helpen met enkele reacties waardoor ik het inzicht krijg om deze situatie te verhelpen.
Ik hoop dat ik de hele situatie een beetje duidelijk heb kunnen omschrijven.
Groetjes,
Ik heb sinds 2 jaar een relatie met mijn vriend en het laatste jaar botert het niet zo goed tussen hem en mijn moeder. Hij is ook al geruime tijd niet meer hier over de vloer gekomen.
Mijn moeder vindt namelijk dat hij mij heeft 'veranderd' en dat ik veel te veel voor hem doe en dat dit ten nadele komt voor mezelf. Hij heeft het een tijdje terug ook uitgemaakt en dit heeft mij veel pijn gedaan maar dit was omdat hij zelf ook zijn eigen problemen heeft wat hij dient op te lossen (depressie). Naar mijn eigen inziens ben ik inderdaad veranderd maar juist op een positieve manier.
Veel regels wat mijn moeder hanteerd zijn voor mij onbegrijpelijk en het lijkt erop dat ze het extra toepast. Hierdoor zijn extra spanningen tussen mij en mijn moeder ontstaan die voorheen niet aanwezig waren. We hadden namelijk een hele hechte band opgebouwd na het verlies van mijn vader. Deze is langzamerhand aan het afbreken en ik betreur dit heel erg. Er zijn constant ruzies en durf de naam van mijn vriend niet eens te noemen hier thuis of er komen al reacties. Het is een stressige situatie voor mij en houd dit niet langer meer vol. Dit heeft ook zijn effect op mijn relatie met mijn vriend. Ik zit vast en ben uit balans.
Mijn moeder heeft een tijdje terug aangegeven dat iedereen een 2e kans verdiend maar ik durf mijn vriend niet opnieuw weer in deze situatie te plaatsen omdat ik bang ben dat het weer verkeerd afloopt. Mijn vriend is namelijk zeer gevoelig en is herstellende van een depressie.
Een gesprek tussen mijn moeder, mijn vriend en ik is uitgesloten. Mijn moeder vindt dat soort gesprekken 'belachelijk' en vindt dat zij niks fout heeft gedaan.
Uit huis gaan is ook geen oplossing. Ik ben studente en thuis hebben we het niet zo breed.
Mijn moeder en vriend geven beide aan dat het aan mij is om deze knoop door te hakken en ik dien maar met een oplossing te komen maar ik weet niet meer hoe.
Ik zou het fijn vinden als jullie mij kunnen helpen met enkele reacties waardoor ik het inzicht krijg om deze situatie te verhelpen.
Ik hoop dat ik de hele situatie een beetje duidelijk heb kunnen omschrijven.
Groetjes,
anoniem_118438 wijzigde dit bericht op 27-12-2010 20:31
Reden: vriendelijker
Reden: vriendelijker
% gewijzigd
maandag 27 december 2010 om 21:02
quote:meds schreef op 27 december 2010 @ 21:01:
[...]
Dus je hebt twee jaar een relatie waarbij al minsten 1 jaar de relatie gedomineerd wordt door de depressie van je vriend. Wat betekent dat jij niet over alles met hem kan praten zoals jij zou willen omdat hem dat onzeker maakt. Hm. klinkt niet echt als een leuke relatie
[...]
Dus je hebt twee jaar een relatie waarbij al minsten 1 jaar de relatie gedomineerd wordt door de depressie van je vriend. Wat betekent dat jij niet over alles met hem kan praten zoals jij zou willen omdat hem dat onzeker maakt. Hm. klinkt niet echt als een leuke relatie
maandag 27 december 2010 om 21:05
quote:tess01 schreef op 27 december 2010 @ 20:55:
[...]
Ik denk omdat mijn moeder weduwe is en niet graag ervan houdt om alleen te zijn. We hebben een zware periode achter de rug met het verlies van mijn vader.
Ik denk daarom dat ik wat milder ben, en maar braaf de regeltjes van mijn moeder volg.
Heel vervelend en verdrietig voor jullie allebei, maar dat geeft haar het recht nog niet om de regels van jou relatie te bepalen en dat jij dat opvolgt neemt het verdriet niet weg maar creeert een ander probleem.
Je moeder heeft hier niets over te zeggen. En jij moet het niet dulden jij houdt daarmee de situatie in stand
[...]
Ik denk omdat mijn moeder weduwe is en niet graag ervan houdt om alleen te zijn. We hebben een zware periode achter de rug met het verlies van mijn vader.
Ik denk daarom dat ik wat milder ben, en maar braaf de regeltjes van mijn moeder volg.
Heel vervelend en verdrietig voor jullie allebei, maar dat geeft haar het recht nog niet om de regels van jou relatie te bepalen en dat jij dat opvolgt neemt het verdriet niet weg maar creeert een ander probleem.
Je moeder heeft hier niets over te zeggen. En jij moet het niet dulden jij houdt daarmee de situatie in stand
maandag 27 december 2010 om 21:08
Wat ik lees is dat je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt naar zowel je moeder als naar je vriend. Je moeder en je vriend verkeren in een kwetsbare situatie na de dood van je vader/depressie van je vriend. Ik denk dat dit verantwoordelijkheidsgevoel je siert, maar dat je het langzaam wel iets te ver hebt laten komen.
Probeer jezelf niet te verliezen hierin. Op eieren moeten lopen is nooit een goed teken, probeer ook je eigen grenzen te bewaken. Ik denk ook dat het wel tijd is om uit huis te gaan.
Persoonlijk vind ik dat wanneer je altijd een goede band hebt gehad met je moeder, en dit veranderd vanwege je vriend, je wellicht eens goed naar je moeder moet luisteren. Moeders zien dingen, die jij misschien niet ziet, en hebben het beste voor met hun dochters. Probeer niet gelijk in de verdediging te schieten, maar kijk eens kritisch naar jezelf en je relatie.
Probeer jezelf niet te verliezen hierin. Op eieren moeten lopen is nooit een goed teken, probeer ook je eigen grenzen te bewaken. Ik denk ook dat het wel tijd is om uit huis te gaan.
Persoonlijk vind ik dat wanneer je altijd een goede band hebt gehad met je moeder, en dit veranderd vanwege je vriend, je wellicht eens goed naar je moeder moet luisteren. Moeders zien dingen, die jij misschien niet ziet, en hebben het beste voor met hun dochters. Probeer niet gelijk in de verdediging te schieten, maar kijk eens kritisch naar jezelf en je relatie.
maandag 27 december 2010 om 21:12
maandag 27 december 2010 om 21:14
In je berichten lees ik nergens dat je moeder problemen heeft met jouw vriend als persoon en ook niet zozeer met de relatie volgens mij. Het lijkt erop dat het gaat om de relatie tussen jou en je moeder. Je moeder is net (?) weduwe en jij verkeert in een relatie met iemand die al jouw energie kost, maar bij wie jij eigenlijk je ei niet kwijt kunt. Toegegeven: zo'n relatie kan jou bijna niet op een positieve manier veranderen. Al wil je dat zelf nog niet inzien denk ik. Je moeder is waarschijnlijk bang dat ze jou ook nog eens kwijt gaat raken (het is tenslotte ook je eerste echte relatie). Ik kan me voorstellen dat je in een periode van rouw extra moeite kunt hebben met loslaten. Het kan dus zijn dat je moeder het onderscheid tussen loslaten en kwijtraken niet kan maken en dat uit ze door een krampachtige controle op je uit te oefenen en daar is je relatie een handig hulpmiddeltje voor. Waardoor het lijkt alsof je vriend en je relatie het enige probleem vormen.
Ik ben geen psych en zou er naast kunnen zitten, maar ik zou je vriend lekker in het midden laten en de relatie tussen jou en je moeder eens onder de loep nemen en je dáár op te richten.
Ik ben geen psych en zou er naast kunnen zitten, maar ik zou je vriend lekker in het midden laten en de relatie tussen jou en je moeder eens onder de loep nemen en je dáár op te richten.
maandag 27 december 2010 om 21:17
quote:TheEmpress schreef op 27 december 2010 @ 21:08:
Wat ik lees is dat je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt naar zowel je moeder als naar je vriend. Je moeder en je vriend verkeren in een kwetsbare situatie na de dood van je vader/depressie van je vriend. Ik denk dat dit verantwoordelijkheidsgevoel je siert, maar dat je het langzaam wel iets te ver hebt laten komen.
Probeer jezelf niet te verliezen hierin. Op eieren moeten lopen is nooit een goed teken, probeer ook je eigen grenzen te bewaken. Ik denk ook dat het wel tijd is om uit huis te gaan.
Persoonlijk vind ik dat wanneer je altijd een goede band hebt gehad met je moeder, en dit veranderd vanwege je vriend, je wellicht eens goed naar je moeder moet luisteren. Moeders zien dingen, die jij misschien niet ziet, en hebben het beste voor met hun dochters. Probeer niet gelijk in de verdediging te schieten, maar kijk eens kritisch naar jezelf en je relatie.
Schot in de roos! Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is enorm, en denk dat ik hieraan dien te werken en grenzen stellen.
Tijdens mijn studie komen ook de persoonlijke leerdoelen naar voren als assertiviteit tonen dus ik denk dat het allemaal in verbinding ligt met elkaar
Wat ik lees is dat je een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebt naar zowel je moeder als naar je vriend. Je moeder en je vriend verkeren in een kwetsbare situatie na de dood van je vader/depressie van je vriend. Ik denk dat dit verantwoordelijkheidsgevoel je siert, maar dat je het langzaam wel iets te ver hebt laten komen.
Probeer jezelf niet te verliezen hierin. Op eieren moeten lopen is nooit een goed teken, probeer ook je eigen grenzen te bewaken. Ik denk ook dat het wel tijd is om uit huis te gaan.
Persoonlijk vind ik dat wanneer je altijd een goede band hebt gehad met je moeder, en dit veranderd vanwege je vriend, je wellicht eens goed naar je moeder moet luisteren. Moeders zien dingen, die jij misschien niet ziet, en hebben het beste voor met hun dochters. Probeer niet gelijk in de verdediging te schieten, maar kijk eens kritisch naar jezelf en je relatie.
Schot in de roos! Mijn verantwoordelijkheidsgevoel is enorm, en denk dat ik hieraan dien te werken en grenzen stellen.
Tijdens mijn studie komen ook de persoonlijke leerdoelen naar voren als assertiviteit tonen dus ik denk dat het allemaal in verbinding ligt met elkaar
maandag 27 december 2010 om 21:17
Mijn moeder heeft een tijdje terug aangegeven dat iedereen een 2e kans verdiend maar ik durf mijn vriend niet opnieuw weer in deze situatie te plaatsen omdat ik bang ben dat het weer verkeerd afloopt. Mijn vriend is namelijk zeer gevoelig en is herstellende van een depressie.
Ik vind dit echt een veelbetekenende zin. Waardoor ik me afvraag hoe gelijkwaardig de relatie is tussen vriend en jou
Ik vind dit echt een veelbetekenende zin. Waardoor ik me afvraag hoe gelijkwaardig de relatie is tussen vriend en jou
maandag 27 december 2010 om 21:20
quote:Waldorf114 schreef op 27 december 2010 @ 21:14:
In je berichten lees ik nergens dat je moeder problemen heeft met jouw vriend als persoon en ook niet zozeer met de relatie volgens mij. Het lijkt erop dat het gaat om de relatie tussen jou en je moeder. Je moeder is net (?) weduwe en jij verkeert in een relatie met iemand die al jouw energie kost, maar bij wie jij eigenlijk je ei niet kwijt kunt. Toegegeven: zo'n relatie kan jou bijna niet op een positieve manier veranderen. Al wil je dat zelf nog niet inzien denk ik. Je moeder is waarschijnlijk bang dat ze jou ook nog eens kwijt gaat raken (het is tenslotte ook je eerste echte relatie). Ik kan me voorstellen dat je in een periode van rouw extra moeite kunt hebben met loslaten. Het kan dus zijn dat je moeder het onderscheid tussen loslaten en kwijtraken niet kan maken en dat uit ze door een krampachtige controle op je uit te oefenen en daar is je relatie een handig hulpmiddeltje voor. Waardoor het lijkt alsof je vriend en je relatie het enige probleem vormen.
Ik ben geen psych en zou er naast kunnen zitten, maar ik zou je vriend lekker in het midden laten en de relatie tussen jou en je moeder eens onder de loep nemen en je dáár op te richten.Dankjewel voor deze duidelijke reactie en tip!
In je berichten lees ik nergens dat je moeder problemen heeft met jouw vriend als persoon en ook niet zozeer met de relatie volgens mij. Het lijkt erop dat het gaat om de relatie tussen jou en je moeder. Je moeder is net (?) weduwe en jij verkeert in een relatie met iemand die al jouw energie kost, maar bij wie jij eigenlijk je ei niet kwijt kunt. Toegegeven: zo'n relatie kan jou bijna niet op een positieve manier veranderen. Al wil je dat zelf nog niet inzien denk ik. Je moeder is waarschijnlijk bang dat ze jou ook nog eens kwijt gaat raken (het is tenslotte ook je eerste echte relatie). Ik kan me voorstellen dat je in een periode van rouw extra moeite kunt hebben met loslaten. Het kan dus zijn dat je moeder het onderscheid tussen loslaten en kwijtraken niet kan maken en dat uit ze door een krampachtige controle op je uit te oefenen en daar is je relatie een handig hulpmiddeltje voor. Waardoor het lijkt alsof je vriend en je relatie het enige probleem vormen.
Ik ben geen psych en zou er naast kunnen zitten, maar ik zou je vriend lekker in het midden laten en de relatie tussen jou en je moeder eens onder de loep nemen en je dáár op te richten.Dankjewel voor deze duidelijke reactie en tip!
maandag 27 december 2010 om 21:21
quote:meds schreef op 27 december 2010 @ 21:17:
Mijn moeder heeft een tijdje terug aangegeven dat iedereen een 2e kans verdiend maar ik durf mijn vriend niet opnieuw weer in deze situatie te plaatsen omdat ik bang ben dat het weer verkeerd afloopt. Mijn vriend is namelijk zeer gevoelig en is herstellende van een depressie.
Ik vind dit echt een veelbetekenende zin. Waardoor ik me afvraag hoe gelijkwaardig de relatie is tussen vriend en jouGelijkwaardig op het gebied van elkaars emoties en/of elkaar emoties dulden?
Mijn moeder heeft een tijdje terug aangegeven dat iedereen een 2e kans verdiend maar ik durf mijn vriend niet opnieuw weer in deze situatie te plaatsen omdat ik bang ben dat het weer verkeerd afloopt. Mijn vriend is namelijk zeer gevoelig en is herstellende van een depressie.
Ik vind dit echt een veelbetekenende zin. Waardoor ik me afvraag hoe gelijkwaardig de relatie is tussen vriend en jouGelijkwaardig op het gebied van elkaars emoties en/of elkaar emoties dulden?
maandag 27 december 2010 om 21:26
Tess, als je heel eerlijk naar je relatie kijkt haal je daar dan veel uit? Wat draagt je relatie bij aan je leven?
En als je naar de relatie met je moeder kijkt: Is ze dan op alle fronten zo beschermend of alleen als het om je relatie gaat? Want het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat je moeder door haar verlies een enorm probleem met loslaten heeft ontwikkeld en veel te bang is om jou volwassen te laten worden.
Het is voor ons hier lastig te zien wat er aan de hand is: of je moeder gewoon onredelijk is of dat je relatie inderdaad ongeschikt is. Ik denk dat het beide een beetje waar is. Een eerste relatie met iemand die al een jaar in therapie is met allerie issues is al niet zo'n goed plan, als je dan ook nog moeite hebt met grenzen aangeven en assertiviteit en voor jezelf zorgen (misschien zit ik er naast hoor) dan kan dat éxtra moeilijk zijn. En dat maakt de zorgen van je moeder zeer terecht denk ik.
Aan de andere kant zit je gezin in een lastige situatie, met veel verdriet en dat kan er ook voor zorgen dat je moeder dus niet op een gezonde manier omgaat met een volwassen dochter. Als jij moeite hebt met voor jezelf opkomen kan dat door je gezinssituatie komen én het kan ook de reden zijn dat je moeder bezorgd is (wat de kip en wat het ei is is een beet lastig).
Het is denk ik belangrijk om te leren dat jij verantwoordelijk bent voor jóu en niet voor je moeder of je vriend. Dat zijn beiden volwassen mensen die voor zichzelf moeten zorgen.
En als je naar de relatie met je moeder kijkt: Is ze dan op alle fronten zo beschermend of alleen als het om je relatie gaat? Want het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat je moeder door haar verlies een enorm probleem met loslaten heeft ontwikkeld en veel te bang is om jou volwassen te laten worden.
Het is voor ons hier lastig te zien wat er aan de hand is: of je moeder gewoon onredelijk is of dat je relatie inderdaad ongeschikt is. Ik denk dat het beide een beetje waar is. Een eerste relatie met iemand die al een jaar in therapie is met allerie issues is al niet zo'n goed plan, als je dan ook nog moeite hebt met grenzen aangeven en assertiviteit en voor jezelf zorgen (misschien zit ik er naast hoor) dan kan dat éxtra moeilijk zijn. En dat maakt de zorgen van je moeder zeer terecht denk ik.
Aan de andere kant zit je gezin in een lastige situatie, met veel verdriet en dat kan er ook voor zorgen dat je moeder dus niet op een gezonde manier omgaat met een volwassen dochter. Als jij moeite hebt met voor jezelf opkomen kan dat door je gezinssituatie komen én het kan ook de reden zijn dat je moeder bezorgd is (wat de kip en wat het ei is is een beet lastig).
Het is denk ik belangrijk om te leren dat jij verantwoordelijk bent voor jóu en niet voor je moeder of je vriend. Dat zijn beiden volwassen mensen die voor zichzelf moeten zorgen.
maandag 27 december 2010 om 21:27
quote:tess01 schreef op 27 december 2010 @ 21:21:
[...]
Gelijkwaardig op het gebied van elkaars emoties en/of elkaar emoties dulden?Ik denk dat het meer gaat om gelijkheidwaardigheid an sich. Omdat je vriend herstellende is van een depressie kun jij je emoties niet bij hem kwijt terwijl hij jou waarschijnlijk wel deelgenoot maakt van zijn emoties. In dit soort situaties gebeurt het niet zelden dat een vrouw als redder in de bres springt. De meeste vrouwen zijn dol op mannen met bagage zodat ze al hun zorgvaardigheden op hem kunnen botvieren. Dit kán aan de oppervlakte een goed gevoel geven (Goh, wat kan ik toch goed voor hem zorgen) en geeft het een soort voldoening. Wellicht dat jij daarom denk dat hij jou positief verandert (aanname hè). Als je eerlijk naar je relatie kijkt en naar jouw eigen behoeften, bezorgt deze relatie jou dan een goed gevoel? Zijn jullie wel gelijkwaardige partners in een evenwichtige relatie? Of neemt het hulpverlener-cliënt patroon toch de overhand?
[...]
Gelijkwaardig op het gebied van elkaars emoties en/of elkaar emoties dulden?Ik denk dat het meer gaat om gelijkheidwaardigheid an sich. Omdat je vriend herstellende is van een depressie kun jij je emoties niet bij hem kwijt terwijl hij jou waarschijnlijk wel deelgenoot maakt van zijn emoties. In dit soort situaties gebeurt het niet zelden dat een vrouw als redder in de bres springt. De meeste vrouwen zijn dol op mannen met bagage zodat ze al hun zorgvaardigheden op hem kunnen botvieren. Dit kán aan de oppervlakte een goed gevoel geven (Goh, wat kan ik toch goed voor hem zorgen) en geeft het een soort voldoening. Wellicht dat jij daarom denk dat hij jou positief verandert (aanname hè). Als je eerlijk naar je relatie kijkt en naar jouw eigen behoeften, bezorgt deze relatie jou dan een goed gevoel? Zijn jullie wel gelijkwaardige partners in een evenwichtige relatie? Of neemt het hulpverlener-cliënt patroon toch de overhand?
maandag 27 december 2010 om 21:31
quote:Solveig schreef op 27 december 2010 @ 21:26:
Tess, als je heel eerlijk naar je relatie kijkt haal je daar dan veel uit? Wat draagt je relatie bij aan je leven?
En als je naar de relatie met je moeder kijkt: Is ze dan op alle fronten zo beschermend of alleen als het om je relatie gaat? Want het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat je moeder door haar verlies een enorm probleem met loslaten heeft ontwikkeld en veel te bang is om jou volwassen te laten worden.
Het is voor ons hier lastig te zien wat er aan de hand is: of je moeder gewoon onredelijk is of dat je relatie inderdaad ongeschikt is. Ik denk dat het beide een beetje waar is. Een eerste relatie met iemand die al een jaar in therapie is met allerie issues is al niet zo'n goed plan, als je dan ook nog moeite hebt met grenzen aangeven en assertiviteit en voor jezelf zorgen (misschien zit ik er naast hoor) dan kan dat éxtra moeilijk zijn. En dat maakt de zorgen van je moeder zeer terecht denk ik.
Aan de andere kant zit je gezin in een lastige situatie, met veel verdriet en dat kan er ook voor zorgen dat je moeder dus niet op een gezonde manier omgaat met een volwassen dochter. Als jij moeite hebt met voor jezelf opkomen kan dat door je gezinssituatie komen én het kan ook de reden zijn dat je moeder bezorgd is (wat de kip en wat het ei is is een beet lastig).
Het is denk ik belangrijk om te leren dat jij verantwoordelijk bent voor jóu en niet voor je moeder of je vriend. Dat zijn beiden volwassen mensen die voor zichzelf moeten zorgen.
Ik denk dat ik er zelf nog niet helemaal uit ben of mijn relatie dan wel zo geschikt is voor mij.
Daar aan de andere kant zie ik inderdaad aan mijn moeder het probleem met loslaten en mij beperken in de groei naar volwassenheid.
Pfff.. lastig zeg!
Tess, als je heel eerlijk naar je relatie kijkt haal je daar dan veel uit? Wat draagt je relatie bij aan je leven?
En als je naar de relatie met je moeder kijkt: Is ze dan op alle fronten zo beschermend of alleen als het om je relatie gaat? Want het zou natuurlijk ook zomaar kunnen dat je moeder door haar verlies een enorm probleem met loslaten heeft ontwikkeld en veel te bang is om jou volwassen te laten worden.
Het is voor ons hier lastig te zien wat er aan de hand is: of je moeder gewoon onredelijk is of dat je relatie inderdaad ongeschikt is. Ik denk dat het beide een beetje waar is. Een eerste relatie met iemand die al een jaar in therapie is met allerie issues is al niet zo'n goed plan, als je dan ook nog moeite hebt met grenzen aangeven en assertiviteit en voor jezelf zorgen (misschien zit ik er naast hoor) dan kan dat éxtra moeilijk zijn. En dat maakt de zorgen van je moeder zeer terecht denk ik.
Aan de andere kant zit je gezin in een lastige situatie, met veel verdriet en dat kan er ook voor zorgen dat je moeder dus niet op een gezonde manier omgaat met een volwassen dochter. Als jij moeite hebt met voor jezelf opkomen kan dat door je gezinssituatie komen én het kan ook de reden zijn dat je moeder bezorgd is (wat de kip en wat het ei is is een beet lastig).
Het is denk ik belangrijk om te leren dat jij verantwoordelijk bent voor jóu en niet voor je moeder of je vriend. Dat zijn beiden volwassen mensen die voor zichzelf moeten zorgen.
Ik denk dat ik er zelf nog niet helemaal uit ben of mijn relatie dan wel zo geschikt is voor mij.
Daar aan de andere kant zie ik inderdaad aan mijn moeder het probleem met loslaten en mij beperken in de groei naar volwassenheid.
Pfff.. lastig zeg!
maandag 27 december 2010 om 21:33
quote:Waldorf114 schreef op 27 december 2010 @ 21:27:
[...]
Ik denk dat het meer gaat om gelijkheidwaardigheid an sich. Omdat je vriend herstellende is van een depressie kun jij je emoties niet bij hem kwijt terwijl hij jou waarschijnlijk wel deelgenoot maakt van zijn emoties. In dit soort situaties gebeurt het niet zelden dat een vrouw als redder in de bres springt. De meeste vrouwen zijn dol op mannen met bagage zodat ze al hun zorgvaardigheden op hem kunnen botvieren. Dit kán aan de oppervlakte een goed gevoel geven (Goh, wat kan ik toch goed voor hem zorgen) en geeft het een soort voldoening. Wellicht dat jij daarom denk dat hij jou positief verandert (aanname hè). Als je eerlijk naar je relatie kijkt en naar jouw eigen behoeften, bezorgt deze relatie jou dan een goed gevoel? Zijn jullie wel gelijkwaardige partners in een evenwichtige relatie? Of neemt het hulpverlener-cliënt patroon toch de overhand?
Inderdaad, is mijn relatie dan wel goed voor mij in verschillende opzichten.
Het hulpverleners-cliënt patroon komt meer omhoog eerlijk gezegd en is moeilijk om toe te geven. Daarbij komt ook nog kijken (ironisch genoeg) dat mijn opleiding sociaal juridisch dienstverlener het aspect hulpverlener-cliënt regelmatig aan bod komt. Ik oefen het in principe de hele tijd al op mijn vriend?!
[...]
Ik denk dat het meer gaat om gelijkheidwaardigheid an sich. Omdat je vriend herstellende is van een depressie kun jij je emoties niet bij hem kwijt terwijl hij jou waarschijnlijk wel deelgenoot maakt van zijn emoties. In dit soort situaties gebeurt het niet zelden dat een vrouw als redder in de bres springt. De meeste vrouwen zijn dol op mannen met bagage zodat ze al hun zorgvaardigheden op hem kunnen botvieren. Dit kán aan de oppervlakte een goed gevoel geven (Goh, wat kan ik toch goed voor hem zorgen) en geeft het een soort voldoening. Wellicht dat jij daarom denk dat hij jou positief verandert (aanname hè). Als je eerlijk naar je relatie kijkt en naar jouw eigen behoeften, bezorgt deze relatie jou dan een goed gevoel? Zijn jullie wel gelijkwaardige partners in een evenwichtige relatie? Of neemt het hulpverlener-cliënt patroon toch de overhand?
Inderdaad, is mijn relatie dan wel goed voor mij in verschillende opzichten.
Het hulpverleners-cliënt patroon komt meer omhoog eerlijk gezegd en is moeilijk om toe te geven. Daarbij komt ook nog kijken (ironisch genoeg) dat mijn opleiding sociaal juridisch dienstverlener het aspect hulpverlener-cliënt regelmatig aan bod komt. Ik oefen het in principe de hele tijd al op mijn vriend?!
maandag 27 december 2010 om 21:36
Het is ook heel ingewikkeld. En juist omdat je zo'n lastige thuissituatie hebt is het maar de vraag of zo'n relatie wel gelijkwaardig gaat blijven, want als 1 van de twee een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en gewend is voor anderen te zorgen (en dat maak ik op uit het feit dat je moeder zegt dat je opeens te weinig aandacht voor thuis hebt) dan gaat het scheef lopen als de andere partner veel problemen heeft.
Pas op dat je niet door de situatie thuis in een relatie blijft hangen waar je óók niet beter van wordt. En probeer met je moeder te praten, als dat kan, over hoe het voor haar is dat jij volwassen wordt en hoe het voor jou is dat zij allemaal regels stelt. Als dat kan, ben je een heel eind! Laat haar merken dat je haar bezorgdheid snapt, maar dat je een volwassen vrouw bent die haar eigen keuzes moet maken.
Pas op dat je niet door de situatie thuis in een relatie blijft hangen waar je óók niet beter van wordt. En probeer met je moeder te praten, als dat kan, over hoe het voor haar is dat jij volwassen wordt en hoe het voor jou is dat zij allemaal regels stelt. Als dat kan, ben je een heel eind! Laat haar merken dat je haar bezorgdheid snapt, maar dat je een volwassen vrouw bent die haar eigen keuzes moet maken.
maandag 27 december 2010 om 21:37
quote:Solveig schreef op 27 december 2010 @ 21:36:
Het is ook heel ingewikkeld. En juist omdat je zo'n lastige thuissituatie hebt is het maar de vraag of zo'n relatie wel gelijkwaardig gaat blijven, want als 1 van de twee een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en gewend is voor anderen te zorgen (en dat maak ik op uit het feit dat je moeder zegt dat je opeens te weinig aandacht voor thuis hebt) dan gaat het scheef lopen als de andere partner veel problemen heeft.
Pas op dat je niet door de situatie thuis in een relatie blijft hangen waar je óók niet beter van wordt. En probeer met je moeder te praten, als dat kan, over hoe het voor haar is dat jij volwassen wordt en hoe het voor jou is dat zij allemaal regels stelt. Als dat kan, ben je een heel eind! Laat haar merken dat je haar bezorgdheid snapt, maar dat je een volwassen vrouw bent die haar eigen keuzes moet maken.Dankjewel, ga ik zeker proberen!
Het is ook heel ingewikkeld. En juist omdat je zo'n lastige thuissituatie hebt is het maar de vraag of zo'n relatie wel gelijkwaardig gaat blijven, want als 1 van de twee een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en gewend is voor anderen te zorgen (en dat maak ik op uit het feit dat je moeder zegt dat je opeens te weinig aandacht voor thuis hebt) dan gaat het scheef lopen als de andere partner veel problemen heeft.
Pas op dat je niet door de situatie thuis in een relatie blijft hangen waar je óók niet beter van wordt. En probeer met je moeder te praten, als dat kan, over hoe het voor haar is dat jij volwassen wordt en hoe het voor jou is dat zij allemaal regels stelt. Als dat kan, ben je een heel eind! Laat haar merken dat je haar bezorgdheid snapt, maar dat je een volwassen vrouw bent die haar eigen keuzes moet maken.Dankjewel, ga ik zeker proberen!
maandag 27 december 2010 om 21:37
Ik zou beginnen met je moeder en je vriend als twee aparte onderwerpen te zien (ik wilde problemen zeggen, maar dat maakt het wellicht zo zwaar) en beide apart onder de loep te nemen. In je OP concludeer dat je moeder een probleem heeft mét je vriend, maar dat is waarschijnlijk een probleem dat je zelf als makkelijkst hebt kunnen creeëren omdat de werkelijke problemen lastiger te ontdekken zijn en ook te confronterend zijn. Probeer je moeder en je vriend dus even los van elkaar te zien en kijk naar de relatie jij<->moeder en jij<->vriend.
maandag 27 december 2010 om 21:40
quote:tess01 schreef op 27 december 2010 @ 21:33:
[...]
Inderdaad, is mijn relatie dan wel goed voor mij in verschillende opzichten.
Het hulpverleners-cliënt patroon komt meer omhoog eerlijk gezegd en is moeilijk om toe te geven. Daarbij komt ook nog kijken (ironisch genoeg) dat mijn opleiding sociaal juridisch dienstverlener het aspect hulpverlener-cliënt regelmatig aan bod komt. Ik oefen het in principe de hele tijd al op mijn vriend?!Dat zou kunnen, maar de behoefte om (meer dan normaal) voor een partner te zorgen waardoor het evenwicht verstoort raakt is ook iets instinctiefs. En natuurlijk is dat confronterend om te ontdekken, maar als je nooit eerder een relatie hebt gehad dan is dat ook niet iets wat je voor mogelijk houdt of uberhaupt als "niet normaal" beschouwd. Dat vergt wat levenservaring.
[...]
Inderdaad, is mijn relatie dan wel goed voor mij in verschillende opzichten.
Het hulpverleners-cliënt patroon komt meer omhoog eerlijk gezegd en is moeilijk om toe te geven. Daarbij komt ook nog kijken (ironisch genoeg) dat mijn opleiding sociaal juridisch dienstverlener het aspect hulpverlener-cliënt regelmatig aan bod komt. Ik oefen het in principe de hele tijd al op mijn vriend?!Dat zou kunnen, maar de behoefte om (meer dan normaal) voor een partner te zorgen waardoor het evenwicht verstoort raakt is ook iets instinctiefs. En natuurlijk is dat confronterend om te ontdekken, maar als je nooit eerder een relatie hebt gehad dan is dat ook niet iets wat je voor mogelijk houdt of uberhaupt als "niet normaal" beschouwd. Dat vergt wat levenservaring.
maandag 27 december 2010 om 21:44
quote:Waldorf114 schreef op 27 december 2010 @ 21:37:
Ik zou beginnen met je moeder en je vriend als twee aparte onderwerpen te zien (ik wilde problemen zeggen, maar dat maakt het wellicht zo zwaar) en beide apart onder de loep te nemen. In je OP concludeer dat je moeder een probleem heeft mét je vriend, maar dat is waarschijnlijk een probleem dat je zelf als makkelijkst hebt kunnen creeëren omdat de werkelijke problemen lastiger te ontdekken zijn en ook te confronterend zijn. Probeer je moeder en je vriend dus even los van elkaar te zien en kijk naar de relatie jij<->moeder en jij<->vriend.Ja de relaties liepen inderdaad door elkaar merk ik nu waardoor de problemen op beide vlakken liepen.
Ik zou beginnen met je moeder en je vriend als twee aparte onderwerpen te zien (ik wilde problemen zeggen, maar dat maakt het wellicht zo zwaar) en beide apart onder de loep te nemen. In je OP concludeer dat je moeder een probleem heeft mét je vriend, maar dat is waarschijnlijk een probleem dat je zelf als makkelijkst hebt kunnen creeëren omdat de werkelijke problemen lastiger te ontdekken zijn en ook te confronterend zijn. Probeer je moeder en je vriend dus even los van elkaar te zien en kijk naar de relatie jij<->moeder en jij<->vriend.Ja de relaties liepen inderdaad door elkaar merk ik nu waardoor de problemen op beide vlakken liepen.
