Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
donderdag 30 december 2010 om 20:58
Trouwens, dat stukje van moud is enigszins herkenbaar, maar ik vind het moeilijk om dat in te zien / toe te geven. Dus ik heb het met halfopen ogen gelezen, kom nu schoorvoetend toegeven dat het herkenbaar is, en ga weer verder
Annemie, jammer dat diegene aan wie je meer hebt, niet kan blijven. Kan je dat bespreekbaar maken met je eigen psych? Dat je zijn concretie en down-to-earth-houding erg prettig vindt?
Abc, fijn dat je je goed voelt, houden zo! Je ging dit weekend toch weg? Of is dat volgend weekend?
Lief, hoe is het? Nog steeds zo moe?
Margriet, Toffe, Zonnestraaltje, hoe is het met jullie?
Annemie, jammer dat diegene aan wie je meer hebt, niet kan blijven. Kan je dat bespreekbaar maken met je eigen psych? Dat je zijn concretie en down-to-earth-houding erg prettig vindt?
Abc, fijn dat je je goed voelt, houden zo! Je ging dit weekend toch weg? Of is dat volgend weekend?
Lief, hoe is het? Nog steeds zo moe?
Margriet, Toffe, Zonnestraaltje, hoe is het met jullie?
donderdag 30 december 2010 om 21:07
Inmiddels staan er al weer andere berichten tussen. Ik vind inderdaad ook dat je veel doet Maris, vaak naar vrienden, sportkantine, etentjes, koken, het klinkt voor mij heel druk. De eerste weken dat ik thuis was, zat ik alleen maar op de bank, ging naar mijn medische afspraken en deed verder niks. Mijn vriend deed het huishouden, de boodschappen en regelde alles.
Annemie, deze psycholoog klinkt wel goed. Ik denk dat mannen over het algemeen directer zijn en dat wij daar meer van houden dan van vage geitenwollensokken gesprekken. Hopelijk heb je volgende week weer veel aan een gesprek met deze man. Verklaarbare moeheid zoals jij die nu hebt vind ik persoonlijk beter te handelen dan vermoeidheid door hele kleine dingen, waarbij je echt heel erg moet nadenken over waar het vandaan komt.
Ik weet trouwens niet of ik me nu beter voel doordat ik 'vakantie' heb of omdat ik eindelijk heb geaccepteerd dat ik een burnout heb, dat ik er opener over ben en dat ik me er niet meer voor schaam. Maar misschien komt die acceptatie ook wel doordat ik nu wel los kan komen van mijn werk. Ik weet het eigenlijk niet, ik geniet er maar gewoon van en hoop dat ik dat kan vasthouden als ik volgende week weer ga werken.
Annemie, deze psycholoog klinkt wel goed. Ik denk dat mannen over het algemeen directer zijn en dat wij daar meer van houden dan van vage geitenwollensokken gesprekken. Hopelijk heb je volgende week weer veel aan een gesprek met deze man. Verklaarbare moeheid zoals jij die nu hebt vind ik persoonlijk beter te handelen dan vermoeidheid door hele kleine dingen, waarbij je echt heel erg moet nadenken over waar het vandaan komt.
Ik weet trouwens niet of ik me nu beter voel doordat ik 'vakantie' heb of omdat ik eindelijk heb geaccepteerd dat ik een burnout heb, dat ik er opener over ben en dat ik me er niet meer voor schaam. Maar misschien komt die acceptatie ook wel doordat ik nu wel los kan komen van mijn werk. Ik weet het eigenlijk niet, ik geniet er maar gewoon van en hoop dat ik dat kan vasthouden als ik volgende week weer ga werken.
donderdag 30 december 2010 om 21:42
Abc: Dank je voor je geweldige nieuwjaarwens post. Ook bij mij is het kippenvel over mijn hele lijf, en staan de tranen in mijn ogen.
Ik denk dat je echt op de goede weg bent meis, zo een mooie post, zo gemeend, had je niet kunnen schrijven als je nog achter die enorme muur had gezeten.
Ik hoop van harte dat ook jij in het nieuwe jaar weer je baan op kan pakken, dat je succesvol her crs traject af gaat leggen. Maar vooral hoop ik dat je volgend jaar rond deze tijd moeder zal zijn of bijna zal worden. Ik weet zeker dat jullie fantastische ouders zullen zijn, misschien wel mede dankzij deze ervaring.
Marriss: Ik wilde het net niet zeggen, maar ik denk dat de post van moud idd heel erg op jou van toepassing is. Vooral dat je zegt, het lijkt erger dan het is, daar lees ik eigenlijk: Laat me maar, ik red me wel, hulp heb ik niet nodig. Ik ben groot en sterk, en ik kan vechten.
Sterkte meis!
Ik denk dat ik het idd wel bespreekbaar ga maken, dat ik naar mijn idee vast zit bij mijn psych. Maar ja, dan moet ik weer voormezelf opkomen, alleen al bij het idee, breekt het zweet me uit.
Ik denk dat je echt op de goede weg bent meis, zo een mooie post, zo gemeend, had je niet kunnen schrijven als je nog achter die enorme muur had gezeten.
Ik hoop van harte dat ook jij in het nieuwe jaar weer je baan op kan pakken, dat je succesvol her crs traject af gaat leggen. Maar vooral hoop ik dat je volgend jaar rond deze tijd moeder zal zijn of bijna zal worden. Ik weet zeker dat jullie fantastische ouders zullen zijn, misschien wel mede dankzij deze ervaring.
Marriss: Ik wilde het net niet zeggen, maar ik denk dat de post van moud idd heel erg op jou van toepassing is. Vooral dat je zegt, het lijkt erger dan het is, daar lees ik eigenlijk: Laat me maar, ik red me wel, hulp heb ik niet nodig. Ik ben groot en sterk, en ik kan vechten.
Sterkte meis!
Ik denk dat ik het idd wel bespreekbaar ga maken, dat ik naar mijn idee vast zit bij mijn psych. Maar ja, dan moet ik weer voormezelf opkomen, alleen al bij het idee, breekt het zweet me uit.
donderdag 30 december 2010 om 21:48
Maris, ik zag vanmiddag je berichtje al staan. Maar was toen eigenlijk te moe om te reageren.
Het gene wat mij steeds het meeste opvalt is dat jij ontzettend gespannen/ gestresst raakt zodra je in een drukke situatie terecht gaat komen. Zelfs paniekaanvallen zijn dan aanwezig.
Je piekert veel te veel en dat kost ontzettend veel energie.
Daarom ben je ook zo moe.
Dat is gewoon geen gezonde situatie.
Jij bent net zoals wij allemaal helemaal uit balans en daar heb je hulp bij nodig. Ook zal je moeten gaan onderzoeken waar jij je het meeste druk overmaakt. Wat je gedachten steeds maar zijn....
Als ik heel erg eerlijk ben vind ik het zelf wel meevallen met de dingen, die je doet. En dan trek ik nu een conclusie uit je laatste post.
Steeds maar strijden met jezelf en dat is iets wat wij allemaal herkennen. Jouw lichaam reageert en geeft ook aan dat het tijd is om hiermee te stoppen!!
Het is goed dat je accepteert dat je nu een bo hebt. Maar het is nog beter om ervoor te zorgen dat dit je nooit meer overkomt.
Dus dan zal je met de juiste hulp op onderzoek uit moeten gaan. Want het blijkt, dat jij het niet alleen kan want anders had je ook geen bo gekregen.
En cogn. therapie en stress management is daar o.a. heel erg goed geschikt voor.
Maak je niet al te druk over het feit dat je over weken naar de arbeidspsycholoog moet(=mag). Zie het eerder als een kans om hier bovenop te komen.
Heb voor mezelf een schema gemaakt met daarin 5 knelpunten, die me het meeste belemmeren om weer lekker in het leven te staan. Heb daarbij bij elk punt mijn gedrag, gevoel en de oorzaak opgeschreven. Voor mij was het heel erg confronterend om hiermee bezig te zijn. Maar het maakt het wel concreet om er nu ook iets mee te doen. Heb dit schema ook aan de psycholoog gegeven.
Zal even een kort voorbeeld geven:
Knelpunt: Geen beslissingen durven nemen: Gedrag: wegcijferen, over mijn grenzen heen laten lopen, mezelf op de achtergrond zetten; Gevoel: onzekerheid, angst om voor mezelf op te komen, angst om alleen achter te blijven, angst voor afwijzing; Oorzaak: verleden (dit is net iets te zwaar om hier nu neer te zetten).
Zo heb ik dit dus ook met een andere knelpunten gedaan zoals o.a.: emotioneel geremd zijn en controle willen behouden in emotionele situaties.
Het gene wat mij steeds het meeste opvalt is dat jij ontzettend gespannen/ gestresst raakt zodra je in een drukke situatie terecht gaat komen. Zelfs paniekaanvallen zijn dan aanwezig.
Je piekert veel te veel en dat kost ontzettend veel energie.
Daarom ben je ook zo moe.
Dat is gewoon geen gezonde situatie.
Jij bent net zoals wij allemaal helemaal uit balans en daar heb je hulp bij nodig. Ook zal je moeten gaan onderzoeken waar jij je het meeste druk overmaakt. Wat je gedachten steeds maar zijn....
Als ik heel erg eerlijk ben vind ik het zelf wel meevallen met de dingen, die je doet. En dan trek ik nu een conclusie uit je laatste post.
Steeds maar strijden met jezelf en dat is iets wat wij allemaal herkennen. Jouw lichaam reageert en geeft ook aan dat het tijd is om hiermee te stoppen!!
Het is goed dat je accepteert dat je nu een bo hebt. Maar het is nog beter om ervoor te zorgen dat dit je nooit meer overkomt.
Dus dan zal je met de juiste hulp op onderzoek uit moeten gaan. Want het blijkt, dat jij het niet alleen kan want anders had je ook geen bo gekregen.
En cogn. therapie en stress management is daar o.a. heel erg goed geschikt voor.
Maak je niet al te druk over het feit dat je over weken naar de arbeidspsycholoog moet(=mag). Zie het eerder als een kans om hier bovenop te komen.
Heb voor mezelf een schema gemaakt met daarin 5 knelpunten, die me het meeste belemmeren om weer lekker in het leven te staan. Heb daarbij bij elk punt mijn gedrag, gevoel en de oorzaak opgeschreven. Voor mij was het heel erg confronterend om hiermee bezig te zijn. Maar het maakt het wel concreet om er nu ook iets mee te doen. Heb dit schema ook aan de psycholoog gegeven.
Zal even een kort voorbeeld geven:
Knelpunt: Geen beslissingen durven nemen: Gedrag: wegcijferen, over mijn grenzen heen laten lopen, mezelf op de achtergrond zetten; Gevoel: onzekerheid, angst om voor mezelf op te komen, angst om alleen achter te blijven, angst voor afwijzing; Oorzaak: verleden (dit is net iets te zwaar om hier nu neer te zetten).
Zo heb ik dit dus ook met een andere knelpunten gedaan zoals o.a.: emotioneel geremd zijn en controle willen behouden in emotionele situaties.
donderdag 30 december 2010 om 22:20
Maris, dit boek geeft mij doet het bij mij erg goed: 'Mindfulness en bevrijding van depressie'
Ook ik heb erg moeten strijden tegen mijzelf. Het overkomt je, je wilt dat het stopt, maar het stopt niet. Het blijft maar malen en malen en malen. En je wordt er zo moe van. Probeer maar te denken wat kan ik en niet wat moet/wil ik.
Het komt wel goed, maar niet vandaag of morgen. Het heeft er jaren over gedaan om erin te sluipen en het kan alleen met heel veel rust weer beter worden. Je hebt geen grip meer, je wilt het niet maar het gebeurt en dat was je niet gewend. Het lijkt wel of je helemaal geen invloed meer op jezelf hebt.
Bij mij was het soms alleen te stoppen door het nemen van een kalmeringstablet.
Abc, bedankt voor je mooie woorden.
Vandaag had ik weer een goede dag. Het is me gelukt om voor mijn zieke man te zorgen en beide kinderen thuis te hebben. En nu heb ik ook nog energie over. Hier word ik heel gelukkig van!
Ook ik heb erg moeten strijden tegen mijzelf. Het overkomt je, je wilt dat het stopt, maar het stopt niet. Het blijft maar malen en malen en malen. En je wordt er zo moe van. Probeer maar te denken wat kan ik en niet wat moet/wil ik.
Het komt wel goed, maar niet vandaag of morgen. Het heeft er jaren over gedaan om erin te sluipen en het kan alleen met heel veel rust weer beter worden. Je hebt geen grip meer, je wilt het niet maar het gebeurt en dat was je niet gewend. Het lijkt wel of je helemaal geen invloed meer op jezelf hebt.
Bij mij was het soms alleen te stoppen door het nemen van een kalmeringstablet.
Abc, bedankt voor je mooie woorden.
Vandaag had ik weer een goede dag. Het is me gelukt om voor mijn zieke man te zorgen en beide kinderen thuis te hebben. En nu heb ik ook nog energie over. Hier word ik heel gelukkig van!
donderdag 30 december 2010 om 22:21
Zonnestraaltje: Dat schema klinkt goed, knap dat je zelfs het bij horende gevoel al gevonden hebt. Daar ligt bij mij nog wel een probleem. Soms kan ik dingen weer voelen, maar heel vaak ook nog niet. Of ik kan dan de basisemotie er wel uit halen, dus bang, blij, boos of bedroeft, Maar nog lang niet zoals jij waarom ik dan boos of bang zou zijn.
Mag ik vragen wat jou psych hier concreet mee kan? Ik heb bij mijn eigen psych vaak het idee dat ik maar wat over koetjes en kalfjes aan het babbelen ben.
Vanmiddag, waren we veel meer aan het analyseren en verklaringen voor bepaald gedrag aan het zoeken, en dan vallen er wel heel veel stukjes op zijn plaats. En hij zei ook, dat het echt een heeeel lang traject word en dat het heeeel veel tijd nodig heeft, maar hoe kan dat gedrag dan veranderd worden?
Mag ik vragen wat jou psych hier concreet mee kan? Ik heb bij mijn eigen psych vaak het idee dat ik maar wat over koetjes en kalfjes aan het babbelen ben.
Vanmiddag, waren we veel meer aan het analyseren en verklaringen voor bepaald gedrag aan het zoeken, en dan vallen er wel heel veel stukjes op zijn plaats. En hij zei ook, dat het echt een heeeel lang traject word en dat het heeeel veel tijd nodig heeft, maar hoe kan dat gedrag dan veranderd worden?
donderdag 30 december 2010 om 22:24
donderdag 30 december 2010 om 22:29
quote:annemie800 schreef op 30 december 2010 @ 22:24:
Margriet: We hadden crosspost. Wat fijn dat je vandaag een goede dag had. Heeft je man een griepje, of is er meer aan de hand? Je hoeft geen antwoord te geven als je niet wil hoor.Mijn man heeft inderdaad griep, maar is ook aan het eind van zijn Latijn. Na bijna twee jaar 'sterk' zijn, twee kleine kinderen en een vrouw die het leven met name in het eerste jaar niet meer zag zitten, is er heel veel op zijn bord terecht gekomen.
Margriet: We hadden crosspost. Wat fijn dat je vandaag een goede dag had. Heeft je man een griepje, of is er meer aan de hand? Je hoeft geen antwoord te geven als je niet wil hoor.Mijn man heeft inderdaad griep, maar is ook aan het eind van zijn Latijn. Na bijna twee jaar 'sterk' zijn, twee kleine kinderen en een vrouw die het leven met name in het eerste jaar niet meer zag zitten, is er heel veel op zijn bord terecht gekomen.
donderdag 30 december 2010 om 22:35
Margriet: Je niet schuldig voelen hierover he? Het is zoo herkenbaar. Bij mijn man kwam het er een tijdje geleden ook even uit, dat hij al een aantal jaar alles op heeft moeten vangen.
Ik voelde me daar ook heel schuldig over, maar gelukkig hebben we daar toen wel over kunnen praten, en mijn man zei, het is voor jou nog steeds het ergste geweest, jij kiest hier ook niet voor. En dat is ook zo. Maar het is wel lastig.
Ik voelde me daar ook heel schuldig over, maar gelukkig hebben we daar toen wel over kunnen praten, en mijn man zei, het is voor jou nog steeds het ergste geweest, jij kiest hier ook niet voor. En dat is ook zo. Maar het is wel lastig.
donderdag 30 december 2010 om 22:49
Annemie, ik zal proberen me niet schuldig te voelen. Nu heb ik er niet zo'n last van, maar ik heb geen idee of dat op een 'slechte' dag nog steeds zo is. Het is gewoon lastig.
Je kunt er niets aan doen, maar toch...
ps leuk om met je te posten
Ik ga nu trouwens naar bed en dan nog even lekker lezen
Ondertussen een beetje lavendelolie op mijn slapen en dan ga ik weer een heerlijke nacht tegemoet.
Je kunt er niets aan doen, maar toch...
ps leuk om met je te posten
Ik ga nu trouwens naar bed en dan nog even lekker lezen
Ondertussen een beetje lavendelolie op mijn slapen en dan ga ik weer een heerlijke nacht tegemoet.
donderdag 30 december 2010 om 23:28
quote:annemie800 schreef op 30 december 2010 @ 22:21:
Zonnestraaltje: Dat schema klinkt goed, knap dat je zelfs het bij horende gevoel al gevonden hebt. Daar ligt bij mij nog wel een probleem. Soms kan ik dingen weer voelen, maar heel vaak ook nog niet. Of ik kan dan de basisemotie er wel uit halen, dus bang, blij, boos of bedroeft, Maar nog lang niet zoals jij waarom ik dan boos of bang zou zijn.
Mag ik vragen wat jou psych hier concreet mee kan? Ik heb bij mijn eigen psych vaak het idee dat ik maar wat over koetjes en kalfjes aan het babbelen ben.
Vanmiddag, waren we veel meer aan het analyseren en verklaringen voor bepaald gedrag aan het zoeken, en dan vallen er wel heel veel stukjes op zijn plaats. En hij zei ook, dat het echt een heeeel lang traject word en dat het heeeel veel tijd nodig heeft, maar hoe kan dat gedrag dan veranderd worden?
Een psych kan alleen maar iets met wat je zelf aandraagt. Als je gewend bent om jezelf af te sluiten, jezelf weg te cijferen etc. dan kan het soms ook wel heel erg lastig zijn om jouw probleem concreet op tafel neer te leggen.
Bij mij helpt het dan heel erg om dit op papier te zetten. Ben ook niet zo'n held om over mezelf bepaalde dingen hardop te zeggen. Zeker niet als het dingen zijn, met een hele erge emotionele lading.
Ik wil er zelf al niet aan denken laat staan dit hardop zeggen.
Maar je moet wel om zo je gedrag te kunnen verklaren.
Elke gedachten heeft een daarbij horend gevoel en dit komt ergens vandaan. Misschien door iets wat je in je jeugd mee hebt gemaakt? Of op je werk of door het verlies van een dierbare?
Pas als je weet waar alles vandaan komt, kan je het ook een plaatsje gaan geven. Dit traject kan je uiteraard ook samen met je psych doen.
Maar vooral het belangrijkste als je dit weet dan kan je echte verandering in gaan brengen..... (rare zin volgens mij?)
Ik had dat in het begin ook hoor, dat gevoel van alleen maar kletsen. Totdat ik merkte, dat ik mezelf steeds maar blokkeerde als ze concreets iets aan me vroeg. Gaf de schuld aan mijn extreme vermoeidheid, moeite met concentreren maar wilde gewoon vluchten voor de spanning/emoties en was bang om de controle kwijt te raken.
Heb haar in het begin vooral gebruikt om mijn hart te luchten over van alles en eigenlijk niet zoals de bedoeling was om met het schema bezig te zijn.
Aangezien ik graag alles wil verklaren en analyseren vond ik zo'n G-schema wel heel erg fijn. Zo kreeg ik weer wat grip op mijn (negatieve) gedachten.
Maar de stap om aan te geven of die gedachten echt waar was of niet, durfde ik bij haar nog niet te nemen. Had zelfs bijna het besluit genomen om er helemaal mee te stoppen met deze therapie omdat ik de toegevoegde waarde niet zag. Heb dat ook hardop tegen haar gezegd.
Dit schema heb ik vooral gemaakt voor de EMDR zodat ze weet waar ik graag mee aan de slag wil. Ook al vind ik het doodeng zeker omdat ik over bepaalde dingen uit mijn verleden nog nooit heb gesproken.
En dan is het opschrijven en het iemand laten lezen toch iets makkelijker.
Wil ook nog zo´n soort schema maken voor de cogn. therapie zelf.
Misschien is het wel iets om samen met je psych te gaan onderzoeken waar b.v. je bepaalde angst voor iets nou precies vandaan komt.
Natuurlijk weet je dat wel van jezelf maar je wil er gewoon niet aan denken. Want dan ben je jezelf aan het spiegelen en dat is super confronterend!
Je gedrag kan veranderen zodra je met andere gedachten tegen dezelfde situatie aankijkt. Je kan de dingen positief of negatief zien. Je kan ook naar de dingen kijken met je bril op uit het je eigen verleden. Je gedrag is het gevolg van je gedachten. En van daaruit komt je gevoel... zoals woede, verdriet, angst etc.
Ik zal een voorbeeld noemen... Je ligt al lekker in bed te slapen en je hoort opeens wat rare geluiden. Je gedachten kan dan zijn, dat er een inbreker in je huis is en je raakt helemaal in paniek(gedrag).
Met het gevolg dat je helemaal gespannen en verdrietig bent(gevoel). De oorzaak kan liggen omdat je in het verleden overvallen bent.
Maar je kan ook een andere gedachten hebben, je kat zal wel weer op het aanrecht gesprongen zijn en nu is er iets op de grond gevallen.
Zonnestraaltje: Dat schema klinkt goed, knap dat je zelfs het bij horende gevoel al gevonden hebt. Daar ligt bij mij nog wel een probleem. Soms kan ik dingen weer voelen, maar heel vaak ook nog niet. Of ik kan dan de basisemotie er wel uit halen, dus bang, blij, boos of bedroeft, Maar nog lang niet zoals jij waarom ik dan boos of bang zou zijn.
Mag ik vragen wat jou psych hier concreet mee kan? Ik heb bij mijn eigen psych vaak het idee dat ik maar wat over koetjes en kalfjes aan het babbelen ben.
Vanmiddag, waren we veel meer aan het analyseren en verklaringen voor bepaald gedrag aan het zoeken, en dan vallen er wel heel veel stukjes op zijn plaats. En hij zei ook, dat het echt een heeeel lang traject word en dat het heeeel veel tijd nodig heeft, maar hoe kan dat gedrag dan veranderd worden?
Een psych kan alleen maar iets met wat je zelf aandraagt. Als je gewend bent om jezelf af te sluiten, jezelf weg te cijferen etc. dan kan het soms ook wel heel erg lastig zijn om jouw probleem concreet op tafel neer te leggen.
Bij mij helpt het dan heel erg om dit op papier te zetten. Ben ook niet zo'n held om over mezelf bepaalde dingen hardop te zeggen. Zeker niet als het dingen zijn, met een hele erge emotionele lading.
Ik wil er zelf al niet aan denken laat staan dit hardop zeggen.
Maar je moet wel om zo je gedrag te kunnen verklaren.
Elke gedachten heeft een daarbij horend gevoel en dit komt ergens vandaan. Misschien door iets wat je in je jeugd mee hebt gemaakt? Of op je werk of door het verlies van een dierbare?
Pas als je weet waar alles vandaan komt, kan je het ook een plaatsje gaan geven. Dit traject kan je uiteraard ook samen met je psych doen.
Maar vooral het belangrijkste als je dit weet dan kan je echte verandering in gaan brengen..... (rare zin volgens mij?)
Ik had dat in het begin ook hoor, dat gevoel van alleen maar kletsen. Totdat ik merkte, dat ik mezelf steeds maar blokkeerde als ze concreets iets aan me vroeg. Gaf de schuld aan mijn extreme vermoeidheid, moeite met concentreren maar wilde gewoon vluchten voor de spanning/emoties en was bang om de controle kwijt te raken.
Heb haar in het begin vooral gebruikt om mijn hart te luchten over van alles en eigenlijk niet zoals de bedoeling was om met het schema bezig te zijn.
Aangezien ik graag alles wil verklaren en analyseren vond ik zo'n G-schema wel heel erg fijn. Zo kreeg ik weer wat grip op mijn (negatieve) gedachten.
Maar de stap om aan te geven of die gedachten echt waar was of niet, durfde ik bij haar nog niet te nemen. Had zelfs bijna het besluit genomen om er helemaal mee te stoppen met deze therapie omdat ik de toegevoegde waarde niet zag. Heb dat ook hardop tegen haar gezegd.
Dit schema heb ik vooral gemaakt voor de EMDR zodat ze weet waar ik graag mee aan de slag wil. Ook al vind ik het doodeng zeker omdat ik over bepaalde dingen uit mijn verleden nog nooit heb gesproken.
En dan is het opschrijven en het iemand laten lezen toch iets makkelijker.
Wil ook nog zo´n soort schema maken voor de cogn. therapie zelf.
Misschien is het wel iets om samen met je psych te gaan onderzoeken waar b.v. je bepaalde angst voor iets nou precies vandaan komt.
Natuurlijk weet je dat wel van jezelf maar je wil er gewoon niet aan denken. Want dan ben je jezelf aan het spiegelen en dat is super confronterend!
Je gedrag kan veranderen zodra je met andere gedachten tegen dezelfde situatie aankijkt. Je kan de dingen positief of negatief zien. Je kan ook naar de dingen kijken met je bril op uit het je eigen verleden. Je gedrag is het gevolg van je gedachten. En van daaruit komt je gevoel... zoals woede, verdriet, angst etc.
Ik zal een voorbeeld noemen... Je ligt al lekker in bed te slapen en je hoort opeens wat rare geluiden. Je gedachten kan dan zijn, dat er een inbreker in je huis is en je raakt helemaal in paniek(gedrag).
Met het gevolg dat je helemaal gespannen en verdrietig bent(gevoel). De oorzaak kan liggen omdat je in het verleden overvallen bent.
Maar je kan ook een andere gedachten hebben, je kat zal wel weer op het aanrecht gesprongen zijn en nu is er iets op de grond gevallen.
donderdag 30 december 2010 om 23:36
Een burnout, depressie enz. heb je ook niet alleen. Heel je gezin word er door getroffen.
Hebben jullie toevallig van de week de reportage op ned. 2 gezien? Dit ging over depressie en op het einde was er ook een man aan het woord, die door een bo depressief is geworden. Heb zelf helaas alleen maar het laatste half uur gezien. Maar ga toch nog echt de hele uitzending bekijken.
Vond het eigenlijk wel interessant.
Ga nu nog even snel mijn hond uitlaten, gelukkig geen vuurwerk geknal meer. Mijn hond vind er niks aan en rent dan het liefste weer heel erg snel naar huis.
Meiden allemaal alvast een hele gezellige avond morgen. Dat 2011 voor ons allemaal een geweldig jaar mag gaan worden.
Hebben jullie toevallig van de week de reportage op ned. 2 gezien? Dit ging over depressie en op het einde was er ook een man aan het woord, die door een bo depressief is geworden. Heb zelf helaas alleen maar het laatste half uur gezien. Maar ga toch nog echt de hele uitzending bekijken.
Vond het eigenlijk wel interessant.
Ga nu nog even snel mijn hond uitlaten, gelukkig geen vuurwerk geknal meer. Mijn hond vind er niks aan en rent dan het liefste weer heel erg snel naar huis.
Meiden allemaal alvast een hele gezellige avond morgen. Dat 2011 voor ons allemaal een geweldig jaar mag gaan worden.
donderdag 30 december 2010 om 23:45
Maris, wat moeilijk heb je het zoals ik lees in je stukje van vanmiddag. Erg herkenbaar wel. Ik lees niet alles mee dus ik weet niet of ik de plank nu mis sla, maar het klinkt alsof je nog teveel vraagt van jezelf. Misschien niet met de dingen die je rustig aan doet door de dag heen. Maar als je zo'n lange nasleep hebt van een weekendje, een sinterklaas, of zoveel spanning opbouwt voor een oud en nieuw, dan doe je iets niet goed in jezelf. Dan heb je waarschijnlijk echt nog veel meer rust en tijd nodig. Veel meer dan je zelf zou willen, want je wilt die leuke dingen doen. En dat lukt nu blijkbaar niet, je krijgt er ellende van in plaats van dat het leuk is en blijft. Ik weet ook geen directe oplossing, en herken dat gevecht wel heel erg. De dingen waar je vooraf al spanning voor opbouwt misschien toch maar laten? Oudjaar met vrienden loopt niet weg, dat is er volgend jaar ook weer. Sinterklaas komt ook elke keer weer terug, etentjes blijven bestaan en weekendjes weg ook.
Ik heb nu wel makkelijk praten, maar bij mij is het noodzakelijk geweest om een tijd echt aan niks meer mee te doen. Alleen af en toe naar m'n ouders, om daar op de bank te gaan liggen zodat ik niet alleen maar thuis zat. Maar dingen met andere mensen of groepen gewoon niet. Het was een verdomd vervelende en rottige periode, maar ik was zó klaar met alle stress dat alles oplevert dat ik wel móest. En jawel, tijden zijn veranderd, uiteindelijk gaat het weer beter. De wereld draaide door zonder mij, en nu sta ik er zelf ook weer midden in, met een stuk meer plezier.
Nou ja, lang verhaal, ik wens je zoveel sterkte om hier doorheen te komen.
Ik heb nu wel makkelijk praten, maar bij mij is het noodzakelijk geweest om een tijd echt aan niks meer mee te doen. Alleen af en toe naar m'n ouders, om daar op de bank te gaan liggen zodat ik niet alleen maar thuis zat. Maar dingen met andere mensen of groepen gewoon niet. Het was een verdomd vervelende en rottige periode, maar ik was zó klaar met alle stress dat alles oplevert dat ik wel móest. En jawel, tijden zijn veranderd, uiteindelijk gaat het weer beter. De wereld draaide door zonder mij, en nu sta ik er zelf ook weer midden in, met een stuk meer plezier.
Nou ja, lang verhaal, ik wens je zoveel sterkte om hier doorheen te komen.
vrijdag 31 december 2010 om 00:03
Nee Lindy, je slaat de plank niet mis. Je slaat juist heel erg raak.
Jullie heb gelijk.... Ik weet het (vriend zegt precies hetzelfde) maar ik wil er niet aan. Ik wil er niet aan toegeven. Maar ik moet. Het is mn goeie voornemen voor 2011. Morgen moet wil ik nog iets doen (lastig uit te leggen ivm herkenbaarheid) en daarna ga ik compleet rusten en proberen niet te balen van het feit dat ik aan het rusten ben. Hopelijk weet ik dan de strijdbijl met mn bo te begraven...
Jullie heb gelijk.... Ik weet het (vriend zegt precies hetzelfde) maar ik wil er niet aan. Ik wil er niet aan toegeven. Maar ik moet. Het is mn goeie voornemen voor 2011. Morgen moet wil ik nog iets doen (lastig uit te leggen ivm herkenbaarheid) en daarna ga ik compleet rusten en proberen niet te balen van het feit dat ik aan het rusten ben. Hopelijk weet ik dan de strijdbijl met mn bo te begraven...
vrijdag 31 december 2010 om 00:20
Nog even vanuit bed...beste vriendin smste vanavond of we morgen nog een kopje thee gingen drinken. Heb haar nog nooit afgezegd, omdat het gewoon altijd gezellig is en ik overal heel goed met gaat over kan praten. Zij weet bijv ook als enige dat ik al twee jaar probeer zwanger te worden. In ieder geval, ik heb nee gezegd...en heb daarbij eerlijk vermeld dat ik moet doseren en morgen wat energie moet sparen... En weet je wat? Ze begreep het volkomen en was heel trots op mij dat ik dat gewoon eerlijk tegen haar zei. Goed hé?
vrijdag 31 december 2010 om 00:35
Maris, zo'n smiley na je laatste zin ziet er gezellig uit . Ik word helemaal blij van je post.
Dit is voor jezelf kiezen, en geeft je hopelijk een goed gevoel.
Je zit midden in een proces, en dat is niet morgen voorbij. Je kunt ook geen stappen overslaan. Graaf maar een mooi gat voor die strijdbijl. Dat ding heeft je in andere opzichten misschien vaak geholpen, maar ermee op jezelf blijven inhakken lijkt me niet je bedoeling.
2011, nieuw jaar, nieuwe kansen!
En die vriendin met haar kopje thee, die loopt ook niet weg. Ze vraagt je gewoon later nog eens.
Dit is voor jezelf kiezen, en geeft je hopelijk een goed gevoel.
Je zit midden in een proces, en dat is niet morgen voorbij. Je kunt ook geen stappen overslaan. Graaf maar een mooi gat voor die strijdbijl. Dat ding heeft je in andere opzichten misschien vaak geholpen, maar ermee op jezelf blijven inhakken lijkt me niet je bedoeling.
2011, nieuw jaar, nieuwe kansen!
En die vriendin met haar kopje thee, die loopt ook niet weg. Ze vraagt je gewoon later nog eens.
vrijdag 31 december 2010 om 09:15
quote:zonnestraaltje1 schreef op 30 december 2010 @ 23:29:
Mmm.... volgens mij ben ik niet zo sterk in iets concreets en kort neerzetten.
Dat geeft niks, je legt het wel heel duidelijk uit.
Lindy, ik was jou vergeten, sorry. Ook voor jou hoop ik op een goed 2011, waarin het goed blijft gaan met je, waarin je ons nuttige adviezen kan blijven geven en waarin je gezond en gelukkig zult zijn.
Ik ben helemaal klaar voor mijn weekendje weg. Het was hier gisteravond vreselijk glad met allerlei wegafsluitingen en heel veel ongelukken, maar het is nu goed dus we kunnen rustig de weg op. Pfff, gelukkig maar, zat er toch wel een beetje over te stressen gisteravond.
Mmm.... volgens mij ben ik niet zo sterk in iets concreets en kort neerzetten.
Dat geeft niks, je legt het wel heel duidelijk uit.
Lindy, ik was jou vergeten, sorry. Ook voor jou hoop ik op een goed 2011, waarin het goed blijft gaan met je, waarin je ons nuttige adviezen kan blijven geven en waarin je gezond en gelukkig zult zijn.
Ik ben helemaal klaar voor mijn weekendje weg. Het was hier gisteravond vreselijk glad met allerlei wegafsluitingen en heel veel ongelukken, maar het is nu goed dus we kunnen rustig de weg op. Pfff, gelukkig maar, zat er toch wel een beetje over te stressen gisteravond.
vrijdag 31 december 2010 om 09:17
quote:_maris_ schreef op 31 december 2010 @ 00:20:
Nog even vanuit bed...beste vriendin smste vanavond of we morgen nog een kopje thee gingen drinken. Heb haar nog nooit afgezegd, omdat het gewoon altijd gezellig is en ik overal heel goed met gaat over kan praten. Zij weet bijv ook als enige dat ik al twee jaar probeer zwanger te worden. In ieder geval, ik heb nee gezegd...en heb daarbij eerlijk vermeld dat ik moet doseren en morgen wat energie moet sparen... En weet je wat? Ze begreep het volkomen en was heel trots op mij dat ik dat gewoon eerlijk tegen haar zei. Goed hé? Super. Echte vrienden begrijpen en waarderen dat. Heel goed van je! Ik ben ook trots op je dat je eerlijk bent geweest.
Nog even vanuit bed...beste vriendin smste vanavond of we morgen nog een kopje thee gingen drinken. Heb haar nog nooit afgezegd, omdat het gewoon altijd gezellig is en ik overal heel goed met gaat over kan praten. Zij weet bijv ook als enige dat ik al twee jaar probeer zwanger te worden. In ieder geval, ik heb nee gezegd...en heb daarbij eerlijk vermeld dat ik moet doseren en morgen wat energie moet sparen... En weet je wat? Ze begreep het volkomen en was heel trots op mij dat ik dat gewoon eerlijk tegen haar zei. Goed hé? Super. Echte vrienden begrijpen en waarderen dat. Heel goed van je! Ik ben ook trots op je dat je eerlijk bent geweest.
vrijdag 31 december 2010 om 11:55
quote:_maris_ schreef op 31 december 2010 @ 00:20:
Nog even vanuit bed...beste vriendin smste vanavond of we morgen nog een kopje thee gingen drinken. Heb haar nog nooit afgezegd, omdat het gewoon altijd gezellig is en ik overal heel goed met gaat over kan praten. Zij weet bijv ook als enige dat ik al twee jaar probeer zwanger te worden. In ieder geval, ik heb nee gezegd...en heb daarbij eerlijk vermeld dat ik moet doseren en morgen wat energie moet sparen... En weet je wat? Ze begreep het volkomen en was heel trots op mij dat ik dat gewoon eerlijk tegen haar zei. Goed hé?
Heel goed van je. En je vriendin is een echte vriendin, dat weet je dan ook meteen weer.
Ik las gisteravond op het "moet moet moet moet" topic een leuke spreuk die nu ook in mijn boekje staat. Iemand had een zinnetje uit een tijdschrift geknipt en boven haar deur gehangen:
"En van wie moet dat dan?"
Nog even vanuit bed...beste vriendin smste vanavond of we morgen nog een kopje thee gingen drinken. Heb haar nog nooit afgezegd, omdat het gewoon altijd gezellig is en ik overal heel goed met gaat over kan praten. Zij weet bijv ook als enige dat ik al twee jaar probeer zwanger te worden. In ieder geval, ik heb nee gezegd...en heb daarbij eerlijk vermeld dat ik moet doseren en morgen wat energie moet sparen... En weet je wat? Ze begreep het volkomen en was heel trots op mij dat ik dat gewoon eerlijk tegen haar zei. Goed hé?
Heel goed van je. En je vriendin is een echte vriendin, dat weet je dan ook meteen weer.
Ik las gisteravond op het "moet moet moet moet" topic een leuke spreuk die nu ook in mijn boekje staat. Iemand had een zinnetje uit een tijdschrift geknipt en boven haar deur gehangen:
"En van wie moet dat dan?"
