Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 28 december 2010 om 11:29
quote:indigoblue schreef op 27 december 2010 @ 18:47:
Lotte, ik haat gourmetten hahaha.
Oh echt joh?
Ik vind het geweldig, dat gefrut in die pannetjes. Mijn moeder is ook echt een kei in het organiseren van gourmetpartijen. Allemaal lekkere dingen er omheen, schaaltje hier, schaaltje daar. Maar wel allemaal móeilijke dingen, met veel calorieën.
En als ik dan zo de tafel rondkijk, en iedereen gewoon lekker zie eten, zonder zich bewust te zijn van wat ze nou eigenlijk binnenkrijgen, heb ik wel zwaar m'n twijfels of het goedkomt, met dat eten van mij....
Begrijp me niet verkeerd, ik heb echt genoten hoor. Het was allemaal zó lekker! Maar die angst om teveel te eten was toch wel heel nadrukkelijk aanwezig.
Nu zit ik weer in m'n ritme, en gaat het hartstikke lekker. Ik durf gewoon veel meer te eten als het volgens mijn vertrouwde schema is. Maar dat geldt niet alleen voor het eten. Ik voel me stukken beter, functioneer gewoon véél beter, als ik m'n vaste regelmaat heb.
En hoewel dat geen ramp is, baart het me weleens zorgen. Want juist de dingen die het leven leuk zouden moeten maken (dagje weg, vakantie, uit eten), leveren mij voornamelijk stress op.
En dat vind ik echt wel jammer.....
Lotte, ik haat gourmetten hahaha.
Oh echt joh?
Ik vind het geweldig, dat gefrut in die pannetjes. Mijn moeder is ook echt een kei in het organiseren van gourmetpartijen. Allemaal lekkere dingen er omheen, schaaltje hier, schaaltje daar. Maar wel allemaal móeilijke dingen, met veel calorieën.
En als ik dan zo de tafel rondkijk, en iedereen gewoon lekker zie eten, zonder zich bewust te zijn van wat ze nou eigenlijk binnenkrijgen, heb ik wel zwaar m'n twijfels of het goedkomt, met dat eten van mij....
Begrijp me niet verkeerd, ik heb echt genoten hoor. Het was allemaal zó lekker! Maar die angst om teveel te eten was toch wel heel nadrukkelijk aanwezig.
Nu zit ik weer in m'n ritme, en gaat het hartstikke lekker. Ik durf gewoon veel meer te eten als het volgens mijn vertrouwde schema is. Maar dat geldt niet alleen voor het eten. Ik voel me stukken beter, functioneer gewoon véél beter, als ik m'n vaste regelmaat heb.
En hoewel dat geen ramp is, baart het me weleens zorgen. Want juist de dingen die het leven leuk zouden moeten maken (dagje weg, vakantie, uit eten), leveren mij voornamelijk stress op.
En dat vind ik echt wel jammer.....
woensdag 29 december 2010 om 07:55
quote:Lotte35 schreef op 28 december 2010 @ 11:29:
Nu zit ik weer in m'n ritme, en gaat het hartstikke lekker. Ik durf gewoon veel meer te eten als het volgens mijn vertrouwde schema is. Maar dat geldt niet alleen voor het eten. Ik voel me stukken beter, functioneer gewoon véél beter, als ik m'n vaste regelmaat heb.
En hoewel dat geen ramp is, baart het me weleens zorgen. Want juist de dingen die het leven leuk zouden moeten maken (dagje weg, vakantie, uit eten), leveren mij voornamelijk stress op.
Op zich niet gek dat je dan het gevoel hebt beter te kunnen functioneren. Het is toch iets wat jou structuur geeft, houvast. En soms is dat niet erg, maar wel als jij je daardoor begrenst voelt in het kunnen genieten van de leuke dingen. Heb je een idee wat jou daarin zou kunnen helpen? Of welk stapje je daarin zou kunnen nemen?
Ik zit met hetzelfde... en bedenk dan telkens (bijv. met een etentje): oké vandaag kies ik iets wat ik normaal niet zou kiezen, maar wat niet helemaal verkeerd voelt. Maar stom genoeg kies ik dan toch weer iets wat 'veilig' voelt. Ik moet een keer over die drempel heen denk ik.
Lastig punt he
. Dit is nou net datgene waardoor je je weer enigszins 'normaal' voelt... (zo voelt het voor mij iig).
Nu zit ik weer in m'n ritme, en gaat het hartstikke lekker. Ik durf gewoon veel meer te eten als het volgens mijn vertrouwde schema is. Maar dat geldt niet alleen voor het eten. Ik voel me stukken beter, functioneer gewoon véél beter, als ik m'n vaste regelmaat heb.
En hoewel dat geen ramp is, baart het me weleens zorgen. Want juist de dingen die het leven leuk zouden moeten maken (dagje weg, vakantie, uit eten), leveren mij voornamelijk stress op.
Op zich niet gek dat je dan het gevoel hebt beter te kunnen functioneren. Het is toch iets wat jou structuur geeft, houvast. En soms is dat niet erg, maar wel als jij je daardoor begrenst voelt in het kunnen genieten van de leuke dingen. Heb je een idee wat jou daarin zou kunnen helpen? Of welk stapje je daarin zou kunnen nemen?
Ik zit met hetzelfde... en bedenk dan telkens (bijv. met een etentje): oké vandaag kies ik iets wat ik normaal niet zou kiezen, maar wat niet helemaal verkeerd voelt. Maar stom genoeg kies ik dan toch weer iets wat 'veilig' voelt. Ik moet een keer over die drempel heen denk ik.
Lastig punt he
. Dit is nou net datgene waardoor je je weer enigszins 'normaal' voelt... (zo voelt het voor mij iig).
woensdag 29 december 2010 om 12:45
woensdag 29 december 2010 om 13:31
Hé meiden,
Hoe is het met jullie? Ik heb steeds mee gelezen, maar ik merk dat ik de laatste tijd de behoefte niet heb om mee te schrijven. Of dat goed, of juist niet zo goed is weet ik niet helemaal. Misschien moet ik er wat minder mee bezig mee zijn om de es 'minder ruimte' te geven, misschien wil ik de confrontatie niet aan? (Ik denk overigens het eerste, maar houd een beetje rekening met het tweede). Vandaar dat ik ook voorlopig even stil blijf meelezen, oké?
De therapie gaat trouwens goed, krijg nieuwe inzichten w.b.t. het omgaan/ aangaan van emoties. Daar zit, zoals ik al dacht, een heel groot deel van de oplossing. Ik hoop dat het me lukt om daar goed mee om te kunnen gaan, het is wel heel lastig om de 'automatische weerstand' (zelfkritiek) die ik heb om te kunnen schakelen naar het 'dealen' en echt voelen van iets.
Heel veel succes meiden!
x, Klontje
Hoe is het met jullie? Ik heb steeds mee gelezen, maar ik merk dat ik de laatste tijd de behoefte niet heb om mee te schrijven. Of dat goed, of juist niet zo goed is weet ik niet helemaal. Misschien moet ik er wat minder mee bezig mee zijn om de es 'minder ruimte' te geven, misschien wil ik de confrontatie niet aan? (Ik denk overigens het eerste, maar houd een beetje rekening met het tweede). Vandaar dat ik ook voorlopig even stil blijf meelezen, oké?
De therapie gaat trouwens goed, krijg nieuwe inzichten w.b.t. het omgaan/ aangaan van emoties. Daar zit, zoals ik al dacht, een heel groot deel van de oplossing. Ik hoop dat het me lukt om daar goed mee om te kunnen gaan, het is wel heel lastig om de 'automatische weerstand' (zelfkritiek) die ik heb om te kunnen schakelen naar het 'dealen' en echt voelen van iets.
Heel veel succes meiden!
x, Klontje
woensdag 29 december 2010 om 13:38
quote:indigoblue schreef op 27 december 2010 @ 18:47:
Butterfly, die film die jij gezien hebt, daar is ook een boek van. Heb gehoord dat het niet door te komen is Welk boek ben je nu aan het lezen?
Hé, even iets luchtigs Indigo, dat boek heb ik al twee keer gelezen en is zó bijzonder en mooi! Echt, de moeite waard om te lezen!
Butterfly, die film die jij gezien hebt, daar is ook een boek van. Heb gehoord dat het niet door te komen is Welk boek ben je nu aan het lezen?
Hé, even iets luchtigs Indigo, dat boek heb ik al twee keer gelezen en is zó bijzonder en mooi! Echt, de moeite waard om te lezen!
vrijdag 31 december 2010 om 10:24
LilStar: Misschien word dat gevoel inderdaad wel minder, als ik mezelf meer kan accepteren. Maar hoe ik dat moet bereiken, geen idee.
Fijn is dat hé, als het gewoon eventjes lukt om op je gevoel te eten en te genieten!
Bij mij is er door de gynaecoloog vastgesteld dat het pco is. Toen ben ik gaan googelen op internet en daarbij kwam ik op een site waarop staat dat Myo-inositol kan helpen. Dus vanaf toen neem ik elke dag een vitaminepil en het gaat nu steeds beter. De menstruatie is op gang gekomen en ik ben ’t nu al een paar maanden heel regelmatig. Dus dat zou misschien kunnen helpen.
Fijn dat je nu even wat vrije dagen hebt en lekker kunt genieten van uitslapen!
Lotte: Wat balen dat het je op zulke dagen zoveel moeite kost! Kan het me wel voorstellen, hoor. Opeens is je hele structuur weg en is alles anders. Wel goed dat je mee hebt gedaan!
Kan me voorstellen dat je op zo’n moment bang bent dat het nooit meer zo zal gaan, zoals bij anderen die onbewust van alles eten. Maar ik denk echt dat dat wel kan komen, hoor! Als je nu kijkt naar wat je al bereikt hebt; dat had je een tijd geleden toch ook niet verwacht? In stapjes kom je er wel.
Durf je kleinere uitdagingen op een dag wel? Zoals een keer bolletjes in plaats van boterhammen?
Het komt vanzelf!
Indigoblue: Gister had ik het nog over relaties enzo met een vriendin. Ook dat de liefde door de media wel erg geïdealiseerd wordt, maar ook dat wij met ons 21 opzich nog niet té oud zijn. Zo lijkt het soms door vriendinnen om ons heen, media etc, maar opzich zou er nog hoop moeten zijn.
Stampertje: Lukt het met verhuizen?
Hier gaat 't wel oké! Het lukt me nog om het losse eten vast te houden en dat is eigenlijk wel erg fijn. Ik merk ook dat ik mijn gewicht juist veel beter gelijk kan houden, als ik op gevoel eet dan als ik heel vast elke dag 't zelfde eet. Toch als ik eenmaal weer in de structuur zit, vind ik het lastig om dat weer los te laten. Maar voor nu houd ik 't nog maar even vol zo!
Gister hele dag wezen shoppen, straks schaatsen en vanaaf met een vriendin oudjaar vieren. Hebben jullie nog plannen met oud&nieuw?
Ik vraag me trouwens wel af hoe jullie hier tegenaan kijken, want loop er steeds tegenaan. Ik vind mezelf namelijk niks waard, heb het gevoel dat dat ook echt klopt. Ik ben gewoon niks, stom, raar en had er beter niet kunnen zijn. Maar nu met de therapie die ik had, moest ik er dan een positieve gedachte tegenover zetten. Zoals; ik ben oké.
Maar dát vind ik lastig. Want wat als ik gelijk heb en ik écht niet oké ben. Dan zit ik mezelf lekker voor te liegen.
Dat is net zoiets als dat iemand ongelukkig is, omdat hij bruin haar heeft. En dat diegene dan moet denken; ik heb blond haar en daardoor gaat diegene zich beter voelen. (Misschien een rare vergelijking, maar snappen jullie wat ik bedoel?)
En laatst had ik 't daarover bij een gesprek. Toen zei ze ook; het gaat er niet om of het klopt, maar dat je je er beter door gaat voelen. (Dat ging namelijk over het wel/niet lukken van een gespreksvoering-assesment op m'n opleiding)
Zou toch stom zijn, als ik écht niks waard ben, als ik dan van mezelf denk dat ik dat wel ben?! Lastig dit...
Ik wens jullie trouwens allemaal een goede jaarwisseling!! Op naar een mooi 2011!
Fijn is dat hé, als het gewoon eventjes lukt om op je gevoel te eten en te genieten!
Bij mij is er door de gynaecoloog vastgesteld dat het pco is. Toen ben ik gaan googelen op internet en daarbij kwam ik op een site waarop staat dat Myo-inositol kan helpen. Dus vanaf toen neem ik elke dag een vitaminepil en het gaat nu steeds beter. De menstruatie is op gang gekomen en ik ben ’t nu al een paar maanden heel regelmatig. Dus dat zou misschien kunnen helpen.
Fijn dat je nu even wat vrije dagen hebt en lekker kunt genieten van uitslapen!
Lotte: Wat balen dat het je op zulke dagen zoveel moeite kost! Kan het me wel voorstellen, hoor. Opeens is je hele structuur weg en is alles anders. Wel goed dat je mee hebt gedaan!
Kan me voorstellen dat je op zo’n moment bang bent dat het nooit meer zo zal gaan, zoals bij anderen die onbewust van alles eten. Maar ik denk echt dat dat wel kan komen, hoor! Als je nu kijkt naar wat je al bereikt hebt; dat had je een tijd geleden toch ook niet verwacht? In stapjes kom je er wel.
Durf je kleinere uitdagingen op een dag wel? Zoals een keer bolletjes in plaats van boterhammen?
Het komt vanzelf!
Indigoblue: Gister had ik het nog over relaties enzo met een vriendin. Ook dat de liefde door de media wel erg geïdealiseerd wordt, maar ook dat wij met ons 21 opzich nog niet té oud zijn. Zo lijkt het soms door vriendinnen om ons heen, media etc, maar opzich zou er nog hoop moeten zijn.
Stampertje: Lukt het met verhuizen?
Hier gaat 't wel oké! Het lukt me nog om het losse eten vast te houden en dat is eigenlijk wel erg fijn. Ik merk ook dat ik mijn gewicht juist veel beter gelijk kan houden, als ik op gevoel eet dan als ik heel vast elke dag 't zelfde eet. Toch als ik eenmaal weer in de structuur zit, vind ik het lastig om dat weer los te laten. Maar voor nu houd ik 't nog maar even vol zo!
Gister hele dag wezen shoppen, straks schaatsen en vanaaf met een vriendin oudjaar vieren. Hebben jullie nog plannen met oud&nieuw?
Ik vraag me trouwens wel af hoe jullie hier tegenaan kijken, want loop er steeds tegenaan. Ik vind mezelf namelijk niks waard, heb het gevoel dat dat ook echt klopt. Ik ben gewoon niks, stom, raar en had er beter niet kunnen zijn. Maar nu met de therapie die ik had, moest ik er dan een positieve gedachte tegenover zetten. Zoals; ik ben oké.
Maar dát vind ik lastig. Want wat als ik gelijk heb en ik écht niet oké ben. Dan zit ik mezelf lekker voor te liegen.
Dat is net zoiets als dat iemand ongelukkig is, omdat hij bruin haar heeft. En dat diegene dan moet denken; ik heb blond haar en daardoor gaat diegene zich beter voelen. (Misschien een rare vergelijking, maar snappen jullie wat ik bedoel?)
En laatst had ik 't daarover bij een gesprek. Toen zei ze ook; het gaat er niet om of het klopt, maar dat je je er beter door gaat voelen. (Dat ging namelijk over het wel/niet lukken van een gespreksvoering-assesment op m'n opleiding)
Zou toch stom zijn, als ik écht niks waard ben, als ik dan van mezelf denk dat ik dat wel ben?! Lastig dit...
Ik wens jullie trouwens allemaal een goede jaarwisseling!! Op naar een mooi 2011!
zaterdag 1 januari 2011 om 12:18
@ Butterfly: maar waarom zou jij niets waard zijn? Wat is hetgeen waardoor jij je slecht voelt over jezelf? Ik denk dat dat de belangrijkste vraag is. Plus: klopt het ook daadwerkelijk dat die punten zo slecht zijn of komt dat omdat je zelf gewoon enorm hoge eisen aan jezelf stelt (waar je misschien niet aan voldoet)?
Misschien komen er bepaalde punten naar voren, vraag eens aan een goede vriendin/familielid/etc. hoe zij dat bij jou vinden. Of zij dat ook aan je opmerken. (Als je dat wilt iig, want ik zou dat ook eng vinden om te vragen).
Waarschijnlijk voel jij je vooral waardeloos, omdat je meer van jezelf eist dan misschien reëel is. Goed = goed , niemand is perfect.
En alsnog: wat als jij een paar puntjes hebt die je anders zou willen zien? Daarnaast heb jij nog zoooooveel positieve dingen in je! Probeer maar zoveel mogelijk daaraan te denken . En anders kun je nog altijd aan je 'verbeterpunten' werken toch (als je er last van hebt)?
Soms kan het ook helpen om wat mensen voor de geest te halen waar je veel om geeft, zoals je ouders, wat vrienden of vriendinnen. En van iedereen kun je wel een wat minder puntje bedenken, maar vind jij ze daarom minder lief/leuk/zorgzaam/etc?
Wees niet te streng voor jezelf. Ik heb hier ook moeite mee hoor. Zet het hier wel heel leuk en alles neer. Maar zelfwaardering is een heikel punt bij eetstoornissen heb ik het idee...
Iedereen een fijn 2011 gewenst trouwens! Hoop dat jullie een goede jaarwisseling hebben gehad!
Misschien komen er bepaalde punten naar voren, vraag eens aan een goede vriendin/familielid/etc. hoe zij dat bij jou vinden. Of zij dat ook aan je opmerken. (Als je dat wilt iig, want ik zou dat ook eng vinden om te vragen).
Waarschijnlijk voel jij je vooral waardeloos, omdat je meer van jezelf eist dan misschien reëel is. Goed = goed , niemand is perfect.
En alsnog: wat als jij een paar puntjes hebt die je anders zou willen zien? Daarnaast heb jij nog zoooooveel positieve dingen in je! Probeer maar zoveel mogelijk daaraan te denken . En anders kun je nog altijd aan je 'verbeterpunten' werken toch (als je er last van hebt)?
Soms kan het ook helpen om wat mensen voor de geest te halen waar je veel om geeft, zoals je ouders, wat vrienden of vriendinnen. En van iedereen kun je wel een wat minder puntje bedenken, maar vind jij ze daarom minder lief/leuk/zorgzaam/etc?
Wees niet te streng voor jezelf
. Ik heb hier ook moeite mee hoor. Zet het hier wel heel leuk en alles neer. Maar zelfwaardering is een heikel punt bij eetstoornissen heb ik het idee...Iedereen een fijn 2011 gewenst trouwens! Hoop dat jullie een goede jaarwisseling hebben gehad!
zaterdag 1 januari 2011 om 14:40
quote:Butterfly1989 schreef op 31 december 2010 @ 10:24:
Lotte: Durf je kleinere uitdagingen op een dag wel? Zoals een keer bolletjes in plaats van boterhammen?
Ja, dat durf ik zeker. Naar m'n werk neem ik ook weleens een bolletje mee in plaats van een boterham. Wat bij mij gewoon een heel groot probleem is, is dat ik niet snel iets kan eten. Het moet allemaal op mijn tempo, anders krijg ik echt zo'n paniekgevoel.
Voorbeeld: van de week hadden we hele lekkere bonbons op het werk. Iedereen nam er gewoon eentje, stak 'm in zijn mond, en klaar. Ik kan dat dus niet. Dat weten ze op m'n werk, dus dat is verder geen probleem. Ik heb een bonbon mee naar huis genomen, en 's avonds bij de thee opgegeten. Hapje voor hapje, ik heb er een half uur over gedaan.
Ik durf alles te eten, maar de manier waarop is verre van normaal.
quote:Het komt vanzelf!
Dit bedoel je heel goed, en daarom ook bedankt voor je positieve woorden. Maar ik ben er al lang achter, dat het niet vanzélf komt...... Ik heb mezelf ook lang voorgehouden: Joh, op een dag eet ik wel gewoon die bonbon in één keer. Of: Morgen durf ik echt wel een croissantje bij de bakker te halen en meteen op te eten.
Maar het gebeurt niet. Omdat ik het zelf blijf weigeren. Heel bewust. En ik zal mezelf dus ook heel bewust moeten dwingen deze dingen wel te doen. Wachten op 'vanzelf' heeft geen zin meer, weet ik na inmiddels bijna dertien jaar worstelen met eten.
Anyway, een nieuw jaar geeft altijd weer een heerlijk 'schone-lei-gevoel', vinden jullie ook niet? Ik ben vandaag goed van start gegaan door tot nu toe mijn volledige lijst te eten, ook al ben ik vrij.
quote:Butterfly1989 schreef op 31 december 2010 @ 10:24:
Zou toch stom zijn, als ik écht niks waard ben, als ik dan van mezelf denk dat ik dat wel ben?!
Vraag aan jou, Butterfly: Wanneer zou jij jezelf wél iets waard vinden? Wat zou je dan moeten doen / kunnen / bereiken? Ben ik wel benieuwd naar.
En tja, wat is nou de betekenis van 'niks waard zijn'.
Denk je dat jouw ouders hun kind ook waardeloos vinden? (Ik denk van niet.)
Denk je dat jouw vriendinnen jou ook waardeloos vinden? (Ik denk van niet.)
Denk je dat wij hier op het forum jou waardeloos vinden? (Ik weet zeker van niet.)
Iedereen heeft waarde, dus jij ook.
En ik weet hoe dit werkt. Je leest dit, vindt het misschien een fijn idee, maar blijft jezelf er toch van overtuigen dat jij niks waard bent.
En wij met z'n allen kunnen daar niets aan doen. Zolang jij jezelf ervan blijft overtuigen dat je waardeloos bent, zul je je ook zo voelen.
Verander die foute gedachte. Het kán!
Lotte: Durf je kleinere uitdagingen op een dag wel? Zoals een keer bolletjes in plaats van boterhammen?
Ja, dat durf ik zeker. Naar m'n werk neem ik ook weleens een bolletje mee in plaats van een boterham. Wat bij mij gewoon een heel groot probleem is, is dat ik niet snel iets kan eten. Het moet allemaal op mijn tempo, anders krijg ik echt zo'n paniekgevoel.
Voorbeeld: van de week hadden we hele lekkere bonbons op het werk. Iedereen nam er gewoon eentje, stak 'm in zijn mond, en klaar. Ik kan dat dus niet. Dat weten ze op m'n werk, dus dat is verder geen probleem. Ik heb een bonbon mee naar huis genomen, en 's avonds bij de thee opgegeten. Hapje voor hapje, ik heb er een half uur over gedaan.
Ik durf alles te eten, maar de manier waarop is verre van normaal.
quote:Het komt vanzelf!
Dit bedoel je heel goed, en daarom ook bedankt voor je positieve woorden. Maar ik ben er al lang achter, dat het niet vanzélf komt...... Ik heb mezelf ook lang voorgehouden: Joh, op een dag eet ik wel gewoon die bonbon in één keer. Of: Morgen durf ik echt wel een croissantje bij de bakker te halen en meteen op te eten.
Maar het gebeurt niet. Omdat ik het zelf blijf weigeren. Heel bewust. En ik zal mezelf dus ook heel bewust moeten dwingen deze dingen wel te doen. Wachten op 'vanzelf' heeft geen zin meer, weet ik na inmiddels bijna dertien jaar worstelen met eten.
Anyway, een nieuw jaar geeft altijd weer een heerlijk 'schone-lei-gevoel', vinden jullie ook niet? Ik ben vandaag goed van start gegaan door tot nu toe mijn volledige lijst te eten, ook al ben ik vrij.
quote:Butterfly1989 schreef op 31 december 2010 @ 10:24:
Zou toch stom zijn, als ik écht niks waard ben, als ik dan van mezelf denk dat ik dat wel ben?!
Vraag aan jou, Butterfly: Wanneer zou jij jezelf wél iets waard vinden? Wat zou je dan moeten doen / kunnen / bereiken? Ben ik wel benieuwd naar.
En tja, wat is nou de betekenis van 'niks waard zijn'.
Denk je dat jouw ouders hun kind ook waardeloos vinden? (Ik denk van niet.)
Denk je dat jouw vriendinnen jou ook waardeloos vinden? (Ik denk van niet.)
Denk je dat wij hier op het forum jou waardeloos vinden? (Ik weet zeker van niet.)
Iedereen heeft waarde, dus jij ook.
En ik weet hoe dit werkt. Je leest dit, vindt het misschien een fijn idee, maar blijft jezelf er toch van overtuigen dat jij niks waard bent.
En wij met z'n allen kunnen daar niets aan doen. Zolang jij jezelf ervan blijft overtuigen dat je waardeloos bent, zul je je ook zo voelen.
Verander die foute gedachte. Het kán!
zaterdag 1 januari 2011 om 19:50
Gelukkig nieuw jaar allemaal!! Ik hoop voor iedereen hier dat 2011 een jaar van vooruitgang wordt. Een jaar waarin je voor jezelf kiest en voor jezelf leeft Ik gun het jullie allemaal (en ook alle meelezers) zó dat je loskomt van de es en dat je jezelf gaat zien en ervaren als een waardevol mens. Pak die kans!
Klontje, wat fijn om te lezen dat het goed gaat en dat je vooruitgang merkt in de therapie. Zoals jij heb ik er ook de laatste tijd over nagedacht iets meer afstand te nemen van dit topic, want eigenlijk gaat het met mij heel erg goed. Ik ben al een hele tijd van de eetproblematiek af, maar worstel nog vaak met de achterliggende problemen en natuurlijk heb ik mijn ups en downs. Maar ik wil er niet te veel op focussen, want dan wordt het veel groter dan het is terwijl ik eigenlijk gewoon eens moet leven, want dat kan ik nu. Het is misschien nogal een overgang, van je altijd slecht voelen, je hoofd altijd boven water moeten houden en daar altijd mee bezig moeten zijn naar er juist niet mee bezig hoeven zijn, want het gaat allemaal gewoon! Ik blijf hier natuurlijk meelezen en schrijven, maar misschien wat minder over mijn eigen leven. Heel veel succes verder met de therapie, en zet deze stijgende lijn door! Je kan het!
Butterfly, wat herkenbaar die gedachte van "wat als ik mezelf voorlieg en het ís allemaal niet zo?" Maar, zoals Lilstar al zei, dat doet er eigenlijk niet toe. Je kan je óf waardeloos en rot gaan voelen de rest van je leven, of jezelf wel wat waard vinden en je prettiger vinden. Of het nou "echt waar" is maakt eigenlijk niet uit, wie zit te oordelen? Wie bepaalt of je een goed of slecht mens bent of niet? Je moet het gewoon aanpakken of niet en eens gaan geloven (of in ieder geval in het begin doen alsof) dat je wél een waardevol mens bent. En tsja, of dat nou de absolute waarheid is of niet...wat boeit dat? Dat bestaat niet eens! Denk je dat al die andere mensen die gewoon leven zich afvragen of ze waardevol zijn of niet stiekem heel slecht? Die staan er niet eens bij stil? Die hoeven zich niet eens heel bewust lief en leuk een aardig te vinden, want dat is een basisgeloof waar ze vanzelf in geloven. Eigenlijk moet je gewoon beslissen dat je het wel waard bent en dat je niet meer gaat nadenken over of dat nou wel of niet zo is en of je dan wel of niet mag denken dat je het waard bent. Beslis gewoon dat het zo is en dat je daar in ieder geval niet meer over gaat tobben, dan kan je beginnen met de andere gedachten veranderen.
Niet dat ik het niet herken hoor, ik denk net zoals jij, maar ik besef nu heel goed dat als ik me goed wil voelen ik gewoon moet accepteren dat ik mezelf iets waard mag vinden. Anders heeft het ook geen zin om te proberen me goed te voelen, want dat gaat toch niet gebeuren. Jezelf iets waard mogen vinden is de eerste stap en een stap die je niet kan overslaan.
Soms kijk ik bewust naar andere mensen die ik heel "goed" vind. Ik was bijvoorbeeld laatst aan het werk met een vrouw van wie ik vind dat zij het werk heel goed kan, ik vind haar ook een heel lief en leuk mens. Maar toen ik met haar aan het kletsen was (we zaten allebei achter een eigen computer) zat ze ondertussen een of andere website door te bladeren op internet. Dat zou ik zelf absoluut nooit doen, want dat zou toch vreselijk ongeïnteresseerd zijn, ik moet natuurlijk al mijn aandacht aan de ander geven blablabla. Maar toch, zij deed het en vond ik haar dan een slecht mens? Helemaal niet, ik vond haar nog steeds goed in haar werk, nog steeds een heel lieve en leuke vrouw. Waarom reken ik mezelf dan af op veel mindere dingen?
Het jammere hiervan is dat je jezelf eigenlijk helemaal wegwerkt, omdat je je probeert te schikken naar anderen. En daar word je zeker niet leuker op. Je verliest dan namelijk je eigenheid, juist datgene wat je voor anderen leuk en aantrekkelijk maakt. Een beetje een self fulfilling prophecy. Hoe meer je je probeert aan te passen naar de wensen van een ander, des te minder leuk je voor die ander wordt, omdat je steeds minder jezelf wordt.
Ik zie zo vaak om me heen anderen dingen doen waar ik niet eens van opkijk bij hen, maar waar ik mezelf op zou afrekenen. En ja, dan moet ik toch gaan inzien dat als die dingen hen geen minderwaardig mens maken, die dingen mij ook geen minderwaardig mens kunnen maken. Ik begin me er steeds bewuster van te maken dat ik mezelf opoffer voor anderen, omdat ik nooit voor mezelf mag/durf te kiezen. Ik moet me constant allemaal in bochten wringen om het voor een ander makkelijk of fijn te maken en dat slaat te vaak door in de meest belachelijk kleine dingen. Het is lastig, ik weet het, want stiekem geloof je dat je stom en slecht en niks waard bent. Maar bij mij begint het langzaam maar zeker te keren (denk ik, nog niet te vroeg juichen!) Ik kan ook gewoon niet zo verder, want het staat me behoorlijk in de weg, privé, in mijn werk. Ik besef gewoon zo goed dat ik echt een minder leuk, minder gezellig mens van word en dat ik eigenlijk echt wel veel leuker ben als ik gewoon mezelf ben!
En zo is het cirkeltje weer rond en komen we terug bij het simpele "ik ben oké zoals ik ben" - ja, het is eigenlijk zo simpel Maar voor ons lastig, want wat voor anderen een basisgeloof is, want vanaf de geboorte is ingebouwd moeten wij bewust gaan creëren vanuit het niks, eigenlijk terwijl je juist het tegenovergestelde geloven! En dat is heel erg moeilijk!
Lotte, ik heb jouw stuk ook gelezen, maar moet nu weg. Ben je niet vergeten hoor
Klontje, wat fijn om te lezen dat het goed gaat en dat je vooruitgang merkt in de therapie. Zoals jij heb ik er ook de laatste tijd over nagedacht iets meer afstand te nemen van dit topic, want eigenlijk gaat het met mij heel erg goed. Ik ben al een hele tijd van de eetproblematiek af, maar worstel nog vaak met de achterliggende problemen en natuurlijk heb ik mijn ups en downs. Maar ik wil er niet te veel op focussen, want dan wordt het veel groter dan het is terwijl ik eigenlijk gewoon eens moet leven, want dat kan ik nu. Het is misschien nogal een overgang, van je altijd slecht voelen, je hoofd altijd boven water moeten houden en daar altijd mee bezig moeten zijn naar er juist niet mee bezig hoeven zijn, want het gaat allemaal gewoon! Ik blijf hier natuurlijk meelezen en schrijven, maar misschien wat minder over mijn eigen leven. Heel veel succes verder met de therapie, en zet deze stijgende lijn door! Je kan het!
Butterfly, wat herkenbaar die gedachte van "wat als ik mezelf voorlieg en het ís allemaal niet zo?" Maar, zoals Lilstar al zei, dat doet er eigenlijk niet toe. Je kan je óf waardeloos en rot gaan voelen de rest van je leven, of jezelf wel wat waard vinden en je prettiger vinden. Of het nou "echt waar" is maakt eigenlijk niet uit, wie zit te oordelen? Wie bepaalt of je een goed of slecht mens bent of niet? Je moet het gewoon aanpakken of niet en eens gaan geloven (of in ieder geval in het begin doen alsof) dat je wél een waardevol mens bent. En tsja, of dat nou de absolute waarheid is of niet...wat boeit dat? Dat bestaat niet eens! Denk je dat al die andere mensen die gewoon leven zich afvragen of ze waardevol zijn of niet stiekem heel slecht? Die staan er niet eens bij stil? Die hoeven zich niet eens heel bewust lief en leuk een aardig te vinden, want dat is een basisgeloof waar ze vanzelf in geloven. Eigenlijk moet je gewoon beslissen dat je het wel waard bent en dat je niet meer gaat nadenken over of dat nou wel of niet zo is en of je dan wel of niet mag denken dat je het waard bent. Beslis gewoon dat het zo is en dat je daar in ieder geval niet meer over gaat tobben, dan kan je beginnen met de andere gedachten veranderen.
Niet dat ik het niet herken hoor, ik denk net zoals jij, maar ik besef nu heel goed dat als ik me goed wil voelen ik gewoon moet accepteren dat ik mezelf iets waard mag vinden. Anders heeft het ook geen zin om te proberen me goed te voelen, want dat gaat toch niet gebeuren. Jezelf iets waard mogen vinden is de eerste stap en een stap die je niet kan overslaan.
Soms kijk ik bewust naar andere mensen die ik heel "goed" vind. Ik was bijvoorbeeld laatst aan het werk met een vrouw van wie ik vind dat zij het werk heel goed kan, ik vind haar ook een heel lief en leuk mens. Maar toen ik met haar aan het kletsen was (we zaten allebei achter een eigen computer) zat ze ondertussen een of andere website door te bladeren op internet. Dat zou ik zelf absoluut nooit doen, want dat zou toch vreselijk ongeïnteresseerd zijn, ik moet natuurlijk al mijn aandacht aan de ander geven blablabla. Maar toch, zij deed het en vond ik haar dan een slecht mens? Helemaal niet, ik vond haar nog steeds goed in haar werk, nog steeds een heel lieve en leuke vrouw. Waarom reken ik mezelf dan af op veel mindere dingen?
Het jammere hiervan is dat je jezelf eigenlijk helemaal wegwerkt, omdat je je probeert te schikken naar anderen. En daar word je zeker niet leuker op. Je verliest dan namelijk je eigenheid, juist datgene wat je voor anderen leuk en aantrekkelijk maakt. Een beetje een self fulfilling prophecy. Hoe meer je je probeert aan te passen naar de wensen van een ander, des te minder leuk je voor die ander wordt, omdat je steeds minder jezelf wordt.
Ik zie zo vaak om me heen anderen dingen doen waar ik niet eens van opkijk bij hen, maar waar ik mezelf op zou afrekenen. En ja, dan moet ik toch gaan inzien dat als die dingen hen geen minderwaardig mens maken, die dingen mij ook geen minderwaardig mens kunnen maken. Ik begin me er steeds bewuster van te maken dat ik mezelf opoffer voor anderen, omdat ik nooit voor mezelf mag/durf te kiezen. Ik moet me constant allemaal in bochten wringen om het voor een ander makkelijk of fijn te maken en dat slaat te vaak door in de meest belachelijk kleine dingen. Het is lastig, ik weet het, want stiekem geloof je dat je stom en slecht en niks waard bent. Maar bij mij begint het langzaam maar zeker te keren (denk ik, nog niet te vroeg juichen!) Ik kan ook gewoon niet zo verder, want het staat me behoorlijk in de weg, privé, in mijn werk. Ik besef gewoon zo goed dat ik echt een minder leuk, minder gezellig mens van word en dat ik eigenlijk echt wel veel leuker ben als ik gewoon mezelf ben!
En zo is het cirkeltje weer rond en komen we terug bij het simpele "ik ben oké zoals ik ben" - ja, het is eigenlijk zo simpel Maar voor ons lastig, want wat voor anderen een basisgeloof is, want vanaf de geboorte is ingebouwd moeten wij bewust gaan creëren vanuit het niks, eigenlijk terwijl je juist het tegenovergestelde geloven! En dat is heel erg moeilijk!
Lotte, ik heb jouw stuk ook gelezen, maar moet nu weg. Ben je niet vergeten hoor
zondag 2 januari 2011 om 15:39
hallo allemaal, gelukkig nieuwjaar nog!
Mijn jaar is slecht begonnen, het begon al op 1 januari met eetbuien en uitspugen en vandaag weer. ik baal er zo ontzettend van; ik wil het niet, vind het niet eens echt lekker wat ik eet. En toch doe ik het. Walging van mezelf? Mezelf straffen ? Ik heb geen flauw idee. Vrijdag naar de dietiste en weer niets afgevallen. Ik faal.
Gelukkig is er de mogelijkheid om via mijn dietiste naar een psychologe te gaan. Ook ga ik vanaf vrijdag iedere 2 weken naar de dietsite in plaats van iedere maand. Hopelijk werkt dat stukken beter.
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet!
Mijn jaar is slecht begonnen, het begon al op 1 januari met eetbuien en uitspugen en vandaag weer. ik baal er zo ontzettend van; ik wil het niet, vind het niet eens echt lekker wat ik eet. En toch doe ik het. Walging van mezelf? Mezelf straffen ? Ik heb geen flauw idee. Vrijdag naar de dietiste en weer niets afgevallen. Ik faal.
Gelukkig is er de mogelijkheid om via mijn dietiste naar een psychologe te gaan. Ook ga ik vanaf vrijdag iedere 2 weken naar de dietsite in plaats van iedere maand. Hopelijk werkt dat stukken beter.
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet!
zondag 2 januari 2011 om 15:43
quote:Kimziej schreef op 02 januari 2011 @ 15:39:
hallo allemaal, gelukkig nieuwjaar nog!
Mijn jaar is slecht begonnen, het begon al op 1 januari met eetbuien en uitspugen en vandaag weer. ik baal er zo ontzettend van; ik wil het niet, vind het niet eens echt lekker wat ik eet. En toch doe ik het. Walging van mezelf? Mezelf straffen ? Ik heb geen flauw idee. Vrijdag naar de dietiste en weer niets afgevallen. Ik faal.
Gelukkig is er de mogelijkheid om via mijn dietiste naar een psychologe te gaan. Ook ga ik vanaf vrijdag iedere 2 weken naar de dietsite in plaats van iedere maand. Hopelijk werkt dat stukken beter.
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet! :(Ik denk dat je er heel goed aan doet om van die mogelijkheid gebruik te maken. Onderzoeken waar het vandaan komt, waar het 'knelt'. Heel veel succes Kimziej, en wees niet te hard voor jezelf, daar schiet je niks mee op. Sterker nog, daar wordt het alleen maar erger van.
hallo allemaal, gelukkig nieuwjaar nog!
Mijn jaar is slecht begonnen, het begon al op 1 januari met eetbuien en uitspugen en vandaag weer. ik baal er zo ontzettend van; ik wil het niet, vind het niet eens echt lekker wat ik eet. En toch doe ik het. Walging van mezelf? Mezelf straffen ? Ik heb geen flauw idee. Vrijdag naar de dietiste en weer niets afgevallen. Ik faal.
Gelukkig is er de mogelijkheid om via mijn dietiste naar een psychologe te gaan. Ook ga ik vanaf vrijdag iedere 2 weken naar de dietsite in plaats van iedere maand. Hopelijk werkt dat stukken beter.
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet! :(Ik denk dat je er heel goed aan doet om van die mogelijkheid gebruik te maken. Onderzoeken waar het vandaan komt, waar het 'knelt'. Heel veel succes Kimziej, en wees niet te hard voor jezelf, daar schiet je niks mee op. Sterker nog, daar wordt het alleen maar erger van.
zondag 2 januari 2011 om 16:08
quote:Kimziej schreef op 02 januari 2011 @ 15:39:
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet!
Deze krijg je in ieder geval van mij
Ellendig voor je, dat het nieuwe jaar zo slecht begonnen is.
Toch vind ik dat je goeie plannen maakt. Je gaat vaker naar de diëtiste, en van daaruit misschien naar een psycholoog. Heel erg goed van je, echt.
Ik baal er zo van. Ik weet gewoon niet meer waar ik het zoeken moet!
Deze krijg je in ieder geval van mij
Ellendig voor je, dat het nieuwe jaar zo slecht begonnen is.
Toch vind ik dat je goeie plannen maakt. Je gaat vaker naar de diëtiste, en van daaruit misschien naar een psycholoog. Heel erg goed van je, echt.
maandag 3 januari 2011 om 10:57
Goedemorgen,
Lotte, wat ben je inderdaad goed van start gegaan je hebt gelijk, na zo lang komt het niet vanzelf. Dat ervaar ik zelf ook zo, maar dan op andere vlakken. Op een gegeven moment moet je bewust beslissingen gaan nemen. Maar dat betekent niet dat, omdat je die beslissing neemt het gelijk gaat lukken. Het gaat nog altijd met kleine stapjes en soms is dat 2 stappen vooruit, 1 stap terug, maar ook dat is uit eindelijk een vooruitgang. Ik merk dat je een balans moet vinden tussen jezelf de tijd en ruimte geven (we zijn ten slotte te vaak te streng voor onszelf) en je niet toch stiekem om de tuin laten leiden onder het mom van "maar ik moet liever voor mezelf zijn, niet te streng" enz. enz.
Waar ik benieuwd naar ben is welke gedachten maken dat jij een halfuur over een bonbon moet doen ipv een paar minuten? Hoe gaat dat eten van die bonbon dan? Je blijft bewust weigeren. Met welke gedachte? Zit hier een bepaalde controledrang achter/omheen?
Kimziej, vervelend zeg, die eetbuien. Wat fijn en goed dat je naar een psych kan. Durf daar vrijuit te praten., zo maak je het proces inzichtelijk en kom je hopelijk sneller achter de functie van de eetbuien, je triggers e.d.
Hoe is het met de rest?
Lotte, wat ben je inderdaad goed van start gegaan je hebt gelijk, na zo lang komt het niet vanzelf. Dat ervaar ik zelf ook zo, maar dan op andere vlakken. Op een gegeven moment moet je bewust beslissingen gaan nemen. Maar dat betekent niet dat, omdat je die beslissing neemt het gelijk gaat lukken. Het gaat nog altijd met kleine stapjes en soms is dat 2 stappen vooruit, 1 stap terug, maar ook dat is uit eindelijk een vooruitgang. Ik merk dat je een balans moet vinden tussen jezelf de tijd en ruimte geven (we zijn ten slotte te vaak te streng voor onszelf) en je niet toch stiekem om de tuin laten leiden onder het mom van "maar ik moet liever voor mezelf zijn, niet te streng" enz. enz.
Waar ik benieuwd naar ben is welke gedachten maken dat jij een halfuur over een bonbon moet doen ipv een paar minuten? Hoe gaat dat eten van die bonbon dan? Je blijft bewust weigeren. Met welke gedachte? Zit hier een bepaalde controledrang achter/omheen?
Kimziej, vervelend zeg, die eetbuien. Wat fijn en goed dat je naar een psych kan. Durf daar vrijuit te praten., zo maak je het proces inzichtelijk en kom je hopelijk sneller achter de functie van de eetbuien, je triggers e.d.
Hoe is het met de rest?
maandag 3 januari 2011 om 11:28
quote:indigoblue schreef op 03 januari 2011 @ 10:57:
Waar ik benieuwd naar ben is welke gedachten maken dat jij een halfuur over een bonbon moet doen ipv een paar minuten? Hoe gaat dat eten van die bonbon dan? Je blijft bewust weigeren. Met welke gedachte? Zit hier een bepaalde controledrang achter/omheen?
Puur de controle.
Als ik die bonbon in een paar minuten opeet, kan ik 'm een soort 'niet plaatsen' in mijn systeem. Ik kan hem psychisch niet verwerken dan. Gevolg: pure paniek, en compensatiegedrag.
Als ik de bonbon hapje voor hapje eet, zoals ik altijd doe, kan ik elk hapje verwerken, psychisch. Mezelf na elk hapje toespreken: het is lekker, je mag dit, het is goed. En dan kan ik er ook vrede mee hebben, na afloop.
Dit is ook de reden dat ik zo ontzettend veel moeite heb met het drinken van normale dranken. Want dan spoelen de calorieën helemáál ongecontroleerd door m'n keel. Met de nieuwjaarsborrel van onze familie heb ik de hele middag gedaan met één glas jus d'orange. Ik geniet er wel heel erg van dan, en kan me er daarna ook bij neerleggen dat ik het op heb. Als ik dat glas in twee teugen leeg had moeten drinken, had ik me daarna echt heel slecht gevoeld.
Verder ben ik een soort van hyper nu, want over een uurtje ga ik naar de orthopraktijk om mee te lopen. Heb er echt zin in, maar vind het ook wéér eng.
Probeer mezelf maar voor te houden dat ik alleen maar mezelf hoef te zijn, en dat de rest dan vanzelf komt.
Dat moet toch lukken....?
Waar ik benieuwd naar ben is welke gedachten maken dat jij een halfuur over een bonbon moet doen ipv een paar minuten? Hoe gaat dat eten van die bonbon dan? Je blijft bewust weigeren. Met welke gedachte? Zit hier een bepaalde controledrang achter/omheen?
Puur de controle.
Als ik die bonbon in een paar minuten opeet, kan ik 'm een soort 'niet plaatsen' in mijn systeem. Ik kan hem psychisch niet verwerken dan. Gevolg: pure paniek, en compensatiegedrag.
Als ik de bonbon hapje voor hapje eet, zoals ik altijd doe, kan ik elk hapje verwerken, psychisch. Mezelf na elk hapje toespreken: het is lekker, je mag dit, het is goed. En dan kan ik er ook vrede mee hebben, na afloop.
Dit is ook de reden dat ik zo ontzettend veel moeite heb met het drinken van normale dranken. Want dan spoelen de calorieën helemáál ongecontroleerd door m'n keel. Met de nieuwjaarsborrel van onze familie heb ik de hele middag gedaan met één glas jus d'orange. Ik geniet er wel heel erg van dan, en kan me er daarna ook bij neerleggen dat ik het op heb. Als ik dat glas in twee teugen leeg had moeten drinken, had ik me daarna echt heel slecht gevoeld.
Verder ben ik een soort van hyper nu, want over een uurtje ga ik naar de orthopraktijk om mee te lopen. Heb er echt zin in, maar vind het ook wéér eng.
Probeer mezelf maar voor te houden dat ik alleen maar mezelf hoef te zijn, en dat de rest dan vanzelf komt.
Dat moet toch lukken....?
maandag 3 januari 2011 om 13:14
hallo meiden,
Gelukkig nieuwjaar allemaal! en hopelijk kunnen we de positieve spirit voortzetten.
Het voelde raar om de afgelopen week niet te kunnen internetten...maar goed ik ben er weer. Nogal druk geweest met verhuizen en schoonmaken maar gelukkig is alles goed gegaan. Het was ook wel fijn om wat quality time met het vriendje te hebben.
Ik heb stukken gelezen maar had geen tijd om te reageren. Ik had echt het gevoel geleefd te worden door alles en iedereen (doe ik natuurlijk mezelf aan door geen grenzen te stellen). Ben blij dat de rust is teruggekeerd en het normale leven weer begint.
Het goede nieuws is is dat ik nog steeds clean ben maar het mindere nieuws is dat mijn zelfbeeld erg negatief is. Probeer het van me af te zetten en dat lukt ook wel. Ik heb me voorgenomen om meer te genieten van de leuke dingen en me minder te focussen op mezelf (qua negativiteit). Ik heb het nu ook druk met andere dingen dus daar ben ik wel blij om.
meiden tot morgen want ik moet nu weg! doei
Gelukkig nieuwjaar allemaal! en hopelijk kunnen we de positieve spirit voortzetten.
Het voelde raar om de afgelopen week niet te kunnen internetten...maar goed ik ben er weer. Nogal druk geweest met verhuizen en schoonmaken maar gelukkig is alles goed gegaan. Het was ook wel fijn om wat quality time met het vriendje te hebben.
Ik heb stukken gelezen maar had geen tijd om te reageren. Ik had echt het gevoel geleefd te worden door alles en iedereen (doe ik natuurlijk mezelf aan door geen grenzen te stellen). Ben blij dat de rust is teruggekeerd en het normale leven weer begint.
Het goede nieuws is is dat ik nog steeds clean ben maar het mindere nieuws is dat mijn zelfbeeld erg negatief is. Probeer het van me af te zetten en dat lukt ook wel. Ik heb me voorgenomen om meer te genieten van de leuke dingen en me minder te focussen op mezelf (qua negativiteit). Ik heb het nu ook druk met andere dingen dus daar ben ik wel blij om.
meiden tot morgen want ik moet nu weg! doei
maandag 3 januari 2011 om 16:51
Allereerst wil ik jullie bedanken voor jullie lieve berichtjes op mijn ik-ben-niks-waard-berichtje!
Lilstar: bedankt voor je fijne en lieve berichtje!
Aan vriendinnen heb ik inderdaad wel eens gevraagd wat ze van mij vinden. Dat was wel anders dan hoe ik naar mezelf kijk. Het was wel fijn om te horen, alleen moet ik dat nu nog gaan geloven. Het zette me iig wel aan het denken.
En waarom ik niets waard zou zijn, dat is echt een heel sterk gevoel wat ik niet echt kan uitleggen. Voor mij voelt het bijna als feit, ik ben gewoon één en al slecht. Het verandert overigens wel al wat, want eerst was ik er gewoon echt 100% van overtuigd. Er was ook geen twijfel, maar die is er nu dus wel.
Het helpt me altijd wel om te schrijven en er realistisch over na te denken.
Lotte: Sorry, ik weet soms natuurlijk inderdaad niet hoe sommige dingen precies bij jullie gaan of gingen en dan klopt ’n opmerking soms niet helemaal.
Maar ik denk inderdaad ook dat het niet vanzelf komt, maar ik bedoel meer; het komt wel, als jij kleine stapjes blijft zetten en steeds weer iets vooruit komt, dan zul je op een keer ineens merken dat het makkelijker gaat. En ja, dan moet je het inderdaad eerst heel bewust wel doen en heel bewust iets doen wat je eng vind, maar met die stappen kom je dan wel steeds verder.
Zo was het voor mij een tijdje ook echt een uitdaging om pindakaas op m’n brood te doen. Ik moest het echt met mezelf afspreken en mezelf op dat moment ook echt toespreken dat het normaal was en dat ik het wilde etc. Maar nu is het zo normaal dat ik gewoon pindakaas eet als ik er zin in heb.
Ik zou mezelf wel iets waard vinden, als ik heel anders zou zijn als dat ik nu ben. Vooral dat ik spontaan ben, gezellig met mensen klets, humor heb, vrolijk, sociaal, zulk soort dingen. Dat ik gemakkelijk een praatje maak en ook gezien wordt als gezellig en aardig door anderen. Dat ik gewaardeerd word door anderen. Ik zou ook wel graag iets échts willen bereiken, iets wezenlijks. Zoiets.
En of mijn ouders mij waardeloos vinden…eerlijk gezegd twijfel ik daaraan. Ik was er lange tijd van overtuigd dat iedereen beter af zou zijn zonder mij, ook mijn ouders. Wie wil er nou zo’n waardeloos, stom en lelijk persoon als dochter. Er is nu wel wat twijfel, want misschien vinden mijn ouders mij niet 100% waardeloos, alleen al omdat ik hun dochter ben en ze dat niet zo snel van hun eigen dochter zouden denken. Als ik realistisch denk, dan denk ik dat het laatste wel zou kunnen kloppen, maar toch blijf ik dat lastig vinden.
Van vriendinnen weet ik ’t ook niet. Ik ben bang dat zij mij eigenlijk ook niet mogen, of dat er opeens op een bepaald moment, zo’n moment komt van “jemig, waarom ga ik eigenlijk met háár om?!”. Terwijl het realistisch gezien natuurlijk niet logisch is, omdat ik bijvoorbeeld wel een aantal keer met vriendinnen op vakantie ben geweest.
Maarja, ik kan wel weer vanalles gaan bedenken, maar ik moet inderdaad zélf die gedachtes gaan veranderen! Zelf bewust die stap nemen dat ik vanaf nu de gedachtes ga omdraaien en erin ga geloven dat ik oké ben.
Er is ook al wat twijfel gekomen, dus het verandert langzaam wel, het gaat alleen niet zo snel.
Hoe ging het meelopen bij de orthopraktijk? Kan het me wel voorstellen, hoor, dat je het toch iedere keer weer eng vind. Maar inderdaad proberen jezelf te zijn en jezelf niet te verliezen in allerlei gedachtes. Het gaat steeds goed, dus nu vast ook!
Indigoblue: Inderdaad moet ik het besluit nemen dat ik de gedachte ga veranderen en dat dat oké is. Ik merk wel dat als die gedachtes even wat minder zijn, dat ik me dan veel fijner voel. En misschien dat als ik minder met die gedachtes bezig ben, dat ik dan juist ook bijvoorbeeld wat gezelliger ben..
Dat wat je vertelde over die vrouw op je werk, dat herken ik inderdaad wel! Misschien ligt het dan ook wel aan hoge eisen stellen aan jezelf inderdaad. Wel goed dat je je daarvan bewust werd! Door zulke voorbeelden word je je denk ik wel bewuster van hoe je zelf denkt enzo.
Haha, ja het zou zo makkelijk kunnen zijn! Gewoon denken “ik ben oké”, waardoor je gezelliger en aanweziger bent, meer positieve reacties krijgt en het meer gaat geloven. Laten we beginnen bij de eerste stap!
Kimziej: Rot dat je jaar zo begon! Ik hoop dat het je helpt om ook naar een psycholoog te gaan en wat vaker naar de diëtiste.
Stampertje: Wat een drukte hé, zo'n verhuizing! Goed dat je nogsteeds clean bent!
Ik had een tijdje terug al bewust met mezelf afgesproken om gewoon te gaan proberen hoe het is om de gedachtes om te buigen. En als ik er dan achter zou komen dat mijn gedachtes kloppen, dan weet ik dat gelijk en als ze niet kloppen, kan ik mooi postiever over mezelf gaan denken. Blijf het toch lastig vinden, maar ik moet het inderdaad maar gewoon aangaan!
Lilstar: bedankt voor je fijne en lieve berichtje!
Aan vriendinnen heb ik inderdaad wel eens gevraagd wat ze van mij vinden. Dat was wel anders dan hoe ik naar mezelf kijk. Het was wel fijn om te horen, alleen moet ik dat nu nog gaan geloven. Het zette me iig wel aan het denken.
En waarom ik niets waard zou zijn, dat is echt een heel sterk gevoel wat ik niet echt kan uitleggen. Voor mij voelt het bijna als feit, ik ben gewoon één en al slecht. Het verandert overigens wel al wat, want eerst was ik er gewoon echt 100% van overtuigd. Er was ook geen twijfel, maar die is er nu dus wel.
Het helpt me altijd wel om te schrijven en er realistisch over na te denken.
Lotte: Sorry, ik weet soms natuurlijk inderdaad niet hoe sommige dingen precies bij jullie gaan of gingen en dan klopt ’n opmerking soms niet helemaal.
Maar ik denk inderdaad ook dat het niet vanzelf komt, maar ik bedoel meer; het komt wel, als jij kleine stapjes blijft zetten en steeds weer iets vooruit komt, dan zul je op een keer ineens merken dat het makkelijker gaat. En ja, dan moet je het inderdaad eerst heel bewust wel doen en heel bewust iets doen wat je eng vind, maar met die stappen kom je dan wel steeds verder.
Zo was het voor mij een tijdje ook echt een uitdaging om pindakaas op m’n brood te doen. Ik moest het echt met mezelf afspreken en mezelf op dat moment ook echt toespreken dat het normaal was en dat ik het wilde etc. Maar nu is het zo normaal dat ik gewoon pindakaas eet als ik er zin in heb.
Ik zou mezelf wel iets waard vinden, als ik heel anders zou zijn als dat ik nu ben. Vooral dat ik spontaan ben, gezellig met mensen klets, humor heb, vrolijk, sociaal, zulk soort dingen. Dat ik gemakkelijk een praatje maak en ook gezien wordt als gezellig en aardig door anderen. Dat ik gewaardeerd word door anderen. Ik zou ook wel graag iets échts willen bereiken, iets wezenlijks. Zoiets.
En of mijn ouders mij waardeloos vinden…eerlijk gezegd twijfel ik daaraan. Ik was er lange tijd van overtuigd dat iedereen beter af zou zijn zonder mij, ook mijn ouders. Wie wil er nou zo’n waardeloos, stom en lelijk persoon als dochter. Er is nu wel wat twijfel, want misschien vinden mijn ouders mij niet 100% waardeloos, alleen al omdat ik hun dochter ben en ze dat niet zo snel van hun eigen dochter zouden denken. Als ik realistisch denk, dan denk ik dat het laatste wel zou kunnen kloppen, maar toch blijf ik dat lastig vinden.
Van vriendinnen weet ik ’t ook niet. Ik ben bang dat zij mij eigenlijk ook niet mogen, of dat er opeens op een bepaald moment, zo’n moment komt van “jemig, waarom ga ik eigenlijk met háár om?!”. Terwijl het realistisch gezien natuurlijk niet logisch is, omdat ik bijvoorbeeld wel een aantal keer met vriendinnen op vakantie ben geweest.
Maarja, ik kan wel weer vanalles gaan bedenken, maar ik moet inderdaad zélf die gedachtes gaan veranderen! Zelf bewust die stap nemen dat ik vanaf nu de gedachtes ga omdraaien en erin ga geloven dat ik oké ben.
Er is ook al wat twijfel gekomen, dus het verandert langzaam wel, het gaat alleen niet zo snel.
Hoe ging het meelopen bij de orthopraktijk? Kan het me wel voorstellen, hoor, dat je het toch iedere keer weer eng vind. Maar inderdaad proberen jezelf te zijn en jezelf niet te verliezen in allerlei gedachtes. Het gaat steeds goed, dus nu vast ook!
Indigoblue: Inderdaad moet ik het besluit nemen dat ik de gedachte ga veranderen en dat dat oké is. Ik merk wel dat als die gedachtes even wat minder zijn, dat ik me dan veel fijner voel. En misschien dat als ik minder met die gedachtes bezig ben, dat ik dan juist ook bijvoorbeeld wat gezelliger ben..
Dat wat je vertelde over die vrouw op je werk, dat herken ik inderdaad wel! Misschien ligt het dan ook wel aan hoge eisen stellen aan jezelf inderdaad. Wel goed dat je je daarvan bewust werd! Door zulke voorbeelden word je je denk ik wel bewuster van hoe je zelf denkt enzo.
Haha, ja het zou zo makkelijk kunnen zijn! Gewoon denken “ik ben oké”, waardoor je gezelliger en aanweziger bent, meer positieve reacties krijgt en het meer gaat geloven. Laten we beginnen bij de eerste stap!
Kimziej: Rot dat je jaar zo begon! Ik hoop dat het je helpt om ook naar een psycholoog te gaan en wat vaker naar de diëtiste.
Stampertje: Wat een drukte hé, zo'n verhuizing! Goed dat je nogsteeds clean bent!
Ik had een tijdje terug al bewust met mezelf afgesproken om gewoon te gaan proberen hoe het is om de gedachtes om te buigen. En als ik er dan achter zou komen dat mijn gedachtes kloppen, dan weet ik dat gelijk en als ze niet kloppen, kan ik mooi postiever over mezelf gaan denken. Blijf het toch lastig vinden, maar ik moet het inderdaad maar gewoon aangaan!
maandag 3 januari 2011 om 19:31
quote:Butterfly1989 schreef op 03 januari 2011 @ 16:51:
Lotte: Sorry, ik weet soms natuurlijk inderdaad niet hoe sommige dingen precies bij jullie gaan of gingen en dan klopt ’n opmerking soms niet helemaal.
Sorry is echt niet nodig hoor. Ik vond het een hele positieve en lieve opmerking van je (en dat zei ik ook).
Maargoed, als je een eetstoornis hebt gaat dus niets vanzelf (behalve dan afvallen, in mijn geval...). Je hebt wel gelijk, dat als je stappen blijft zetten, je steeds iets verder komt. Maar bij sommige dingen heb ik toch zoiets van: Zal dat ooit nog goedkomen.....? (Een heel gebakje eten op een verjaardag, lekker een patatje bij de snackbar met iets 'erbij', zomaar tussendoor een Milkshake bij Mc Donalds). Ik weet dat het leven ook prima kan zijn zonder die dingen, maar vroeger vond ik dit juist allemaal zo zálig. En nu nog steeds, maar ik durf het niet meer.
Het meelopen bij de orthopraktijk heeft gemengde gevoelens met zich meegebracht. Het was interessant, maar ik word het kijken een beetje zat. En de handelingen zijn voor mij nog veel te moeilijk om zelf te doen. Ik kom natuurlijk ook alleen maar meekijken, dus ik word daar niet opgeleid in die dingen.
Elastiekjes verwisselen kan ik al wel, maar in een gigantisch laag tempo. Vandaag heb ik ook weer een paar patiënten gedaan, maar m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden. Het ging voor mijn gevoel zó langzaam, ik voelde me echt heel onhandig. Uiteindelijk lukte het wel hoor, maar ik had er niet echt een goed gevoel over.
Kijk, en dan zou het fijn zijn als ik morgen weer zou mogen, want ik moet dit gewoon oefenen, ik doe het veel te weinig. Maar ik ga pas 24 januari weer meekijken. Dat duurt me veel te lang, maarja, ik moet ook weer gewoon werken.
Dus al met al voel ik me er erg onzeker over. Ik wil dit werk zo graag leren, maar er is gewoon geen opleiding voor. Je moet het in de praktijk leren. Mijn eigen ortho heeft geen plek, dus ik denk er toch over een andere praktijk te gaan zoeken.
Maar da's weer helemaal nieuw, dus levert ook weer veel spanning op voor me. Ik weet dus op het moment nog even niet hoe ik het allemaal in het vat ga gieten.
Lotte: Sorry, ik weet soms natuurlijk inderdaad niet hoe sommige dingen precies bij jullie gaan of gingen en dan klopt ’n opmerking soms niet helemaal.
Sorry is echt niet nodig hoor. Ik vond het een hele positieve en lieve opmerking van je (en dat zei ik ook).
Maargoed, als je een eetstoornis hebt gaat dus niets vanzelf (behalve dan afvallen, in mijn geval...). Je hebt wel gelijk, dat als je stappen blijft zetten, je steeds iets verder komt. Maar bij sommige dingen heb ik toch zoiets van: Zal dat ooit nog goedkomen.....? (Een heel gebakje eten op een verjaardag, lekker een patatje bij de snackbar met iets 'erbij', zomaar tussendoor een Milkshake bij Mc Donalds). Ik weet dat het leven ook prima kan zijn zonder die dingen, maar vroeger vond ik dit juist allemaal zo zálig. En nu nog steeds, maar ik durf het niet meer.
Het meelopen bij de orthopraktijk heeft gemengde gevoelens met zich meegebracht. Het was interessant, maar ik word het kijken een beetje zat. En de handelingen zijn voor mij nog veel te moeilijk om zelf te doen. Ik kom natuurlijk ook alleen maar meekijken, dus ik word daar niet opgeleid in die dingen.
Elastiekjes verwisselen kan ik al wel, maar in een gigantisch laag tempo. Vandaag heb ik ook weer een paar patiënten gedaan, maar m'n zelfvertrouwen had er erg onder te lijden. Het ging voor mijn gevoel zó langzaam, ik voelde me echt heel onhandig. Uiteindelijk lukte het wel hoor, maar ik had er niet echt een goed gevoel over.
Kijk, en dan zou het fijn zijn als ik morgen weer zou mogen, want ik moet dit gewoon oefenen, ik doe het veel te weinig. Maar ik ga pas 24 januari weer meekijken. Dat duurt me veel te lang, maarja, ik moet ook weer gewoon werken.
Dus al met al voel ik me er erg onzeker over. Ik wil dit werk zo graag leren, maar er is gewoon geen opleiding voor. Je moet het in de praktijk leren. Mijn eigen ortho heeft geen plek, dus ik denk er toch over een andere praktijk te gaan zoeken.
Maar da's weer helemaal nieuw, dus levert ook weer veel spanning op voor me. Ik weet dus op het moment nog even niet hoe ik het allemaal in het vat ga gieten.
maandag 3 januari 2011 om 20:16
Lotte: Eigenlijk denk ik wel dat die dingen die jij noemt ook nog wel komen, als je maar stappen blijft zetten en uitdagingen aan blijft gaan. Als je nu kijkt naar het diepste punt waar je vandaan komt, dan heb je toch ook al veel bereikt en veranderd? Had je toen verwacht dat je nu op het punt bent waar je nu bent?
Ik weet nog goed dat ik een aantal jaar geleden echt met afschuw keek naar mensen die (bijvoorbeeld) een macflurry aten. Ik vond het zó raar dat zij dat gewoon deden, ik vond zoiets gewoon echt abnormaal en kon me niet voorstellen dat ik dat ooit weer zou gaan eten. Vervolgens ben ik wel steeds stappen gaan zetten, eerst een klein softijsje, toen een sundae en uiteindelijk ook een keertje een macflurry. Dat was toen wel echt een hele onderneming; ik had het weken vantevoren afgesproken met een vriendin en we zaten zenuwachtig te lachen met de mc flurry in ons handen. En nu, nu is dat voor mij al heel normaal geworden. Ik heb er geen problemen meer mee en kan o.a. van zulke dingen gewoon genieten.
Dus ik denk echt dat je ook wel weer kunt genieten van patatjes en gebak! Natuurlijk gaat het in het begin nog niet soepel en levert het angst en stress op en zal het niet zo gaan als je wilt, maar uiteindelijk kom je wel op het punt waarop het weer normaal is. Ik heb soms zitten huilen tijdens het eten van patat, of raakte helemaal in paniek bij ’t eten van een gebakje, maar ik bleef het wel doen.
En dat doe jij ook, dus ik weet zeker dat jij dit ook over een tijdje zal zeggen!
Lijkt me inderdaad lastig als er zoveel tijd tussen zit steeds! Is er echt geen opleiding daarvoor en moet iedereen het op deze manier leren? Wel apart zeg, ik dacht juist dat er echt overal een opleiding is en voor alles een diploma nodig is.
En het is logisch dat bepaalde dingen nog niet zo snel gaan, dat kan ook niet. En je had pas toch juist allemaal complimenten gekregen? Dus je doet het gewoon hartstikke goed, hoor! Kan me je gevoel wel goed voorstellen, hoor, zou me ook onzeker daardoor voelen. Maar ik denk dat dat echt niet nodig is in die situatie; je doet het goed en je bent er om te leren!
Ik weet nog goed dat ik een aantal jaar geleden echt met afschuw keek naar mensen die (bijvoorbeeld) een macflurry aten. Ik vond het zó raar dat zij dat gewoon deden, ik vond zoiets gewoon echt abnormaal en kon me niet voorstellen dat ik dat ooit weer zou gaan eten. Vervolgens ben ik wel steeds stappen gaan zetten, eerst een klein softijsje, toen een sundae en uiteindelijk ook een keertje een macflurry. Dat was toen wel echt een hele onderneming; ik had het weken vantevoren afgesproken met een vriendin en we zaten zenuwachtig te lachen met de mc flurry in ons handen. En nu, nu is dat voor mij al heel normaal geworden. Ik heb er geen problemen meer mee en kan o.a. van zulke dingen gewoon genieten.
Dus ik denk echt dat je ook wel weer kunt genieten van patatjes en gebak! Natuurlijk gaat het in het begin nog niet soepel en levert het angst en stress op en zal het niet zo gaan als je wilt, maar uiteindelijk kom je wel op het punt waarop het weer normaal is. Ik heb soms zitten huilen tijdens het eten van patat, of raakte helemaal in paniek bij ’t eten van een gebakje, maar ik bleef het wel doen.
En dat doe jij ook, dus ik weet zeker dat jij dit ook over een tijdje zal zeggen!
Lijkt me inderdaad lastig als er zoveel tijd tussen zit steeds! Is er echt geen opleiding daarvoor en moet iedereen het op deze manier leren? Wel apart zeg, ik dacht juist dat er echt overal een opleiding is en voor alles een diploma nodig is.
En het is logisch dat bepaalde dingen nog niet zo snel gaan, dat kan ook niet. En je had pas toch juist allemaal complimenten gekregen? Dus je doet het gewoon hartstikke goed, hoor! Kan me je gevoel wel goed voorstellen, hoor, zou me ook onzeker daardoor voelen. Maar ik denk dat dat echt niet nodig is in die situatie; je doet het goed en je bent er om te leren!
maandag 3 januari 2011 om 21:58
quote:Butterfly1989 schreef op 03 januari 2011 @ 20:16:
En dat doe jij ook, dus ik weet zeker dat jij dit ook over een tijdje zal zeggen!
Ik vind het echt superknap van jou, dat je dit hebt bereikt. Want ik kan me dus nog stééds niet voorstellen dat iemand zo'n hele MacFlurry 'durft' te eten.
Maar weet je wat denk ik ook wel meespeelt? Ik zit al veel langer in die eetstoornis 'gevangen' dan jij. Uit je nickname maak ik op dat je 21 jaar bent. Weet jij nog wanneer je eetstoornis is begonnen?
Ik ben 36, en worstel al vanaf mijn 14e met eten. Eerst tien jaar lijnen en weer net zo hard aankomen, vervolgens twaalf jaar veel te weinig eten.
Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat mijn eetstoornis erger is, maar het is wel bekend dat hoe langer je het hebt, hoe moeilijker je eraf komt.
Het zit zó diep bij mij. Qua eten leef ik gewoon in een ander universum, zo lijkt het soms.
En dat doe jij ook, dus ik weet zeker dat jij dit ook over een tijdje zal zeggen!
Ik vind het echt superknap van jou, dat je dit hebt bereikt. Want ik kan me dus nog stééds niet voorstellen dat iemand zo'n hele MacFlurry 'durft' te eten.
Maar weet je wat denk ik ook wel meespeelt? Ik zit al veel langer in die eetstoornis 'gevangen' dan jij. Uit je nickname maak ik op dat je 21 jaar bent. Weet jij nog wanneer je eetstoornis is begonnen?
Ik ben 36, en worstel al vanaf mijn 14e met eten. Eerst tien jaar lijnen en weer net zo hard aankomen, vervolgens twaalf jaar veel te weinig eten.
Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat mijn eetstoornis erger is, maar het is wel bekend dat hoe langer je het hebt, hoe moeilijker je eraf komt.
Het zit zó diep bij mij. Qua eten leef ik gewoon in een ander universum, zo lijkt het soms.
dinsdag 4 januari 2011 om 08:58
Lotte: Ik kan me voorstellen dat je dat echt nog niet voor je ziet.
Ja, het klopt dat ik 21 ben en dat het dus bij mij veel korter is, dan bij jou. Ik begon rond m'n 13e, maar ben nu pas 21. (Al vond ik díe jaren echt al heel lang.)
Maar ik kan me voorstellen dat het van 14 tot 36 nog weer heel anders is! Wanneer ben je begonnen om aan de eetstoornis te werken?
Heb je al eens gehoord van Human Concern? Ik heb daar veel positieve verhalen over gehoord. Je werkt dan aan de eetstoornis, maar ook aan je zelfbeeld enzo. En dat is dan allemaal door een ervaringsdeskundige, waardoor je er ook meer vertrouwen in krijgt dat het goed komt. Niet dat ik je een of andere therapie wil aanpraten, maar ik moest hier even aan denken, omdat veel vrouwen meer aan die therapie hebben, dan aan allemaal van die andere therapieën en opnames.
Ja, het klopt dat ik 21 ben en dat het dus bij mij veel korter is, dan bij jou. Ik begon rond m'n 13e, maar ben nu pas 21. (Al vond ik díe jaren echt al heel lang.)
Maar ik kan me voorstellen dat het van 14 tot 36 nog weer heel anders is! Wanneer ben je begonnen om aan de eetstoornis te werken?
Heb je al eens gehoord van Human Concern? Ik heb daar veel positieve verhalen over gehoord. Je werkt dan aan de eetstoornis, maar ook aan je zelfbeeld enzo. En dat is dan allemaal door een ervaringsdeskundige, waardoor je er ook meer vertrouwen in krijgt dat het goed komt. Niet dat ik je een of andere therapie wil aanpraten, maar ik moest hier even aan denken, omdat veel vrouwen meer aan die therapie hebben, dan aan allemaal van die andere therapieën en opnames.
dinsdag 4 januari 2011 om 10:59
Toen ik 26 was ben ik in therapie gegaan. Vanaf dat moment werk ik actief aan de eetstoornis.
Ik ken Human Concern ja.
Mijn probleem is nog steeds dat ik veel te onzeker ben. Het gaat beter dan ooit, maar juist op momenten die belangrijk voor me zijn (gisteren bij de ortho), vliegt de onzekerheid me van alle kanten aan.
Ik ging naar huis met het idee: dit wordt nooit iets, zie je wel, ik bén ook een muts.
Nu, een dag later, zie ik dat allemaal weer een stuk helderder. Ik ben helemaal geen muts, ik wil alleen alles veel te snel onder de knie hebben. Als het niet meteen lukt zoals ik het wil, ben ik van slag. Vanmiddag ga ik weer naar m'n eigen werk, en daar zal het gewoon weer hartstikke goed gaan.
Maar dagen zoals gisteren hakken er altijd wel enorm in bij me. Dan kom ik mezelf zo keihard tegen.
Ik ken Human Concern ja.
Mijn probleem is nog steeds dat ik veel te onzeker ben. Het gaat beter dan ooit, maar juist op momenten die belangrijk voor me zijn (gisteren bij de ortho), vliegt de onzekerheid me van alle kanten aan.
Ik ging naar huis met het idee: dit wordt nooit iets, zie je wel, ik bén ook een muts.
Nu, een dag later, zie ik dat allemaal weer een stuk helderder. Ik ben helemaal geen muts, ik wil alleen alles veel te snel onder de knie hebben. Als het niet meteen lukt zoals ik het wil, ben ik van slag. Vanmiddag ga ik weer naar m'n eigen werk, en daar zal het gewoon weer hartstikke goed gaan.
Maar dagen zoals gisteren hakken er altijd wel enorm in bij me. Dan kom ik mezelf zo keihard tegen.
dinsdag 4 januari 2011 om 11:46
Hallo meiden,
@Lotte en Butterlfly: Ik vind het ook nog steeds raar om te zien als mensen in de stad een frietje eten. Voor mij betekent dit een hoofdmaaltijd en niet iets wat je tussendoor eet. Ik vraag me ook altijd af of die mensen 's avonds dan ook nog warm eten. In de supermarkt ben ik nog steeds nieuwsgierig wat mensen in hun kar hebben. Net zoals Lotte heb ik ook al erg lang een es en hoewel ik redelijk normaal eet heb ik moeite met de luxe dingen (zoals pistoletjes, krentebollen, etc). Je hebt al zoveel jaren een bepaald patroon dat het moeilijk is om dit te doorbreken (vandaar dat stapjes belangrijk zijn).
@Lotte: Herkenbaar van je onzekerheid maar ik denk dat mensen zonder es dit ook hebben. Kun je de gedachte nog vasthouden van : ik ben goed zoals ik ben? en slaap je wat beter?
En voor de rest van de meiden een dikke knuffel. Erg herkenbare stukjes en geeft me een hoop kracht (ook al is het wel confronterend).
@Lotte en Butterlfly: Ik vind het ook nog steeds raar om te zien als mensen in de stad een frietje eten. Voor mij betekent dit een hoofdmaaltijd en niet iets wat je tussendoor eet. Ik vraag me ook altijd af of die mensen 's avonds dan ook nog warm eten. In de supermarkt ben ik nog steeds nieuwsgierig wat mensen in hun kar hebben. Net zoals Lotte heb ik ook al erg lang een es en hoewel ik redelijk normaal eet heb ik moeite met de luxe dingen (zoals pistoletjes, krentebollen, etc). Je hebt al zoveel jaren een bepaald patroon dat het moeilijk is om dit te doorbreken (vandaar dat stapjes belangrijk zijn).
@Lotte: Herkenbaar van je onzekerheid maar ik denk dat mensen zonder es dit ook hebben. Kun je de gedachte nog vasthouden van : ik ben goed zoals ik ben? en slaap je wat beter?
En voor de rest van de meiden een dikke knuffel. Erg herkenbare stukjes en geeft me een hoop kracht (ook al is het wel confronterend).
woensdag 5 januari 2011 om 18:47
Lotte: Herkenbaar dat op zulke dagen de onzekerheid ineens keihard terugkomt! Lastig, zulke situaties. Ondanks dat is het wel goed dat je wel steeds gaat.
Stampertje: Kan me voorstellen dat het lastig is om dat patroon te doorbreken als het echt al zoveel jaren zo gaat! Merk bij mezelf ook dat ik soms gewoon standaard "nee" zeg, terwijl ik dat dan helemaal niet bewust had besloten ofzo.
En tja, mensen die s'middags een frietje eten..af en toe moet dat best kunnen. En ik denk dat er geen standaard is voor s'avonds nog wel/niet eten. Ik heb wel dagen/weken waarop ik compleet op m'n gevoel durf te vertrouwen en dan zou ik de ene keer erna nog wel avondeten, maar een andere keer misschien alleen een soepje ofzo.
Wat is het hier trouwens rustig. Hoe gaat 't met de rest?
Stampertje: Kan me voorstellen dat het lastig is om dat patroon te doorbreken als het echt al zoveel jaren zo gaat! Merk bij mezelf ook dat ik soms gewoon standaard "nee" zeg, terwijl ik dat dan helemaal niet bewust had besloten ofzo.
En tja, mensen die s'middags een frietje eten..af en toe moet dat best kunnen. En ik denk dat er geen standaard is voor s'avonds nog wel/niet eten. Ik heb wel dagen/weken waarop ik compleet op m'n gevoel durf te vertrouwen en dan zou ik de ene keer erna nog wel avondeten, maar een andere keer misschien alleen een soepje ofzo.
Wat is het hier trouwens rustig. Hoe gaat 't met de rest?
donderdag 6 januari 2011 om 15:35
Stampertje wat goed van je dat je nog steeds lax-vrij bent! Mag je trots op zijn . Verhuizen geeft altijd veel drukte en chaos he? Hoop dat alles geleidelijk aan zijn plekje krijgt.
Ben niet heel erg actief de laatste tijd moet ik zeggen. Komt met name omdat ik afstand wil nemen van mijn ES, maar daar erg veel moeite mee heb. Het is ontzettend moeilijk op de één of andere manier de laatste tijd en ik heb weinig positiefs te melden. Nu weet ik dat ik hier ook best mag spuien, maar wil dat niet constant doen... Ik lees wel alles en herken ontzettend veel in alle berichtjes, alleen moet ik nu ook even voor mezelf gaan uitzoeken hoe ik een stap verder kom.
Ik irriteer me eraan dat het zo langzaam gaat, krijg meer het gevoel dat ik stilsta dan dat ik vooruit kom. Maar misschien moet ik me hier wel bij neer leggen... Heb er tenslotte al langer last van dan dat ik er tegen aan het vechten ben. Dus om lekker cheesy te zijn: geduld is vast een heel een schone zaak in dit geval.
Ik blijf meelezen, maar zal niet altijd reageren. Succes allemaal!
Ben niet heel erg actief de laatste tijd moet ik zeggen. Komt met name omdat ik afstand wil nemen van mijn ES, maar daar erg veel moeite mee heb. Het is ontzettend moeilijk op de één of andere manier de laatste tijd en ik heb weinig positiefs te melden. Nu weet ik dat ik hier ook best mag spuien, maar wil dat niet constant doen... Ik lees wel alles en herken ontzettend veel in alle berichtjes, alleen moet ik nu ook even voor mezelf gaan uitzoeken hoe ik een stap verder kom.
Ik irriteer me eraan dat het zo langzaam gaat, krijg meer het gevoel dat ik stilsta dan dat ik vooruit kom. Maar misschien moet ik me hier wel bij neer leggen... Heb er tenslotte al langer last van dan dat ik er tegen aan het vechten ben. Dus om lekker cheesy te zijn: geduld is vast een heel een schone zaak in dit geval
.Ik blijf meelezen, maar zal niet altijd reageren. Succes allemaal!
vrijdag 7 januari 2011 om 10:38
Gisteren iets heel positiefs meegemaakt!
Er is bij ons in de praktijk regelmatig iemand van het hoofdkantoor. Die regelt allerlei zaken, omdat onze office-manager momenteel een burn-out heeft. Gisteren hebben we na het werk nog even staan praten.
Het gesprek kwam op de anorexia. Ik werk op dit moment nog alleen de middagen, omdat ik hele dagen lichamelijk nog niet trek. 's Morgens moet ik heel veel eten om op gang te komen, en tijdens mijn werk zou dat nooit kunnen. Als ik hele dagen zou werken, zou ik dus zeker gaan afvallen.
Maargoed, hij zei dus dat als ik hem niet verteld had over de anorexia, hij het nóóit had gedacht. Hij vindt me sterk overkomen, en kordaat. Ik vroeg toen of hij het ook niet aan me kon zien, aan de 'buitenkant'. Hij zei van niet.
En ik vond dat een compliment! Het voelde echt heel goed.
Ik ben schijnbaar niet meer mager, maar gewoon heel slank. Voor mensen die me niet kennen, is het dus niet meer automatisch te zien dat ik een eetstoornis heb (gehad).
Ik ben er blij mee.
Het geeft me zelfvertrouwen.
Ik hoef niet meer mager te zijn.
Er is bij ons in de praktijk regelmatig iemand van het hoofdkantoor. Die regelt allerlei zaken, omdat onze office-manager momenteel een burn-out heeft. Gisteren hebben we na het werk nog even staan praten.
Het gesprek kwam op de anorexia. Ik werk op dit moment nog alleen de middagen, omdat ik hele dagen lichamelijk nog niet trek. 's Morgens moet ik heel veel eten om op gang te komen, en tijdens mijn werk zou dat nooit kunnen. Als ik hele dagen zou werken, zou ik dus zeker gaan afvallen.
Maargoed, hij zei dus dat als ik hem niet verteld had over de anorexia, hij het nóóit had gedacht. Hij vindt me sterk overkomen, en kordaat. Ik vroeg toen of hij het ook niet aan me kon zien, aan de 'buitenkant'. Hij zei van niet.
En ik vond dat een compliment! Het voelde echt heel goed.
Ik ben schijnbaar niet meer mager, maar gewoon heel slank. Voor mensen die me niet kennen, is het dus niet meer automatisch te zien dat ik een eetstoornis heb (gehad).
Ik ben er blij mee.
Het geeft me zelfvertrouwen.
Ik hoef niet meer mager te zijn.
