Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
dinsdag 4 januari 2011 om 17:25
Zonnestraaltje, ik herken dat inderdaad ook heel erg. Ik doe dingen graag zelf, dan weet ik dat het op mijn manier gebeurt en dat het (dus) goed gebeurt. Sommige dingen kan ik wel uit handen geven en links laten liggen, maar dat zijn dan meestal de dingen die ik niet leuk vind (de tuin onderhouden bijvoorbeeld). Het voorbeeld van Annemie over het koken probeer ik ook vaak. Als vriend kookt dan bemoei ik me er niet mee, dan mag hij het op zijn manier doen. Het lastige daaraan is alleen dat hij zelf vaak vraagt of ik iets voor hem wil doen als hij kookt.
Met mijn werk heb ik nu de uitdaging om me niet met die ene klus te bemoeien en mijn eigen klussen goed te doen zonder er in te 'verzuipen'. Dus tijdslimieten aan mezelf stellen. Qua planning alleen tijden inplannen en geen resultaten. Dus niet "volgende week vrijdag moet klus a af", maar "ik ga er drie keer per week 2 a 3 uur er mee bezig, waarvan minimaal 2x op kantoor".
Annemie, balen van je kiezen. Dat is weer een nadeel van de morfine, je hebt niks gemerkt van de pijn en daardoor is het zo erg geworden. Wel fijn dat je zo snel bij de kaakchirurg terecht kunt, maar aan de andere kant geeft dat ook wel aan dat het nodig is. Succes ermee.
Lees je vaker boosheid van mij naar mijn baas/werk toe? Ik weet dat ik nu heel boos ben (was?) en toen hij niet op een mail van mij reageerde, maar verder valt het toch wel mee?
Ik denk dat je ergens wel gelijk hebt dat het misschien ook wel verdriet is dat ik niet zo nodig ben als ik misschien wel dacht. Toen ik een planning las waar mijn naam niet in voorkwam, deed dat even zeer, maar kon ik dat heel makkelijk loslaten omdat ik weet dat het reëel is zoals het nu is en er namen staan van mensen waar ik vertrouwen in heb, zowel in kun kennis en kunde als in hun persoonlijk. In dit geval heb ik 0 vertrouwen in de persoon (niet in hem als persoon, maar ook niet in zijn kennis en kunde op dit gebied) en dat maakt het voor mij nu zo moeilijk. Ik wil niet vluchten voor de situatie, ik wil niet elk woord wat ik zeg eerst afwegen en ik wil niet gespannen op mijn werk zitten en ik merk dat ik dat ik dat vanmorgen wel deed. Misschien is het niet terecht dat ik hem daar als oorzaak van zie, maar vanaf het moment dat mijn collega dat gisteren vertelde is het mis. Ik weet niet hoe het gegaan was als de situatie anders was geweest, maar ik moet nu hiermee handelen en dat vind ik heel moeilijk.
Ik had in de planning dat ik morgen op kantoor zou gaan werken, maar ik doe het niet, ik ga lekker thuis werken. Aan de ene kant vind ik dat heel verstandig van mezelf (ik zorg voor mezelf) maar aan de andere kant ben ik ook heel boos op mezelf dat ik niet gewoon kan vergeten wat er gebeurd is en hem een kans geef. Ik vind mezelf gewoon een mietje dat ik de confrontatie uit de weg ga. Wat zouden jullie doen, de confrontatie met de situatie aan gaan of gebruik maken van de mogelijkheid om thuis te werken?
Ik heb trouwens donderdag mijn intake bij mijn CSR coach.
Met mijn werk heb ik nu de uitdaging om me niet met die ene klus te bemoeien en mijn eigen klussen goed te doen zonder er in te 'verzuipen'. Dus tijdslimieten aan mezelf stellen. Qua planning alleen tijden inplannen en geen resultaten. Dus niet "volgende week vrijdag moet klus a af", maar "ik ga er drie keer per week 2 a 3 uur er mee bezig, waarvan minimaal 2x op kantoor".
Annemie, balen van je kiezen. Dat is weer een nadeel van de morfine, je hebt niks gemerkt van de pijn en daardoor is het zo erg geworden. Wel fijn dat je zo snel bij de kaakchirurg terecht kunt, maar aan de andere kant geeft dat ook wel aan dat het nodig is. Succes ermee.
Lees je vaker boosheid van mij naar mijn baas/werk toe? Ik weet dat ik nu heel boos ben (was?) en toen hij niet op een mail van mij reageerde, maar verder valt het toch wel mee?
Ik denk dat je ergens wel gelijk hebt dat het misschien ook wel verdriet is dat ik niet zo nodig ben als ik misschien wel dacht. Toen ik een planning las waar mijn naam niet in voorkwam, deed dat even zeer, maar kon ik dat heel makkelijk loslaten omdat ik weet dat het reëel is zoals het nu is en er namen staan van mensen waar ik vertrouwen in heb, zowel in kun kennis en kunde als in hun persoonlijk. In dit geval heb ik 0 vertrouwen in de persoon (niet in hem als persoon, maar ook niet in zijn kennis en kunde op dit gebied) en dat maakt het voor mij nu zo moeilijk. Ik wil niet vluchten voor de situatie, ik wil niet elk woord wat ik zeg eerst afwegen en ik wil niet gespannen op mijn werk zitten en ik merk dat ik dat ik dat vanmorgen wel deed. Misschien is het niet terecht dat ik hem daar als oorzaak van zie, maar vanaf het moment dat mijn collega dat gisteren vertelde is het mis. Ik weet niet hoe het gegaan was als de situatie anders was geweest, maar ik moet nu hiermee handelen en dat vind ik heel moeilijk.
Ik had in de planning dat ik morgen op kantoor zou gaan werken, maar ik doe het niet, ik ga lekker thuis werken. Aan de ene kant vind ik dat heel verstandig van mezelf (ik zorg voor mezelf) maar aan de andere kant ben ik ook heel boos op mezelf dat ik niet gewoon kan vergeten wat er gebeurd is en hem een kans geef. Ik vind mezelf gewoon een mietje dat ik de confrontatie uit de weg ga. Wat zouden jullie doen, de confrontatie met de situatie aan gaan of gebruik maken van de mogelijkheid om thuis te werken?
Ik heb trouwens donderdag mijn intake bij mijn CSR coach.
dinsdag 4 januari 2011 om 17:31
Lekker, pasta pesto met gerookte kip. Ik doe het met een restje bami vanavond. En als vriend daar geen zin in heeft (dat heb ik al voor hem ingevuld, ik doe het ook) dan heeft hij pech en zorgt zelf maar voor iets anders.
Ik vul ook heel veel voor mijn vriend. Tegenwoordig gaat dat wat beter, maar hij kan me nog wel heel makkelijk overhalen. Hij kan zo vreselijk lief kijken en dan smelt ik voor hem. Zo stond ik gister dus toch zelf te koken, terwijl we beide geen zin hadden in koken en hij zelf voorstelde dat ik de kip zou snijden en water op zou zetten voor de mie en dat hij de rest zou doen. Ik doe dan te makkelijk toch iets wat ik eigenlijk niet wil met de gedachte dat de 'strijd' erover me nog meer energie kost dan het zelf maar te doen. Pick your battle zeg maar, maar dan iets te makkelijk toegepast.
Ik vul ook heel veel voor mijn vriend. Tegenwoordig gaat dat wat beter, maar hij kan me nog wel heel makkelijk overhalen. Hij kan zo vreselijk lief kijken en dan smelt ik voor hem. Zo stond ik gister dus toch zelf te koken, terwijl we beide geen zin hadden in koken en hij zelf voorstelde dat ik de kip zou snijden en water op zou zetten voor de mie en dat hij de rest zou doen. Ik doe dan te makkelijk toch iets wat ik eigenlijk niet wil met de gedachte dat de 'strijd' erover me nog meer energie kost dan het zelf maar te doen. Pick your battle zeg maar, maar dan iets te makkelijk toegepast.
dinsdag 4 januari 2011 om 17:33
De vraag is niet of je een mietje bent of niet, de vraag is of je er beter van wordt als je de confrontatie aangaat.
- Wat is jouw omschrijving van confrontatie? Is dat het feit dat je hem uberhaupt ziet, of is dat iets als een gesprek met hem over jullie gezamenlijk verleden?
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie aangaat?
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie niet aangaat en die uitstelt tot later deze week?
- Hoe lang zou je hem moeten ontwijken als je wacht totdat er een ander tegenover je zit?
- Kun je zolang op een andere werkplek terecht? (anders wordt de gang naar je werk weer zo moeiijk)
Mijn psych zou zeggen.... Pick your battles. En kies alleen degenen die je kunt winnen.
- Wat is jouw omschrijving van confrontatie? Is dat het feit dat je hem uberhaupt ziet, of is dat iets als een gesprek met hem over jullie gezamenlijk verleden?
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie aangaat?
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie niet aangaat en die uitstelt tot later deze week?
- Hoe lang zou je hem moeten ontwijken als je wacht totdat er een ander tegenover je zit?
- Kun je zolang op een andere werkplek terecht? (anders wordt de gang naar je werk weer zo moeiijk)
Mijn psych zou zeggen.... Pick your battles. En kies alleen degenen die je kunt winnen.
dinsdag 4 januari 2011 om 18:10
quote:lief_29 schreef op 04 januari 2011 @ 17:33:
De vraag is niet of je een mietje bent of niet, de vraag is of je er beter van wordt als je de confrontatie aangaat.
- Wat is jouw omschrijving van confrontatie? Is dat het feit dat je hem uberhaupt ziet, of is dat iets als een gesprek met hem over jullie gezamenlijk verleden?
In dit geval puur het met hem op één kamer zitten. Het gesprek aangaan over wat er gebeurd is, zit er voor mij voorlopig niet in en hem kennende voor hem nooit.
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie aangaat?
Geen idee. Ik kan succes nog niet zo goed definiëren. Mijn eerste prioriteit is nu een goed lopende reintegratie en dit is een drempel die ik niet voorzien had, maar wel één die heel veel invloed heeft.
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie niet aangaat en die uitstelt tot later deze week?
Iets groter denk ik. Dan heb ik het begin van mijn eigen klussen op papier staan en verder gaan met iets als ik me slecht voel is makkelijker dan beginnen als ik me slecht voel.
- Hoe lang zou je hem moeten ontwijken als je wacht totdat er een ander tegenover je zit?
Dat ligt eraan hoe snel collega die ook met bo thuis zit weer aan het werk gaat. Als zij er weer is komt hij op een aparte kamer, want dan is onze kamer vol. Hij zat vandaag gelukkig niet tegenover me trouwens maar op andere plek die vrij was doordat die collega vrij was vandaag. De plek tegenover mij is geen prettige plek omdat je dan met je rug naar de deur zit. Hij had volgens mij ook al op mijn plek gezeten want de rugleuning van mijn stoel stond anders en hij is één van de weinigen die dat doet.
- Kun je zolang op een andere werkplek terecht? (anders wordt de gang naar je werk weer zo moeiijk)
Op zich wel, maar als ik dan toch alleen op een kamer ga zitten kan ik net zo goed thuis werken. Ik wil me door hem niet laten wegjagen van mijn werkplek.
Mijn psych zou zeggen.... Pick your battles. En kies alleen degenen die je kunt winnen.
Goede vragen.
Grappige crosspost
De vraag is niet of je een mietje bent of niet, de vraag is of je er beter van wordt als je de confrontatie aangaat.
- Wat is jouw omschrijving van confrontatie? Is dat het feit dat je hem uberhaupt ziet, of is dat iets als een gesprek met hem over jullie gezamenlijk verleden?
In dit geval puur het met hem op één kamer zitten. Het gesprek aangaan over wat er gebeurd is, zit er voor mij voorlopig niet in en hem kennende voor hem nooit.
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie aangaat?
Geen idee. Ik kan succes nog niet zo goed definiëren. Mijn eerste prioriteit is nu een goed lopende reintegratie en dit is een drempel die ik niet voorzien had, maar wel één die heel veel invloed heeft.
- Wat is de kans van succes als je de confrontatie niet aangaat en die uitstelt tot later deze week?
Iets groter denk ik. Dan heb ik het begin van mijn eigen klussen op papier staan en verder gaan met iets als ik me slecht voel is makkelijker dan beginnen als ik me slecht voel.
- Hoe lang zou je hem moeten ontwijken als je wacht totdat er een ander tegenover je zit?
Dat ligt eraan hoe snel collega die ook met bo thuis zit weer aan het werk gaat. Als zij er weer is komt hij op een aparte kamer, want dan is onze kamer vol. Hij zat vandaag gelukkig niet tegenover me trouwens maar op andere plek die vrij was doordat die collega vrij was vandaag. De plek tegenover mij is geen prettige plek omdat je dan met je rug naar de deur zit. Hij had volgens mij ook al op mijn plek gezeten want de rugleuning van mijn stoel stond anders en hij is één van de weinigen die dat doet.
- Kun je zolang op een andere werkplek terecht? (anders wordt de gang naar je werk weer zo moeiijk)
Op zich wel, maar als ik dan toch alleen op een kamer ga zitten kan ik net zo goed thuis werken. Ik wil me door hem niet laten wegjagen van mijn werkplek.
Mijn psych zou zeggen.... Pick your battles. En kies alleen degenen die je kunt winnen.
Goede vragen.
Grappige crosspost
dinsdag 4 januari 2011 om 18:17
Eerlijk gezegd, vind ik het wel heel erg fijn om te lezen hoe jullie met de dingen omgaan en wat jullie valkuilen zijn.
Ondanks dat het voor niemand leuk is, eigenlijk ronduit zwaar K.. af en toe, wordt het voor mij wel steeds duidelijker hoe ik de dingen anders zou kunnen doen.
Thanks meiden!!
Wat is het toch herkenbaar allemaal. Ook dat invullen voor een ander.... mmm... ben ik toch ook wel erg goed in
Had net even een helder moment. Alleen ben ik nu al weer vergeten waar dat nu over ging. Hoezo erg
En euh, dat was toen ik de eerste regels aan het typen was...
Ondanks dat het voor niemand leuk is, eigenlijk ronduit zwaar K.. af en toe, wordt het voor mij wel steeds duidelijker hoe ik de dingen anders zou kunnen doen.
Thanks meiden!!
Wat is het toch herkenbaar allemaal. Ook dat invullen voor een ander.... mmm... ben ik toch ook wel erg goed in
Had net even een helder moment. Alleen ben ik nu al weer vergeten waar dat nu over ging. Hoezo erg
En euh, dat was toen ik de eerste regels aan het typen was...
dinsdag 4 januari 2011 om 18:24
Abc: Over het algemeen valt jouw boosheid idd wel mee richting je baas cq werk, behalve als het anders loopt dan jij hoopt/wilt. Sorry klink misschien harder dan ik het bedoel.
Net als toen je baas je niet terug gebeld had, en nu ook met die collega, laait de woede heel erg op.
Wat ik er dan heel erg uit lees (omdat het zo herkenbaar is) dat het enorm verdriet is, omdat je op die momenten afgewezen word. Het is makkelijker om er dan boosheid voor te zetten, omdat je daar wat mee kan. Dan kan je schelden, mopperen, zelfs huilen.
Terwijl als je verdriet toe zou laten, moet je bij jezelf te rade gaan waar het vandaan komt, en kan je het alleen maar ondergaan.
Ik denk dat je morgen beter thuis kan werken, als je nou verder niets zou hebben van de week, dan zou ik zeggen voorruit.
Maar je hebt nog het een en ander te doen waar je nog wat lepels voor over moet houden.
En dan is de confrontatie met die collega denk ik het minst belangrijk. Denk dat het een hele goede is omdat donderdag bespreekbaar te maken, en te vragen hoe je het aan zou kunnen pakken.
Net als toen je baas je niet terug gebeld had, en nu ook met die collega, laait de woede heel erg op.
Wat ik er dan heel erg uit lees (omdat het zo herkenbaar is) dat het enorm verdriet is, omdat je op die momenten afgewezen word. Het is makkelijker om er dan boosheid voor te zetten, omdat je daar wat mee kan. Dan kan je schelden, mopperen, zelfs huilen.
Terwijl als je verdriet toe zou laten, moet je bij jezelf te rade gaan waar het vandaan komt, en kan je het alleen maar ondergaan.
Ik denk dat je morgen beter thuis kan werken, als je nou verder niets zou hebben van de week, dan zou ik zeggen voorruit.
Maar je hebt nog het een en ander te doen waar je nog wat lepels voor over moet houden.
En dan is de confrontatie met die collega denk ik het minst belangrijk. Denk dat het een hele goede is omdat donderdag bespreekbaar te maken, en te vragen hoe je het aan zou kunnen pakken.
dinsdag 4 januari 2011 om 18:29
O, zonnestraaltje die vergeetachtigheid is zo erg, mijn man zegt vaak, het is dat er bepaalde lichaamsdelen vast zitten, anders zou je die ook vergeten.
Fijn he, dit forum, ik heb er al zoveel aan gehad. Wilde dat ik het anderhalf jaar eerder tegen gekomen was. Ik heb het laatste half jaar zoveel geleerd, en zoveel herkend, dat het me echt helpt, en mij ook wel vertrouwen geeft, dat ik echt weer beter ga worden.
Fijn he, dit forum, ik heb er al zoveel aan gehad. Wilde dat ik het anderhalf jaar eerder tegen gekomen was. Ik heb het laatste half jaar zoveel geleerd, en zoveel herkend, dat het me echt helpt, en mij ook wel vertrouwen geeft, dat ik echt weer beter ga worden.
dinsdag 4 januari 2011 om 18:34
Het is weer terug...hahaha...
Controle willen houden over alles, jezelf wegcijferen, alles alleen willen regelen, aanpassen aan en invullen van de ander, moeilijk dingen los kunnen laten, perfectionistisch zijn, dingen moeten van jezelf.
Waarom eigenlijk??
Mijn antwoord: ik wil me steeds bewijzen, laten zien dat ik iets waard ben en zoek steeds maar bevestiging, bang voor afwijzing. Door de controle te houden over alles wil je zoveel mogelijk de regie in handen houden. De grootste energievreter, die er is besef ik me nu.
En eigenlijk zeg ik dus ook dat ik alleen mezelf vertrouw.
Controle willen houden over alles, jezelf wegcijferen, alles alleen willen regelen, aanpassen aan en invullen van de ander, moeilijk dingen los kunnen laten, perfectionistisch zijn, dingen moeten van jezelf.
Waarom eigenlijk??
Mijn antwoord: ik wil me steeds bewijzen, laten zien dat ik iets waard ben en zoek steeds maar bevestiging, bang voor afwijzing. Door de controle te houden over alles wil je zoveel mogelijk de regie in handen houden. De grootste energievreter, die er is besef ik me nu.
En eigenlijk zeg ik dus ook dat ik alleen mezelf vertrouw.
dinsdag 4 januari 2011 om 18:45
quote:annemie800 schreef op 04 januari 2011 @ 18:24:
Abc: Over het algemeen valt jouw boosheid idd wel mee richting je baas cq werk, behalve als het anders loopt dan jij hoopt/wilt. Sorry klink misschien harder dan ik het bedoel. Geeft niet hoor, is helemaal waar.
Net als toen je baas je niet terug gebeld had, en nu ook met die collega, laait de woede heel erg op.
Wat ik er dan heel erg uit lees (omdat het zo herkenbaar is) dat het enorm verdriet is, omdat je op die momenten afgewezen word. Klopt. Ik voel me vooral onbegrepen en afgewezen inderdaad.
Het is makkelijker om er dan boosheid voor te zetten, omdat je daar wat mee kan. Dan kan je schelden, mopperen, zelfs huilen.
Terwijl als je verdriet toe zou laten, moet je bij jezelf te rade gaan waar het vandaan komt, en kan je het alleen maar ondergaan. Ik snap wat je bedoelt, maar hoe doe ik dat dan. Ik weet ergens wel dat ik niet boos ben, maar verdrietig, maar hoe kan ik dat gevoel echt beleven ipv compenseren met boosheid.
Ik denk dat je morgen beter thuis kan werken, als je nou verder niets zou hebben van de week, dan zou ik zeggen voorruit.
Maar je hebt nog het een en ander te doen waar je nog wat lepels voor over moet houden. Goed punt.
En dan is de confrontatie met die collega denk ik het minst belangrijk. Denk dat het een hele goede is omdat donderdag bespreekbaar te maken, en te vragen hoe je het aan zou kunnen pakken. Ik vrees dat dit te diep is voor donderdag, dit is een intake, dat zal wel redelijk algemeen blijven. Maar als ik de kans krijg ga ik het zeker ter sprake brengen.
Net met mijn vriend ook hierover gehad en hij had ook wel wat goede punten. Hij begrijpt het gevoel niet zo en is veel praktischer. "Dan doe je toch gewoon...." is een oplossing die hij vaak heeft, maar ook dat is soms wel handig.
Ik ga nu eten, vriend had geen zin in bami, dus hij is langs de snackbar gegaan. Ik eet lekker wel bami.
Abc: Over het algemeen valt jouw boosheid idd wel mee richting je baas cq werk, behalve als het anders loopt dan jij hoopt/wilt. Sorry klink misschien harder dan ik het bedoel. Geeft niet hoor, is helemaal waar.
Net als toen je baas je niet terug gebeld had, en nu ook met die collega, laait de woede heel erg op.
Wat ik er dan heel erg uit lees (omdat het zo herkenbaar is) dat het enorm verdriet is, omdat je op die momenten afgewezen word. Klopt. Ik voel me vooral onbegrepen en afgewezen inderdaad.
Het is makkelijker om er dan boosheid voor te zetten, omdat je daar wat mee kan. Dan kan je schelden, mopperen, zelfs huilen.
Terwijl als je verdriet toe zou laten, moet je bij jezelf te rade gaan waar het vandaan komt, en kan je het alleen maar ondergaan. Ik snap wat je bedoelt, maar hoe doe ik dat dan. Ik weet ergens wel dat ik niet boos ben, maar verdrietig, maar hoe kan ik dat gevoel echt beleven ipv compenseren met boosheid.
Ik denk dat je morgen beter thuis kan werken, als je nou verder niets zou hebben van de week, dan zou ik zeggen voorruit.
Maar je hebt nog het een en ander te doen waar je nog wat lepels voor over moet houden. Goed punt.
En dan is de confrontatie met die collega denk ik het minst belangrijk. Denk dat het een hele goede is omdat donderdag bespreekbaar te maken, en te vragen hoe je het aan zou kunnen pakken. Ik vrees dat dit te diep is voor donderdag, dit is een intake, dat zal wel redelijk algemeen blijven. Maar als ik de kans krijg ga ik het zeker ter sprake brengen.
Net met mijn vriend ook hierover gehad en hij had ook wel wat goede punten. Hij begrijpt het gevoel niet zo en is veel praktischer. "Dan doe je toch gewoon...." is een oplossing die hij vaak heeft, maar ook dat is soms wel handig.
Ik ga nu eten, vriend had geen zin in bami, dus hij is langs de snackbar gegaan. Ik eet lekker wel bami.
dinsdag 4 januari 2011 om 18:46
quote:zonnestraaltje1 schreef op 04 januari 2011 @ 18:34:
Het is weer terug...hahaha...
Controle willen houden over alles, jezelf wegcijferen, alles alleen willen regelen, aanpassen aan en invullen van de ander, moeilijk dingen los kunnen laten, perfectionistisch zijn, dingen moeten van jezelf.
Waarom eigenlijk??
Mijn antwoord: ik wil me steeds bewijzen, laten zien dat ik iets waard ben en zoek steeds maar bevestiging, bang voor afwijzing. Door de controle te houden over alles wil je zoveel mogelijk de regie in handen houden. De grootste energievreter, die er is besef ik me nu.
En eigenlijk zeg ik dus ook dat ik alleen mezelf vertrouw.100% mee eens. Dit had mijn tekst kunnen zijn.
Het is weer terug...hahaha...
Controle willen houden over alles, jezelf wegcijferen, alles alleen willen regelen, aanpassen aan en invullen van de ander, moeilijk dingen los kunnen laten, perfectionistisch zijn, dingen moeten van jezelf.
Waarom eigenlijk??
Mijn antwoord: ik wil me steeds bewijzen, laten zien dat ik iets waard ben en zoek steeds maar bevestiging, bang voor afwijzing. Door de controle te houden over alles wil je zoveel mogelijk de regie in handen houden. De grootste energievreter, die er is besef ik me nu.
En eigenlijk zeg ik dus ook dat ik alleen mezelf vertrouw.100% mee eens. Dit had mijn tekst kunnen zijn.
dinsdag 4 januari 2011 om 19:11
Zonnestraaltje: Ik denk dat je daar de vinger op de zere plek legt: Eigenlijk zeg ik dus dat ik alleen mezelf vertrouw.
Dus je wantrouwd ieder ander. Dit is dus een van de schema's binnen te schematherpie. Google er maar eens even op, ik weet er wel wat van, maar zij kunnen het beter uitleggen dan ik.
Ik kan al wel verklappen dat het ook een van mijn hoofd schema's was/is.
Abc: Hoe je verdriet toe kan laten, is echt heel moeilijk. Verdriet doet pijn, en iets wat pijn doet ga je niet bewust opzoeken. Zelf probeer ik op die momenten me echt bewust af te vragen, welke van de vier basis emoties er op dat moment spelen. En het dan er ook te laten zijn. En dat is af en toe zo moeilijk, want dan word ik geconfronteerd met gevoelens die ik al heel lang weggestopt had, omdat ze toch alleen maar pijn doen. En dat wil ik niet.
Je zit in een soort rouwproces, want je bent aan het afscheid nemen van een stukje van jezelf. En dan zijn de fases niet voor niets, boosheid verdriet, en dan pas de acceptatie.
Dus je wantrouwd ieder ander. Dit is dus een van de schema's binnen te schematherpie. Google er maar eens even op, ik weet er wel wat van, maar zij kunnen het beter uitleggen dan ik.
Ik kan al wel verklappen dat het ook een van mijn hoofd schema's was/is.
Abc: Hoe je verdriet toe kan laten, is echt heel moeilijk. Verdriet doet pijn, en iets wat pijn doet ga je niet bewust opzoeken. Zelf probeer ik op die momenten me echt bewust af te vragen, welke van de vier basis emoties er op dat moment spelen. En het dan er ook te laten zijn. En dat is af en toe zo moeilijk, want dan word ik geconfronteerd met gevoelens die ik al heel lang weggestopt had, omdat ze toch alleen maar pijn doen. En dat wil ik niet.
Je zit in een soort rouwproces, want je bent aan het afscheid nemen van een stukje van jezelf. En dan zijn de fases niet voor niets, boosheid verdriet, en dan pas de acceptatie.
dinsdag 4 januari 2011 om 19:43
Pfff... net alles bijgelezen en ik kan niet anders zeggen dan dat het allemaal weer heel herkenbaar is voor me. En af en toe vind ik die confrontatie ook best moeilijk. Ik vind mezelf helemaal geen leuke partner als ik wordt geconfronteerd met mn gedrag... dat koken is hier net zo. Ik kook eigenlijk altijd (wat hij lekker vindt...) en af en toe laat ik hem koken. Maar dan sta ik er constant met mn neus bovenop: doe je dit wel zo? Denk je wel daarom? Waarom doe je dat niet zo? Vreselijk...als iemand het bij mij zou doen zou ik uit mn vel springen. Is voor mij ook een oefening hoor: hem laten koken en dan dus ook niet in de keuken komen, hem z'n ding laten doen. Daar zijn ze weer: loslaten en vertrouwen...
En dat vertrouwen is hier ook zo. Eigenlijk vertrouw ik alleen mezelf... (auw, ook best confronterend)
Abc, vergeef me, ik vind het heel moeilijk om iets zinnigs te zeggen over jou en je collega. Ik moet zelf ook nog confrontaties aangaan met collega's, en zie daar enorm tegenop. Ik heb jouw post gelezen, en de reactie van Lief, en dat is voor mij nog even te ver weg, althans, op dit moment heb ik geen lepels meer over om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. sorry. Ik hoop wel dat je eruit komt. En... ik zou ook thuis gaan werken, helemaal omdat je donderdag de intake hebt, wat ook weer energie gaat kosten.
Ik ben blij dat ik morgen naar shiatsu kan, mn schouders doen echt zo'n vreselijke pijn! Iemand wees me ook nog op een artrokinesioloog (ja, dat moest ik ook ff 3x lezen), iemand daar ervaring mee?
En dat vertrouwen is hier ook zo. Eigenlijk vertrouw ik alleen mezelf... (auw, ook best confronterend)
Abc, vergeef me, ik vind het heel moeilijk om iets zinnigs te zeggen over jou en je collega. Ik moet zelf ook nog confrontaties aangaan met collega's, en zie daar enorm tegenop. Ik heb jouw post gelezen, en de reactie van Lief, en dat is voor mij nog even te ver weg, althans, op dit moment heb ik geen lepels meer over om er iets zinnigs over te kunnen zeggen. sorry. Ik hoop wel dat je eruit komt. En... ik zou ook thuis gaan werken, helemaal omdat je donderdag de intake hebt, wat ook weer energie gaat kosten.
Ik ben blij dat ik morgen naar shiatsu kan, mn schouders doen echt zo'n vreselijke pijn! Iemand wees me ook nog op een artrokinesioloog (ja, dat moest ik ook ff 3x lezen), iemand daar ervaring mee?
dinsdag 4 januari 2011 om 19:51
Marriss, het geeft toch helemaal niks dat je daar niks zinnigs over kan zeggen. Daar hoef je je echt niet voor te verontschuldigen hoor.
Ik heb geen ervaring met ... (dat moeilijke woord). Wat is dat voor iets dan, een soort massage/vorm van fysiotherapie? Ben even te lui om te googelen.
Annemie, je kunt het zo mooi en duidelijk zeggen. Daar word ik altijd zo blij van. Ik voel me dan echt begrepen en vooral ook geholpen. Dank je wel.
Ik heb geen ervaring met ... (dat moeilijke woord). Wat is dat voor iets dan, een soort massage/vorm van fysiotherapie? Ben even te lui om te googelen.
Annemie, je kunt het zo mooi en duidelijk zeggen. Daar word ik altijd zo blij van. Ik voel me dan echt begrepen en vooral ook geholpen. Dank je wel.
dinsdag 4 januari 2011 om 20:56
Ja nou ja, ik wil ook graag dat jullie iets aan mij hebben ipv alleen maar andersom.
Dat moeilijke woord... ik had er ook nog nooit van gehoord maar werd er door meerdere mensen op gewezen, omdat er hier in de buurt een enorm goede schijnt te zijn. Google heeft me geleerd dat er bij artrokinesiologie wordt gekeken naar het hele bewegingsapparaat (alle gewrichten, spieren en zenuwen) en dat dit wordt gereguleerd, zodat alles weer in balans komt. Het schijnt dat mensen met pijn storingen hebben in het bewegingsapparaat, dit kan al sinds de geboorte zijn of later zijn ontstaan. Bijv. dat de ene schouder hoger staat dan de andere, scheef bekken, holle of ronde rug, scheefstand van het hoofd, etc. Bij zo'n 'stoornis' zal je lichaam een bepaalde houding aannemen, om de 'mankementen' zoveel mogelijk te ontzien. De artrodinges probeert alles weer in balans te zetten.
Nu heb ik scheve bekken (als kind heupdysplasie gehad) daarnaast al jarenlang rugklachten, en nu dus zere schouders, en dat heb ik vaker in drukke periodes. Dus allicht is dit het proberen waard. Vooral omdat ik er zoveel goeie verhalen over hoor.
Dat moeilijke woord... ik had er ook nog nooit van gehoord maar werd er door meerdere mensen op gewezen, omdat er hier in de buurt een enorm goede schijnt te zijn. Google heeft me geleerd dat er bij artrokinesiologie wordt gekeken naar het hele bewegingsapparaat (alle gewrichten, spieren en zenuwen) en dat dit wordt gereguleerd, zodat alles weer in balans komt. Het schijnt dat mensen met pijn storingen hebben in het bewegingsapparaat, dit kan al sinds de geboorte zijn of later zijn ontstaan. Bijv. dat de ene schouder hoger staat dan de andere, scheef bekken, holle of ronde rug, scheefstand van het hoofd, etc. Bij zo'n 'stoornis' zal je lichaam een bepaalde houding aannemen, om de 'mankementen' zoveel mogelijk te ontzien. De artrodinges probeert alles weer in balans te zetten.
Nu heb ik scheve bekken (als kind heupdysplasie gehad) daarnaast al jarenlang rugklachten, en nu dus zere schouders, en dat heb ik vaker in drukke periodes. Dus allicht is dit het proberen waard. Vooral omdat ik er zoveel goeie verhalen over hoor.
dinsdag 4 januari 2011 om 21:00
dinsdag 4 januari 2011 om 23:05
Hoi Allemaal,
Ik ben er nog maar geen puf ( gehad) omte lezen/schrijven.
Ik ben moe,voel me vreselijk down enz enz.
Morgen gesprek met baas en volgende week intake metde bedrijfs psych.
Ik neem aan dat ik elke week/2 weken gesprekken met die psych gahebben en ikvraag me af of dat mee telt met de uren opbouw.
Ikbedoel..ik ga straks beginnen met2x2 uur opbouwen en als ik dan ooknog naar de psych ga dan word het wel erg veel in een keer.
Hebben jullie enig idee hoe dat gaat?
ga nu naar bed en ga voor het eerst een rustgevend pilletje nemen want slaap al weer weken echt rot.
Ik ben er nog maar geen puf ( gehad) omte lezen/schrijven.
Ik ben moe,voel me vreselijk down enz enz.
Morgen gesprek met baas en volgende week intake metde bedrijfs psych.
Ik neem aan dat ik elke week/2 weken gesprekken met die psych gahebben en ikvraag me af of dat mee telt met de uren opbouw.
Ikbedoel..ik ga straks beginnen met2x2 uur opbouwen en als ik dan ooknog naar de psych ga dan word het wel erg veel in een keer.
Hebben jullie enig idee hoe dat gaat?
ga nu naar bed en ga voor het eerst een rustgevend pilletje nemen want slaap al weer weken echt rot.
dinsdag 4 januari 2011 om 23:33
Toffe, je klinkt depressief...... Blijf je er niet te lang mee sukkelen, met dat negatieve gevoel. Alsjeblieft.
Ik wilde het ook zelf kunnen redden, maar oh wat ben ik blij dat ik toch heb besloten met de psych om antidepressiva te proberen. Voel me zoveel beter. Ik heb weer ruimte om af en toe te zien dat de zon schijnt. Dat geeft al zoveel lucht.
Maar goed, ik mag je geen medisch advies geven.
Ik denk dat de psych niet meetelt voor je opbouw. Psych is toch een beetje persoonlijk, tenzij het echt op je werk gericht is, maar dat verwacht ik niet?
Ik wilde het ook zelf kunnen redden, maar oh wat ben ik blij dat ik toch heb besloten met de psych om antidepressiva te proberen. Voel me zoveel beter. Ik heb weer ruimte om af en toe te zien dat de zon schijnt. Dat geeft al zoveel lucht.
Maar goed, ik mag je geen medisch advies geven.
Ik denk dat de psych niet meetelt voor je opbouw. Psych is toch een beetje persoonlijk, tenzij het echt op je werk gericht is, maar dat verwacht ik niet?
dinsdag 4 januari 2011 om 23:34
Abc: Graag gedaan, alleen zou ik het af en toe iets minder duidelijk willen zeggen, want dat zou betekenen dat ik wat minder ervaring zou hebben met dit soort dingen.
Maris: Dat je graag wat voor ons wil betekenen, zou dat ook niet met je valkuil te maken kunnen hebben?
Wat die therapeut betreft, klinkt goed, is het net zoiets als een ostheopaat? Daar heb ik ook wel goede ervaringen.
Toffe: Meis wat rot dat het je allemaal weer zoveel moeite kost. Ik kan me voorstellen dat je je druk maakt voor het gesprek met je baas, heb je wat dingen op papier gezet?
Wat je gesprekken bij de psych betreft, dat word meestal niet meegenomen in je urenopbouw. Wat je wel kan doen, is het bespreekbaar maken bij de ba, dat je verwacht dat het iets is wat ook wel veel energie van je gaat vragen.
Misschien kan zij er dan rekening mee houden dat ze je iets minder snel op laat bouwen. Maar als ik je zo lees, is het dan verstandig om uberhaupt op te gaan bouwen?
Je was toch gestart met medicatie? Of was die echt voor zonodig?
Sterkte meis! Zal morgen aan je denken.
Maris: Dat je graag wat voor ons wil betekenen, zou dat ook niet met je valkuil te maken kunnen hebben?
Wat die therapeut betreft, klinkt goed, is het net zoiets als een ostheopaat? Daar heb ik ook wel goede ervaringen.
Toffe: Meis wat rot dat het je allemaal weer zoveel moeite kost. Ik kan me voorstellen dat je je druk maakt voor het gesprek met je baas, heb je wat dingen op papier gezet?
Wat je gesprekken bij de psych betreft, dat word meestal niet meegenomen in je urenopbouw. Wat je wel kan doen, is het bespreekbaar maken bij de ba, dat je verwacht dat het iets is wat ook wel veel energie van je gaat vragen.
Misschien kan zij er dan rekening mee houden dat ze je iets minder snel op laat bouwen. Maar als ik je zo lees, is het dan verstandig om uberhaupt op te gaan bouwen?
Je was toch gestart met medicatie? Of was die echt voor zonodig?
Sterkte meis! Zal morgen aan je denken.
woensdag 5 januari 2011 om 00:24
Annemie, ik ga morgen eens googlen naar het schema waar je het over had. Ben er eigenlijk wel zeer nieuwsgierig naar.
Abc, wat je collega betreft zou ik nu ook niet de confrontatie aangaan. Vind dat Lief en Annemie je hele goede tips hierover geven. Het is gewoon inderdaad veel makkelijker om boos te worden op een ander en dat te blijven voeden. Want dan hoef je ook niet na te denken over wat je nu eigenlijk echt voelt en denkt. Dat is gewoon te confronterend.
Toe geven aan dat je eigenlijk gewoon heel erg verdrietig houd ook in, dat jezelf de controle niet meer handen blijft houden.
Dus loslaten.....
Ik doe precies hetzelfde hoor. Fijn hé al die spiegels hier
Maris, had nog nooit van een artro.... gehoord. Hopelijk helpt het je. Want het is gewoon vervelend om met pijn rond te blijven lopen. En de stress doet daar nog eens een extra schepje bovenop. Ging zelf naar een sportmasseur toen ik extreem gestresst was. Heb een hoge pijngrens maar wat deed dat zeer. De spieren in mijn nek en schouders zaten helemaal vast. Was daarna snel van mijn zware hoofdpijnen af. Volgende week zelf maar weer eens een afspraak maken.
Het is toch helemaal niet erg, dat het je nu niet lukt om advies te geven. Je helpt ons ook al door gewoon hier mee te schrijven. We hebben allemaal dezelfde valkuilen en daar kunnen wij ook weer iets van leren.
De ene is nu eenmaal iets verder in het proces van een bo.
Toffe, gelukkig begin je binnenkort met de therapie. Ondanks dat je nu even rot voelt is het toch goed, dat je volgende week weer langzaam gaat werken. Zeker wanneer je jezelf depressief begint te voelen is het helemaal goed, dat er een soort van structuur is. En dat je toch nog onder de mensen komt. Het zal vast wel zwaar zijn voor je... maar het is een begin.
Als je jezelf steeds maar rot blijft voelen, ga dan naar je huisarts. Een ba kan daarin verder toch weinig doen.
Ben gewoon eerlijk tegen jezelf en tegen de ba morgen hoe jij jezelf voelt en dat alles je nu te zwaar valt. De tip van Annemie is ook goed, schrijf wat vragen op.
Abc, wat je collega betreft zou ik nu ook niet de confrontatie aangaan. Vind dat Lief en Annemie je hele goede tips hierover geven. Het is gewoon inderdaad veel makkelijker om boos te worden op een ander en dat te blijven voeden. Want dan hoef je ook niet na te denken over wat je nu eigenlijk echt voelt en denkt. Dat is gewoon te confronterend.
Toe geven aan dat je eigenlijk gewoon heel erg verdrietig houd ook in, dat jezelf de controle niet meer handen blijft houden.
Dus loslaten.....
Ik doe precies hetzelfde hoor. Fijn hé al die spiegels hier
Maris, had nog nooit van een artro.... gehoord. Hopelijk helpt het je. Want het is gewoon vervelend om met pijn rond te blijven lopen. En de stress doet daar nog eens een extra schepje bovenop. Ging zelf naar een sportmasseur toen ik extreem gestresst was. Heb een hoge pijngrens maar wat deed dat zeer. De spieren in mijn nek en schouders zaten helemaal vast. Was daarna snel van mijn zware hoofdpijnen af. Volgende week zelf maar weer eens een afspraak maken.
Het is toch helemaal niet erg, dat het je nu niet lukt om advies te geven. Je helpt ons ook al door gewoon hier mee te schrijven. We hebben allemaal dezelfde valkuilen en daar kunnen wij ook weer iets van leren.
De ene is nu eenmaal iets verder in het proces van een bo.
Toffe, gelukkig begin je binnenkort met de therapie. Ondanks dat je nu even rot voelt is het toch goed, dat je volgende week weer langzaam gaat werken. Zeker wanneer je jezelf depressief begint te voelen is het helemaal goed, dat er een soort van structuur is. En dat je toch nog onder de mensen komt. Het zal vast wel zwaar zijn voor je... maar het is een begin.
Als je jezelf steeds maar rot blijft voelen, ga dan naar je huisarts. Een ba kan daarin verder toch weinig doen.
Ben gewoon eerlijk tegen jezelf en tegen de ba morgen hoe jij jezelf voelt en dat alles je nu te zwaar valt. De tip van Annemie is ook goed, schrijf wat vragen op.
