Psyche
alle pijlers
Burnout?
zondag 22 augustus 2010 om 00:39
Hallo allemaal,
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
Ik heb altijd gedacht hoe kan je nou overspannen raken/burnout raken als je in een winkel werkt.Stress kende ik niet, tuurlijk hard werken en deadlines halen wel, maar dat vond ik heerlijk,maar ook maakte ik me nooit zo druk, wat vandaag niet afkwam kwam morgen wel, maar eigenlijk kwam alles ( meestal) wel vandaag af.
En nu u ben ik op, gewoon helemaal kapot, slaap slecht , kan me niet concentreren en ben gewoon volledig de draad kwijt.
Ik weet nu niet zo goed wat ik hier mee aan moet.
Even een mijn verhaal in het kort, met niet al te veel details ivm herkenning.
werk al ruim 13 jaar bij dezelfde werkgever, prima naar mijn zin, af en toe wel eens minder leuke tijden, maar toch altijd met veel plezier naar het werk gegaan,
Ik ben heel trouw aan mijn werkgever en wil me eigenlijk niet ziek melden, maar hoe hou ik dit vol? ik ga dinsdag weer een gesprek met mijn leidinggevende aanvragen om dit te vertellen. Ik hoop dat we dan samen een oplossing kunnen vinden en daar ga ik eigenlijk van uit.
Verder zit ik een beetje te dubben of ik naar de huisarts moet gaan. Ik weet het antwoord eigenlijk wel, gewoon gaan dus, maar wat ga ik zeggen? ik moet altijd als ik bel voor een afspraak doorgeven wat er aan de hand is, moet ik dan gewoon zeggen dat ik denk dat ik ee burnout heb? ik ben altijd bang dat mensen dan denken, oh daar heb je er weer een die al weet wat ze heeft.
Sorry dat het misschien een warrig en lang verhaal is, maar ik ben gewoon zo van de kaart ik kan het ook niet helemaal helder deken en formuleren allemaal.
Wie heeft er ook een burnout( gehad) en hoe is het gegaan. En dan bedoel ik voornamelijk hoe is je ziekmelding gegaan en wat heb je gezegd, zowel tegen je leidinggevende als tegen de huisarts?
Als het niet helemaal duidelijk is,laat het maar weten, dan zal ik het proberen duidelijker te maken
groetjes
Ik heb even een deel van mijn post weggehaald, ben bang toch herkend te worden
zaterdag 15 januari 2011 om 20:02
Ik ben echt geen keukenprinses hoor. Ik kan best goed taarten en cakes enzo maken (vind ik ook leuk), maar gewoon eten lukt een stuk minder hoor. Wat ik leuk vind om te maken lukt meestal wel, maar gewoon aardappels, vlees en groente kan bij mij heel goed mislukken.
Opel corsa is een leuke auto. Wij hebben jaren een opel gehad en die reed heel lekker.
Opel corsa is een leuke auto. Wij hebben jaren een opel gehad en die reed heel lekker.
zaterdag 15 januari 2011 om 22:46
5x5: Fijn dat je hebt kunnen slapen. Loslaten..... Ik denk dat dat voor ons allemaal een enorm moeilijk iets is, wij willen alles zelf doen, alles controleren, alles vasthouden. En dat is een van de grootste reden dat we een burnout hebben.
Wat ik begrijp is dat jij op dit moment vooral heel erg veel aan het piekeren bent over van alles en nog wat, ik zag net ook je topic voorbij komen waarin je vraagt of je minder zal gaan werken. Ik denk dat je daar nog helemaal niet mee bezig kan zijn. Eerst beter worden dat is nu je belangrijkste prioriteit. Jij bent op dit moment het belangrijkste, daarna komt je gezin, en heeel veeel daarna komt er nog een keer werk. En dat was bij mij dus heel anders, gelukkig heeft wel altijd mijn gezin op de eerste plaats gestaan, maar dan kwam mijn werk en heeeel veeel daarna kwam ik. En dat werkt uiteindelijk niet.
Een goede oefening in loslaten zou kunnen zijn, dat je de komende twee weken geen contact hebt met je werk. Dus ook geen mail, of telefoontje met collega's.
Een andere oefening is om iets wat jij altijd doet, een keer door je man te laten doen, en het dan ook niet te controleren.
Wat ook kan helpen tegen piekeren, is om twee keer per dag een piekerhalfuurtje te nemen, en dan alles in een schriftje te schrijven, na het half uurtje bewust het schrift dichtdoen. Je sluit het dan letterlijk af zeg maar.
Wat ik begrijp is dat jij op dit moment vooral heel erg veel aan het piekeren bent over van alles en nog wat, ik zag net ook je topic voorbij komen waarin je vraagt of je minder zal gaan werken. Ik denk dat je daar nog helemaal niet mee bezig kan zijn. Eerst beter worden dat is nu je belangrijkste prioriteit. Jij bent op dit moment het belangrijkste, daarna komt je gezin, en heeel veeel daarna komt er nog een keer werk. En dat was bij mij dus heel anders, gelukkig heeft wel altijd mijn gezin op de eerste plaats gestaan, maar dan kwam mijn werk en heeeel veeel daarna kwam ik. En dat werkt uiteindelijk niet.
Een goede oefening in loslaten zou kunnen zijn, dat je de komende twee weken geen contact hebt met je werk. Dus ook geen mail, of telefoontje met collega's.
Een andere oefening is om iets wat jij altijd doet, een keer door je man te laten doen, en het dan ook niet te controleren.
Wat ook kan helpen tegen piekeren, is om twee keer per dag een piekerhalfuurtje te nemen, en dan alles in een schriftje te schrijven, na het half uurtje bewust het schrift dichtdoen. Je sluit het dan letterlijk af zeg maar.
zondag 16 januari 2011 om 12:30
5x5, ik kan niet anders dan me aansluiten bij Annemie... nog helemaal niet bezig zijn met de toekomst. Eerst tot rust komen... rust, rust, rust! (maar ik weet ook dat dat moeilijk is. En inderdaad, met loslaten hebben we allemaal nogal moeite)
Abc, wat een prachtige taart!!! Smaakt ie net zo goed als dat ie eruit ziet? Ik bak heel graag maar geef altijd heel veel weg, anders word ik ook tonnetjerond. Wil de komende drie weken eigenlijk even een beetje opletten, aangezien ik daarna 10 dagen in bikini moet lopen....
Annemie, rustig dagje gehad dus. Kan me voorstellen dat je anders tegen je verjaardag aankijkt als je hebt meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Wat een idiote opmerkingen heb jij naar je hoofd geslingerd gekregen zeg... ik merk wel dat ik steeds beter om kan gaan met onbegrip in mn omgeving. De eerste weken wilde ik alles uitleggen hoe het zat, doodsbang dat mensen me een aansteller vonden... nu ben ik daar iets makkelijker in.
Zonnestraaltje, hoe is het met je???
Gisteravond was erg gezellig, en ik heb het maar liefst tot half 2 snachts volgehouden! Had wel valeriaan gehad, en toen we thuis kwamen was ik wel weer erg beroerd. Maar goed, een aantal weken terug was me dit echt niet zo gelukt, dus ik ben trots! Vandaag lekker rustig dagje, nu nog in pyjama op de bank, vanmiddag even wandelen met vriend.
Abc, wat een prachtige taart!!! Smaakt ie net zo goed als dat ie eruit ziet? Ik bak heel graag maar geef altijd heel veel weg, anders word ik ook tonnetjerond. Wil de komende drie weken eigenlijk even een beetje opletten, aangezien ik daarna 10 dagen in bikini moet lopen....
Annemie, rustig dagje gehad dus. Kan me voorstellen dat je anders tegen je verjaardag aankijkt als je hebt meegemaakt wat jij hebt meegemaakt. Wat een idiote opmerkingen heb jij naar je hoofd geslingerd gekregen zeg... ik merk wel dat ik steeds beter om kan gaan met onbegrip in mn omgeving. De eerste weken wilde ik alles uitleggen hoe het zat, doodsbang dat mensen me een aansteller vonden... nu ben ik daar iets makkelijker in.
Zonnestraaltje, hoe is het met je???
Gisteravond was erg gezellig, en ik heb het maar liefst tot half 2 snachts volgehouden! Had wel valeriaan gehad, en toen we thuis kwamen was ik wel weer erg beroerd. Maar goed, een aantal weken terug was me dit echt niet zo gelukt, dus ik ben trots! Vandaag lekker rustig dagje, nu nog in pyjama op de bank, vanmiddag even wandelen met vriend.
zondag 16 januari 2011 om 12:48
Je klinkt weer goed maris! Heb je al een beetje zin in de vakantie, of is dat nog een beetje te positief benaderd door mij?
Wij waren gisteravond ook laat thuis, half één pas, en ik heb het heel goed gered. Vanochtend uitgebreid ontbeten (moeten we vaker doen, ik vind dat zó leuk, met een tafel vol lekkers en versgebakken broodjes) en straks even lekker de zon in.
Ik heb echt een genietweekend en het is lang geleden dat ik me zo heb gevoeld. Bijna tevreden.
Overigens besefte ik gister hoe ik vaak "de mist" inga: Beetje genant, maar tijdens een ehm, heel gezellig samenzijn, besefte ik dat ik alweer een stap verder zat te denken. Dus hoe het moment erna eruit gaat zien volgens mij, met de daarbij behorende piekerachtige gedachten. Ik ben altijd een stap voor in mijn gedachten, waardoor het hier en nu aan me voorbij gaat en ik daarna vaak moet concluderen dat het volgende moment niet zo is als ik had bedacht. Ben benieuwd of het bij jullie ook zo werkt.
Wij waren gisteravond ook laat thuis, half één pas, en ik heb het heel goed gered. Vanochtend uitgebreid ontbeten (moeten we vaker doen, ik vind dat zó leuk, met een tafel vol lekkers en versgebakken broodjes) en straks even lekker de zon in.
Ik heb echt een genietweekend en het is lang geleden dat ik me zo heb gevoeld. Bijna tevreden.
Overigens besefte ik gister hoe ik vaak "de mist" inga: Beetje genant, maar tijdens een ehm, heel gezellig samenzijn, besefte ik dat ik alweer een stap verder zat te denken. Dus hoe het moment erna eruit gaat zien volgens mij, met de daarbij behorende piekerachtige gedachten. Ik ben altijd een stap voor in mijn gedachten, waardoor het hier en nu aan me voorbij gaat en ik daarna vaak moet concluderen dat het volgende moment niet zo is als ik had bedacht. Ben benieuwd of het bij jullie ook zo werkt.
zondag 16 januari 2011 om 13:18
Jullie zijn welkom hoor. Wel beetje ver rijden voor een stukje taart .
Vriend vond de taart lekker, maar wel heel machtig. Ik heb zelf een heel klein stukje gehad, maar ik houd toch echt niet van chocoladetaart, geef mij het beslag maar. De rest gaan we vanmiddag denk ik maar naar schoonmoeder en vrienden brengen. Dat eet vriend echt niet allemaal zelf op en ik vind het ook zonde om weg te gooien.
Fijn dat je avond geslaagd was Lief, en die van Marriss ook.
5x5, ik ben het met de anderen eens. Je moet nu geen belangrijke beslissingen nemen over je werk. Eerst tot rust komen, dan je werk weer rustig opbouwen en als het dan weer stabiel en goed is, dan verder nadenken over wat je wilt.
Vriend vond de taart lekker, maar wel heel machtig. Ik heb zelf een heel klein stukje gehad, maar ik houd toch echt niet van chocoladetaart, geef mij het beslag maar. De rest gaan we vanmiddag denk ik maar naar schoonmoeder en vrienden brengen. Dat eet vriend echt niet allemaal zelf op en ik vind het ook zonde om weg te gooien.
Fijn dat je avond geslaagd was Lief, en die van Marriss ook.
5x5, ik ben het met de anderen eens. Je moet nu geen belangrijke beslissingen nemen over je werk. Eerst tot rust komen, dan je werk weer rustig opbouwen en als het dan weer stabiel en goed is, dan verder nadenken over wat je wilt.
zondag 16 januari 2011 om 13:36
Voor mij niet zover rijden Abc
Lief, ja, ik snap je. Ik vind het ook heel moeilijk te genieten van het moment. Ik ben altijd bezig in mn hoofd, kan mn gedachten niet op 0 zetten. Ik kan zo niet zeggen waar ik mee bezig ben, weet ook niet of het de volgende stap is, maar ik kan mn verstand gewoon niet op nul zetten. Heel irritant, en zeker tijdens zulke momenten. Ik moet dan geregeld tegen mezelf zeggen: geniet nou gewoon van het moment, zet die motor in je hoofd eens uit!!! Dat zeg ik dan trouwens niet hardop hoor
fijn de je je zo goed voelt Lief, hou het vast
Lief, ja, ik snap je. Ik vind het ook heel moeilijk te genieten van het moment. Ik ben altijd bezig in mn hoofd, kan mn gedachten niet op 0 zetten. Ik kan zo niet zeggen waar ik mee bezig ben, weet ook niet of het de volgende stap is, maar ik kan mn verstand gewoon niet op nul zetten. Heel irritant, en zeker tijdens zulke momenten. Ik moet dan geregeld tegen mezelf zeggen: geniet nou gewoon van het moment, zet die motor in je hoofd eens uit!!! Dat zeg ik dan trouwens niet hardop hoor
fijn de je je zo goed voelt Lief, hou het vast
zondag 16 januari 2011 om 15:50
Is het bij jullie ook zo mooi weer? Hier schijnt het zonnetje en het is gewoon heerlijk, heb toen straks ook een heerlijke lange wandeling gemaakt met mijn hond. Die ligt nu helemaal uitgeput te slapen 
Hoe leer je loslaten? Door te beseffen, dat vasthouden je alleen maar extra energie kost. Loslaten is eng en we weten niet wat er dan verder gaat gebeuren. Want dat is nieuw en we hebben daar geen controle op. Precies dat is hetgene wat onze grote valkuil is. De controle en het weinige vertrouwen in anderen.
Door de controle vast te blijven houden, zeg je dus ook dat je alleen jezelf vertrouwt.
Wat is voor jou de reden, dat je moeite hebt om anderen te vertrouwen?
Abc, die taart zag er ontzettend lekker uit. Kreeg ook meteen trek in iets lekkers... ben een ontzettende zoetekauw en zou zelf waarschijnlijk, zo'n heerlijke taart helemaal alleen opeten.
Lief, ook ik herken het heel erg wat je schrijft. Kan ook met van alles bezig zijn terwijl ik dan helemaal vergeet om de mooie dingen om me heen te zien. Gelukkig wordt dit nu wel iets minder. Ben me er nu echt bewust van en probeer ervoor te zorgen, om de dingen op te schrijven in een soort planning voor mezelf. Eigenlijk hetzelfde als zo'n piekerhalfuurtje.....
Ook dit kost een hoop extra energie. We maken onzelf zo moe.
Annemie, nog van harte gefeliciteerd met je man. Ben je weer helemaal voor 100% opgeknapt?
Toffe, wat een gedoe met die rekeningen en dan zo'n deurwaarder. Gelukkig heb je goed van jezelf afgebeten...
Wat hebben jullie trouwens weer veel geschreven. Wel gezellig hoor en ook heel erg herkenbaar allemaal.
Verjaardag vieren, dat doe ik de laatste 10 jaar al niet meer. Toen is de ellende eigenlijk al begonnen en had er dus ook geen zin meer in. Ik mis het ook niet. Ga ook net zo lief werken. En soms heb ik het geluk, dat ik die avond een andere verplichting heb.
Hoe leer je loslaten? Door te beseffen, dat vasthouden je alleen maar extra energie kost. Loslaten is eng en we weten niet wat er dan verder gaat gebeuren. Want dat is nieuw en we hebben daar geen controle op. Precies dat is hetgene wat onze grote valkuil is. De controle en het weinige vertrouwen in anderen.
Door de controle vast te blijven houden, zeg je dus ook dat je alleen jezelf vertrouwt.
Wat is voor jou de reden, dat je moeite hebt om anderen te vertrouwen?
Abc, die taart zag er ontzettend lekker uit. Kreeg ook meteen trek in iets lekkers... ben een ontzettende zoetekauw en zou zelf waarschijnlijk, zo'n heerlijke taart helemaal alleen opeten.
Lief, ook ik herken het heel erg wat je schrijft. Kan ook met van alles bezig zijn terwijl ik dan helemaal vergeet om de mooie dingen om me heen te zien. Gelukkig wordt dit nu wel iets minder. Ben me er nu echt bewust van en probeer ervoor te zorgen, om de dingen op te schrijven in een soort planning voor mezelf. Eigenlijk hetzelfde als zo'n piekerhalfuurtje.....
Ook dit kost een hoop extra energie. We maken onzelf zo moe.
Annemie, nog van harte gefeliciteerd met je man. Ben je weer helemaal voor 100% opgeknapt?
Toffe, wat een gedoe met die rekeningen en dan zo'n deurwaarder. Gelukkig heb je goed van jezelf afgebeten...
Wat hebben jullie trouwens weer veel geschreven. Wel gezellig hoor en ook heel erg herkenbaar allemaal.
Verjaardag vieren, dat doe ik de laatste 10 jaar al niet meer. Toen is de ellende eigenlijk al begonnen en had er dus ook geen zin meer in. Ik mis het ook niet. Ga ook net zo lief werken. En soms heb ik het geluk, dat ik die avond een andere verplichting heb.
zondag 16 januari 2011 om 16:05
Maak er maar even twee berichten van anders wordt het zo'n lang verhaal......
Vrijdag was een fijne dag. Mijn ouders zijn die dag ook nog even op bezoek geweest en we hebben met z'n vieren haar dag gevierd met een heerlijk gebakje erbij. Heb heel veel lieve reacties via hyves en sms gehad. Dat ontroerde me ontzettend. Had dat helemaal niet verwacht. 's Avonds was ik alleen thuis en heb heerlijk naar The Voice gekeken.
Had het wel leuk gevonden als Ben eruit was gestemd. Vind overigens die nieuwe singles van hun niet zo bijzonder.
Ik merk dat ik eindelijk langzaam aan het loslaten ben. Ben stappen aan het zetten, die ik een paar maanden geleden echt nooit gemaakt zou hebben. Nu geeft het me rust en weer kracht om aan een nieuwe toekomst te denken.
Ben er nog lang niet, heb daar ook echt de therapie voor nodig om samen met mij de weg weer terug te vinden.....
Heb gisteren de bestelde canvasdoek binnen gekregen, helemaal geweldig. Ik kan nu naar mezelf kijken
Kwam ook leuke sites tegen, waar ze de foto's met mooie effecten op de canvas bewerken. Vind zo'n Lichtenstein bewerking ook wel heel erg gaaf.
Vrijdag was een fijne dag. Mijn ouders zijn die dag ook nog even op bezoek geweest en we hebben met z'n vieren haar dag gevierd met een heerlijk gebakje erbij. Heb heel veel lieve reacties via hyves en sms gehad. Dat ontroerde me ontzettend. Had dat helemaal niet verwacht. 's Avonds was ik alleen thuis en heb heerlijk naar The Voice gekeken.
Had het wel leuk gevonden als Ben eruit was gestemd. Vind overigens die nieuwe singles van hun niet zo bijzonder.
Ik merk dat ik eindelijk langzaam aan het loslaten ben. Ben stappen aan het zetten, die ik een paar maanden geleden echt nooit gemaakt zou hebben. Nu geeft het me rust en weer kracht om aan een nieuwe toekomst te denken.
Ben er nog lang niet, heb daar ook echt de therapie voor nodig om samen met mij de weg weer terug te vinden.....
Heb gisteren de bestelde canvasdoek binnen gekregen, helemaal geweldig. Ik kan nu naar mezelf kijken
Kwam ook leuke sites tegen, waar ze de foto's met mooie effecten op de canvas bewerken. Vind zo'n Lichtenstein bewerking ook wel heel erg gaaf.
zondag 16 januari 2011 om 21:56
Ik heb geprobeerd niet meer over m'n werk na te denken, jullie hebben gelijk dat weet ik eigenlijk wel.
Heb wel wat anders waar ik me druk over maak. Deze komende week beginnen de afspraken voor m'n dochter, had al gezegd dat we met haar in een traject zitten. Maar heel eerlijk...ik zie er zo tegenop! Morgen hebben we de intake, dan is het niet zo'n probleem (m'n man gaat mee en brengt me dus ook weer thuis).
Maar bijv. vrijdag en de week erna, dan wordt het zo'n heen en weer gereis. Ik weet niet hoe ik het praktisch in kan delen zodat het me de minste energie kost. M'n man kan niet altijd meegaan namelijk. En fietsen kost me op dit moment nog veel te veel energie (het is niet naast de deur nl.). Ik zat al te denken om zoveel mogelijk met de bus te reizen, maar vrijdag heb ik 2 afspraken op een dag
. (ook 's middags het holteronderzoek). Hoe ga ik dat doen?
Heb wel wat anders waar ik me druk over maak. Deze komende week beginnen de afspraken voor m'n dochter, had al gezegd dat we met haar in een traject zitten. Maar heel eerlijk...ik zie er zo tegenop! Morgen hebben we de intake, dan is het niet zo'n probleem (m'n man gaat mee en brengt me dus ook weer thuis).
Maar bijv. vrijdag en de week erna, dan wordt het zo'n heen en weer gereis. Ik weet niet hoe ik het praktisch in kan delen zodat het me de minste energie kost. M'n man kan niet altijd meegaan namelijk. En fietsen kost me op dit moment nog veel te veel energie (het is niet naast de deur nl.). Ik zat al te denken om zoveel mogelijk met de bus te reizen, maar vrijdag heb ik 2 afspraken op een dag
. (ook 's middags het holteronderzoek). Hoe ga ik dat doen?
zondag 16 januari 2011 om 22:26
[quote]zonnestraaltje1 schreef op 16 januari 2011 @ 15:50:
Hoe leer je loslaten? Door te beseffen, dat vasthouden je alleen maar extra energie kost.
Dit vind ik wel een hele goede opmerking, ik denk dat dit precies is waar het om draait.
Zonnestraaltje: Wat fijn dat het een goede dag is geweest vrijdag, en dat je steeds meer het gevoel krijgt, dat het de goede kant opgaat met je.
5x5: Kan iemand anders de afspraak voor je dochter overnemen van je? Misschien je ouders, of een goede vriendin? Ik denk dat voor jou een afspraak op een dag, op dit moment meer dan genoeg is. Zijn de afspraken voor je dochter altijd meerdere keren per week? Gaat het langere tijd duren? Misschien is het een idee om bij je zorgverzekering te vragen, of je in aanmerking kan komen voor taxivergoeding voor haar? Het zou kunnen dat je onder de hardheidsclausule valt.
Gelukkig ben ik weer helemaal opgeknapt, dus morgen weer lekker sporten. En ik mag morgenmiddag mijn auto ophalen, dat is natuurlijk zo wie zo leuk. Ik had eigenlijk nog even willen wachten met een auto kopen, maar ik kreeg vorige week bericht dat ik op een andere locatie naar school moet dan gedacht. Ik zou dan ruim anderhalf uur enkel reis onderweg zijn met openbaar vervoer, vier keer overstappen, en dan moet ik overal nog direct aansluiting hebbe. Met de auto ga ik er drie kwartier over doen, dus dat scheeld me echt teveel. In die anderhalf uur die ik nu overhou kan ik net weer naar de sportschool.
Hoe leer je loslaten? Door te beseffen, dat vasthouden je alleen maar extra energie kost.
Dit vind ik wel een hele goede opmerking, ik denk dat dit precies is waar het om draait.
Zonnestraaltje: Wat fijn dat het een goede dag is geweest vrijdag, en dat je steeds meer het gevoel krijgt, dat het de goede kant opgaat met je.
5x5: Kan iemand anders de afspraak voor je dochter overnemen van je? Misschien je ouders, of een goede vriendin? Ik denk dat voor jou een afspraak op een dag, op dit moment meer dan genoeg is. Zijn de afspraken voor je dochter altijd meerdere keren per week? Gaat het langere tijd duren? Misschien is het een idee om bij je zorgverzekering te vragen, of je in aanmerking kan komen voor taxivergoeding voor haar? Het zou kunnen dat je onder de hardheidsclausule valt.
Gelukkig ben ik weer helemaal opgeknapt, dus morgen weer lekker sporten. En ik mag morgenmiddag mijn auto ophalen, dat is natuurlijk zo wie zo leuk. Ik had eigenlijk nog even willen wachten met een auto kopen, maar ik kreeg vorige week bericht dat ik op een andere locatie naar school moet dan gedacht. Ik zou dan ruim anderhalf uur enkel reis onderweg zijn met openbaar vervoer, vier keer overstappen, en dan moet ik overal nog direct aansluiting hebbe. Met de auto ga ik er drie kwartier over doen, dus dat scheeld me echt teveel. In die anderhalf uur die ik nu overhou kan ik net weer naar de sportschool.
maandag 17 januari 2011 om 09:47
En toch word ik dan weer denkend aan mijn werk wakker. Aan het pva dat we morgen gaan maken. Wordt de spanning dan nu alweer opgebouwd? Dan is het nog lang niet goed met me. Ik probeer het weg te zetten, die gedachtenstroom, maar dat is wel moeilijk hoor, als je zo alleen thuis bent, en net wakker op de bank zit met een bakkie koffie.
Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik me moet laten overplaatsen. Totaal geen zin meer ook, in dit werk. Weet ook niet of ik zin heb in ander werk hoor, moet ik eerlijk toegeven. Zou ik dan toch te snel weer zijn begonnen? Had ik langer rust moeten nemen?
Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik me moet laten overplaatsen. Totaal geen zin meer ook, in dit werk. Weet ook niet of ik zin heb in ander werk hoor, moet ik eerlijk toegeven. Zou ik dan toch te snel weer zijn begonnen? Had ik langer rust moeten nemen?
maandag 17 januari 2011 om 11:26
Lief, een pva kan altijd gewijzigd worden. Dus als het niet gaat, kan je gewoon weer wat minder gaan werken. Je zit niet voor niks met een bo thuis.
Hoe lang heb je nu precies rust genomen? Als je aan jezelf voelt, dat de stress weer wat minder is dan is het alleen maar goed om weer langzaam te gaan werken. De drempel wordt anders alleen maar te hoog. Het is gewoon belangrijk dat er ritme en regelmaat blijft. Geef het alleen goed aan, als je merkt dat de stress weer teveel terug komt.
Zou overplaatsen je helpen? Heb je een leuke nieuwe baan op het oog? Of wil je graag andere collega's? Fijnere werkplek?
Denk je dat het overplaatsen je helpt om van je bo af te komen? Of zou het je nu meer stress opleveren?
Als je teveel gaat piekeren, maak dan zo'n G-schema. Misschien dat het je helpt om de dingen wat duidelijker voor jezelf te zien.
Hoe lang heb je nu precies rust genomen? Als je aan jezelf voelt, dat de stress weer wat minder is dan is het alleen maar goed om weer langzaam te gaan werken. De drempel wordt anders alleen maar te hoog. Het is gewoon belangrijk dat er ritme en regelmaat blijft. Geef het alleen goed aan, als je merkt dat de stress weer teveel terug komt.
Zou overplaatsen je helpen? Heb je een leuke nieuwe baan op het oog? Of wil je graag andere collega's? Fijnere werkplek?
Denk je dat het overplaatsen je helpt om van je bo af te komen? Of zou het je nu meer stress opleveren?
Als je teveel gaat piekeren, maak dan zo'n G-schema. Misschien dat het je helpt om de dingen wat duidelijker voor jezelf te zien.
maandag 17 januari 2011 om 11:26
Lief, als je je gewoon rustig op je werk had kunnen richten was het misschien wel goed gegaan. De spanning komt juist door het gedoe erom heen. Dat is toch ook de reden dat Marriss langer thuis moet blijven. Jij maakt je druk om dat pva, het gesprek daarover komt steeds dichter bij en hoe dichter iets bij is, hoe moeilijker het is om het van je af te zetten (vind ik tenminste). Hoe lang ben jij eigenlijk volledig thuis geweest?
Annemie, anderhalf uur met het ov met een aantal overstappen is wel een hele uitdaging. Heel logisch dat je nu al een auto wou.
Zonnestraaltje, fijn dat je dag vrijdag goed was.
5x5, misschien zeg ik nu iets heel onverstandigs, ik weet immers niet wat er precies aan de hand is, maar zou het een mogelijkheid zijn om de behandeling van je dochter een paar weken uit te stellen? Dan kun jij net even wat meer rust pakken en rustig met haar daarheen ipv dat jij er supergestresst heen gaat, dat lijkt me voor haar ook niet prettig. Maar nogmaals, ik weet niet waar het om gaat, dus misschien is dit wel een heel stom idee.
Ik merk dat ik steeds meer conditie krijg, maar nog wel heel voorzichtig moet zijn met mijn energie gebruik. De cardio oefeningen bij het sporten gaan steeds beter, ik kan steeds makkelijker een hoger niveau volhouden en ben wel moe, maar vooral heel voldaan als ik thuis kom. Ik vind het echt lekker om weer zo te kunnen sporten.
Vandaag:
Ik moet niks meer (heb al gesport)
Ik wil lunchen met een vriendin (ze komt straks bij mij)
Ik wil een nieuwe sportbeha kopen en een extra sportbroek.
Ik zou nog even met haar kunnen gaan winkelen (daar is zaterdag niks van gekomen door mijn gebak)
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil naar yoga (heb ik heel veel zin in, heb het best gemist de afgelopen weken)
Ik zou ......, weet ik eigenlijk niet. Een boek kunnen lezen ofzo, niet iets inspannends in ieder geval.
Annemie, anderhalf uur met het ov met een aantal overstappen is wel een hele uitdaging. Heel logisch dat je nu al een auto wou.
Zonnestraaltje, fijn dat je dag vrijdag goed was.
5x5, misschien zeg ik nu iets heel onverstandigs, ik weet immers niet wat er precies aan de hand is, maar zou het een mogelijkheid zijn om de behandeling van je dochter een paar weken uit te stellen? Dan kun jij net even wat meer rust pakken en rustig met haar daarheen ipv dat jij er supergestresst heen gaat, dat lijkt me voor haar ook niet prettig. Maar nogmaals, ik weet niet waar het om gaat, dus misschien is dit wel een heel stom idee.
Ik merk dat ik steeds meer conditie krijg, maar nog wel heel voorzichtig moet zijn met mijn energie gebruik. De cardio oefeningen bij het sporten gaan steeds beter, ik kan steeds makkelijker een hoger niveau volhouden en ben wel moe, maar vooral heel voldaan als ik thuis kom. Ik vind het echt lekker om weer zo te kunnen sporten.
Vandaag:
Ik moet niks meer (heb al gesport)
Ik wil lunchen met een vriendin (ze komt straks bij mij)
Ik wil een nieuwe sportbeha kopen en een extra sportbroek.
Ik zou nog even met haar kunnen gaan winkelen (daar is zaterdag niks van gekomen door mijn gebak)
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil naar yoga (heb ik heel veel zin in, heb het best gemist de afgelopen weken)
Ik zou ......, weet ik eigenlijk niet. Een boek kunnen lezen ofzo, niet iets inspannends in ieder geval.
maandag 17 januari 2011 om 11:27
Lief, als je je gewoon rustig op je werk had kunnen richten was het misschien wel goed gegaan. De spanning komt juist door het gedoe erom heen. Dat is toch ook de reden dat Marriss langer thuis moet blijven. Jij maakt je druk om dat pva, het gesprek daarover komt steeds dichter bij en hoe dichter iets bij is, hoe moeilijker het is om het van je af te zetten (vind ik tenminste). Hoe lang ben jij eigenlijk volledig thuis geweest?
Annemie, anderhalf uur met het ov met een aantal overstappen is wel een hele uitdaging. Heel logisch dat je nu al een auto wou.
Zonnestraaltje, fijn dat je dag vrijdag goed was.
5x5, misschien zeg ik nu iets heel onverstandigs, ik weet immers niet wat er precies aan de hand is, maar zou het een mogelijkheid zijn om de behandeling van je dochter een paar weken uit te stellen? Dan kun jij net even wat meer rust pakken en rustig met haar daarheen ipv dat jij er supergestresst heen gaat, dat lijkt me voor haar ook niet prettig. Maar nogmaals, ik weet niet waar het om gaat, dus misschien is dit wel een heel stom idee.
Ik merk dat ik steeds meer conditie krijg, maar nog wel heel voorzichtig moet zijn met mijn energie gebruik. De cardio oefeningen bij het sporten gaan steeds beter, ik kan steeds makkelijker een hoger niveau volhouden en ben wel moe, maar vooral heel voldaan als ik thuis kom. Ik vind het echt lekker om weer zo te kunnen sporten.
Vandaag:
Ik moet niks meer (heb al gesport)
Ik wil lunchen met een vriendin (ze komt straks bij mij)
Ik wil een nieuwe sportbeha kopen en een extra sportbroek.
Ik zou nog even met haar kunnen gaan winkelen (daar is zaterdag niks van gekomen door mijn gebak)
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil naar yoga (heb ik heel veel zin in, heb het best gemist de afgelopen weken)
Ik zou ......, weet ik eigenlijk niet. Een boek kunnen lezen ofzo, niet iets inspannends in ieder geval.
Annemie, anderhalf uur met het ov met een aantal overstappen is wel een hele uitdaging. Heel logisch dat je nu al een auto wou.
Zonnestraaltje, fijn dat je dag vrijdag goed was.
5x5, misschien zeg ik nu iets heel onverstandigs, ik weet immers niet wat er precies aan de hand is, maar zou het een mogelijkheid zijn om de behandeling van je dochter een paar weken uit te stellen? Dan kun jij net even wat meer rust pakken en rustig met haar daarheen ipv dat jij er supergestresst heen gaat, dat lijkt me voor haar ook niet prettig. Maar nogmaals, ik weet niet waar het om gaat, dus misschien is dit wel een heel stom idee.
Ik merk dat ik steeds meer conditie krijg, maar nog wel heel voorzichtig moet zijn met mijn energie gebruik. De cardio oefeningen bij het sporten gaan steeds beter, ik kan steeds makkelijker een hoger niveau volhouden en ben wel moe, maar vooral heel voldaan als ik thuis kom. Ik vind het echt lekker om weer zo te kunnen sporten.
Vandaag:
Ik moet niks meer (heb al gesport)
Ik wil lunchen met een vriendin (ze komt straks bij mij)
Ik wil een nieuwe sportbeha kopen en een extra sportbroek.
Ik zou nog even met haar kunnen gaan winkelen (daar is zaterdag niks van gekomen door mijn gebak)
Morgen:
Ik moet werken
Ik wil naar yoga (heb ik heel veel zin in, heb het best gemist de afgelopen weken)
Ik zou ......, weet ik eigenlijk niet. Een boek kunnen lezen ofzo, niet iets inspannends in ieder geval.
maandag 17 januari 2011 om 13:26
Ik ben maar heel kort volledig thuis geweest. Even denken, dat zal vier weken zijn geweest. En toen ben ik alweer met 2x2 begonnen. Op zich helemaal niet slecht vind ik hoor, ik wil(de) koste wat het kost geen drempel met mijn werk en die is er gelukkig ook niet.
Pva wordt uitgesteld; bmw heeft prive-omstandigheden. Maar toch ben ik nerveus. Wat baal ik daarvan. Het ging zo goed in het begin. Ik moet ook wel eerlijk zeggen dat er nog steeds mensen zijn die me graag even willen zien. Mensen die mailtjes sturen: Ben je op vakantie of ben je op reis voor het werk? Lang niet gezien! Die er vervolgens achterkomen dat ik ziek thuis ben en zich zorgen maken en even willen bijkletsen. Ik merk dat ik dat nu wel een beetje heb gehad, hoewel ik het geweldig vind dat er ook veel mensen zijn die om me geven daar. Maar er zijn er nu alweer twee waar ik even langs moet wil. En ik wil dat wel graag, maar er blijft zo weinig tijd over om wat werk te doen. Dus ik kan niet goed kiezen. Als ik nou 8 uur aanwezig was, had zo'n bakkie niet zoveel invloed op mijn werk, maar nu wel. Ik wil gewoon weer werken, net als vroeger, ongecompliceerd en zonder stempeltje "ziek" op mijn voorhoofd en niet over van alles hoeven nadenken.
Doe ik allemaal zelf hoor, dat nadenken, maar ik wil het gewoon weer eenvoudig, zoals het was! Hup, vroeg op (dat lukt me nu dus al niet), lekker aan het werk, na een dag werken thuiskomen, even de dag doornemen met man, en lekker de avond vieren. Gewoon, ik wil gewoon zijn. Ik wil niet meer ziek zijn!
ja, ik weet het, ik ben ongeduldig, maar ja, zo ben ik nu eenmaal
Pva wordt uitgesteld; bmw heeft prive-omstandigheden. Maar toch ben ik nerveus. Wat baal ik daarvan. Het ging zo goed in het begin. Ik moet ook wel eerlijk zeggen dat er nog steeds mensen zijn die me graag even willen zien. Mensen die mailtjes sturen: Ben je op vakantie of ben je op reis voor het werk? Lang niet gezien! Die er vervolgens achterkomen dat ik ziek thuis ben en zich zorgen maken en even willen bijkletsen. Ik merk dat ik dat nu wel een beetje heb gehad, hoewel ik het geweldig vind dat er ook veel mensen zijn die om me geven daar. Maar er zijn er nu alweer twee waar ik even langs moet wil. En ik wil dat wel graag, maar er blijft zo weinig tijd over om wat werk te doen. Dus ik kan niet goed kiezen. Als ik nou 8 uur aanwezig was, had zo'n bakkie niet zoveel invloed op mijn werk, maar nu wel. Ik wil gewoon weer werken, net als vroeger, ongecompliceerd en zonder stempeltje "ziek" op mijn voorhoofd en niet over van alles hoeven nadenken.
Doe ik allemaal zelf hoor, dat nadenken, maar ik wil het gewoon weer eenvoudig, zoals het was! Hup, vroeg op (dat lukt me nu dus al niet), lekker aan het werk, na een dag werken thuiskomen, even de dag doornemen met man, en lekker de avond vieren. Gewoon, ik wil gewoon zijn. Ik wil niet meer ziek zijn!
ja, ik weet het, ik ben ongeduldig, maar ja, zo ben ik nu eenmaal
maandag 17 januari 2011 om 14:09
quote:lief_29 schreef op 17 januari 2011 @ 13:26:
Ik wil gewoon weer werken... ik ook... net als vroeger, ongecompliceerd en zonder stempeltje "ziek" op mijn voorhoofd en niet over van alles hoeven nadenken...ik ook....
Doe ik allemaal zelf hoor, dat nadenken...ik ook... maar ik wil het gewoon weer eenvoudig, zoals het was...ik ook... Hup, vroeg op (dat lukt me nu dus al niet), lekker aan het werk. ik ook... na een dag werken thuiskomen, even de dag doornemen met man, en lekker de avond vieren...ik ook... Gewoon, ik wil gewoon zijn...ik ook... Ik wil niet meer ziek zijn! ik ook niet!
ja, ik weet het, ik ben ongeduldig, maar ja, zo ben ik nu eenmaal ik ook
Oftewel: herkenning...
Hier gaat het even niet zo. Ben heel erg moe en lamlendig en down. Ruzie met vriend, dus dat heeft zeker met mn stemming te maken. Het loopt hem soms ook over de schoenen, maar heb het idee dat hij meer boos is op de situatie dan op mij als persoon. Hij mist ook de oude maris...de maris waar ie verliefd op is geworden, en misschien heeft ook hij wel eens twijfels of zij ooit weer helemaal terugkomt, al spreekt ie dat niet uit. Nou ja, hij is nu aan het werk, vanavond dus maar eens een goed gesprek voeren.
Hele beroerde nacht gehad ook, enorm vaak wakker, piekeren, met mn werk bezig, met de vakantie... toch maar valeriaanpil genomen en toen viel ik uiteindelijk tegen half 3 in slaap. Om 6u werd ik wakker van vriends wekker, toen nog wakker gelegen tot 8u. Toen weer in slaap gevallen tot... 12.30u! Pfff... vanavond maar even vroeg naar bed en een wekker zetten, want ik merk dat mn dag/nachtritme langzaam aan het verschuiven is, en dat wil ik niet. Wil 'm gewoon van 11 á 12u savonds tot 9u á half 10 smorgens. Ik wilde vandaag ook gaan sporten, maar ik heb echt totaaal geen energie, dus dat sla ik maar even over. Misschien morgen.
Vandaag:
ik moet niks
ik wil wat huishouden doen (ben al aan het wassen en bed verschonen)
ik wil in mn bo-boek lezen, die ene die ik van mn collega heb gekregen
ik zou bzv terug kunnen kijken
Morgen:
ik moet niks
ik wil even sporten
ik wil even naar het postkantoor om wat dingen te versturen
ik zou bij mn ouders kunnen gaan eten (ben alleen morgen met eten)
Ik wil gewoon weer werken... ik ook... net als vroeger, ongecompliceerd en zonder stempeltje "ziek" op mijn voorhoofd en niet over van alles hoeven nadenken...ik ook....
Doe ik allemaal zelf hoor, dat nadenken...ik ook... maar ik wil het gewoon weer eenvoudig, zoals het was...ik ook... Hup, vroeg op (dat lukt me nu dus al niet), lekker aan het werk. ik ook... na een dag werken thuiskomen, even de dag doornemen met man, en lekker de avond vieren...ik ook... Gewoon, ik wil gewoon zijn...ik ook... Ik wil niet meer ziek zijn! ik ook niet!
ja, ik weet het, ik ben ongeduldig, maar ja, zo ben ik nu eenmaal ik ook
Oftewel: herkenning...
Hier gaat het even niet zo. Ben heel erg moe en lamlendig en down. Ruzie met vriend, dus dat heeft zeker met mn stemming te maken. Het loopt hem soms ook over de schoenen, maar heb het idee dat hij meer boos is op de situatie dan op mij als persoon. Hij mist ook de oude maris...de maris waar ie verliefd op is geworden, en misschien heeft ook hij wel eens twijfels of zij ooit weer helemaal terugkomt, al spreekt ie dat niet uit. Nou ja, hij is nu aan het werk, vanavond dus maar eens een goed gesprek voeren.
Hele beroerde nacht gehad ook, enorm vaak wakker, piekeren, met mn werk bezig, met de vakantie... toch maar valeriaanpil genomen en toen viel ik uiteindelijk tegen half 3 in slaap. Om 6u werd ik wakker van vriends wekker, toen nog wakker gelegen tot 8u. Toen weer in slaap gevallen tot... 12.30u! Pfff... vanavond maar even vroeg naar bed en een wekker zetten, want ik merk dat mn dag/nachtritme langzaam aan het verschuiven is, en dat wil ik niet. Wil 'm gewoon van 11 á 12u savonds tot 9u á half 10 smorgens. Ik wilde vandaag ook gaan sporten, maar ik heb echt totaaal geen energie, dus dat sla ik maar even over. Misschien morgen.
Vandaag:
ik moet niks
ik wil wat huishouden doen (ben al aan het wassen en bed verschonen)
ik wil in mn bo-boek lezen, die ene die ik van mn collega heb gekregen
ik zou bzv terug kunnen kijken
Morgen:
ik moet niks
ik wil even sporten
ik wil even naar het postkantoor om wat dingen te versturen
ik zou bij mn ouders kunnen gaan eten (ben alleen morgen met eten)
maandag 17 januari 2011 om 14:22
Hi allemaal,
Ik zit met een probleem en hoop dat jullie me iets wijzer kunnen maken. Heel eerlijk, ik heb dit topic nog niet volledig doorgelezen, maar plaats wel al een egopostje. Ik zit nl. echt op wat meer inzicht te wachten. Sorry hiervoor.
Ik heb 2 jaar terug een burnout gehad. Geen volledige volgens mij, maar wel op het randje. Ik heb 8 mnd thuisgezeten en ben nooit begeleid. Na 8 mnd gaf mijn werkgever aan dat ik zou worden ontslagen wegens bezuiniging, hiermee ben ik na over en weer gezeur akkoord gegaan. Ik ben toen ziekgemeld bij het UWV, alleen ben ik vanuit hun ook nooit begeleid. Achteraf bleek ik nooit goed te zijn ziekgemeld. Dus heb ik destijds mijn reïntegratie zelf opgepakt. Begonnen met vrijwilligerswerk en na 2 mnd weer gaan solliciteren, zij het op een baan met veel minder verantwoordelijkheden. Inmiddels werk ik bijna een jaar bij dit bedrijf en de symptomen dienen zich wederom aan. Ik weet inmiddels (door groepstherapie) dat dit komt, omdat de oorzaak van de burnout nooit is weggenomen. Mijn laag zelfbeeld, perfectionisme enz. Dit moet veranderen, maar dat gaat niet over 1 nacht ijs. Ondertussen worden de symptomen erger, ik heb me nl. niet ziekgemeld. Ben bang dat mijn contract dan niet wordt verlengd en aangezien ik 't allemaal alleen moet verdienen, wil ik niet straks aan de geelhonger zitten. Dus doorgaan..
Echter, een half terug was ik me nog niet bewust van de wederom aankomende burnout. Ik dacht me juist weer wat beter te voelen en klaar te zijn voor evt. een nieuwe relatie. Twee mnd terug heb ik toen een hele leuke, lieve man ontmoet. Het daten ging met hem heel relaxed, ik was niet meteen verliefd, maar na een aantal weken begonnen de vlinders toch echt te komen. We hebben een superklik samen en ik wilde er echt voor gaan met hem. Probleem alleen is dat nu mijn gevoel zo mat is geworden. Ik voel wel veel genegenheid voor hem, maar de vlinders zijn niet vaak voelbaar. Wel ben ik erg graag bij hem, wil ik soms echt in hem kruipen, mis ik hem wanneer we niet samen zijn en hebben we het altijd erg leuk samen. Maar ondertussen begint de zin in sex bij mij ook af te nemen en nu maak ik me echt grote zorgen en ben ik enorm in de war. Want wat is er nu echt aan de hand? Is de liefde voor hem over en is hij het gewoon niet voor me? Of speelt de burnout hier een grote rol in mee? Mijn vraag aan jullie is dan ook: Kan de burnout ervoor zorgen dat je gevoelens (ook al na 2 mnd) soms verdwijnen en dat de zin in sex flink afneemt?
Vanavond komt hij naar me toe, want ik zit er doorheen. Kan ik hem hier wel in meeslepen? Is het niet beter om dan maar afscheid te nemen en hem deze ellende te besparen? Ik wil vanavond heel eerlijk tegen hem zijn en hem de keuze geven wat te doen. Want hoe het ook zij, ik voel me klote, in de war en verdrietig en heb nog een lange weg te gaan.
Wie herkent zich in mijn verhaal? Ik kan jullie advies zo goed gebruiken nu!
Ik zit met een probleem en hoop dat jullie me iets wijzer kunnen maken. Heel eerlijk, ik heb dit topic nog niet volledig doorgelezen, maar plaats wel al een egopostje. Ik zit nl. echt op wat meer inzicht te wachten. Sorry hiervoor.
Ik heb 2 jaar terug een burnout gehad. Geen volledige volgens mij, maar wel op het randje. Ik heb 8 mnd thuisgezeten en ben nooit begeleid. Na 8 mnd gaf mijn werkgever aan dat ik zou worden ontslagen wegens bezuiniging, hiermee ben ik na over en weer gezeur akkoord gegaan. Ik ben toen ziekgemeld bij het UWV, alleen ben ik vanuit hun ook nooit begeleid. Achteraf bleek ik nooit goed te zijn ziekgemeld. Dus heb ik destijds mijn reïntegratie zelf opgepakt. Begonnen met vrijwilligerswerk en na 2 mnd weer gaan solliciteren, zij het op een baan met veel minder verantwoordelijkheden. Inmiddels werk ik bijna een jaar bij dit bedrijf en de symptomen dienen zich wederom aan. Ik weet inmiddels (door groepstherapie) dat dit komt, omdat de oorzaak van de burnout nooit is weggenomen. Mijn laag zelfbeeld, perfectionisme enz. Dit moet veranderen, maar dat gaat niet over 1 nacht ijs. Ondertussen worden de symptomen erger, ik heb me nl. niet ziekgemeld. Ben bang dat mijn contract dan niet wordt verlengd en aangezien ik 't allemaal alleen moet verdienen, wil ik niet straks aan de geelhonger zitten. Dus doorgaan..
Echter, een half terug was ik me nog niet bewust van de wederom aankomende burnout. Ik dacht me juist weer wat beter te voelen en klaar te zijn voor evt. een nieuwe relatie. Twee mnd terug heb ik toen een hele leuke, lieve man ontmoet. Het daten ging met hem heel relaxed, ik was niet meteen verliefd, maar na een aantal weken begonnen de vlinders toch echt te komen. We hebben een superklik samen en ik wilde er echt voor gaan met hem. Probleem alleen is dat nu mijn gevoel zo mat is geworden. Ik voel wel veel genegenheid voor hem, maar de vlinders zijn niet vaak voelbaar. Wel ben ik erg graag bij hem, wil ik soms echt in hem kruipen, mis ik hem wanneer we niet samen zijn en hebben we het altijd erg leuk samen. Maar ondertussen begint de zin in sex bij mij ook af te nemen en nu maak ik me echt grote zorgen en ben ik enorm in de war. Want wat is er nu echt aan de hand? Is de liefde voor hem over en is hij het gewoon niet voor me? Of speelt de burnout hier een grote rol in mee? Mijn vraag aan jullie is dan ook: Kan de burnout ervoor zorgen dat je gevoelens (ook al na 2 mnd) soms verdwijnen en dat de zin in sex flink afneemt?
Vanavond komt hij naar me toe, want ik zit er doorheen. Kan ik hem hier wel in meeslepen? Is het niet beter om dan maar afscheid te nemen en hem deze ellende te besparen? Ik wil vanavond heel eerlijk tegen hem zijn en hem de keuze geven wat te doen. Want hoe het ook zij, ik voel me klote, in de war en verdrietig en heb nog een lange weg te gaan.
Wie herkent zich in mijn verhaal? Ik kan jullie advies zo goed gebruiken nu!
maandag 17 januari 2011 om 14:39
Maris, ik heb ook een beetje downdag.... Ben heel erg moe en niet vooruit te branden. Straks toch maar even op de fiets....Denk ik. Klote dat je ruzie hebt. Dat doet een mens geen goed. Hoop echt dat jullie een hoop gevoel op tafel kunnen leggen vanavond, en dat de lucht wat wordt geklaard.quote:Sylvia1976 schreef op 17 januari 2011 @ 14:22:
...
Dus heb ik destijds mijn reïntegratie zelf opgepakt. Begonnen met vrijwilligerswerk en na 2 mnd weer gaan solliciteren, zij het op een baan met veel minder verantwoordelijkheden. Wat knap. Dat je dat zelf hebt gedaan.
Inmiddels werk ik bijna een jaar bij dit bedrijf en de symptomen dienen zich wederom aan... Ondertussen worden de symptomen erger, ik heb me nl. niet ziekgemeld. Ben bang dat mijn contract dan niet wordt verlengd en aangezien ik 't allemaal alleen moet verdienen, wil ik niet straks aan de geelhonger zitten. Dus doorgaan.. Dat is kut. Heb je een jaarcontract? Hoe lang nog? Heb je er zicht op wat voor contract je daarna krijgt aangeboden, weer een jaar of vast?
...
We hebben een superklik samen en ik wilde er echt voor gaan met hem. Probleem alleen is dat nu mijn gevoel zo mat is geworden. Ik voel wel veel genegenheid voor hem, maar de vlinders zijn niet vaak voelbaar. Wel ben ik erg graag bij hem, wil ik soms echt in hem kruipen, mis ik hem wanneer we niet samen zijn en hebben we het altijd erg leuk samen. Dat klinkt wel als een goede basis. Ik heb zelf ook nog nooit echt vlinders gevoeld. Volgens mij is dat een cliché dat niet voor iedereen opgaat. Mijn man is mijn ware, maar die vlinders en die verminderde eetlust en die ziekmakende verliefdheid is mij volkomen onbekend, nog nooit gehad, voor niemand.
Maar ondertussen begint de zin in sex bij mij ook af te nemen en nu maak ik me echt grote zorgen en ben ik enorm in de war. Want wat is er nu echt aan de hand? Is de liefde voor hem over en is hij het gewoon niet voor me? Of speelt de burnout hier een grote rol in mee? Mijn vraag aan jullie is dan ook: Kan de burnout ervoor zorgen dat je gevoelens (ook al na 2 mnd) soms verdwijnen en dat de zin in sex flink afneemt?
De zin in sex is bij de meesten hier nogal verminderd. Vwb gevoelens, kan het zo zijn dat je het zo druk hebt met jezelf en je rotgevoel, dat je de andere gevoelens even aan de kant hebt staan? Je gevoel is niet verdwenen, maar je bent niet in staat er volledig van te genieten als je een burnout hebt. Vandaar ook die verminderde zin in sex. Denk ik hoor.
Vanavond komt hij naar me toe, want ik zit er doorheen. Kan ik hem hier wel in meeslepen? Is het niet beter om dan maar afscheid te nemen en hem deze ellende te besparen? Dat is aan hem, niet aan jou. Ik wil vanavond heel eerlijk tegen hem zijn en hem de keuze geven wat te doen. Want hoe het ook zij, ik voel me klote, in de war en verdrietig en heb nog een lange weg te gaan.
...
Ik kan jullie advies zo goed gebruiken nu!Zoiets?
...
Dus heb ik destijds mijn reïntegratie zelf opgepakt. Begonnen met vrijwilligerswerk en na 2 mnd weer gaan solliciteren, zij het op een baan met veel minder verantwoordelijkheden. Wat knap. Dat je dat zelf hebt gedaan.
Inmiddels werk ik bijna een jaar bij dit bedrijf en de symptomen dienen zich wederom aan... Ondertussen worden de symptomen erger, ik heb me nl. niet ziekgemeld. Ben bang dat mijn contract dan niet wordt verlengd en aangezien ik 't allemaal alleen moet verdienen, wil ik niet straks aan de geelhonger zitten. Dus doorgaan.. Dat is kut. Heb je een jaarcontract? Hoe lang nog? Heb je er zicht op wat voor contract je daarna krijgt aangeboden, weer een jaar of vast?
...
We hebben een superklik samen en ik wilde er echt voor gaan met hem. Probleem alleen is dat nu mijn gevoel zo mat is geworden. Ik voel wel veel genegenheid voor hem, maar de vlinders zijn niet vaak voelbaar. Wel ben ik erg graag bij hem, wil ik soms echt in hem kruipen, mis ik hem wanneer we niet samen zijn en hebben we het altijd erg leuk samen. Dat klinkt wel als een goede basis. Ik heb zelf ook nog nooit echt vlinders gevoeld. Volgens mij is dat een cliché dat niet voor iedereen opgaat. Mijn man is mijn ware, maar die vlinders en die verminderde eetlust en die ziekmakende verliefdheid is mij volkomen onbekend, nog nooit gehad, voor niemand.
Maar ondertussen begint de zin in sex bij mij ook af te nemen en nu maak ik me echt grote zorgen en ben ik enorm in de war. Want wat is er nu echt aan de hand? Is de liefde voor hem over en is hij het gewoon niet voor me? Of speelt de burnout hier een grote rol in mee? Mijn vraag aan jullie is dan ook: Kan de burnout ervoor zorgen dat je gevoelens (ook al na 2 mnd) soms verdwijnen en dat de zin in sex flink afneemt?
De zin in sex is bij de meesten hier nogal verminderd. Vwb gevoelens, kan het zo zijn dat je het zo druk hebt met jezelf en je rotgevoel, dat je de andere gevoelens even aan de kant hebt staan? Je gevoel is niet verdwenen, maar je bent niet in staat er volledig van te genieten als je een burnout hebt. Vandaar ook die verminderde zin in sex. Denk ik hoor.
Vanavond komt hij naar me toe, want ik zit er doorheen. Kan ik hem hier wel in meeslepen? Is het niet beter om dan maar afscheid te nemen en hem deze ellende te besparen? Dat is aan hem, niet aan jou. Ik wil vanavond heel eerlijk tegen hem zijn en hem de keuze geven wat te doen. Want hoe het ook zij, ik voel me klote, in de war en verdrietig en heb nog een lange weg te gaan.
...
Ik kan jullie advies zo goed gebruiken nu!Zoiets?
maandag 17 januari 2011 om 15:13
ABC, waarom ik nu toch in dit traject wil starten...dan ben ik er maar vanaf, weet natuurlijk ook niet hoe lang ik me zo voel als ik me nu voel, en we moeten er toch een keer doorheen. Nu is mijn man wel lief, hij heeft toch vrijgenomen vrijdag, dus in principe heb ik ook as vrijdag geen probleem. Mijn man zou zelfs nog wel alleen kunnen gaan (maar dat wil ik dan weer niet, alles in eigen hand willen houden bloos). Iig kunnen we met de auto, dat scheelt een hoop.
Silvia, ik heb al heel lang geen zin meer in sex, achteraf waarschijnlijk eerst door de drukte met jonge kinderen, vorig jaar omdat ik veel andere dingen aan m'n hoofd had, en nu door de burnout (en de medicijnen die ik nu slik). Echte vlinders heb ik alleen in het begin gehad bij m'n man, en we zijn nu ruim 10 jaar samen.
Ik denk trouwens dat je (wat je zelf ook ziet) eerst aan de oorzaken moet werken die vooraf zijn gegaan aan je burnout voordat je echt volledig kan herstellen van je burnout.
Lief, knap dat je alweer zo snel aan het werk bent gegaan, na 4 weken alweer voorzichtig reintegreren, ik moet er niet aan denken, hoe leuk ik m'n werk (vooral de collega's, het werk en de reistijden dan wat minder) ook vind.
Met mij gaat het ook niet goed, verschrikkelijk moe, hartkloppingen, zelfde riedeltje als de afgelopen dagen.
Ik hoef van mezelf vandaag niks meer. Het enige wat ik nog wil is er vanavond even uit naar m'n dansgroep, even wat andere mensen zien.
Silvia, ik heb al heel lang geen zin meer in sex, achteraf waarschijnlijk eerst door de drukte met jonge kinderen, vorig jaar omdat ik veel andere dingen aan m'n hoofd had, en nu door de burnout (en de medicijnen die ik nu slik). Echte vlinders heb ik alleen in het begin gehad bij m'n man, en we zijn nu ruim 10 jaar samen.
Ik denk trouwens dat je (wat je zelf ook ziet) eerst aan de oorzaken moet werken die vooraf zijn gegaan aan je burnout voordat je echt volledig kan herstellen van je burnout.
Lief, knap dat je alweer zo snel aan het werk bent gegaan, na 4 weken alweer voorzichtig reintegreren, ik moet er niet aan denken, hoe leuk ik m'n werk (vooral de collega's, het werk en de reistijden dan wat minder) ook vind.
Met mij gaat het ook niet goed, verschrikkelijk moe, hartkloppingen, zelfde riedeltje als de afgelopen dagen.
Ik hoef van mezelf vandaag niks meer. Het enige wat ik nog wil is er vanavond even uit naar m'n dansgroep, even wat andere mensen zien.
