Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
woensdag 19 januari 2011 om 00:48
goedenavondnacht,
Klontje, bedankt voor je compliment wat fijn dat het zo goed met jou gaat nu! Het is ook goed te lezen in het advies da tje aan anderen geeft.
Lilstar, heel herkenbaar dat vicieuze cirkel. Ik zit er ook middenin. Zoals klontje zegt, probeer lief voor jezelf te zijn. Vaak raak je onbewust verzeild in moeten, moeten, moeten. Je voelt je waardeloos omdat je terugzakt, vanwege de eetbuien - eetbuien zijn ook bepaald niet gunstig voor je stemming en hoe je in je vel zit. En de druk wordt dan zo hoog om het "goed" te doen, het weer op te pakken.
Maar eigenlijk ben je nu toch onwijs moe van dit hele gezeur? Steeds aan het werk, vroeg uit je bed, je vriend die weg is en dan ook nog die es die heel de dag energie vreet. Als jij niet jezelf zou zijn, maar een goede vriendin bijvoorbeeld, hoe zou je haar nu behandelen? Gun jezelf de ruimte om tot rust te komen, "moet" je per se goed eten op een dag, bepaalde dingen eten, op een bepaalde manier? De druk wordt dan erg hoog om het "goed" te doen waardoor "falen" ook snel op de loer ligt (en je je dus weer waardeloos gaat voelen). Niet alleen wat betreft eten, maar ook andere dingen. Stel je nu hoge eisen aan jezelf? Ik denk het wel, wellicht gaat dat zelfs onbewust. Ik lees dat je je bijv. schuldig voelt tegenover je vriend, ook dat is dus weer iets waar je je eigenlijk slecht over voelt. En zo zullen er denk ik wel meer dingen zijn in je dagelijks leven waardoor je jezelf naar beneden haalt ("weer doe ik iets niet goed")
Probeer de lat wat lager te leggen, even wat minder eisen aan jezelf te stellen. Misschien kan je met jezelf afspreken dat je vandaag alles goed gaat vinden gewoon zoals het gaat. Dat het niet uitmaakt hoe de dag loopt, vandaag ga je gewoon tevreden zijn met hoe het gaat. succes nog, het is rot in zo'n periode te zitten. Pak je in de weekenden genoeg rust?
Je komt hier echt wel uit hoor en je komt echt wel verder. Als je in een dip zit is het vaak moeilijk om je voor te stellen hoe de dingen ooit anders kunnen zijn, maar kijk naar dit topic en hoe ver iedereen is gekomen. Ook jij bent al ver gekomen, maar het is een lange weg, vaak ook een moeilijke weg.
Stampertje, ook vervelend voor jou dat je in een dip zit. Ik herken erg wat je schrijft. Het is ook heel lastig nu je zonder werk zit, vorig jaar zat ik ook een tijd zonder werk en voelde ik me zo nutteloos maar het is nu echt een moeilijke tijd om te solliciteren, het ligt echt niet aan jou! Er zijn ook verschillende topics op W&S hierover en ik hoor het vaker in mijn omgeving - mensen die zich gek sollicteren en alsmaar zonder werk blijven zitten. Kan je misschien vrijwilligerswerk doen om je wat nuttiger te voelen, je dagen wat meer vulling te geven? Lastig hoor en echt vervelend voor je, want het is heel moeilijk om blij en vrolijk te blijven in deze situatie, ik herken het. Dat maakt het ook een stuk moeilijker wat betreft de es, je hebt natuurlijk tijd zat om erover na te denken, maar ook doordat je niet uitgedaagd wordt en doordat de sollicitaties niet lukken ben je al een beetje in een dipje.
Het is echt niet erg om te komen spuien! Ik hoop dat je snel een baan zult vinden. Zoals klontje schrijft, probeer toch lief voor jezelf te zijn. Ik weet dat het heel moeilijk is, vooral op dit soort momenten wanneer andere dingen in je leven ook niet gaan zoals je zou willen. Maar je bent het echt wel waard! Zorg goed voor jezelf!
Pelikaan, wat leuk van het goede nieuws!!! Soms, als het goed gaat, kan ik me ook haast niet geloven dat het zo goed gaat. Dat ik echt gewoon weer het leven heb opgepakt. Heerlijk is dat! En dat motiveert ook wel op momenten waarop het niet gaat, zoals nu. Gewoon die kennis en de ervaring van hoe het leven ook kan zijn.
Nou, ik duik mijn bedje in. Succes allemaal, blijf volhouden, alle moeilijke periodes gaan over. Als ik iets kan zeggen over de laatste 10 jaar is dat het wel. Je komt echt, echt, echt wel uit het vicieuze cirkel, uit een slechte periode. Soms kan je vechten, soms kan je niet meer dan volhouden. Maar blijf erin geloven!
Klontje, bedankt voor je compliment wat fijn dat het zo goed met jou gaat nu! Het is ook goed te lezen in het advies da tje aan anderen geeft.
Lilstar, heel herkenbaar dat vicieuze cirkel. Ik zit er ook middenin. Zoals klontje zegt, probeer lief voor jezelf te zijn. Vaak raak je onbewust verzeild in moeten, moeten, moeten. Je voelt je waardeloos omdat je terugzakt, vanwege de eetbuien - eetbuien zijn ook bepaald niet gunstig voor je stemming en hoe je in je vel zit. En de druk wordt dan zo hoog om het "goed" te doen, het weer op te pakken.
Maar eigenlijk ben je nu toch onwijs moe van dit hele gezeur? Steeds aan het werk, vroeg uit je bed, je vriend die weg is en dan ook nog die es die heel de dag energie vreet. Als jij niet jezelf zou zijn, maar een goede vriendin bijvoorbeeld, hoe zou je haar nu behandelen? Gun jezelf de ruimte om tot rust te komen, "moet" je per se goed eten op een dag, bepaalde dingen eten, op een bepaalde manier? De druk wordt dan erg hoog om het "goed" te doen waardoor "falen" ook snel op de loer ligt (en je je dus weer waardeloos gaat voelen). Niet alleen wat betreft eten, maar ook andere dingen. Stel je nu hoge eisen aan jezelf? Ik denk het wel, wellicht gaat dat zelfs onbewust. Ik lees dat je je bijv. schuldig voelt tegenover je vriend, ook dat is dus weer iets waar je je eigenlijk slecht over voelt. En zo zullen er denk ik wel meer dingen zijn in je dagelijks leven waardoor je jezelf naar beneden haalt ("weer doe ik iets niet goed")
Probeer de lat wat lager te leggen, even wat minder eisen aan jezelf te stellen. Misschien kan je met jezelf afspreken dat je vandaag alles goed gaat vinden gewoon zoals het gaat. Dat het niet uitmaakt hoe de dag loopt, vandaag ga je gewoon tevreden zijn met hoe het gaat. succes nog, het is rot in zo'n periode te zitten. Pak je in de weekenden genoeg rust?
Je komt hier echt wel uit hoor en je komt echt wel verder. Als je in een dip zit is het vaak moeilijk om je voor te stellen hoe de dingen ooit anders kunnen zijn, maar kijk naar dit topic en hoe ver iedereen is gekomen. Ook jij bent al ver gekomen, maar het is een lange weg, vaak ook een moeilijke weg.
Stampertje, ook vervelend voor jou dat je in een dip zit. Ik herken erg wat je schrijft. Het is ook heel lastig nu je zonder werk zit, vorig jaar zat ik ook een tijd zonder werk en voelde ik me zo nutteloos maar het is nu echt een moeilijke tijd om te solliciteren, het ligt echt niet aan jou! Er zijn ook verschillende topics op W&S hierover en ik hoor het vaker in mijn omgeving - mensen die zich gek sollicteren en alsmaar zonder werk blijven zitten. Kan je misschien vrijwilligerswerk doen om je wat nuttiger te voelen, je dagen wat meer vulling te geven? Lastig hoor en echt vervelend voor je, want het is heel moeilijk om blij en vrolijk te blijven in deze situatie, ik herken het. Dat maakt het ook een stuk moeilijker wat betreft de es, je hebt natuurlijk tijd zat om erover na te denken, maar ook doordat je niet uitgedaagd wordt en doordat de sollicitaties niet lukken ben je al een beetje in een dipje.
Het is echt niet erg om te komen spuien! Ik hoop dat je snel een baan zult vinden. Zoals klontje schrijft, probeer toch lief voor jezelf te zijn. Ik weet dat het heel moeilijk is, vooral op dit soort momenten wanneer andere dingen in je leven ook niet gaan zoals je zou willen. Maar je bent het echt wel waard! Zorg goed voor jezelf!
Pelikaan, wat leuk van het goede nieuws!!! Soms, als het goed gaat, kan ik me ook haast niet geloven dat het zo goed gaat. Dat ik echt gewoon weer het leven heb opgepakt. Heerlijk is dat! En dat motiveert ook wel op momenten waarop het niet gaat, zoals nu. Gewoon die kennis en de ervaring van hoe het leven ook kan zijn.
Nou, ik duik mijn bedje in. Succes allemaal, blijf volhouden, alle moeilijke periodes gaan over. Als ik iets kan zeggen over de laatste 10 jaar is dat het wel. Je komt echt, echt, echt wel uit het vicieuze cirkel, uit een slechte periode. Soms kan je vechten, soms kan je niet meer dan volhouden. Maar blijf erin geloven!
donderdag 20 januari 2011 om 11:08
@ stampertje: he bah wat rot dat je het gevoel hebt dat je aan alle kanten faalt! En dan zijn alle 'kleine' dingetjes die daar bovenop komen (zoals je afgebroken kies) niet echt dingen die meehelpen. Waar komt dat gevoel van falen vandaan? Is het echt zo dat je faalt op verschillende fronten, of is dat omdat jij de lat zelf zo hoog hebt gelegd? Is er nu iets wat je wat ontspanning geeft of waar je jezelf een beetje blij mee kan maken (want ja dat verdien jij ).
@ Klontje: haha 7 posts op een rij. Chapeau!
Ik probeer me niet al te schuldig te voelen tegenover mijn vriend. Maar we hebben nu zo'n 3,5 jaar een relatie en al na een maand escaleerde de boel bij mij (depressie, automutilatie waar hij overigens pas na een jaar achter kwam, es die erger werd etc. etc.). Heb het gevoel dat ik nooit écht de persoon die ik werkelijk ben heb laten zien aan hem. Nou scheelt het dat hij me al een paar jaar langer kent dan die 3,5 jaar. Dus hij heeft het wel gezien, maar niet in de relatie zelf. Dat is het voornaamste punt waar ik me schuldig over voel...
Vind het trouwens echt goed om te lezen dat bij jou de knop om is. Is dat vooral zo omdat je jezelf nu wat meer ruimte gunt om een keer een foutje te maken? Of heeft dat ook nog met andere dingen te maken? Vind het echt knap!
@ indigo: je slaat de spijker op z'n kop. Ben echt helemaal moe van dit gezeik inderdaad. Alles draait om eten/niet eten/wat mag wel/en vooral: wat mag niet. Dat maalt de hele dag door mijn hoofd. Kan me geen dag herinneren dat ik niet alles in gedachten aan het afwegen was ("kan dit? Of eet ik dan te veel? Moet ik dan extra bewegen? Als ik aankom, ben ik de controle kwijt. Etc.etc.). Echt vermoeiend...
Heb vandaag een vrije dag. Dus een poging tot uitslapen gedaan (tot de bouwvakkers hierachter met hun slijptol en drilboor aan de slag gingen
) en afgelopen weekend heb ik ook een gat in de dag geslapen. Was zó moe!
Om nog even antwoord te geven op je vraag als het een vriendin zou betreffen: ik zou haar in de watten gaan leggen. Een ontspannend dagje houden waarop niets hoeft en alles mag wat je op dat moment wil. Dus dat ben ik lekker aan het doen vandaag haha.
N.a.v. je reactie had gister trouwens een mantra bedacht. "Alles wat ik vandaag doe is goed." Heb het minstens 100x herhaald gister haha. Maar het werkte
. Dus vandaag is weer alles wat ik doe goed.
@ iedereen: vind het echt fijn dat jullie de tijd nemen om te reageren op mijn gespui. Bedankt voor alle steun! Heb echt veel aan jullie woorden. Als ik lees hoe het nu met jullie gaat, krijg ik toch stiekem de hoop dat ik ook over een (lange) tijd op dat punt kan komen.
Ik wilde nog iets typen, maar ben het alweer vergeten. Ach, mijn post is ook alweer lang genoeg. Dagg xxx.
@ Klontje: haha 7 posts op een rij. Chapeau!
Ik probeer me niet al te schuldig te voelen tegenover mijn vriend. Maar we hebben nu zo'n 3,5 jaar een relatie en al na een maand escaleerde de boel bij mij (depressie, automutilatie waar hij overigens pas na een jaar achter kwam, es die erger werd etc. etc.). Heb het gevoel dat ik nooit écht de persoon die ik werkelijk ben heb laten zien aan hem. Nou scheelt het dat hij me al een paar jaar langer kent dan die 3,5 jaar. Dus hij heeft het wel gezien, maar niet in de relatie zelf. Dat is het voornaamste punt waar ik me schuldig over voel...
Vind het trouwens echt goed om te lezen dat bij jou de knop om is. Is dat vooral zo omdat je jezelf nu wat meer ruimte gunt om een keer een foutje te maken? Of heeft dat ook nog met andere dingen te maken? Vind het echt knap!
@ indigo: je slaat de spijker op z'n kop. Ben echt helemaal moe van dit gezeik inderdaad. Alles draait om eten/niet eten/wat mag wel/en vooral: wat mag niet. Dat maalt de hele dag door mijn hoofd. Kan me geen dag herinneren dat ik niet alles in gedachten aan het afwegen was ("kan dit? Of eet ik dan te veel? Moet ik dan extra bewegen? Als ik aankom, ben ik de controle kwijt. Etc.etc.). Echt vermoeiend...
Heb vandaag een vrije dag. Dus een poging tot uitslapen gedaan (tot de bouwvakkers hierachter met hun slijptol en drilboor aan de slag gingen
) en afgelopen weekend heb ik ook een gat in de dag geslapen. Was zó moe!Om nog even antwoord te geven op je vraag als het een vriendin zou betreffen: ik zou haar in de watten gaan leggen. Een ontspannend dagje houden waarop niets hoeft en alles mag wat je op dat moment wil. Dus dat ben ik lekker aan het doen vandaag haha.
N.a.v. je reactie had gister trouwens een mantra bedacht. "Alles wat ik vandaag doe is goed." Heb het minstens 100x herhaald gister haha. Maar het werkte
. Dus vandaag is weer alles wat ik doe goed.@ iedereen: vind het echt fijn dat jullie de tijd nemen om te reageren op mijn gespui. Bedankt voor alle steun! Heb echt veel aan jullie woorden. Als ik lees hoe het nu met jullie gaat, krijg ik toch stiekem de hoop dat ik ook over een (lange) tijd op dat punt kan komen.
Ik wilde nog iets typen, maar ben het alweer vergeten
. Ach, mijn post is ook alweer lang genoeg. Dagg xxx.
donderdag 20 januari 2011 om 14:39
Ik kan maar eventjes reageren, maar: Lilstar, wat goed van je!
En de knop is zeker omgegaan. Bij mij had het iets met een situatie van vroeger te maken. Van die situatie had ik helemaal geen 'last', maar het blijkt dat, wanneer ik bang ben om iets fout te doen, ik een link met die situatie maak, waardoor ik blokkeer. En dat blokkeren leidde weer tot faalangst, zelfkritiek, stress en dus ook vaak eetbuien.
Nu zal heus niet alles opeens opgelost zijn hoor, maar ik merk echt dat er iets van me af gevallen is en dat is al heel erg fijn.
En zo te lezen ga jij ook weer de goede kant op, fijn! Geef het wel de tijd he, het is niet erg als het eventjes niet lukt, zoals jij vindt dat het zou moeten 'lukken'. Het mag lukken, maar het mag niet zo goed even niet lukken.
Lukken is een raar woord als je het zo vaak herhaald
Succes meid!
En de knop is zeker omgegaan. Bij mij had het iets met een situatie van vroeger te maken. Van die situatie had ik helemaal geen 'last', maar het blijkt dat, wanneer ik bang ben om iets fout te doen, ik een link met die situatie maak, waardoor ik blokkeer. En dat blokkeren leidde weer tot faalangst, zelfkritiek, stress en dus ook vaak eetbuien.
Nu zal heus niet alles opeens opgelost zijn hoor, maar ik merk echt dat er iets van me af gevallen is en dat is al heel erg fijn.
En zo te lezen ga jij ook weer de goede kant op, fijn! Geef het wel de tijd he, het is niet erg als het eventjes niet lukt, zoals jij vindt dat het zou moeten 'lukken'. Het mag lukken, maar het mag niet zo goed even niet lukken.
Lukken is een raar woord als je het zo vaak herhaald
Succes meid!
vrijdag 21 januari 2011 om 10:46
Haha ja, zo klinkt 'lukken' ook wel als een raar woord ja .
Ik heb mijn mantra van "Alles is vandaag goed." maar even doorgetrokken naar gister en vandaag. Bevalt me wel zo haha. En ik heb de weegschaal verkast naar de kledingkast. Voortaan mag ik nog maar één keer per week wegen van mezelf. Want dat is ook goed. En als ik een keer twee maal weeg die week, is dat ook goed. Wat is alles toch fantastisch. Ik ga gewoon gestaag door!
Good luck iedereen met het laatste dagje voor het weekend!
.Ik heb mijn mantra van "Alles is vandaag goed." maar even doorgetrokken naar gister en vandaag. Bevalt me wel zo haha. En ik heb de weegschaal verkast naar de kledingkast. Voortaan mag ik nog maar één keer per week wegen van mezelf. Want dat is ook goed. En als ik een keer twee maal weeg die week, is dat ook goed. Wat is alles toch fantastisch
. Ik ga gewoon gestaag door!Good luck iedereen met het laatste dagje voor het weekend!
vrijdag 21 januari 2011 om 11:07
Klontje, zo dat is goed zeg. Hoe kwam je erachter dat het iets met die situatie te maken had?
Lilstar, haha, goed bezig hoor! vooral zo doorgaan. En, inderdaad, zoals Klontje zegt, als het een keer niet lukt zoals je denkt dat het zou moeten lukken, denk niet dat het mislukt is, want het lukt toch niet dat alles altijd lukt (sorry hoor, maar je snapt wat ik bedoel )
Fijne dag allemaal!
Lilstar, haha, goed bezig hoor! vooral zo doorgaan. En, inderdaad, zoals Klontje zegt, als het een keer niet lukt zoals je denkt dat het zou moeten lukken, denk niet dat het mislukt is, want het lukt toch niet dat alles altijd lukt (sorry hoor, maar je snapt wat ik bedoel )
Fijne dag allemaal!
zaterdag 22 januari 2011 om 21:23
Oké dan, voor Pelikaan:
(synchroonblobben)
quote:LilStar schreef op 22 januari 2011 @ 20:46:
Zelfs het niet wegen is stiekem een bevrijding!
Oeh, zover ben ik nog niet hoor....
Maar dat hoeft ook nog niet van mezelf.
Alles op z'n tijd. Het eten gaat niet onaardig, en ik voel me gewoon een soort van vrij.
Komt doordat ik van de week heb besloten eens wat meer schijt te hebben aan anderen. Klinkt niet heel aardig, maar is voor mij heel goed.
Ik vind mezelf steeds belangrijker worden, en eerlijk gezegd bevalt me dat uitstekend.
Dus.
(synchroonblobben)
quote:LilStar schreef op 22 januari 2011 @ 20:46:
Zelfs het niet wegen is stiekem een bevrijding!
Oeh, zover ben ik nog niet hoor....
Maar dat hoeft ook nog niet van mezelf.
Alles op z'n tijd. Het eten gaat niet onaardig, en ik voel me gewoon een soort van vrij.
Komt doordat ik van de week heb besloten eens wat meer schijt te hebben aan anderen. Klinkt niet heel aardig, maar is voor mij heel goed.
Ik vind mezelf steeds belangrijker worden, en eerlijk gezegd bevalt me dat uitstekend.
Dus.
