Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 16:16
Wat een verstandige moeder Maakt zij zich zorgen over haar zoon, denk je?
Het klinkt alsof jullie het zorgvuldig willen aanpakken en het feit dat de kinderen open zijn is natuurlijk heel positief.
Wat betekent dat, ze bepalen mede het tempo? Je hebt dus gezegd dat het samenwonen sowieso gaat gebeuren, maar dat jullie willen wachten als zij dat willen? Tot juli, of ligt dat nog niet vast? Mochten ze ook hun mening geven over het samenwonen zelf?
Het is fijn dat de jongen zelf aangeeft graag met jullie te zijn, dat is een goed teken. Maar het was niet mijn vraag. Dit zegt namelijk niet alles over de vraag wat hij vindt van het samenwonen. Als hij uit zichzelf zou zeggen: ik vind het toch wel cool dat jullie gaan samenwonen, dan zegt dat wel iets.
Het is ook mooi dat hij mag voelen wat hij voelt. Maar het is niet hetzelfde als dat er rekening wordt gehouden met zijn gevoelens. Ik zeg niet dat je daar je beslissing van af moet laten hangen, maar wees daar wel duidelijk in. Met zeggen dat hij verdrietig mag zijn, is hij niet echt geholpen.
Het klinkt alsof jullie het zorgvuldig willen aanpakken en het feit dat de kinderen open zijn is natuurlijk heel positief.
Wat betekent dat, ze bepalen mede het tempo? Je hebt dus gezegd dat het samenwonen sowieso gaat gebeuren, maar dat jullie willen wachten als zij dat willen? Tot juli, of ligt dat nog niet vast? Mochten ze ook hun mening geven over het samenwonen zelf?
Het is fijn dat de jongen zelf aangeeft graag met jullie te zijn, dat is een goed teken. Maar het was niet mijn vraag. Dit zegt namelijk niet alles over de vraag wat hij vindt van het samenwonen. Als hij uit zichzelf zou zeggen: ik vind het toch wel cool dat jullie gaan samenwonen, dan zegt dat wel iets.
Het is ook mooi dat hij mag voelen wat hij voelt. Maar het is niet hetzelfde als dat er rekening wordt gehouden met zijn gevoelens. Ik zeg niet dat je daar je beslissing van af moet laten hangen, maar wees daar wel duidelijk in. Met zeggen dat hij verdrietig mag zijn, is hij niet echt geholpen.
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 16:26
Of de moeder zich zorgen maakt, dat weet ik niet exact. Wel weet ik dat ook zij de kinderen nauwlettend in de gaten houdt en er veel met ze over praat. Ook zij probeert te helpen waar ze helpen kan.
We hebben de kinderen geleidelijk aan laten wennen aan het idee dat wij straks gaan samenwonen. Voorzichtig gevraagd wat ze hiervan zouden vinden, maar wel steeds heel duidelijk benoemd: we willen rekening met jullie houden, we vinden jullie hierin heel belangrijk, maar WIJ bepalen.
In mijn beleving houden we rekening met hun gevoelens door dus het tempo aan te passen. Door ze te laten weten dat wij wachten met samenwonen (tot 1 juli) om ook hen hieraan te laten wennen, maar.. dat het uiteindelijk wel gaat gebeuren. Daarbij hebben we een schema opgesteld voor de momenten waarop wij allemaal samen zijn en de momenten waarop de kinderen alleen met hun vader zijn (dagen/nachten). Dit schema hebben we met de kinderen besproken en gevraagd wat ze hiervan vonden. Ze zien dat er dus ook heel duidelijk rekening met hen wordt gehouden (momenten waarop mijn zoon en ik er bewust niet zijn) en dat waarderen ze.
We hebben de kinderen geleidelijk aan laten wennen aan het idee dat wij straks gaan samenwonen. Voorzichtig gevraagd wat ze hiervan zouden vinden, maar wel steeds heel duidelijk benoemd: we willen rekening met jullie houden, we vinden jullie hierin heel belangrijk, maar WIJ bepalen.
In mijn beleving houden we rekening met hun gevoelens door dus het tempo aan te passen. Door ze te laten weten dat wij wachten met samenwonen (tot 1 juli) om ook hen hieraan te laten wennen, maar.. dat het uiteindelijk wel gaat gebeuren. Daarbij hebben we een schema opgesteld voor de momenten waarop wij allemaal samen zijn en de momenten waarop de kinderen alleen met hun vader zijn (dagen/nachten). Dit schema hebben we met de kinderen besproken en gevraagd wat ze hiervan vonden. Ze zien dat er dus ook heel duidelijk rekening met hen wordt gehouden (momenten waarop mijn zoon en ik er bewust niet zijn) en dat waarderen ze.
dinsdag 25 januari 2011 om 16:27
dinsdag 25 januari 2011 om 16:32
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 15:53:
Dubiootje, dit is exact wat we de kinderen zeggen: wij beslissen, maar zij bepalen wel mede het tempo. We vertellen ze (m.n. de oudste) dat als het aan ons ligt, wij het liefst (bij deze van spreken) morgen al zouden gaan samenwonen, maar juist omdat we rekening met hen willen houden, dat we hier nog mee wachten. Dat we het heel belangrijk vinden dat zij zich hier ook goed bij voelen en dat we willen helpen waar we helpen kunnen.
Ik hoop dat jullie dat niet écht zo op deze manier zeggen, want dat is nogal een manipulatieve uitspraak die natuurlijk heel gemakkelijk uitgelegd kan worden als "vanwege jullie doen we niet wat we zelf het liefste zouden willen". Een beetje loyaal kind voelt zich door zo'n uitspraak al gauw gedwongen om het ook leuk te vinden, want tja, zijn positie staat al op de tocht, als hij nou ook nog zijn vader iets gaat onthouden wat zijn vader heel graag wil, dan verliest ie hem straks nog helemaal.
quote:T.a.v. de uitspraken van de kinderen: zijn oudste vraagt inderdaad uit zichzelf, spontaan, of wij langs willen komen/blijven logeren.
Logeerpartijtjes of uitjes zijn natuurlijk iets heel anders dan samenwonen. Vergeet niet dat de kinderen óók moeten gaan samenwonen.
quote:
Ze weten dat ze met alles bij ons terecht kunnen. Mijn vriend wordt nooit kwaad (uberhaupt niet snel, maar zeker niet over dit type dingen). Hij vertelt ze ook dat hetgeen wat zij voelen (angst, boosheid, jaloezie) goed is. Zij voelen dit zo, dus kan het per definitie niet verkeerd zijn. Gevoelens kunnen nooit verkeerd zijn. Als zij dit zo ervaren, dan ervaren ze dit zo. Dus boos worden gebeurt niet.
Gelukkig weten ze dit ook en praten ze vrij uit over wat ze bezighoudt. We stimuleren hen hier ook in, proberen niet te pushen of te trekken, maar proberen ze uit zichzelf te laten vertellen wat er in ze omgaat.
Wij hebben zelf de indruk dat het goed gaat, onder de omstandigheden.
Desalniettemin heeft de moeder van de kinderen de oudste gevraagd of hij het prettig vindt om er eens met een neutrale buitenstaander over te praten. Hij gaf aan dat hij dit wel fijn zou vinden, dus op korte termijn krijgt hij hier professionele begeleiding bij.Ik vind dit laatste wat je vertelt behoorlijk heftig hoor, en ook eigenlijk alles wat je erboven zegt tegenspreken. Het kind geeft zelf aan er met iemand anders over te willen praten, dat betekent waarschijnlijk dat ie zich níet vrij voelt om er eerlijk met jullie over te praten.
Dubiootje, dit is exact wat we de kinderen zeggen: wij beslissen, maar zij bepalen wel mede het tempo. We vertellen ze (m.n. de oudste) dat als het aan ons ligt, wij het liefst (bij deze van spreken) morgen al zouden gaan samenwonen, maar juist omdat we rekening met hen willen houden, dat we hier nog mee wachten. Dat we het heel belangrijk vinden dat zij zich hier ook goed bij voelen en dat we willen helpen waar we helpen kunnen.
Ik hoop dat jullie dat niet écht zo op deze manier zeggen, want dat is nogal een manipulatieve uitspraak die natuurlijk heel gemakkelijk uitgelegd kan worden als "vanwege jullie doen we niet wat we zelf het liefste zouden willen". Een beetje loyaal kind voelt zich door zo'n uitspraak al gauw gedwongen om het ook leuk te vinden, want tja, zijn positie staat al op de tocht, als hij nou ook nog zijn vader iets gaat onthouden wat zijn vader heel graag wil, dan verliest ie hem straks nog helemaal.
quote:T.a.v. de uitspraken van de kinderen: zijn oudste vraagt inderdaad uit zichzelf, spontaan, of wij langs willen komen/blijven logeren.
Logeerpartijtjes of uitjes zijn natuurlijk iets heel anders dan samenwonen. Vergeet niet dat de kinderen óók moeten gaan samenwonen.
quote:
Ze weten dat ze met alles bij ons terecht kunnen. Mijn vriend wordt nooit kwaad (uberhaupt niet snel, maar zeker niet over dit type dingen). Hij vertelt ze ook dat hetgeen wat zij voelen (angst, boosheid, jaloezie) goed is. Zij voelen dit zo, dus kan het per definitie niet verkeerd zijn. Gevoelens kunnen nooit verkeerd zijn. Als zij dit zo ervaren, dan ervaren ze dit zo. Dus boos worden gebeurt niet.
Gelukkig weten ze dit ook en praten ze vrij uit over wat ze bezighoudt. We stimuleren hen hier ook in, proberen niet te pushen of te trekken, maar proberen ze uit zichzelf te laten vertellen wat er in ze omgaat.
Wij hebben zelf de indruk dat het goed gaat, onder de omstandigheden.
Desalniettemin heeft de moeder van de kinderen de oudste gevraagd of hij het prettig vindt om er eens met een neutrale buitenstaander over te praten. Hij gaf aan dat hij dit wel fijn zou vinden, dus op korte termijn krijgt hij hier professionele begeleiding bij.Ik vind dit laatste wat je vertelt behoorlijk heftig hoor, en ook eigenlijk alles wat je erboven zegt tegenspreken. Het kind geeft zelf aan er met iemand anders over te willen praten, dat betekent waarschijnlijk dat ie zich níet vrij voelt om er eerlijk met jullie over te praten.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 16:43
quote:fashionvictim schreef op 25 januari 2011 @ 16:32:
[...]
Ik hoop dat jullie dat niet écht zo op deze manier zeggen, want dat is nogal een manipulatieve uitspraak die natuurlijk heel gemakkelijk uitgelegd kan worden als "vanwege jullie doen we niet wat we zelf het liefste zouden willen". Een beetje loyaal kind voelt zich door zo'n uitspraak al gauw gedwongen om het ook leuk te vinden, want tja, zijn positie staat al op de tocht, als hij nou ook nog zijn vader iets gaat onthouden wat zijn vader heel graag wil, dan verliest ie hem straks nog helemaal.
Dit is inderdaad hoe het werkt.
Het kind geeft zelf aan er met iemand anders over te willen praten, dat betekent waarschijnlijk dat ie zich níet vrij voelt om er eerlijk met jullie over te praten.
Klopt, en dat is ook normaal in deze situatie. Ik heb het idee, Rhodos, dat jij dit enigszins onderschat, en je vriend ook. Je kan alles nog zo goed willen doen, maar dan nog kun je een kind heel veel pijn doen met een beslissing. Dan kun je die pijn wel verzachten, maar niet wegnemen.
Ik kan het niet anders verklaren dat jullie deze beslissing al genomen hebben, terwijl de oudste hier zo veel moeite mee heeft. Je komt over als heel betrokken, dus desinteresse of egoïsme zal het niet zijn. Ik denk echt dat je onderschat hoe ingewikkeld deze situatie voor de jongen is. Het is voor hem onmogelijk voor zichzelf op te komen. Ik vind al dat hij dat heel goed heeft gedaan door zijn standpunt duidelijk te maken. Maar hij kan niet afdwingen dat er naar hem geluisterd wordt.
Maar als ik het goed begrijp, wil je nu dus tips voor het verzachten van de pijn? Wat denk je van mijn ideeën?
[...]
Ik hoop dat jullie dat niet écht zo op deze manier zeggen, want dat is nogal een manipulatieve uitspraak die natuurlijk heel gemakkelijk uitgelegd kan worden als "vanwege jullie doen we niet wat we zelf het liefste zouden willen". Een beetje loyaal kind voelt zich door zo'n uitspraak al gauw gedwongen om het ook leuk te vinden, want tja, zijn positie staat al op de tocht, als hij nou ook nog zijn vader iets gaat onthouden wat zijn vader heel graag wil, dan verliest ie hem straks nog helemaal.
Dit is inderdaad hoe het werkt.
Het kind geeft zelf aan er met iemand anders over te willen praten, dat betekent waarschijnlijk dat ie zich níet vrij voelt om er eerlijk met jullie over te praten.
Klopt, en dat is ook normaal in deze situatie. Ik heb het idee, Rhodos, dat jij dit enigszins onderschat, en je vriend ook. Je kan alles nog zo goed willen doen, maar dan nog kun je een kind heel veel pijn doen met een beslissing. Dan kun je die pijn wel verzachten, maar niet wegnemen.
Ik kan het niet anders verklaren dat jullie deze beslissing al genomen hebben, terwijl de oudste hier zo veel moeite mee heeft. Je komt over als heel betrokken, dus desinteresse of egoïsme zal het niet zijn. Ik denk echt dat je onderschat hoe ingewikkeld deze situatie voor de jongen is. Het is voor hem onmogelijk voor zichzelf op te komen. Ik vind al dat hij dat heel goed heeft gedaan door zijn standpunt duidelijk te maken. Maar hij kan niet afdwingen dat er naar hem geluisterd wordt.
Maar als ik het goed begrijp, wil je nu dus tips voor het verzachten van de pijn? Wat denk je van mijn ideeën?
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 19:22
Rhodos wat vind jouw eigen zoon eigenlijk van dat hele samenwonen?
Ik zou lekker blijven latten als ik jullie was,uiteindelijk is dat denk ik voor alle partijen het beste.
Het lijkt nu misschien allemaal geweldig maar de statistieken wijzen niet voor niets uit dat 2/3 van alle samengestelde gezinnen het uiteindelijk niet redden.
Hoezo kan je vriend zonder jou inkomen geen co-ouderschap aangaan?
Hij kan niet minder werken maar zijn ex moet maar wel het grootste gedeelte van de tijd de zorg op haar nemen.
Hoe doet zij dat dan?
Ik zou lekker blijven latten als ik jullie was,uiteindelijk is dat denk ik voor alle partijen het beste.
Het lijkt nu misschien allemaal geweldig maar de statistieken wijzen niet voor niets uit dat 2/3 van alle samengestelde gezinnen het uiteindelijk niet redden.
Hoezo kan je vriend zonder jou inkomen geen co-ouderschap aangaan?
Hij kan niet minder werken maar zijn ex moet maar wel het grootste gedeelte van de tijd de zorg op haar nemen.
Hoe doet zij dat dan?
dinsdag 25 januari 2011 om 19:30
quote:Elimia schreef op 25 januari 2011 @ 11:15:
Ik ben altijd van mening geweest dat je als kind beter twee gelukkige ouders kunt hebben die niet meer bij elkaar zijn, dan twee ongelukkige ouders die nog samen in een huis wonen. Bij elkaar blijven voor de kinderen werkt dan ook niet volgens mij. Ik vind echter wel dat je als gescheiden ouders de verantwoordelijkheid op je moet nemen om je kinderen zo goed mogelijk te begeleiden in deze periode, al dan niet met hulp van buitenaf. En dat mist er volgens mij in een hoop gezinnen.
Het opnieuw samen gaan wonen lijkt mij dan ook niet het probleem. Maar ik denk wel dat je heel goed naar het zoontje van je vriend moet luisteren. En moet blijven praten met hem. Wat zijn zijn behoeftes, en probeer hier zo veel mogelijk aan tegemoet te komen, en verzeker hem dat hij voor zijn vader altijd nummer een blijft. Betrek hem bij dingen, als jullie uitstapjes gaan maken, neem hem mee, of geef hem in ieder geval de keuze.
En ja, soms kunnen dingen ook gewoon niet, en soms zijn de dingen nou eenmaal zo als ze zijn. Maar het is aan jullie als (stief)ouders dat daarmee goed omgegaan wordt. Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!Helemaal mee eens.
Ik ben altijd van mening geweest dat je als kind beter twee gelukkige ouders kunt hebben die niet meer bij elkaar zijn, dan twee ongelukkige ouders die nog samen in een huis wonen. Bij elkaar blijven voor de kinderen werkt dan ook niet volgens mij. Ik vind echter wel dat je als gescheiden ouders de verantwoordelijkheid op je moet nemen om je kinderen zo goed mogelijk te begeleiden in deze periode, al dan niet met hulp van buitenaf. En dat mist er volgens mij in een hoop gezinnen.
Het opnieuw samen gaan wonen lijkt mij dan ook niet het probleem. Maar ik denk wel dat je heel goed naar het zoontje van je vriend moet luisteren. En moet blijven praten met hem. Wat zijn zijn behoeftes, en probeer hier zo veel mogelijk aan tegemoet te komen, en verzeker hem dat hij voor zijn vader altijd nummer een blijft. Betrek hem bij dingen, als jullie uitstapjes gaan maken, neem hem mee, of geef hem in ieder geval de keuze.
En ja, soms kunnen dingen ook gewoon niet, en soms zijn de dingen nou eenmaal zo als ze zijn. Maar het is aan jullie als (stief)ouders dat daarmee goed omgegaan wordt. Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!Helemaal mee eens.
dinsdag 25 januari 2011 om 22:20
quote:Elimia schreef op 25 januari 2011 @ 11:15:
Ik ben altijd van mening geweest dat je als kind beter twee gelukkige ouders kunt hebben die niet meer bij elkaar zijn, dan twee ongelukkige ouders die nog samen in een huis wonen.
gelukkig staat het iedereen vrij een eigen mening voor waarheid aan te nemen, en ieder relevant wetenschappelijk onderzoek dat het tegendeel aantoont te negeren.
De meeste ouders zijn namelijk net zo egocentrisch als de meeste kinderen.
Ik ben altijd van mening geweest dat je als kind beter twee gelukkige ouders kunt hebben die niet meer bij elkaar zijn, dan twee ongelukkige ouders die nog samen in een huis wonen.
gelukkig staat het iedereen vrij een eigen mening voor waarheid aan te nemen, en ieder relevant wetenschappelijk onderzoek dat het tegendeel aantoont te negeren.
De meeste ouders zijn namelijk net zo egocentrisch als de meeste kinderen.
dinsdag 25 januari 2011 om 23:07
quote:rider schreef op 25 januari 2011 @ 22:20:
[...]
gelukkig staat het iedereen vrij een eigen mening voor waarheid aan te nemen, en ieder relevant wetenschappelijk onderzoek dat het tegendeel aantoont te negeren.
Klopt, maar in de meeste onderzoeken wordt aangetoond dat een kind uit een gezin met gescheiden ouders meer kans heeft op bijv. sociaal-emotionele problemen dan kinderen uit een intact gezin. Het is een feit dat het een persoonlijk drama is voor een kind wanneer ouders gaan scheiden. Het hele leven op z'n kop. Maar het wil niet per definitie zeggen dat een kind voor het leven getekend is.
Ik begrijp wel wat Elimia bedoeld met haar post over twee gelukkige ouders. En als jij zo thuis bent in die wetenschappelijke literatuur dan zou jij dat ook moeten weten.
[...]
gelukkig staat het iedereen vrij een eigen mening voor waarheid aan te nemen, en ieder relevant wetenschappelijk onderzoek dat het tegendeel aantoont te negeren.
Klopt, maar in de meeste onderzoeken wordt aangetoond dat een kind uit een gezin met gescheiden ouders meer kans heeft op bijv. sociaal-emotionele problemen dan kinderen uit een intact gezin. Het is een feit dat het een persoonlijk drama is voor een kind wanneer ouders gaan scheiden. Het hele leven op z'n kop. Maar het wil niet per definitie zeggen dat een kind voor het leven getekend is.
Ik begrijp wel wat Elimia bedoeld met haar post over twee gelukkige ouders. En als jij zo thuis bent in die wetenschappelijke literatuur dan zou jij dat ook moeten weten.
woensdag 26 januari 2011 om 11:58
Ik heb trouwens morgenavond een afspraak met de moeder van mijn vriend's kinderen. We hebben een heel goed contact samen en zij komt morgenavond bij mij thuis (terwijl zijn kinderen bij hem zijn) en dan praten we deze situatie ook eens samen door.
Waarom gaan jullie dit bespreken? In principe sta jij er wel buiten en moet jouw vriend en zij dat bespreken....Ook de vrouw van mijn exman was zo betrokken jajjaj alles bspreken met mij.
Ik heb dat echt teveel toegelaten.....ik ben dolblij dat mijn dochter nu op 16 jarige leeftijd alles eruit heeft gegooid.....Een stiefouder voor een kind is heel erg moeilijk. Ze krijgen zomaar iemand erbij......Je moet je plaats weten.......jij hoeft niets te bespreken...jouw vriend en zijn exvrouw wel..
Waarom gaan jullie dit bespreken? In principe sta jij er wel buiten en moet jouw vriend en zij dat bespreken....Ook de vrouw van mijn exman was zo betrokken jajjaj alles bspreken met mij.
Ik heb dat echt teveel toegelaten.....ik ben dolblij dat mijn dochter nu op 16 jarige leeftijd alles eruit heeft gegooid.....Een stiefouder voor een kind is heel erg moeilijk. Ze krijgen zomaar iemand erbij......Je moet je plaats weten.......jij hoeft niets te bespreken...jouw vriend en zijn exvrouw wel..
woensdag 26 januari 2011 om 18:55
Met de laatste reactie ben ik het dus absoluut niet eens. TO heeft een relatie met haar vriend en zodoende heeft ze ook met zijn kinderen te maken en vice versa. Deze situatie gaat TO en haar vriend en hun beide kinderen aan. Ik vind het knap dat TO deze situatie bespreekt met de ex van haar vriend, maar vind dat zij in deze geen stem heeft. Zij zijn degenen die een relatie hebben en dus bepalen welk pad zij bewandelen. Om dit met de ex van haar vriend te bespreken vind ik moedig (ook van de ex trouwens), ik vind alleen dat je moet uitkijken dat je ervoor zorgt dat het iets van jou en je vriend blijft.
Ik woon samen met mijn vriend en zijn 3 kinderen. Ik heb zelf ook 3 kinderen die merendeels bij mij zijn. Mijn vriend heeft een co-ouderschap (een week hier, een week bij zijn ex). Het is een druk bestaan en zeker niet gemakkelijk, maar het is ook heel leuk en de kinderen doen het erg goed! Voor hun is het zeker niet altijd gemakkelijk, maar ook wij bieden een luisterend oor en proberen ieder zoveel mogelijk tot zijn recht te laten komen. Ik vind het nogal kortzichtig om te stellen dat je nooit meer moet gaan samenwonen of dat het zielig zou zijn voor de kinderen.
Wij realiseren ons terdege dat wij de basis zijn en de kinderen hier niet om hebben gevraagd. Het kost een hoop energie, inlevingsvermogen, incasseringsvermogen en doorzettingsvermogen om zo'n relatie aan te gaan, maar na vijf jaar kan ik toch echt met trots zeggen dat wij een heel eind op de goede weg zijn. Het enige dat ik je zou willen aanraden is om niet in het huis van een van beiden te gaan wonen, maar een nieuwe start in een nieuw huis te maken als dat mogelijk is. Ik wens je alle sterkte en succes toe!
Ik woon samen met mijn vriend en zijn 3 kinderen. Ik heb zelf ook 3 kinderen die merendeels bij mij zijn. Mijn vriend heeft een co-ouderschap (een week hier, een week bij zijn ex). Het is een druk bestaan en zeker niet gemakkelijk, maar het is ook heel leuk en de kinderen doen het erg goed! Voor hun is het zeker niet altijd gemakkelijk, maar ook wij bieden een luisterend oor en proberen ieder zoveel mogelijk tot zijn recht te laten komen. Ik vind het nogal kortzichtig om te stellen dat je nooit meer moet gaan samenwonen of dat het zielig zou zijn voor de kinderen.
Wij realiseren ons terdege dat wij de basis zijn en de kinderen hier niet om hebben gevraagd. Het kost een hoop energie, inlevingsvermogen, incasseringsvermogen en doorzettingsvermogen om zo'n relatie aan te gaan, maar na vijf jaar kan ik toch echt met trots zeggen dat wij een heel eind op de goede weg zijn. Het enige dat ik je zou willen aanraden is om niet in het huis van een van beiden te gaan wonen, maar een nieuwe start in een nieuw huis te maken als dat mogelijk is. Ik wens je alle sterkte en succes toe!
woensdag 26 januari 2011 om 19:12
Nog iets, een stiefouder zal inderdaad niet iets zijn waar een kind op zit te wachten. Mijn ervaring is dan ook dat opvoedkundige zaken etc. bij mijn vriend fn zijn ex liggen. Zijn kinderen leven alleen ook in mijn huis wat voor mij inhoudt dat de regels die wij hebben gesteld, ook voor hen gelden en dat ik ze daar ook op kan aanspreken. Ik stel me niet als hun moeder op, maar je kunt als stiefouder zeker een heel goede en warme band met je stiefkind opbouwen. Mijn stiefkinderen zullen nooit mijn kinderen worden, maar dat geeft niet want die
heb ik al! Zo zal ik als stiefmoeder nooit hun moeder worden, maar ook dat geeft niet, die hebben ze ook al.
heb ik al! Zo zal ik als stiefmoeder nooit hun moeder worden, maar ook dat geeft niet, die hebben ze ook al.
