Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
donderdag 27 januari 2011 om 11:47
Hallo meiden,
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
donderdag 27 januari 2011 om 11:48
Hallo meiden,
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
donderdag 27 januari 2011 om 11:48
Hallo meiden,
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
Goed om te lezen dat de meeste in een positieve spiraal zitten.
@Lilstar: Jammer dat je ff een dipje hebt. Herkenbaar dat de weegschaal zo belangrijk is en je stemming zo kan bepalen.
De afgelopen dagen/weken zit ik ook ff niet lekker in mijn vel. Ik eet supergezond, beweeg goed en drink voldoende en toch lukt het me niet lekker in mijn vel te zitten.......Ik merk aan mezelf dat ik ook weer smoesjes ga gebruiken om onder sociale dingen/avondeten uit te komen. Niet dat ik dan niet eet maar dan wel supergezond. Een tijdje terug kon ik echt nog genieten van een paar frietjes maar dat gun ik mezelf op de een of andere manier niet meer. Het lijkt wel of ik mezelf weer dingen ga verbieden (zo van: je hebt het niet verdiend.....) en het mezelf niet gun om ergens van te genieten.
Best raar eigenlijk want alles qua huis, vriendje, familie gaat eigenlijk heel goed en toch ben ik niet tevreden met mezelf. Gisteren stond ik met vriendje in de supermarkt en ik kieperde alles in mijn karretje waarvan ik weet dat hij dat lekker vindt (niet dat hij nou zo'n snoeper is) en toen zei hij: Wat vindt jij nou lekker? en Waarom zorg je altijd zo goed voor anderen maar niet voor jezelf? Tja daar wist ik eigenlijk niet echt een antwoord op. Het enige waar ik echt gek op ben is fruit (ook al voor mijn eetstoornis) en kan me daar echt vol aan eten maar voor de rest......
donderdag 27 januari 2011 om 21:57
@ Lotte: te veel erbij... Maar (foeifoei dat ik de weegschaal niet meteen heb weggezet) de volgende dag was er weer bijna een kilo af, dus was vast vocht... Stom is dat hoe erg dat ding mijn dag bepaald!
@ Stampertje: Wat rot dat je je niet goed voelt! Waarom gun je het jezelf niet? En wat probeer je te bereiken met jezelf dingen ontzeggen? Vind je soms dat je het niet verdient om te genieten van alle goede dingen om je heen?
Ik vind het ook echt een moeilijke vraag: "Waar geniet jij nou van?" Mijn psycholoog vroeg dat ook. Wat ik nou echt lekker vond... Uhm. Tsja. Alles wat ik ooit geniaal lekker vond heb ik mezelf verboden en nu mis ik het niet eens meer. Soms kan ik wel enorm genieten van het Indische eten van mijn moeder. Maar soms ook weer niet... Net hoe mijn pet staat
.
Maar probeer jezelf niet in die valkuil te laten glijden he! Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, het is alleen zoiets wat er weer stiekem in komt. Dus het is goed dat je het op tijd opmerkt .
@ de rest: hoe gaat het met jullie? Lotte begon jij niet al snel bij de ortho? Ben echt heel benieuwd hoe je het gaat hebben. En iemand nog wat van Soof vernomen?
Hier gaat het wel. Een erge zware week gehad qua werk/scholing/etc. Nog één dag en dan is het, thank God, weekend. Volgende week wat meer rust aan mijn kop
! Yi-haa!
Nou zet 'm op allemaal, laatste dag voor het weekend! Nog even bikkelen.
@ Stampertje: Wat rot dat je je niet goed voelt! Waarom gun je het jezelf niet? En wat probeer je te bereiken met jezelf dingen ontzeggen? Vind je soms dat je het niet verdient om te genieten van alle goede dingen om je heen?
Ik vind het ook echt een moeilijke vraag: "Waar geniet jij nou van?" Mijn psycholoog vroeg dat ook. Wat ik nou echt lekker vond... Uhm. Tsja. Alles wat ik ooit geniaal lekker vond heb ik mezelf verboden en nu mis ik het niet eens meer. Soms kan ik wel enorm genieten van het Indische eten van mijn moeder. Maar soms ook weer niet... Net hoe mijn pet staat
.Maar probeer jezelf niet in die valkuil te laten glijden he! Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, het is alleen zoiets wat er weer stiekem in komt. Dus het is goed dat je het op tijd opmerkt .
@ de rest: hoe gaat het met jullie? Lotte begon jij niet al snel bij de ortho? Ben echt heel benieuwd hoe je het gaat hebben. En iemand nog wat van Soof vernomen?
Hier gaat het wel. Een erge zware week gehad qua werk/scholing/etc. Nog één dag en dan is het, thank God, weekend. Volgende week wat meer rust aan mijn kop
! Yi-haa!Nou zet 'm op allemaal, laatste dag voor het weekend! Nog even bikkelen
.
vrijdag 28 januari 2011 om 09:12
Hoi meiden,
Hier gaat het niet goed. Vandaar ook mijn afwezigheid in dit topic. Ik heb gewoon niks om in te brengen op het moment. Ook kan ik niet goed uitleggen wat er niet gaat. Heb het te ver laten komen en heb zelf het overzicht ook niet meer. Ik neem ook vrij van mijn werk om alles weer op de rit te krijgen. Gelukkig kan dit, maar mis dan wel een week inkomsten. Maarja, ik weet ook ondertussen, ik kan door blijven gaan, maar ik overvraag mezelf dan enorm, ik ga al zo lang door. En ik baal dat het (weer) zo ver is, als ik nou eerder had ingegrepen...weer tijd kwijt. Maar goed, ondertussen weet ik ook dat het geen zin heeft om daarbij stil te staan. Kan beter vooruit blijven kijken.
Ik hoop dus dat het lukt on in de tijd dat ik vrij ben weer tot rust te komen en weer normaal te kunnen denken. Het is net alsof ik heel ver van de realiteit ben gezonken. Terug gezogen in mijn eigen wereldje - niet handig.
Stampertje, jammer dat je niet lekker in je vel zit. Pff...ik heb even geen goed advies. Ik denk dat je de confrontatie met jezelf aan moet gaan. Waarom ontzeg je jezelf dingen? Waarom verwacht je zo veel van jezelf? Wat voel je echt? En durven daar tegenin te gaan. Lastig wel, maar ik merk dat als je die confrontatie niet aangaat, niet de vervelende of moeilijke dingen durft te voelen het allemaal niet vanzelf weggaat.
Lilstar, jij bent altijd zo hard aan het werk! Geniet van je weekend en blijf goed voor jezelf zorgen! Je bent hartstikke goed bezig!
Ik laat het hier weer even bij. Succes en geniet van alles!
Hier gaat het niet goed. Vandaar ook mijn afwezigheid in dit topic. Ik heb gewoon niks om in te brengen op het moment. Ook kan ik niet goed uitleggen wat er niet gaat. Heb het te ver laten komen en heb zelf het overzicht ook niet meer. Ik neem ook vrij van mijn werk om alles weer op de rit te krijgen. Gelukkig kan dit, maar mis dan wel een week inkomsten. Maarja, ik weet ook ondertussen, ik kan door blijven gaan, maar ik overvraag mezelf dan enorm, ik ga al zo lang door. En ik baal dat het (weer) zo ver is, als ik nou eerder had ingegrepen...weer tijd kwijt. Maar goed, ondertussen weet ik ook dat het geen zin heeft om daarbij stil te staan. Kan beter vooruit blijven kijken.
Ik hoop dus dat het lukt on in de tijd dat ik vrij ben weer tot rust te komen en weer normaal te kunnen denken. Het is net alsof ik heel ver van de realiteit ben gezonken. Terug gezogen in mijn eigen wereldje - niet handig.
Stampertje, jammer dat je niet lekker in je vel zit. Pff...ik heb even geen goed advies. Ik denk dat je de confrontatie met jezelf aan moet gaan. Waarom ontzeg je jezelf dingen? Waarom verwacht je zo veel van jezelf? Wat voel je echt? En durven daar tegenin te gaan. Lastig wel, maar ik merk dat als je die confrontatie niet aangaat, niet de vervelende of moeilijke dingen durft te voelen het allemaal niet vanzelf weggaat.
Lilstar, jij bent altijd zo hard aan het werk! Geniet van je weekend en blijf goed voor jezelf zorgen! Je bent hartstikke goed bezig!
Ik laat het hier weer even bij. Succes en geniet van alles!
vrijdag 28 januari 2011 om 10:48
Indigoblue:
Maar volgens mij pak je het heel verstandig aan! Je neemt bewust een week rust, om alles op een rijtje te zetten. Da's toch onwijs goed? Je zou ook door kunnen denderen, en nog verder afzakken. Maar omdat je uit ervaring weet dat de weg terug dan nog langer is, maak je die fout niet meer.
Ik vind het knap dat je inziet dat je even pas op de plaats moet maken. Heel veel mensen hebben dat inzicht niet, en daardoor lopen er ook heel veel ongelukkige mensen rond. Ik kan er op m'n werk zo een paar aanwijzen.
Ik herken je situatie wel, omdat ik die gisteren ook een heel klein beetje voelde aankomen. Het gevoel m'n eigen leven niet goed meer in de hand te hebben. Ik heb dus vanmiddag vrij genomen, en ga daar lekker van genieten.
En je hoeft niet per se iets in te brengen hoor, als je hier op het forum komt. Gewoon je hart luchten mag ook. Een ander haalt er altijd weer iets uit.
Want als ik in de toekomst mijn werkuren uit ga breiden, zal ik het ook nog vaak genoeg moeilijk gaan krijgen. En misschien dat ik dan ook af en toe een kleine time-out zal moeten nemen. Door jouw verhaal weet ik nu dat dat erbij kan horen. Ik vind jou een hele sterke persoon, en zie je als voorbeeld. Maar ook de sterksten moeten soms door een dal.
That's life.
Lilstar, de invloed van die ellendige weegschaal is inderdaad veel te groot! En waarom toch?! Ik snap het zelf niet. Jij?
Geniet lekker van je weekend, zo te lezen ben je er hard aan toe.
En ja, ik begin maandag bij de ortho. Erg veel zin in!
Maar volgens mij pak je het heel verstandig aan! Je neemt bewust een week rust, om alles op een rijtje te zetten. Da's toch onwijs goed? Je zou ook door kunnen denderen, en nog verder afzakken. Maar omdat je uit ervaring weet dat de weg terug dan nog langer is, maak je die fout niet meer.
Ik vind het knap dat je inziet dat je even pas op de plaats moet maken. Heel veel mensen hebben dat inzicht niet, en daardoor lopen er ook heel veel ongelukkige mensen rond. Ik kan er op m'n werk zo een paar aanwijzen.
Ik herken je situatie wel, omdat ik die gisteren ook een heel klein beetje voelde aankomen. Het gevoel m'n eigen leven niet goed meer in de hand te hebben. Ik heb dus vanmiddag vrij genomen, en ga daar lekker van genieten.
En je hoeft niet per se iets in te brengen hoor, als je hier op het forum komt. Gewoon je hart luchten mag ook. Een ander haalt er altijd weer iets uit.
Want als ik in de toekomst mijn werkuren uit ga breiden, zal ik het ook nog vaak genoeg moeilijk gaan krijgen. En misschien dat ik dan ook af en toe een kleine time-out zal moeten nemen. Door jouw verhaal weet ik nu dat dat erbij kan horen. Ik vind jou een hele sterke persoon, en zie je als voorbeeld. Maar ook de sterksten moeten soms door een dal.
That's life.
Lilstar, de invloed van die ellendige weegschaal is inderdaad veel te groot! En waarom toch?! Ik snap het zelf niet. Jij?
Geniet lekker van je weekend, zo te lezen ben je er hard aan toe.
En ja, ik begin maandag bij de ortho. Erg veel zin in!
vrijdag 28 januari 2011 om 12:33
Dankjewel Lotte en bedankt voor je peptalkje en positieve woorden! Misschien ben ik ergens ook wel iets te hard voor mezelf. Er zijn veel externe factoren die mijn leven rommelig maken op het moment. Als ik tegen anderen zeg dat ik moe ben en er doorheen zit, dan snappen zij dit ook (terwijl zij niet de echte reden weten en denken dat het alleen door die externe factoren komt).
Maar ik baal ervan dat ik dit van heel ver heb zien aankomen, dit gewoon op tijd heb gesignaleerd, maar niet (voldoende) heb ingegrepen. "Zo'n vaart zal het niet lopen," "Het loopt wel los," "Ik heb nog wat ruimte" - allemaal dikke onzin dus. Ik heb het hier ook geschreven en aangegeven de laatste maanden, maar toch is het tot het punt gekomen dat ik echt niet meer kán. En dat maakt het terugpakken ook moeilijker en zwaarder. Terwijl als ik het eerder had teruggepakt dat veel makkelijker was geweest en ik me lang niet zo ellendig had gevoeld als nu. Pff. Maar goed, het is niet anders, kan beter mijn energie in het nu terugpakken stoppen.
Het is ook zo irrationeel, volgens mij maak ik mezelf moe met allerlei gedachten die waarschijnlijk nergens op slaan. De zomer was een erg goede tijd voor mij, naar zo'n niveau wil ik wel terug. Ik bedacht me vandaag dat, hoewel ik eigenlijk nooit ergens trots op ben, niet op studieresultaten, niet op sportprestaties, nergens op, ik me zó goed ga voelen als ik gewoon een tijdlang goed voor mezelf kan zorgen. Eigenlijk is dat ook wel de basis van alles, als ik eindelijk eens het respect voor mezelf kan opbrengen om mezelf dit soort dingen niet telkens aan te doen. Dan ga ik zo trots zijn op mezelf. Als ik eindelijk eens echt voor mezelf kies.
Het motiveert me wel om terug te denken aan wanneer het wel lukte, want ik weet dat het kan en dat ik daar heel erg gelukkig van word.
Wat leuk dat je maandag gaat beginnen bij de ortho!! Wauw, echt gaaf dat je dat nu gaat doen
Maar ik baal ervan dat ik dit van heel ver heb zien aankomen, dit gewoon op tijd heb gesignaleerd, maar niet (voldoende) heb ingegrepen. "Zo'n vaart zal het niet lopen," "Het loopt wel los," "Ik heb nog wat ruimte" - allemaal dikke onzin dus. Ik heb het hier ook geschreven en aangegeven de laatste maanden, maar toch is het tot het punt gekomen dat ik echt niet meer kán. En dat maakt het terugpakken ook moeilijker en zwaarder. Terwijl als ik het eerder had teruggepakt dat veel makkelijker was geweest en ik me lang niet zo ellendig had gevoeld als nu. Pff. Maar goed, het is niet anders, kan beter mijn energie in het nu terugpakken stoppen.
Het is ook zo irrationeel, volgens mij maak ik mezelf moe met allerlei gedachten die waarschijnlijk nergens op slaan. De zomer was een erg goede tijd voor mij, naar zo'n niveau wil ik wel terug. Ik bedacht me vandaag dat, hoewel ik eigenlijk nooit ergens trots op ben, niet op studieresultaten, niet op sportprestaties, nergens op, ik me zó goed ga voelen als ik gewoon een tijdlang goed voor mezelf kan zorgen. Eigenlijk is dat ook wel de basis van alles, als ik eindelijk eens het respect voor mezelf kan opbrengen om mezelf dit soort dingen niet telkens aan te doen. Dan ga ik zo trots zijn op mezelf. Als ik eindelijk eens echt voor mezelf kies.
Het motiveert me wel om terug te denken aan wanneer het wel lukte, want ik weet dat het kan en dat ik daar heel erg gelukkig van word.
Wat leuk dat je maandag gaat beginnen bij de ortho!! Wauw, echt gaaf dat je dat nu gaat doen
vrijdag 28 januari 2011 om 13:08
Lieve Indigo,
Je kan ook nú trots zijn op jezelf. Nee, het gaat nu niet goed, dat begrijp ik en ik begrijp helemaal dat je daar onwijs van baalt. Maar, kijk eens naar wat je allemaal al overwonnen hebt. Waar je allemaal al doorheen bent gekomen. Hoe je ons hier op het forum helpt met je mooie en goede posts. Wees nu niet te streng voor jezelf, gun jezelf in de week die je hebt vrij genomen ook echt de tijd om weer tot rust te komen en om daarnaast lief voor jezelf te zijn. En dan is het helemaal niet erg als het de eerste paar dagen nog niet goed gaat, dat komt wel weer.
Weet verder even niet hoe ik je kan 'helpen'. Hou je taai meid
x, Klontje
Je kan ook nú trots zijn op jezelf. Nee, het gaat nu niet goed, dat begrijp ik en ik begrijp helemaal dat je daar onwijs van baalt. Maar, kijk eens naar wat je allemaal al overwonnen hebt. Waar je allemaal al doorheen bent gekomen. Hoe je ons hier op het forum helpt met je mooie en goede posts. Wees nu niet te streng voor jezelf, gun jezelf in de week die je hebt vrij genomen ook echt de tijd om weer tot rust te komen en om daarnaast lief voor jezelf te zijn. En dan is het helemaal niet erg als het de eerste paar dagen nog niet goed gaat, dat komt wel weer.
Weet verder even niet hoe ik je kan 'helpen'. Hou je taai meid
x, Klontje
vrijdag 28 januari 2011 om 19:02
zaterdag 29 januari 2011 om 08:23
@ indigo: wat supergoed dat je een week vrij hebt genomen om even tot rust te komen. Dwing jezelf niet om alles in één week op een rijtje te moeten hebben he, zorg maar lekker goed voor jezelf (misschien is een sauna'tje, gezichtsbehandeling 
... iets anders wat jij ontspannend vindt wel relaxt om juist nu te doen?).
En misschien heb jij nu meer zoiets van: "Ja maar ik heb het te ver laten komen." Maar ik denk niet dat veel mensen op zo'n moment ervoor kiezen om even een weekje vrij te nemen om tijd aan zichzelf te besteden.
Hoop dat je die rust een beetje kan pakken .
@ Lotte: Whaaaa leuk moment he, dat je je naam in het schema ziet staan
!? Superfijn. Haha die beugelsmiley is echt grappig.
Ik heb eens na zitten denken over die invloed van die weegschaal. En eigenlijk zit het heel krom. Heb ff zitten zelf-psychologen
. Vicieuze cirkels zitten tekenen enzo haha. Maar eigenlijk is mijn cirkeltje zo:
Ik voel me ergens down/somber/rot/verdrietig/boos over --> heb het gevoel dat ik geen controle over bepaalde dingen in mijn leven heb --> weegschaal geeft me controle over mijn lijf --> maar die weegschaal bepaald ook hoe ik mij die dag voel (gefaald/geslaagd) --> uiteindelijk voel ik me weer ellendig, omdat dat gewicht toch nooit goed genoeg is volgens mezelf.
Maar toen kwam ik tot de conclusie dat ik niet goed begreep waarom ik dat gewicht aan controle over sommige dingen (zoals een rijles die ff niet goed loopt, onzekerheid op werk) heb gekoppeld. Zo van: "Dan heb ik iig nog ergens controle over." Eigenlijk is dat een hele kromme koppeling. Plus dat ik, na lang genoeg in dat cirkeltje te hebben gezeten, het gevoel heb dat ik me rot voel door dat gewicht. Maar dat is dus het hele punt niet. Hoe kan mijn gewicht mij nu het gevoel geven dat ik controle heb over dingen als rijles/werk/sport/etc.
Klopt dus geen hout van. Nou dat was mijn inzicht om 07:30 uur 's ochtends. Vond ik toch heel wat . Zo zit het denk ik bij mij. Of klinkt dit heel dom zo?
He, maar Lotte, maandag wordt superleuk toch? Heb je er zin in? Spannend? Gezonde spanning?
@ iedereen: en hoe gaat het met jullie?
Fijn weekend! Whoehoe, weekend!
... iets anders wat jij ontspannend vindt wel relaxt om juist nu te doen?).En misschien heb jij nu meer zoiets van: "Ja maar ik heb het te ver laten komen." Maar ik denk niet dat veel mensen op zo'n moment ervoor kiezen om even een weekje vrij te nemen om tijd aan zichzelf te besteden.
Hoop dat je die rust een beetje kan pakken .
@ Lotte: Whaaaa leuk moment he, dat je je naam in het schema ziet staan
!? Superfijn. Haha die beugelsmiley is echt grappig.Ik heb eens na zitten denken over die invloed van die weegschaal. En eigenlijk zit het heel krom. Heb ff zitten zelf-psychologen
. Vicieuze cirkels zitten tekenen enzo haha. Maar eigenlijk is mijn cirkeltje zo:Ik voel me ergens down/somber/rot/verdrietig/boos over --> heb het gevoel dat ik geen controle over bepaalde dingen in mijn leven heb --> weegschaal geeft me controle over mijn lijf --> maar die weegschaal bepaald ook hoe ik mij die dag voel (gefaald/geslaagd) --> uiteindelijk voel ik me weer ellendig, omdat dat gewicht toch nooit goed genoeg is volgens mezelf.
Maar toen kwam ik tot de conclusie dat ik niet goed begreep waarom ik dat gewicht aan controle over sommige dingen (zoals een rijles die ff niet goed loopt, onzekerheid op werk) heb gekoppeld. Zo van: "Dan heb ik iig nog ergens controle over." Eigenlijk is dat een hele kromme koppeling. Plus dat ik, na lang genoeg in dat cirkeltje te hebben gezeten, het gevoel heb dat ik me rot voel door dat gewicht. Maar dat is dus het hele punt niet. Hoe kan mijn gewicht mij nu het gevoel geven dat ik controle heb over dingen als rijles/werk/sport/etc.
Klopt dus geen hout van
. Nou dat was mijn inzicht om 07:30 uur 's ochtends. Vond ik toch heel wat . Zo zit het denk ik bij mij. Of klinkt dit heel dom zo?He, maar Lotte, maandag wordt superleuk toch? Heb je er zin in? Spannend? Gezonde spanning?
@ iedereen: en hoe gaat het met jullie?
Fijn weekend! Whoehoe
, weekend!
zaterdag 29 januari 2011 om 12:05
quote:LilStar schreef op 29 januari 2011 @ 08:23:
Ik heb eens na zitten denken over die invloed van die weegschaal.
Ik begrijp je 'theorie'. Op zich is het natuurlijk een bekend gegeven, dat de behoefte aan controle een groot deel uitmaakt van een eetstoornis. Maar zoals jij al zegt; hoe kan de controle over je gewicht nu zorgen dat je ook controle hebt over andere dingen, zoals rijles of werk.
Natuurlijk heb ik hier ook al heel vaak over nagedacht. En mijn conclusie is, dat het wegen mij een gevoel geeft van veiligheid. Ook een kenmerk van eetstoornissen; die schijnveiligheid.
Kijk, uiteindelijk is mijn grootste angst toch om te zwaar te worden. Ik ben vroeger (veel) te zwaar geweest, en heb dat ervaren als de ellendigste periode uit mijn leven. Nu zit ik vele, véle kilo's onder het gewicht dat ik toen had, en dat voelt goed. Toen ik net anorexia had, dacht ik nog: 'Hoe verder ik zak, hoe veiliger het is'. Ik had toen echt nog geen idee dat ik ook te ver kon zakken.
Dat weet ik nu natuurlijk wel. Ik bén toen veel te ver gezakt, en heb hard moeten werken om daar weer uit te komen. Maar nu ik dus weer aan het stijgen ben ik gewicht, komt voor mijn idee het 'te zwaar zijn' ook weer dichterbij. Er is in mijn beleving nog geen tussenweg. Het is óf te mager, óf te dik. Onzin natuurlijk, maar zo voelt het echt. En zolang ik op de weegschaal zie dat het nog steeds 'te mager' is, is het goed. Dan komt er een rust over me, waar ik me zeer prettig bij voel. Een onsje aankomen kan ik ook nog wel handelen, maar zodra het meer wordt, begint in de verte de alarmlamp 'te zwaar' te knipperen. En van die lamp word ik zenuwachtig, bang, gespannen, ongelukkig. Maar als ik logisch nadenk, zal ik die lamp nooit bereiken. Ik word nooit meer te zwaar, want daarvoor zou ik wel zóveel moeten eten, en die behoefte heb ik niet eens.
Pffff, ik zou er uren over kunnen praten. Voor mij is het een totaal helder verhaal, maar ik kan me voortellen dat het voor anderen moeilijk te begrijpen is.
quote:LilStar schreef op 29 januari 2011 @ 08:23:
He, maar Lotte, maandag wordt superleuk toch? Heb je er zin in? Spannend? Gezonde spanning?
Ja, ik heb er onwijs veel zin in!
Afgelopen woensdag zei de collega waarmee ik ga samenwerken nog, dat ze mij heel graag in het orthoteam zou willen hebben. Hoe gaaf is het om dat te horen?!
Ik hoop gewoon dat ik er handigheid in krijg.
Ik vind het best spannend hoor, dat gepriegel in al die monden.
Ben gewend dat de tandarts het meeste doet, en ik alleen hoef te helpen. Het orthovak is veel zelfstandiger, en dat vind ik zowel heel leuk, als ook een beetje eng...
Maar het enthousiastme is in ieder geval aanwezig, dus ik ga er gewoon voor!
Ik heb eens na zitten denken over die invloed van die weegschaal.
Ik begrijp je 'theorie'. Op zich is het natuurlijk een bekend gegeven, dat de behoefte aan controle een groot deel uitmaakt van een eetstoornis. Maar zoals jij al zegt; hoe kan de controle over je gewicht nu zorgen dat je ook controle hebt over andere dingen, zoals rijles of werk.
Natuurlijk heb ik hier ook al heel vaak over nagedacht. En mijn conclusie is, dat het wegen mij een gevoel geeft van veiligheid. Ook een kenmerk van eetstoornissen; die schijnveiligheid.
Kijk, uiteindelijk is mijn grootste angst toch om te zwaar te worden. Ik ben vroeger (veel) te zwaar geweest, en heb dat ervaren als de ellendigste periode uit mijn leven. Nu zit ik vele, véle kilo's onder het gewicht dat ik toen had, en dat voelt goed. Toen ik net anorexia had, dacht ik nog: 'Hoe verder ik zak, hoe veiliger het is'. Ik had toen echt nog geen idee dat ik ook te ver kon zakken.
Dat weet ik nu natuurlijk wel. Ik bén toen veel te ver gezakt, en heb hard moeten werken om daar weer uit te komen. Maar nu ik dus weer aan het stijgen ben ik gewicht, komt voor mijn idee het 'te zwaar zijn' ook weer dichterbij. Er is in mijn beleving nog geen tussenweg. Het is óf te mager, óf te dik. Onzin natuurlijk, maar zo voelt het echt. En zolang ik op de weegschaal zie dat het nog steeds 'te mager' is, is het goed. Dan komt er een rust over me, waar ik me zeer prettig bij voel. Een onsje aankomen kan ik ook nog wel handelen, maar zodra het meer wordt, begint in de verte de alarmlamp 'te zwaar' te knipperen. En van die lamp word ik zenuwachtig, bang, gespannen, ongelukkig. Maar als ik logisch nadenk, zal ik die lamp nooit bereiken. Ik word nooit meer te zwaar, want daarvoor zou ik wel zóveel moeten eten, en die behoefte heb ik niet eens.
Pffff, ik zou er uren over kunnen praten. Voor mij is het een totaal helder verhaal, maar ik kan me voortellen dat het voor anderen moeilijk te begrijpen is.
quote:LilStar schreef op 29 januari 2011 @ 08:23:
He, maar Lotte, maandag wordt superleuk toch? Heb je er zin in? Spannend? Gezonde spanning?
Ja, ik heb er onwijs veel zin in!
Afgelopen woensdag zei de collega waarmee ik ga samenwerken nog, dat ze mij heel graag in het orthoteam zou willen hebben. Hoe gaaf is het om dat te horen?!
Ik hoop gewoon dat ik er handigheid in krijg.
Ik vind het best spannend hoor, dat gepriegel in al die monden.
Ben gewend dat de tandarts het meeste doet, en ik alleen hoef te helpen. Het orthovak is veel zelfstandiger, en dat vind ik zowel heel leuk, als ook een beetje eng...
Maar het enthousiastme is in ieder geval aanwezig, dus ik ga er gewoon voor!
zaterdag 29 januari 2011 om 15:20
quote:Lotte35 schreef op 29 januari 2011 @ 12:05:
Natuurlijk heb ik hier ook al heel vaak over nagedacht. En mijn conclusie is, dat het wegen mij een gevoel geeft van veiligheid. Ook een kenmerk van eetstoornissen; die schijnveiligheid.
Kijk, uiteindelijk is mijn grootste angst toch om te zwaar te worden. Ik ben vroeger (veel) te zwaar geweest, en heb dat ervaren als de ellendigste periode uit mijn leven. Nu zit ik vele, véle kilo's onder het gewicht dat ik toen had, en dat voelt goed. Toen ik net anorexia had, dacht ik nog: 'Hoe verder ik zak, hoe veiliger het is'. Ik had toen echt nog geen idee dat ik ook te ver kon zakken.
(...)
Maar het enthousiastme is in ieder geval aanwezig, dus ik ga er gewoon voor!
[afbeelding]
Pfoe, ja die schijncontrole/schijnveiligheid is hetgeen wat het zo dubbel maakt. Je weet dat die controle uiteindelijk niet de oplossing is voor de dingen waar je mee zit, maar het voelt zo fijn.
Ik ben zelf ook te zwaar geweest, niet fors te zwaar (mijn BMI was toen 26,7), maar wel zo dat ik er echt last van had. Het moeilijke is, is dat ik niet weet welk gewicht nu bij mij hoort. Vanaf héél jongs af aan heb ik altijd intensief op hoger niveau gesport, dat heb ik tot aan mijn studie gedaan (en ook alles eraan gedaan om zo licht mogelijk te blijven). Toen stopte ik met die intensieve sportbeoefening, ging ik op kamers. Eindelijk tijd om eens flink te feesten en los te gaan (dat kon nooit met al dat trainen, vwo-diploma willen halen en een instrument bespelen). Dus toen vloog het gewicht er ook hárd aan. En toen ging het weer helemaal mis en nu ben ik eigenlijk te licht. Maar welk gewicht nu normaal is voor mijn lijf? No idea! Ik denk dat ik een kilo of 4/5 zwaarder moet zijn dan nu. Maar dat voelt inderdaad alsof ik dan de controle over mezelf ga kwijtraken en mezelf weer te zwaar zal laten worden... dat is echt een grote angst voor mij.
Heb jij een idee wat een gewicht is wat écht bij jou past? Moeilijk om te beoordelen he?
En mooi dat je zo enthousiast bent over ortho. Fantastische stap vooruit toch ? Hopelijk versterkt het je gevoel van waardering voor jezelf!
Liefs
Natuurlijk heb ik hier ook al heel vaak over nagedacht. En mijn conclusie is, dat het wegen mij een gevoel geeft van veiligheid. Ook een kenmerk van eetstoornissen; die schijnveiligheid.
Kijk, uiteindelijk is mijn grootste angst toch om te zwaar te worden. Ik ben vroeger (veel) te zwaar geweest, en heb dat ervaren als de ellendigste periode uit mijn leven. Nu zit ik vele, véle kilo's onder het gewicht dat ik toen had, en dat voelt goed. Toen ik net anorexia had, dacht ik nog: 'Hoe verder ik zak, hoe veiliger het is'. Ik had toen echt nog geen idee dat ik ook te ver kon zakken.
(...)
Maar het enthousiastme is in ieder geval aanwezig, dus ik ga er gewoon voor!
[afbeelding]
Pfoe, ja die schijncontrole/schijnveiligheid is hetgeen wat het zo dubbel maakt. Je weet dat die controle uiteindelijk niet de oplossing is voor de dingen waar je mee zit, maar het voelt zo fijn.
Ik ben zelf ook te zwaar geweest, niet fors te zwaar (mijn BMI was toen 26,7), maar wel zo dat ik er echt last van had. Het moeilijke is, is dat ik niet weet welk gewicht nu bij mij hoort. Vanaf héél jongs af aan heb ik altijd intensief op hoger niveau gesport, dat heb ik tot aan mijn studie gedaan (en ook alles eraan gedaan om zo licht mogelijk te blijven). Toen stopte ik met die intensieve sportbeoefening, ging ik op kamers. Eindelijk tijd om eens flink te feesten en los te gaan (dat kon nooit met al dat trainen, vwo-diploma willen halen en een instrument bespelen). Dus toen vloog het gewicht er ook hárd aan. En toen ging het weer helemaal mis en nu ben ik eigenlijk te licht. Maar welk gewicht nu normaal is voor mijn lijf? No idea! Ik denk dat ik een kilo of 4/5 zwaarder moet zijn dan nu. Maar dat voelt inderdaad alsof ik dan de controle over mezelf ga kwijtraken en mezelf weer te zwaar zal laten worden... dat is echt een grote angst voor mij.
Heb jij een idee wat een gewicht is wat écht bij jou past? Moeilijk om te beoordelen he?
En mooi dat je zo enthousiast bent over ortho. Fantastische stap vooruit toch ? Hopelijk versterkt het je gevoel van waardering voor jezelf!
Liefs
zondag 30 januari 2011 om 19:42
