Psyche
alle pijlers
Het dertigers dilemma...
dinsdag 1 februari 2011 om 11:24
En nu is het genoeg! Vanaf nu ga ik het anders doen. Te beginnen met wat steun en misschien wel "lotgenoten" te zoeken hier op het forum. Want jeetje, ik heb me genoeg ongelukkig gevoeld en mezelf in de weg gezeten. Vanochtend, zoals zoveel ochtenden de laatste tijd, weer wakker geworden met het gevoel, pfff, alweer een dag, hoe ga ik deze nou weer doorkomen.
Maar waarom voel ik me toch zo ongelukkig? Ik heb een leuk huurappartement, hoef me nooit zorgen te maken over geld, een lieve vriend die zielsveel van me houd, maar andersom twijfel ik nogal eens. Ik werk als freelancer in de culturele sector. Werk zat, maar twijfel of ik dit allemaal wel zo leuk vind. En eigenlijk wil ik gewoon reizen. Veel reizen. Maar dat durf ik niet. Ik ben 30 en voel me oud. Iedere dag weer word ik met iets geconfronteerd waardoor ik me oud voel. Het gevoel heb dat het leven veel te snel gaat. Dat het aan me voorbij aan het trekken is. Dat ik nog zoveel wil doen en nog maar zo weinig tijd heb. Want ja, ook ik wil kinderen, maar ik ben daar nog lang niet aan toe en dat maakt me bang, heel bang.
Aarrgghh, ik weet het effe niet meer. Maar wat ik wel weet is dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en dat het zo niet langer kan. Wie schopt er met mij mee?
Maar waarom voel ik me toch zo ongelukkig? Ik heb een leuk huurappartement, hoef me nooit zorgen te maken over geld, een lieve vriend die zielsveel van me houd, maar andersom twijfel ik nogal eens. Ik werk als freelancer in de culturele sector. Werk zat, maar twijfel of ik dit allemaal wel zo leuk vind. En eigenlijk wil ik gewoon reizen. Veel reizen. Maar dat durf ik niet. Ik ben 30 en voel me oud. Iedere dag weer word ik met iets geconfronteerd waardoor ik me oud voel. Het gevoel heb dat het leven veel te snel gaat. Dat het aan me voorbij aan het trekken is. Dat ik nog zoveel wil doen en nog maar zo weinig tijd heb. Want ja, ook ik wil kinderen, maar ik ben daar nog lang niet aan toe en dat maakt me bang, heel bang.
Aarrgghh, ik weet het effe niet meer. Maar wat ik wel weet is dat ik mezelf een schop onder mijn kont moet geven en dat het zo niet langer kan. Wie schopt er met mij mee?
dinsdag 1 februari 2011 om 11:33
Als je straks 40 bent, dan zou je willen dat je weer 30 was. Als je 50 bent, 40 en ga zo maar door.
Geniet nou es van het leven joh, elke leeftijd heeft z'n charmes hoor. Ik ben 34 en ondanks dat ik niet gelukkig ben met bepaalde situaties (werk, verleden) probeer ik er zoveel mogelijk uit te halen.
Wat kinderen betreft, ik heb ze ook niet en ik ben er ook nog niet aan toe. Ik denk dat het er nooit van ga komen maar dat geeft niet. Misschien wil ik ooit wel een kindje adopteren.
Geniet nou es van het leven joh, elke leeftijd heeft z'n charmes hoor. Ik ben 34 en ondanks dat ik niet gelukkig ben met bepaalde situaties (werk, verleden) probeer ik er zoveel mogelijk uit te halen.
Wat kinderen betreft, ik heb ze ook niet en ik ben er ook nog niet aan toe. Ik denk dat het er nooit van ga komen maar dat geeft niet. Misschien wil ik ooit wel een kindje adopteren.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:39
Je hoeft je geen zorgen te maken over geld, hebt genoeg werk in de culturele sector (niet zo obvious op het moment) en bent gelukkig in de liefde? Je mag wel dankbaar zijn met zulk een luxe probleem. Maar als je wilt reizen, dan moet je maar het lef opbrengen om te gaan reizen. Nu! Wat houdt je tegen?
dinsdag 1 februari 2011 om 11:41
Je hebt 30 jaar om op te groeien en 30 jaar om je volwassen leven in te richten, daarna komen de jaren van terugkijken. Op je 30ste neem je voorgoed afscheid van je kindertijd en is volwassenheid een feit. Dan ben je niet oud, maar volwassen en dat is iets heel anders. Het is even schrikken, maar over een tijdje schik je je daar gewoon in en krijgt het leven weer gewoon zijn glans en ga je genieten van wat deze levensfase je te bieden heeft. Zie het maar als een tweede pubertijd, je moet er even doorheen.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:42
Ik heb kinderen, een koophuis, en superlieve man, een auto etc. Alles waar ik ooit van heb gedroomd. Maar ik wordt regelmatig wakker met hetzelfde gevoel. Ik heb me dit jaar voorgenomen blij te zijn met wat ik heb, en daarnaast een paar stapjes te gaan nemen om andere dromen te verwezenlijken. Lastig he?
dinsdag 1 februari 2011 om 11:49
@DeWareJacoba: Dat is echt een ding van mij.... Niet blij zijn met wat nu is, maar altijd kijken naar hoe het was (of zou kunnen zijn). Al moet ik zeggen dat ik nog nooit zo'n probleem gehad heb met mijn leeftijd als nu ik 30 ben. Voelt echt als een fase die voorgoed voorbij is. Ik weet nog dat ik als kind een bepaalde leeftijd in mijn hoofd had waarop je leven "voorbij" zou zijn. Dan zou al het leuke eraf zijn. Exact weet ik het niet meer, maar als kind dacht dat het ergens begin 20 wel gedaan was. Nu weet ik natuurlijk dat dat onzin is, maar blijkbaar zat dat gevoel er toen al in.
dinsdag 1 februari 2011 om 11:54
quote:Murdoch schreef op 01 februari 2011 @ 11:39:
Je hoeft je geen zorgen te maken over geld, hebt genoeg werk in de culturele sector (niet zo obvious op het moment) en bent gelukkig in de liefde? Je mag wel dankbaar zijn met zulk een luxe probleem. Maar als je wilt reizen, dan moet je maar het lef opbrengen om te gaan reizen. Nu! Wat houdt je tegen?
Ja, ik weet dat dit luxe problemen zijn. Daarom heb ik er ook zo de balen van. De keerzijde heb ik ook gezien. Een paar geleden zijn twee vrienden van mij plotseling overleden, waaronder mijn beste vriend. Ik ben toen door een diep dal gegaan en heb mezelf voorgenomen iets van mijn leven te maken, omdat het zo voorbij kan zijn. En toch blijf ik nu maar zo aansukkelen.
Gelukkig in de liefde... Ik heb een vriend die zielsveel van me houd, maar ik twijfel nogal eens. Ik ben een laatbloeier en hij is mijn eerste echte vriend. We zijn bijna 3 jaar samen. Hij wil dolgraag samenwonen, maar ik weet het gewoon niet. Twijfel soms of ik nog wel van hem hou. Mis dan een stukje ervaring. Weten hoe het met anderen kan zijn. Want als ik er verstandelijk naar ga kijken is hij mijn droomprins. Maar dat voel ik niet zo.
En reizen... Ben zo bang voor het onbekende. Heb vorig jaar al wel meer reisjes gemaakt. Weekenden weg en een paar weken op vakantie in Europa. Maar echt naar de andere kant van de wereld vliegen en gewoon een paar maanden wegblijven.... Ik wil het dolgraag, maar durf het gewoon echt niet.
Je hoeft je geen zorgen te maken over geld, hebt genoeg werk in de culturele sector (niet zo obvious op het moment) en bent gelukkig in de liefde? Je mag wel dankbaar zijn met zulk een luxe probleem. Maar als je wilt reizen, dan moet je maar het lef opbrengen om te gaan reizen. Nu! Wat houdt je tegen?
Ja, ik weet dat dit luxe problemen zijn. Daarom heb ik er ook zo de balen van. De keerzijde heb ik ook gezien. Een paar geleden zijn twee vrienden van mij plotseling overleden, waaronder mijn beste vriend. Ik ben toen door een diep dal gegaan en heb mezelf voorgenomen iets van mijn leven te maken, omdat het zo voorbij kan zijn. En toch blijf ik nu maar zo aansukkelen.
Gelukkig in de liefde... Ik heb een vriend die zielsveel van me houd, maar ik twijfel nogal eens. Ik ben een laatbloeier en hij is mijn eerste echte vriend. We zijn bijna 3 jaar samen. Hij wil dolgraag samenwonen, maar ik weet het gewoon niet. Twijfel soms of ik nog wel van hem hou. Mis dan een stukje ervaring. Weten hoe het met anderen kan zijn. Want als ik er verstandelijk naar ga kijken is hij mijn droomprins. Maar dat voel ik niet zo.
En reizen... Ben zo bang voor het onbekende. Heb vorig jaar al wel meer reisjes gemaakt. Weekenden weg en een paar weken op vakantie in Europa. Maar echt naar de andere kant van de wereld vliegen en gewoon een paar maanden wegblijven.... Ik wil het dolgraag, maar durf het gewoon echt niet.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:09
Wat was ook weer de bekende uitspraak? Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je hebt nagelaten?
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:10
@Zoete: Ja, I know. Wat dat betreft zou ik ook wel wat minder serieus kunnen zijn zo af en toe. Vraag me ook af of ik me zo oud zou voelen als ik een man was. Het heeft toch ook wel voor een groot deel te maken met het feit dat ik wel kinderen wil, maar dat ik daar voor mijn gevoel voor de komende tien jaar nog niet aan toe ben. Omdat ik nog zoveel wil doen.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:14
quote:Soley schreef op 01 februari 2011 @ 12:09:
Wat was ook weer de bekende uitspraak? Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je hebt nagelaten?
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
Je post raakt me. Die uitspraak ken ik inderdaad en ik wou dat ik die meer kon nastreven. Moet inderdaad kleine stappen nemen, maar voor m'n gevoel heb ik daar geen tijd voor. Met als gevolgd dat ik dan maar niks doe, want de grote stap durf ik niet te maken. Dus inderdaad, actie en kleine stappen gaan plannen!
En wat je zegt over werk, dat heb ik ook. Ik werk binnen de culturele sector. Super leuke plekken, mensen zijn er jaloers op en ik vind de culturele sector ook heerlijk, is echt mijn wereld en toch moet ik me iedere dag weer naar werk slepen. Ik word er niet gelukkig en blij van en het gevoel blijft knagen dat ik toch eigenlijk iets anders moet doen. Maar wat dan in godsnaam...????
Wat was ook weer de bekende uitspraak? Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je hebt nagelaten?
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
Je post raakt me. Die uitspraak ken ik inderdaad en ik wou dat ik die meer kon nastreven. Moet inderdaad kleine stappen nemen, maar voor m'n gevoel heb ik daar geen tijd voor. Met als gevolgd dat ik dan maar niks doe, want de grote stap durf ik niet te maken. Dus inderdaad, actie en kleine stappen gaan plannen!
En wat je zegt over werk, dat heb ik ook. Ik werk binnen de culturele sector. Super leuke plekken, mensen zijn er jaloers op en ik vind de culturele sector ook heerlijk, is echt mijn wereld en toch moet ik me iedere dag weer naar werk slepen. Ik word er niet gelukkig en blij van en het gevoel blijft knagen dat ik toch eigenlijk iets anders moet doen. Maar wat dan in godsnaam...????
dinsdag 1 februari 2011 om 12:15
quote:Soley schreef op 01 februari 2011 @ 12:09:
Wat was ook weer de bekende uitspraak? Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je hebt nagelaten?
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
Je post raakt me. Die uitspraak ken ik inderdaad en ik wou dat ik die meer kon nastreven. Moet inderdaad kleine stappen nemen, maar voor m'n gevoel heb ik daar geen tijd voor. Met als gevolgd dat ik dan maar niks doe, want de grote stap durf ik niet te maken. Dus inderdaad, actie en kleine stappen gaan plannen!
En wat je zegt over werk, dat heb ik ook. Ik werk binnen de culturele sector. Super leuke plekken, mensen zijn er jaloers op en ik vind de culturele sector ook heerlijk, is echt mijn wereld en toch moet ik me iedere dag weer naar werk slepen. Ik word er niet gelukkig en blij van en het gevoel blijft knagen dat ik toch eigenlijk iets anders moet doen. Maar wat dan in godsnaam...????
Wat was ook weer de bekende uitspraak? Beter spijt hebben van iets dat je gedaan hebt, dan van iets dat je hebt nagelaten?
Ik herken het gevoel wel hoor, maar ik denk ook dat iemand niet doorlopend 100% gelukkig kan zijn. Er moet iets overblijven om naar te verlangen, iets te wensen, een streven, een uitdaging!
'k Zou alleen als ik jou was wel stappen zetten. Waarom niet samenwonen? Kun je dat niet zo aanpakken dat je je eigen woonruimte gewoon nog even aanhoudt? Dan heb je een vangnet.
En wat reizen betreft, je hoeft niet meteen drie maanden aan de andere kant van de wereld te gaan zitten toch? Ga eens een maand rondreizen in Nieuw Zeeland, of, iets heel anders, in India. Waarom meteen een wereldreis, kleine stapjes tegelijk kan ook.... Je merkt dan vanzelf of het iets voor je is, en zo nee, dan ben je al bijna weer thuis. Zo ja, kun je het altijd groter aan gaan pakken.
Ik herken het gevoel meer in de zin van: ik wil van alles, maar ik zou niet weten wat. Ik wil ander werk, want wat ik nu doe vind ik niet leuk. Maar ik weet ook niet wat ik dan wel leuk vind. Soms is het ook gewoon "jeuk", iets anders willen, gewoon omdat het anders is. Gewoon omdat het kan.
Je post raakt me. Die uitspraak ken ik inderdaad en ik wou dat ik die meer kon nastreven. Moet inderdaad kleine stappen nemen, maar voor m'n gevoel heb ik daar geen tijd voor. Met als gevolgd dat ik dan maar niks doe, want de grote stap durf ik niet te maken. Dus inderdaad, actie en kleine stappen gaan plannen!
En wat je zegt over werk, dat heb ik ook. Ik werk binnen de culturele sector. Super leuke plekken, mensen zijn er jaloers op en ik vind de culturele sector ook heerlijk, is echt mijn wereld en toch moet ik me iedere dag weer naar werk slepen. Ik word er niet gelukkig en blij van en het gevoel blijft knagen dat ik toch eigenlijk iets anders moet doen. Maar wat dan in godsnaam...????
dinsdag 1 februari 2011 om 12:17
quote:
. Maar echt naar de andere kant van de wereld vliegen en gewoon een paar maanden wegblijven.... Ik wil het dolgraag, maar durf het gewoon echt niet.
Waarom begin je niet met vrijwilligerswerk of een taalcursus in Zuid-Amerika of zo? Lekker ver weg, een heel nieuwe ervaring en toch wat meer georganiseerd dan zomaar op eigen houtje op het vliegtuig stappen.
Ik snap je overigens wel hoor. Ik ben 29 en soms lijd ik ook wel eens aan het 'is dat het nu'-syndroom.
Bedenk gewoon dat je op iedere leeftijd nieuwe en verfrissende ervaringen op kunt doen. Als je ouder bent en een huis en/of kinderen hebt wordt het vast lastiger en heb je meer verantwoordelijkheid, maar ik denk dat nieuwe dingen in elke levensfase kunnen en interessant zijn.
. Maar echt naar de andere kant van de wereld vliegen en gewoon een paar maanden wegblijven.... Ik wil het dolgraag, maar durf het gewoon echt niet.
Waarom begin je niet met vrijwilligerswerk of een taalcursus in Zuid-Amerika of zo? Lekker ver weg, een heel nieuwe ervaring en toch wat meer georganiseerd dan zomaar op eigen houtje op het vliegtuig stappen.
Ik snap je overigens wel hoor. Ik ben 29 en soms lijd ik ook wel eens aan het 'is dat het nu'-syndroom.
Bedenk gewoon dat je op iedere leeftijd nieuwe en verfrissende ervaringen op kunt doen. Als je ouder bent en een huis en/of kinderen hebt wordt het vast lastiger en heb je meer verantwoordelijkheid, maar ik denk dat nieuwe dingen in elke levensfase kunnen en interessant zijn.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:25
quote:Murdoch schreef op 01 februari 2011 @ 12:11:
Zou het kunnen dat je verlangen om te reizen voortkomt uit een vluchtidee, misschien ingegeven door je relatie? Of is het andersom, denk je dat je echt je hele leven spijt gaat krijgen als je het nu niet anders doet?Nee, is zeker geen vluchtidee. Ik wil dit al heel lang. Heb jarenlang het plan gehad om samen met een vriendin op reis te gaan, maar telkens had ik wel een "reden" om het uit te stellen. Eerst afstuderen, vanuit afstuderen meteen in een leuke baan gerold, geen geld en ga zo maar door.... Gewoon voor me uit schuiven, want het is een droom, maar ik ben doodsbang en weet niet hoe het aan te pakken.
Zou het kunnen dat je verlangen om te reizen voortkomt uit een vluchtidee, misschien ingegeven door je relatie? Of is het andersom, denk je dat je echt je hele leven spijt gaat krijgen als je het nu niet anders doet?Nee, is zeker geen vluchtidee. Ik wil dit al heel lang. Heb jarenlang het plan gehad om samen met een vriendin op reis te gaan, maar telkens had ik wel een "reden" om het uit te stellen. Eerst afstuderen, vanuit afstuderen meteen in een leuke baan gerold, geen geld en ga zo maar door.... Gewoon voor me uit schuiven, want het is een droom, maar ik ben doodsbang en weet niet hoe het aan te pakken.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:29
quote:Zoete schreef op 01 februari 2011 @ 12:02:
Afwaskwast, naar mate je ouder wordt zul je merken dat je nog steeds alle leeftijden 'bent' die je ooit hebt gehad. Soms zomaar ineens die twintiger of zelf die achtjarige... Het zit allemaal in je.
Neem dat maar aan van een 35-jarige.
Ja, eens. Nog regelmatig kan ik gewoon dat kind weer zijn en dat mag ook! Waarom zou dat niet kunnen? In iedere volwassene schuilt een kind hoor.
Maar Afwaskwast, waaróm voel je je dan zo oud?
Ik herken het deels als het aankomt op kinderen. Die heb ik nog niet, nog niet eens een partner dus tja. En kinderen kunnen bij een vrouw nou eenmaal maar tot een bepaalde leeftijd. Dus alleen met dat deel wil ik geen jaren meer wachten als dat even kan.
Maar ik vind het heeerlijk dat alles nog voor me open ligt! Ik ben toen ik bijna 30 was uit een relatie gestapt die geen toekomst had, waarin ik niet echt gelukkig was. En ik dacht ook wel ff, tja moet nu wel helemaal opnieuw beginnen op deze leeftijd maar ik ben er nu zo blij mee!
Ik kreeg een heel ander leven met wat meer sociale contacten en vrienden met wie ik heel veel onderneem. Ook ben ik meer gaan sporten en ben ik erachter gekomen dat als ik in het weekend wel eens alleen zit dit helemaal niet erg is maar juist wel eens lekker.
Mijn omgeving speelt hier natuurlijk ook een grote rol in want de meeste vrienden van me zijn naar buiten gericht en ze hebben ook lang niet allemaal kinderen waardoor je denk ik eerder dingen spontaan kunt ondernemen/vaker weg kunt. Ook zijn er nog een paar andere singles in mijn omgeving.
Daarbij: je kunt op papier alles wel voor elkaar hebben maar hoe gelukkig ben je dan zelf eigenlijk? Mijn ex bijv. was op papier toch wel een perfecte man hoor maar je moet ook genoeg voor iemand voelen. Wat jij precies voor je vriend voelt weet ik niet maar ik wil je wel als tip meegeven niet bij iemand te blijven bij wie het niet echt goed voelt. Waarbij je maar blijft twijfelen, voor wie je niet echt wil gaan. Dan heb je ook de gelegenheid om de man te ontmoeten met wie je écht verder wilt.
Ik snap je angsten goed hoor, maar soms moet je knopen doorhakken om verder te kunnen. Je hoeft dat toch ook niet overhaast te doen?
Oh ja, nog een tip: ga na waar JIJ je goed bij voelt en niet wat je omgeving vind. Ik ken zoveel verhalen van mensen bij wie het aan de buitenkant heel mooi leek maar die eigenlijk diep ongelukkig waren. Vroeger trok ik me veel aan van wat anderen van me zeiden en was ik vaak aan het vergelijken. Maar nu ik dertiger ben ben ik zo gegroeid in dat opzicht! Het is dus nog niet zo verkeerd om wat "ouder" te zijn!
Afwaskwast, naar mate je ouder wordt zul je merken dat je nog steeds alle leeftijden 'bent' die je ooit hebt gehad. Soms zomaar ineens die twintiger of zelf die achtjarige... Het zit allemaal in je.
Neem dat maar aan van een 35-jarige.
Ja, eens. Nog regelmatig kan ik gewoon dat kind weer zijn en dat mag ook! Waarom zou dat niet kunnen? In iedere volwassene schuilt een kind hoor.
Maar Afwaskwast, waaróm voel je je dan zo oud?
Ik herken het deels als het aankomt op kinderen. Die heb ik nog niet, nog niet eens een partner dus tja. En kinderen kunnen bij een vrouw nou eenmaal maar tot een bepaalde leeftijd. Dus alleen met dat deel wil ik geen jaren meer wachten als dat even kan.
Maar ik vind het heeerlijk dat alles nog voor me open ligt! Ik ben toen ik bijna 30 was uit een relatie gestapt die geen toekomst had, waarin ik niet echt gelukkig was. En ik dacht ook wel ff, tja moet nu wel helemaal opnieuw beginnen op deze leeftijd maar ik ben er nu zo blij mee!
Ik kreeg een heel ander leven met wat meer sociale contacten en vrienden met wie ik heel veel onderneem. Ook ben ik meer gaan sporten en ben ik erachter gekomen dat als ik in het weekend wel eens alleen zit dit helemaal niet erg is maar juist wel eens lekker.
Mijn omgeving speelt hier natuurlijk ook een grote rol in want de meeste vrienden van me zijn naar buiten gericht en ze hebben ook lang niet allemaal kinderen waardoor je denk ik eerder dingen spontaan kunt ondernemen/vaker weg kunt. Ook zijn er nog een paar andere singles in mijn omgeving.
Daarbij: je kunt op papier alles wel voor elkaar hebben maar hoe gelukkig ben je dan zelf eigenlijk? Mijn ex bijv. was op papier toch wel een perfecte man hoor maar je moet ook genoeg voor iemand voelen. Wat jij precies voor je vriend voelt weet ik niet maar ik wil je wel als tip meegeven niet bij iemand te blijven bij wie het niet echt goed voelt. Waarbij je maar blijft twijfelen, voor wie je niet echt wil gaan. Dan heb je ook de gelegenheid om de man te ontmoeten met wie je écht verder wilt.
Ik snap je angsten goed hoor, maar soms moet je knopen doorhakken om verder te kunnen. Je hoeft dat toch ook niet overhaast te doen?
Oh ja, nog een tip: ga na waar JIJ je goed bij voelt en niet wat je omgeving vind. Ik ken zoveel verhalen van mensen bij wie het aan de buitenkant heel mooi leek maar die eigenlijk diep ongelukkig waren. Vroeger trok ik me veel aan van wat anderen van me zeiden en was ik vaak aan het vergelijken. Maar nu ik dertiger ben ben ik zo gegroeid in dat opzicht! Het is dus nog niet zo verkeerd om wat "ouder" te zijn!
dinsdag 1 februari 2011 om 12:34
Zal ik iets lulligs zeggen, want ik herken je gevoelens deels wel. Ik werd ziek, niet levensbedreigend ziek, maar wel goed ziek (het was geen griepje). Het duurde 2 jaar voordat ik enigszins opkrabbelde, en nog steeds gaat het bij vlagen niet helemaal lekker. Mijn energie-level is niet meer de oude geworden. Wat sta je dan ineens stil bij het nu, het drukke zoeken naar betekenis en invulling krijgt een hele andere dimensie. Wij zijn van een generatie dat alles kan, mag en zelfs moet. Interessante studies, nog interessanter klinkende banen, meditatie en yoga, zingeving en bewustwording, een jaartje sabbatical, vrijwillgerswerk in exotisch klinkende oorden waar wij ons enorm bewust worden van westerse rijkdom en als we terugkomen ineens minimalistisch en bewust gaan leven (voor een maand of 2
Weet je, al doet gezoek naar diepere betekenis is allemaal leuk en aardig, maar ook nogal gemaakt. Is dit het? Ja, dit is het. Hoeveel reizen en andere boeiende zaken je er ook tegenaan gooit. Je bent wie je bent, en daar moet je het mee doen. En weet je, daar mag je gewoon rust en vrede mee hebben. Het hoeft allemaal niet gekker om te vinden wat je zoekt. Niet zoeken, ophouden met zoeken, het leven zit in het doen. En geen verwachtingen daarvan hebben, maar gewoon doen en laten gebeuren. En dat moet genoeg zijn, meer dan genoeg. Wij van deze generatie zijn gezegend met zoveel mogelijkheden, dat we het niet meer overzien en ervan genieten. Dat gevoel moet je zien los te laten.
Weet je, al doet gezoek naar diepere betekenis is allemaal leuk en aardig, maar ook nogal gemaakt. Is dit het? Ja, dit is het. Hoeveel reizen en andere boeiende zaken je er ook tegenaan gooit. Je bent wie je bent, en daar moet je het mee doen. En weet je, daar mag je gewoon rust en vrede mee hebben. Het hoeft allemaal niet gekker om te vinden wat je zoekt. Niet zoeken, ophouden met zoeken, het leven zit in het doen. En geen verwachtingen daarvan hebben, maar gewoon doen en laten gebeuren. En dat moet genoeg zijn, meer dan genoeg. Wij van deze generatie zijn gezegend met zoveel mogelijkheden, dat we het niet meer overzien en ervan genieten. Dat gevoel moet je zien los te laten.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:44
quote:_avril_ schreef op 01 februari 2011 @ 12:34:
Zal ik iets lulligs zeggen, want ik herken je gevoelens deels wel. Ik werd ziek, niet levensbedreigend ziek, maar wel goed ziek (het was geen griepje). Het duurde 2 jaar voordat ik enigszins opkrabbelde, en nog steeds gaat het bij vlagen niet helemaal lekker. Mijn energie-level is niet meer de oude geworden. Wat sta je dan ineens stil bij het nu, het drukke zoeken naar betekenis en invulling krijgt een hele andere dimensie. Wij zijn van een generatie dat alles kan, mag en zelfs moet. Interessante studies, nog interessanter klinkende banen, meditatie en yoga, zingeving en bewustwording, een jaartje sabbatical, vrijwillgerswerk in exotisch klinkende oorden waar wij ons enorm bewust worden van westerse rijkdom en als we terugkomen ineens minimalistisch en bewust gaan leven (voor een maand of 2
Weet je, al doet gezoek naar diepere betekenis is allemaal leuk en aardig, maar ook nogal gemaakt. Is dit het? Ja, dit is het. Hoeveel reizen en andere boeiende zaken je er ook tegenaan gooit. Je bent wie je bent, en daar moet je het mee doen. En weet je, daar mag je gewoon rust en vrede mee hebben. Het hoeft allemaal niet gekker om te vinden wat je zoekt. Niet zoeken, ophouden met zoeken, het leven zit in het doen. En geen verwachtingen daarvan hebben, maar gewoon doen en laten gebeuren. En dat moet genoeg zijn, meer dan genoeg. Wij van deze generatie zijn gezegend met zoveel mogelijkheden, dat we het niet meer overzien en ervan genieten. Dat gevoel moet je zien los te laten.Dit vind ik een mooie post.
Zal ik iets lulligs zeggen, want ik herken je gevoelens deels wel. Ik werd ziek, niet levensbedreigend ziek, maar wel goed ziek (het was geen griepje). Het duurde 2 jaar voordat ik enigszins opkrabbelde, en nog steeds gaat het bij vlagen niet helemaal lekker. Mijn energie-level is niet meer de oude geworden. Wat sta je dan ineens stil bij het nu, het drukke zoeken naar betekenis en invulling krijgt een hele andere dimensie. Wij zijn van een generatie dat alles kan, mag en zelfs moet. Interessante studies, nog interessanter klinkende banen, meditatie en yoga, zingeving en bewustwording, een jaartje sabbatical, vrijwillgerswerk in exotisch klinkende oorden waar wij ons enorm bewust worden van westerse rijkdom en als we terugkomen ineens minimalistisch en bewust gaan leven (voor een maand of 2
Weet je, al doet gezoek naar diepere betekenis is allemaal leuk en aardig, maar ook nogal gemaakt. Is dit het? Ja, dit is het. Hoeveel reizen en andere boeiende zaken je er ook tegenaan gooit. Je bent wie je bent, en daar moet je het mee doen. En weet je, daar mag je gewoon rust en vrede mee hebben. Het hoeft allemaal niet gekker om te vinden wat je zoekt. Niet zoeken, ophouden met zoeken, het leven zit in het doen. En geen verwachtingen daarvan hebben, maar gewoon doen en laten gebeuren. En dat moet genoeg zijn, meer dan genoeg. Wij van deze generatie zijn gezegend met zoveel mogelijkheden, dat we het niet meer overzien en ervan genieten. Dat gevoel moet je zien los te laten.Dit vind ik een mooie post.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:47
Ha Afwaskwast,
Herkenbaar je verhaal, ook al zit ik niet in zo'n 'luxe-positie' als jij wat werk en zo betreft. Ik denk dat het allemaal vooral te maken heeft met genieten van wat er allemaal wel is en meer in het 'nu' leven. Ik doe namelijk precies hetzelfde als jij.
Misschien betrap je jezelf ook vaak op de gedachte: 'als ik dat en dat voor elkaar heb, dán wordt ik gelukkig' ? En op het moment dat het dan allemaal zo ver is, heb je alweer nieuwe doelen bedacht om te halen.
Zelf woon ik al 6 jaar anti-kraak en kan ik geen huurhuis betalen in mijn eentje. Geld om te reizen heb ik al helemaal niet, maar ik zou zó graag willen! Soms vind ik mijn eigen positie echt verschrikkelijk als ik het vergelijk met andere dertigers om mij heen (en natuurlijk vergelijk ik dan alleen met mensen die het beter hebben dan ik ) en soms ben ik ondanks alles toch heel gelukkig met wat ik wel heb. Juist het denken aan wat er allemaal niet is, het vergelijken met anderen en het denken aan mijn toekomst maakt me ongelukkig.
PS Mag ik vragen wat voor werk je doet in de culturele sector? Je zegt nl dat daar zo veel werk in te vinden is, maar mijn ervaring is echt anders. Ik zoek werk in dezelfde sector en loop al jaren tegen een muur aan...
Herkenbaar je verhaal, ook al zit ik niet in zo'n 'luxe-positie' als jij wat werk en zo betreft. Ik denk dat het allemaal vooral te maken heeft met genieten van wat er allemaal wel is en meer in het 'nu' leven. Ik doe namelijk precies hetzelfde als jij.
Misschien betrap je jezelf ook vaak op de gedachte: 'als ik dat en dat voor elkaar heb, dán wordt ik gelukkig' ? En op het moment dat het dan allemaal zo ver is, heb je alweer nieuwe doelen bedacht om te halen.
Zelf woon ik al 6 jaar anti-kraak en kan ik geen huurhuis betalen in mijn eentje. Geld om te reizen heb ik al helemaal niet, maar ik zou zó graag willen! Soms vind ik mijn eigen positie echt verschrikkelijk als ik het vergelijk met andere dertigers om mij heen (en natuurlijk vergelijk ik dan alleen met mensen die het beter hebben dan ik ) en soms ben ik ondanks alles toch heel gelukkig met wat ik wel heb. Juist het denken aan wat er allemaal niet is, het vergelijken met anderen en het denken aan mijn toekomst maakt me ongelukkig.
PS Mag ik vragen wat voor werk je doet in de culturele sector? Je zegt nl dat daar zo veel werk in te vinden is, maar mijn ervaring is echt anders. Ik zoek werk in dezelfde sector en loop al jaren tegen een muur aan...
dinsdag 1 februari 2011 om 12:49
@ Cateautje: Ik ook! Sjeezus wat heb je gelijk avril! Soms wilde ik ook dat ik me niet zo bewust was van alle mogelijkheden en alles wat kan. Want daardoor heb ik het gevoel dat ik zoveel mis. En dat is natuurlijk ook zo. Je mist meer in je leven dan dat je meemaakt. En ja, ik moet ergens rust zien te vinden en dat lukt me dus niet. Ik denk dat dat ook grotendeels ligt in het feit dat ik niet tevreden met mezelf ben. Ik ben heel onzeker, angstig en richt me altijd op mensen waarvan IK vind dat ze beter, mooier, slimmer, zijn dan ik. Het gras is altijd groener bij de buren zeg maar.....
dinsdag 1 februari 2011 om 12:55
@Pris25: Wat moedig dat je die stap gezet hebt! Ik twijfel daar best vaak over, maar aan de andere kant weet ik dat mijn vriend eigenlijk perfect bij mij past. Omdat ik nooit een relatie heb gehad ben ik ook bang dat ik later spijt ga krijgen als ik het uitmaak. In de zin van dan pas ontdekken wat ik eigenlijk had en dat dat toch wel echt het beste was.
M'n vrienden ben ik op dit moment ook niet echt blij mee. Vind daar niet meer echt de aansluiting bij die ik zoek ofz. Te oppervlakkig.
M'n vrienden ben ik op dit moment ook niet echt blij mee. Vind daar niet meer echt de aansluiting bij die ik zoek ofz. Te oppervlakkig.
dinsdag 1 februari 2011 om 12:57
@Avril, ik ben het voor een deel wel met je eens, in die zin dat er altijd meer zou moeten zijn, puur omdat het kan. En daar word je wel eens moe van.
@TO, Ik denk wel dat er bepaalde dingen zijn die je wel kunt ondernemen. Zet die kleine stappen, dan weet je ook of dat het voor je is! Boek die rondreis in India (of waar dan ook, ver weg), daarna kun je altijd nog verder weg of langer weg of op een andere manier weg. Je weet pas of het iets voor je is als je het geprobeerd hebt. Zo ook het samenwonen. Waar zitten je twijfels over je relatie? Sta je voor de spiegel en denk je: neee dit wil ik niet meer? (dat had ik, realiseerde me dat, en pakte mijn biezen, uit een koopwoning trouwens, dus ook dat kan) Of ligt het aan jou, ben jij niet tevreden met wie jij zelf bent?
Dat is erg lastig, want als je niet blij bent met jezelf, wat wil je dan anders doen/zijn? En past dat uberhaupt wel bij je? Iemand die van nature introvert is, kan niet zomaar een spontane zeepkistgoeroe (tjees, bestaat dat eigenlijk ?!?) worden. Het moet wel in je zitten. Ik denk dat het goed is dat je het voor jezelf op een rijtje zet. Want je kunt wel veel willen, anders willen, maar soms onderneem je daartoe geen stappen omdat je diep van binnen wel weet dat dat niet bij je past, dat je dat niet bent. En soms moet je dat onderzoeken!
(sorry, had nog meer getypt, maar de site lag er weer eens uit)
@TO, Ik denk wel dat er bepaalde dingen zijn die je wel kunt ondernemen. Zet die kleine stappen, dan weet je ook of dat het voor je is! Boek die rondreis in India (of waar dan ook, ver weg), daarna kun je altijd nog verder weg of langer weg of op een andere manier weg. Je weet pas of het iets voor je is als je het geprobeerd hebt. Zo ook het samenwonen. Waar zitten je twijfels over je relatie? Sta je voor de spiegel en denk je: neee dit wil ik niet meer? (dat had ik, realiseerde me dat, en pakte mijn biezen, uit een koopwoning trouwens, dus ook dat kan) Of ligt het aan jou, ben jij niet tevreden met wie jij zelf bent?
Dat is erg lastig, want als je niet blij bent met jezelf, wat wil je dan anders doen/zijn? En past dat uberhaupt wel bij je? Iemand die van nature introvert is, kan niet zomaar een spontane zeepkistgoeroe (tjees, bestaat dat eigenlijk ?!?) worden. Het moet wel in je zitten. Ik denk dat het goed is dat je het voor jezelf op een rijtje zet. Want je kunt wel veel willen, anders willen, maar soms onderneem je daartoe geen stappen omdat je diep van binnen wel weet dat dat niet bij je past, dat je dat niet bent. En soms moet je dat onderzoeken!
(sorry, had nog meer getypt, maar de site lag er weer eens uit)
