Psyche
alle pijlers
Contact moeder verbreken - hoe?
zaterdag 12 februari 2011 om 10:19
Hallo,
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
Toen ik klein was was ze niet in me geïnteresseerd, als puber moest ze me niet, in mijn adolescentie heeft ze nooit naar me omgekeken, en als volwassene wil ze mij ook niet kennen. Mijn moeder weet niet wie ik ben en doet daar ook geen moeite voor. Al ruim 25 jaar wil ik niets liever dan dat ze eens vraagt hoe het met mij is. Daar heb ik ontzettend veel moeite voor gedaan. Ik ervaar geen enkel respect van haar voor mij en dat is nooit anders geweest. Het afgelopen jaar is gebleken dat ze een alcoholverslaving heeft ontwikkeld. Ik heb me er op toegelegd dat ze hulp zou krijgen. Het afgelopen jaar heb ik mij daar volledig op gericht en het is gelukt. Ik heb contacten met GGZ en verslavingszorg gelegd, financiële ondersteuning geregeld, haar familie gemobiliseerd zodat ze een netwerk heeft. Ik heb gepraat als brugman en nu zit ze vrijwillig op een gesloten afdeling voor detox en diagnose. Ik heb haar vier katten in huis. En ik ben gesloopt. Ik kan dit niet langer en ik wil dit niet langer. Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht. De enige oplossing die ik zie, is te accepteren dat ik 'gewond' ben en mezelf tijd gunnen die wond te laten helen. Contact met haar houden is dan uitgesloten. Ik moet het contact dus verbreken, maar hoe? Heeft iemand hier ervaring mee?
zaterdag 12 februari 2011 om 10:27
Heb jij naast alles wat je voor haar hebt geregeld ook begeleiding voor jezelf? Je zegt geen controle over die pijn die ze openrijt te hebben. Misschien kan je er anders mee leren omgaan wanneer je ook voor jezelf hulp zoekt?
Het is niet niks wat je meemaakt en hebt meegemaakt , heel veel sterkte
Het is niet niks wat je meemaakt en hebt meegemaakt , heel veel sterkte
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 12 februari 2011 om 10:31
Heftig. Ik zou beginnen met alle praktische bemoeienis over te dragen aan een ander familielid, en het ook zo aan je moeder over te brengen. Zij staat aan het begin van haar nieuwe leven, ze heeft alles wat je haar aanbood geaccepteerd, en nu loop je zomaar uit haar leven terwijl ze het gevoel zal hebben dat ze nog geen kans heeft gehad om dit te beteren. Dat zal bij haar een wrang gevoel oproepen, en haar genezingsproces negatief beïnvloeden.
Je hoeft niets met haar kant van het verhaal, want jouw kant is net zo geldig en dat je jezelf beschermt tegen pijn is niet meer dan logisch, maar probeer om het zo te brengen dat er nog een opening blijft, hoewel een kleine. Volledig afstand nemen kan altijd nog (als ze geen ziekte-inzicht krijgt, als er ook na jaren niets van haar naar jou toekomt qua genegenheid).
Je hoeft niets met haar kant van het verhaal, want jouw kant is net zo geldig en dat je jezelf beschermt tegen pijn is niet meer dan logisch, maar probeer om het zo te brengen dat er nog een opening blijft, hoewel een kleine. Volledig afstand nemen kan altijd nog (als ze geen ziekte-inzicht krijgt, als er ook na jaren niets van haar naar jou toekomt qua genegenheid).
zaterdag 12 februari 2011 om 10:35
Het contact verbreken kan.
In mijn ervaring is het makkelijker, en uiteindelijk zinvoller om het klein te houden.
Geen afscheidsbrief of laatste gesprek, je weet tenslotte niet wat de toekomst brengt.
Ga eerst op moeder-pauze. Even geen contact opnemen, niet bellen, niet mailen. Als zij contact opneemt druk je de telefoon weg of je laat de mail ongelezen aan je voorbij gaan.
Dat klinkt hard maar als er echt iets is met je moeder, hoor je dat sowieso via andere kanalen wel.
Dat is meteen de 2e valkuil. Probeer ook met andere mensen, die je moeder kennen, of waar jij je gevoelens mee deelt, je moeder als gespreksonderwerp even te laten voor wat het is. Heb het over jezelf, je hobbies, wat jij meemaakt. Niet wat je meemaakt met haar. Als anderen beginnen over je moeder, hou het kort. Laat je niet emotioneel meeslepen.
Kijk wat het je brengt, en kies vandaar uit hoe je verder wil.
In mijn ervaring is het makkelijker, en uiteindelijk zinvoller om het klein te houden.
Geen afscheidsbrief of laatste gesprek, je weet tenslotte niet wat de toekomst brengt.
Ga eerst op moeder-pauze. Even geen contact opnemen, niet bellen, niet mailen. Als zij contact opneemt druk je de telefoon weg of je laat de mail ongelezen aan je voorbij gaan.
Dat klinkt hard maar als er echt iets is met je moeder, hoor je dat sowieso via andere kanalen wel.
Dat is meteen de 2e valkuil. Probeer ook met andere mensen, die je moeder kennen, of waar jij je gevoelens mee deelt, je moeder als gespreksonderwerp even te laten voor wat het is. Heb het over jezelf, je hobbies, wat jij meemaakt. Niet wat je meemaakt met haar. Als anderen beginnen over je moeder, hou het kort. Laat je niet emotioneel meeslepen.
Kijk wat het je brengt, en kies vandaar uit hoe je verder wil.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 12 februari 2011 om 10:37
Jawel.Ik weet heel erg goed hoe moeilijk het is om je ouder(s) achter je te laten, maar je bent het jezelf wel verplicht. Je bent niet op de wereld gezet om te creperen en je bent al helemaal niet op de wereld gezet om jezelf geestelijk tot iets om te bouwen wat je niet bent om het een ander naar de zin te maken. Je hebt het geprobeerd, talloze malen, om alleen maar een beetje aardigheid van je moeder te krijgen en het zit er nou eenmaal niet in. Je kan er dan ook gevoeglijk vanuit gaan , dat dat ook niet gaat gebeuren.
Jij hebt de taak om iets van je leven te maken en je geluk te vinden, het is dus aan jou ,om iedereen achter je te laten die dat in de weg staat. Je moet ook helen en daar kunnen nog jaren overheen gaan , eer je je een beetje prettig voelt, want alles wat je hebt meegekregen in je opvoeding , blijft nog lang aan je knagen, ik weet daar alles van.
Zeg het gewoon tegen je moeder. Ik heb geprobeerd een goede dochter voor je te zijn, maar je wilt nu eenmaal niet, dus is het nu tijd om je los te laten, zodat ik mijn eigen leven kan gaan leiden.
De kans is groot dat zij de schuld bij jou legt , maar daar moet je je maar niet teveel van aantrekken, want zij ziet haar eigen aandeel niet en dat is niet duidelijk te maken ook.
Dan het schuldgevoel.Wijs dat resoluut van de hand, want je hebt niets om je schuldig over te voelen, het enige waar je schuldig aan bent , is dat je het jezelf aan laat blijven doen en dat moet afgelopen zijn.
Kijk, je moeder is ook maar gewoon dat meisje dat niet weet hoe ze haar leven in heeft moeten richten en is blijkbaar niet in staat geweest om lief te hebben. Zij was niet ineens de wijze volwassen vrouw, toen ze jou kreeg en ze heeft er ook niets aan gedaan om die wijze volwassen vrouw te worden. Dat is aan haar, dat is haar probleem en dat MAG jouw probleem niet zijn.
Wees er klaar mee, besluit dat voor jezelf en ga helen, daar heb ja lang genoeg de tijd voor nodig en daar kan je geen sabotage bij gebruiken, anders ben je straks verziekt voor de rest van je leven en dat kan niet de bedoeling zijn.
Jij hebt het recht om gelukkig te zijn en de plicht om dat geluk voor jezelf te zoeken.
Succes en sterkte, laat je niet verblinden door verwijten en zielige verhalen, want dat slaat nergens op en daar is niemand mee gediend.
Jij hebt de taak om iets van je leven te maken en je geluk te vinden, het is dus aan jou ,om iedereen achter je te laten die dat in de weg staat. Je moet ook helen en daar kunnen nog jaren overheen gaan , eer je je een beetje prettig voelt, want alles wat je hebt meegekregen in je opvoeding , blijft nog lang aan je knagen, ik weet daar alles van.
Zeg het gewoon tegen je moeder. Ik heb geprobeerd een goede dochter voor je te zijn, maar je wilt nu eenmaal niet, dus is het nu tijd om je los te laten, zodat ik mijn eigen leven kan gaan leiden.
De kans is groot dat zij de schuld bij jou legt , maar daar moet je je maar niet teveel van aantrekken, want zij ziet haar eigen aandeel niet en dat is niet duidelijk te maken ook.
Dan het schuldgevoel.Wijs dat resoluut van de hand, want je hebt niets om je schuldig over te voelen, het enige waar je schuldig aan bent , is dat je het jezelf aan laat blijven doen en dat moet afgelopen zijn.
Kijk, je moeder is ook maar gewoon dat meisje dat niet weet hoe ze haar leven in heeft moeten richten en is blijkbaar niet in staat geweest om lief te hebben. Zij was niet ineens de wijze volwassen vrouw, toen ze jou kreeg en ze heeft er ook niets aan gedaan om die wijze volwassen vrouw te worden. Dat is aan haar, dat is haar probleem en dat MAG jouw probleem niet zijn.
Wees er klaar mee, besluit dat voor jezelf en ga helen, daar heb ja lang genoeg de tijd voor nodig en daar kan je geen sabotage bij gebruiken, anders ben je straks verziekt voor de rest van je leven en dat kan niet de bedoeling zijn.
Jij hebt het recht om gelukkig te zijn en de plicht om dat geluk voor jezelf te zoeken.
Succes en sterkte, laat je niet verblinden door verwijten en zielige verhalen, want dat slaat nergens op en daar is niemand mee gediend.
zaterdag 12 februari 2011 om 10:46
Eens dat je het contact met negatieve mensen moet verbreken als dit je belemmert. In dit geval vraag ik me af of de moeder de dochter overlaadt met tegen haar gerichte negativiteit. Ik zie eerder een immens onvermogen om gezonde relaties aan te gaan.
Toen ik 25 was had ik ook het contact met mijn moeder willen verbreken. Toen ik 28 was is dat ook voor een periode gebeurd (maar ze heeft nog wel bij mijn gezin ingewoond). Pas op het moment dat ik zelf moeder werd ben ik gaan begrijpen hoe verdomd moeilijk het kan zijn om een goede relatie met je kind op te bouwen. Heb ik kunnen zien dat ze gegeven heeft wat ze kon geven, binnen haar beperkingen.
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.
Toen ik 25 was had ik ook het contact met mijn moeder willen verbreken. Toen ik 28 was is dat ook voor een periode gebeurd (maar ze heeft nog wel bij mijn gezin ingewoond). Pas op het moment dat ik zelf moeder werd ben ik gaan begrijpen hoe verdomd moeilijk het kan zijn om een goede relatie met je kind op te bouwen. Heb ik kunnen zien dat ze gegeven heeft wat ze kon geven, binnen haar beperkingen.
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.
zaterdag 12 februari 2011 om 10:51
quote:mamzelle schreef op 12 februari 2011 @ 10:46:
Eens dat je het contact met negatieve mensen moet verbreken als dit je belemmert. In dit geval vraag ik me af of de moeder de dochter overlaadt met tegen haar gerichte negativiteit. Ik zie eerder een immens onvermogen om gezonde relaties aan te gaan.
Toen ik 25 was had ik ook het contact met mijn moeder willen verbreken. Toen ik 28 was is dat ook voor een periode gebeurd (maar ze heeft nog wel bij mijn gezin ingewoond). Pas op het moment dat ik zelf moeder werd ben ik gaan begrijpen hoe verdomd moeilijk het kan zijn om een goede relatie met je kind op te bouwen. Heb ik kunnen zien dat ze gegeven heeft wat ze kon geven, binnen haar beperkingen.
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.Lage pitjes zijn net zoiets als minderen met roken als je heel erg verslaafd aan bent, dat gaat niet en leidt tot precies dezelfde situaties , waar je in de eerste instantie van af wilde. De enige oplossing in zo'n situatie is het contact in zijn geheel verbreken en je op je eigen leven richten. Het is voor TO ook niet mogelijk om te helen , als ze elke keer weer kapot gaat , aan het contact met haar moeder.
Eens dat je het contact met negatieve mensen moet verbreken als dit je belemmert. In dit geval vraag ik me af of de moeder de dochter overlaadt met tegen haar gerichte negativiteit. Ik zie eerder een immens onvermogen om gezonde relaties aan te gaan.
Toen ik 25 was had ik ook het contact met mijn moeder willen verbreken. Toen ik 28 was is dat ook voor een periode gebeurd (maar ze heeft nog wel bij mijn gezin ingewoond). Pas op het moment dat ik zelf moeder werd ben ik gaan begrijpen hoe verdomd moeilijk het kan zijn om een goede relatie met je kind op te bouwen. Heb ik kunnen zien dat ze gegeven heeft wat ze kon geven, binnen haar beperkingen.
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.Lage pitjes zijn net zoiets als minderen met roken als je heel erg verslaafd aan bent, dat gaat niet en leidt tot precies dezelfde situaties , waar je in de eerste instantie van af wilde. De enige oplossing in zo'n situatie is het contact in zijn geheel verbreken en je op je eigen leven richten. Het is voor TO ook niet mogelijk om te helen , als ze elke keer weer kapot gaat , aan het contact met haar moeder.
zaterdag 12 februari 2011 om 11:03
Alle respect hoor, maar is het in de verslavingszorg krijgen van je moeder, haar financieën op regel krijgen en haar katten in huis nemen niet de ultieme poging om te bewijzen dat jij een goeie dochter bent? Waarom doe je jezelf dit aan na zo'n lange tijd?
Je hebt je extra zorg op de hals gehaald en je voelt dat dat toch heel erg zwaar voor je is! Ik denk niet dat je moeder zal veranderen!
Zag al het advies voorbij komen om voor jezelf hulp te zoeken. Voor jou moet het ook allemaal in hapklare brokken, het is nu allemaal te groot. Heel veel sterkte ermee! Je bent goed zoals je bent, jammer dat je moeder dat niet kon zien!!!
Je hebt je extra zorg op de hals gehaald en je voelt dat dat toch heel erg zwaar voor je is! Ik denk niet dat je moeder zal veranderen!
Zag al het advies voorbij komen om voor jezelf hulp te zoeken. Voor jou moet het ook allemaal in hapklare brokken, het is nu allemaal te groot. Heel veel sterkte ermee! Je bent goed zoals je bent, jammer dat je moeder dat niet kon zien!!!
zaterdag 12 februari 2011 om 11:10
quote:mamzelle schreef op 12 februari 2011 @ 10:46:
Eens dat je het contact met negatieve mensen moet verbreken als dit je belemmert. In dit geval vraag ik me af of de moeder de dochter overlaadt met tegen haar gerichte negativiteit. Ik zie eerder een immens onvermogen om gezonde relaties aan te gaan.
Ik vind dit een stukje projectie. Begrijpelijk hoor, maar dit is volgens mij niet wat TO bedoelt.
[...]
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.
Dit schrijft TO in haar openingspost:
Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht.
Ik ben het grotendeels met je eens Mamzelle, vooral met dat wat je in je allereerste posting schrijft, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat TO nu eerst maar eens aan zichzelf denkt. En of ze het contact dan op een laag pitje zet en een opening richting haar moeder laat, of dat ze het contact -al dan niet tijdelijk- verbreekt is iets wat ze alleen maar zelf kan bepalen natuurlijk (en ja, ik weet dat je dat weet ). Wij kunnen dat niet voor haar.
Natuurlijk kan ze rekening houden met haar moeders gevoel, dat doet ze haar hele leven al. Het is alleen zulk eenrichtingsverkeer. En als dochter vraag je je op een gegeven moment toch af of het ooit nog tweerichtingsverkeer gaat worden, en hoe lang dat dan nog gaat duren. Want je blijft naar bevestiging en goedkeuring zoeken, en ja, die kans zit erin nu ze onder behandeling is. Maar of die hoop terecht is bij deze moeder????
Eens dat je het contact met negatieve mensen moet verbreken als dit je belemmert. In dit geval vraag ik me af of de moeder de dochter overlaadt met tegen haar gerichte negativiteit. Ik zie eerder een immens onvermogen om gezonde relaties aan te gaan.
Ik vind dit een stukje projectie. Begrijpelijk hoor, maar dit is volgens mij niet wat TO bedoelt.
[...]
Ik denk dat contact (definitief) verbreken pas aan de orde is als je moeder je stelselmatig onderuit haalt of bekritiseert. In andere gevallen zou ik het houden op het contact op een laag pitje zetten.
Dit schrijft TO in haar openingspost:
Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht.
Ik ben het grotendeels met je eens Mamzelle, vooral met dat wat je in je allereerste posting schrijft, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat TO nu eerst maar eens aan zichzelf denkt. En of ze het contact dan op een laag pitje zet en een opening richting haar moeder laat, of dat ze het contact -al dan niet tijdelijk- verbreekt is iets wat ze alleen maar zelf kan bepalen natuurlijk (en ja, ik weet dat je dat weet ). Wij kunnen dat niet voor haar.
Natuurlijk kan ze rekening houden met haar moeders gevoel, dat doet ze haar hele leven al. Het is alleen zulk eenrichtingsverkeer. En als dochter vraag je je op een gegeven moment toch af of het ooit nog tweerichtingsverkeer gaat worden, en hoe lang dat dan nog gaat duren. Want je blijft naar bevestiging en goedkeuring zoeken, en ja, die kans zit erin nu ze onder behandeling is. Maar of die hoop terecht is bij deze moeder????
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 12 februari 2011 om 11:15
quote:setter schreef op 12 februari 2011 @ 11:10:
[...]
Dit schrijft TO in haar openingspost:
Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht.
Ik ben het grotendeels met je eens Mamzelle, vooral met dat wat je in je allereerste posting schrijft, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat TO nu eerst maar eens aan zichzelf denkt. En of ze het contact dan op een laag pitje zet en een opening richting haar moeder laat, of dat ze het contact -al dan niet tijdelijk- verbreekt is iets wat ze alleen maar zelf kan bepalen natuurlijk (en ja, ik weet dat je dat weet ). Wij kunnen dat niet voor haar.
Natuurlijk kan ze rekening houden met haar moeders gevoel, dat doet ze haar hele leven al. Het is alleen zulk eenrichtingsverkeer. En als dochter vraag je je op een gegeven moment toch af of het ooit nog tweerichtingsverkeer gaat worden, en hoe lang dat dan nog gaat duren. Want je blijft naar bevestiging en goedkeuring zoeken, en ja, die kans zit erin nu ze onder behandeling is. Maar of die hoop terecht is bij deze moeder????Dat is juist het gevaar in dit soort situaties. Als kind ben je blij te maken met een aalmoes. Eén vriendelijk woord is meestal al genoeg om weer jaren van ellende tot je te krijgen. Het moet gewoon een keer afgelopen zijn.
[...]
Dit schrijft TO in haar openingspost:
Het jarenlang stelselmatig gekwetst worden heeft een diepe wond achtergelaten. Elk beetje contact dat ik met haar heb rijt die wond weer open. Ik heb geprobeerd om zelf te veranderen, maar ik heb geen controle over de pijn die mij in het verleden is toegebracht.
Ik ben het grotendeels met je eens Mamzelle, vooral met dat wat je in je allereerste posting schrijft, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat TO nu eerst maar eens aan zichzelf denkt. En of ze het contact dan op een laag pitje zet en een opening richting haar moeder laat, of dat ze het contact -al dan niet tijdelijk- verbreekt is iets wat ze alleen maar zelf kan bepalen natuurlijk (en ja, ik weet dat je dat weet ). Wij kunnen dat niet voor haar.
Natuurlijk kan ze rekening houden met haar moeders gevoel, dat doet ze haar hele leven al. Het is alleen zulk eenrichtingsverkeer. En als dochter vraag je je op een gegeven moment toch af of het ooit nog tweerichtingsverkeer gaat worden, en hoe lang dat dan nog gaat duren. Want je blijft naar bevestiging en goedkeuring zoeken, en ja, die kans zit erin nu ze onder behandeling is. Maar of die hoop terecht is bij deze moeder????Dat is juist het gevaar in dit soort situaties. Als kind ben je blij te maken met een aalmoes. Eén vriendelijk woord is meestal al genoeg om weer jaren van ellende tot je te krijgen. Het moet gewoon een keer afgelopen zijn.
zaterdag 12 februari 2011 om 11:20
Precies Cateautje, ik voel met je mee. Wij hebben op een ander topic ook al van gedachten gewisseld over onze loeders moeders.
Ik denk dat het voor TO heel nuttig zal zijn om professionele hulp hierin te zoeken, dat zou haar een heel eind op weg kunnen helpen.
Ik wens je heel veel sterkte Figurante!
Setter
Ik denk dat het voor TO heel nuttig zal zijn om professionele hulp hierin te zoeken, dat zou haar een heel eind op weg kunnen helpen.
Ik wens je heel veel sterkte Figurante!
Setter
Laat het los, heb vertrouwen, het komt goed.....
zaterdag 12 februari 2011 om 11:36
Ik vind dat er hier nogal wat aannames worden gedaan op basis van de sumiere info die TO geeft.
@figurante
Of je het contact moet verbreken of hier op een andere manier een weg in moet vinden, dat kan ik je niet zeggen. Wel denk ik dat het goed voor je is om hulp te zoeken bij het nemen van deze beslissing.
Je als kind zo ongeliefd voelen is vreselijk en dat is iets waar maar weinig mensen zelf mee in het reine kunnen komen. Vaak ondervinden ze daar dan ook in hun verdere leven en vooral in relaties veel negatieve gevolgen van. Een goede therapeut zou je kunnen helpen om je verleden inderdaad te accepteren, maar ook om met die acceptatie weer verder te gaan.
Ik denk dat je op dit moment gewoon op bent, en dat is niet gek na alles wat je hebt meegemaakt. Maar dat is misschien niet het juiste moment om zulke heftige en onomkeerbare beslissingen te nemen? Afstand nemen is waarschijnlijk heel verstandig, maar houd de deur op een kier totdat je zeker weet wat goed voor jou is.
Ik wens je heel veel sterkte!
@figurante
Of je het contact moet verbreken of hier op een andere manier een weg in moet vinden, dat kan ik je niet zeggen. Wel denk ik dat het goed voor je is om hulp te zoeken bij het nemen van deze beslissing.
Je als kind zo ongeliefd voelen is vreselijk en dat is iets waar maar weinig mensen zelf mee in het reine kunnen komen. Vaak ondervinden ze daar dan ook in hun verdere leven en vooral in relaties veel negatieve gevolgen van. Een goede therapeut zou je kunnen helpen om je verleden inderdaad te accepteren, maar ook om met die acceptatie weer verder te gaan.
Ik denk dat je op dit moment gewoon op bent, en dat is niet gek na alles wat je hebt meegemaakt. Maar dat is misschien niet het juiste moment om zulke heftige en onomkeerbare beslissingen te nemen? Afstand nemen is waarschijnlijk heel verstandig, maar houd de deur op een kier totdat je zeker weet wat goed voor jou is.
Ik wens je heel veel sterkte!
zaterdag 12 februari 2011 om 11:40
Hoi,
Dankjewel voor jullie genuanceerde reacties.
Ik heb mijn moeder over de telefoon gezegd dat ik mij voorlopig héél terughoudend op zal stellen, dat ik mij enorm voor haar heb ingespannen en dat nog eens ga doen. Dat ze, als ze hulp nodig heeft na haar ontslag van de PAAZ, die hulp zelf zal moeten organiseren.
Morgen is er een bijeenkomst met haar broers en zussen. Daar wil ik precies hetzelfde zeggen: Ik trek me terug als mantelzorger.
Dit heb ik ook aangegeven bij de GGZ en de verslavingszorg.
Het is natuurlijk niet ideaal: zit je voor het eerst in je leven op de PAAZ met een vers erkend alcoholprobleem en je sociale leven in puin, laat je dochter je in de steek. Ik ben me er heel goed van bewust dat dit opgevat kan worden als een ontzettende rotstreek.
In dit verband is het misschien ook goed om te melden dat ik lang heb gedacht dat het uit zou maken of mijn moeder iets mankeert. Of ze ziek is of gewoon een naar mens. Of het een kwestie van 'willen' of van 'kunnen' was. Een diagnose zou een richtlijn voor mijn opstelling richting haar kunnen vormen, dacht ik. Maar ondertussen denk ik ook: wat maakt het uit? Het doet gewoon pijn en dat moet stoppen.
De vergelijking met een verstokt roker die moet minderen vind ik heel treffend. In zekere zin ben ik ook verslaafd aan het proberen mezelf zichtbaar te maken. Daarom denk ik ook dat het contact stoppen de enige oplossing is. Als een echte junk zal ik me storten op elke halve procent kans dat het ooit nog goed komt. Dat weet ik uit ervaring.
Zo kom ik weer uit op het 'hoe'. Is het voldoende om overal aan te geven 'nu even niet'? Of kan ik beter zeggen 'nu niet, straks niet, nooit niet?' Hoe hebben anderen dit aangepakt?
Dankjewel voor jullie genuanceerde reacties.
Ik heb mijn moeder over de telefoon gezegd dat ik mij voorlopig héél terughoudend op zal stellen, dat ik mij enorm voor haar heb ingespannen en dat nog eens ga doen. Dat ze, als ze hulp nodig heeft na haar ontslag van de PAAZ, die hulp zelf zal moeten organiseren.
Morgen is er een bijeenkomst met haar broers en zussen. Daar wil ik precies hetzelfde zeggen: Ik trek me terug als mantelzorger.
Dit heb ik ook aangegeven bij de GGZ en de verslavingszorg.
Het is natuurlijk niet ideaal: zit je voor het eerst in je leven op de PAAZ met een vers erkend alcoholprobleem en je sociale leven in puin, laat je dochter je in de steek. Ik ben me er heel goed van bewust dat dit opgevat kan worden als een ontzettende rotstreek.
In dit verband is het misschien ook goed om te melden dat ik lang heb gedacht dat het uit zou maken of mijn moeder iets mankeert. Of ze ziek is of gewoon een naar mens. Of het een kwestie van 'willen' of van 'kunnen' was. Een diagnose zou een richtlijn voor mijn opstelling richting haar kunnen vormen, dacht ik. Maar ondertussen denk ik ook: wat maakt het uit? Het doet gewoon pijn en dat moet stoppen.
De vergelijking met een verstokt roker die moet minderen vind ik heel treffend. In zekere zin ben ik ook verslaafd aan het proberen mezelf zichtbaar te maken. Daarom denk ik ook dat het contact stoppen de enige oplossing is. Als een echte junk zal ik me storten op elke halve procent kans dat het ooit nog goed komt. Dat weet ik uit ervaring.
Zo kom ik weer uit op het 'hoe'. Is het voldoende om overal aan te geven 'nu even niet'? Of kan ik beter zeggen 'nu niet, straks niet, nooit niet?' Hoe hebben anderen dit aangepakt?
zaterdag 12 februari 2011 om 11:41
Jeetje wat een naar verhaal, figurante. Ik herken je verhaal wel een beetje hoor. Mijn moeder is ook nooit een moeder voor me geweest. En omdat het contact mij ook meer kwaad dan goed deed en het iedere keer wéér een teleurstelling was heb ik ook het contact met m'n moeder verbroken. Ik heb haar opgebeld en gezegd dat ik haar niet meer wilde zien. Haar antwoord was: ok. Dus ja, dat kostte mij niet veel moeite.
Als je het liever niet face to face of telefonisch met haar wilt bespreken kun je ook een brief sturen. Maar waar ben je bang voor als je het contact gaat verbreken? Voor haar reactie? Even heel lullig gezegd, maar als ik jouw OP zo lees zal haar reactie niet erg geinteresseerd zijn. Of is dat juist waar je bang voor bent?
Als je het liever niet face to face of telefonisch met haar wilt bespreken kun je ook een brief sturen. Maar waar ben je bang voor als je het contact gaat verbreken? Voor haar reactie? Even heel lullig gezegd, maar als ik jouw OP zo lees zal haar reactie niet erg geinteresseerd zijn. Of is dat juist waar je bang voor bent?
zaterdag 12 februari 2011 om 11:42
Je bent wanhopig op zoek naar goedkeuring van je moeder en die ga je waarschijnlijk niet krijgen. Als je dit niet kan accepteren moet je daar hulp voor zoeken en ophouden je moeder te willen "redden" om die goedkeuring op die manier af te dwingen.
En als je hulp hebt neem dan pas de beslissing om het contact met je moeder te verbreken.
En als je hulp hebt neem dan pas de beslissing om het contact met je moeder te verbreken.
zaterdag 12 februari 2011 om 11:47
quote:figurante schreef op 12 februari 2011 @ 11:40:
Hoi,
Dankjewel voor jullie genuanceerde reacties.
Ik heb mijn moeder over de telefoon gezegd dat ik mij voorlopig héél terughoudend op zal stellen, dat ik mij enorm voor haar heb ingespannen en dat nog eens ga doen. Dat ze, als ze hulp nodig heeft na haar ontslag van de PAAZ, die hulp zelf zal moeten organiseren.
Morgen is er een bijeenkomst met haar broers en zussen. Daar wil ik precies hetzelfde zeggen: Ik trek me terug als mantelzorger.
Dit heb ik ook aangegeven bij de GGZ en de verslavingszorg.
Het is natuurlijk niet ideaal: zit je voor het eerst in je leven op de PAAZ met een vers erkend alcoholprobleem en je sociale leven in puin, laat je dochter je in de steek. Ik ben me er heel goed van bewust dat dit opgevat kan worden als een ontzettende rotstreek.
In dit verband is het misschien ook goed om te melden dat ik lang heb gedacht dat het uit zou maken of mijn moeder iets mankeert. Of ze ziek is of gewoon een naar mens. Of het een kwestie van 'willen' of van 'kunnen' was. Een diagnose zou mijn gedrag rechtvaardigen, dacht ik. Maar ondertussen denk ik ook: wat maakt het uit? Het doet gewoon pijn en dat moet stoppen.
De vergelijking met een verstokt roker die moet minderen vind ik heel treffend. In zekere zin ben ik ook verslaafd aan het proberen mezelf zichtbaar te maken. Daarom denk ik ook dat het contact stoppen de enige oplossing is. Als een echte junk zal ik me storten op elke halve procent kans dat het ooit nog goed komt. Dat weet ik uit ervaring.
Zo kom ik weer uit op het 'hoe'. Is het voldoende om overal aan te geven 'nu even niet'? Of kan ik beter zeggen 'nu niet, straks niet, nooit niet?' Hoe hebben anderen dit aangepakt?Ik heb meerdere malen gezegd, nu even niet, maar kwam op een gegeven moment tot de conclusie, dat ik weer volop zat te roken en dat er dus maar één mogelijkheid overbleef, nu niet, straks niet, nooit niet. Het is een hele zware beslissing, maar ik ben nog jaren zoet geweest met het genezingsproces, dus de invloed was er toch wel, want het bepaald je gedrag en hoe je in het dagelijkse leven staat, het enige is, dat er geen ellende meer wordt bijgevoegd en dat is de weldaad , die je jezelf moet leren gunnen.
Hoi,
Dankjewel voor jullie genuanceerde reacties.
Ik heb mijn moeder over de telefoon gezegd dat ik mij voorlopig héél terughoudend op zal stellen, dat ik mij enorm voor haar heb ingespannen en dat nog eens ga doen. Dat ze, als ze hulp nodig heeft na haar ontslag van de PAAZ, die hulp zelf zal moeten organiseren.
Morgen is er een bijeenkomst met haar broers en zussen. Daar wil ik precies hetzelfde zeggen: Ik trek me terug als mantelzorger.
Dit heb ik ook aangegeven bij de GGZ en de verslavingszorg.
Het is natuurlijk niet ideaal: zit je voor het eerst in je leven op de PAAZ met een vers erkend alcoholprobleem en je sociale leven in puin, laat je dochter je in de steek. Ik ben me er heel goed van bewust dat dit opgevat kan worden als een ontzettende rotstreek.
In dit verband is het misschien ook goed om te melden dat ik lang heb gedacht dat het uit zou maken of mijn moeder iets mankeert. Of ze ziek is of gewoon een naar mens. Of het een kwestie van 'willen' of van 'kunnen' was. Een diagnose zou mijn gedrag rechtvaardigen, dacht ik. Maar ondertussen denk ik ook: wat maakt het uit? Het doet gewoon pijn en dat moet stoppen.
De vergelijking met een verstokt roker die moet minderen vind ik heel treffend. In zekere zin ben ik ook verslaafd aan het proberen mezelf zichtbaar te maken. Daarom denk ik ook dat het contact stoppen de enige oplossing is. Als een echte junk zal ik me storten op elke halve procent kans dat het ooit nog goed komt. Dat weet ik uit ervaring.
Zo kom ik weer uit op het 'hoe'. Is het voldoende om overal aan te geven 'nu even niet'? Of kan ik beter zeggen 'nu niet, straks niet, nooit niet?' Hoe hebben anderen dit aangepakt?Ik heb meerdere malen gezegd, nu even niet, maar kwam op een gegeven moment tot de conclusie, dat ik weer volop zat te roken en dat er dus maar één mogelijkheid overbleef, nu niet, straks niet, nooit niet. Het is een hele zware beslissing, maar ik ben nog jaren zoet geweest met het genezingsproces, dus de invloed was er toch wel, want het bepaald je gedrag en hoe je in het dagelijkse leven staat, het enige is, dat er geen ellende meer wordt bijgevoegd en dat is de weldaad , die je jezelf moet leren gunnen.
zaterdag 12 februari 2011 om 11:47
Ik zou zeggen 'Nu even niet' en dan voor jezelf hulp zoeken en samen met een therapeut uitzoeken hoe je verder wil en kunt.
Je hoeft je niet schuldig te voelen, want je laat haar goed verzorgd achter met een vangnet.
Ik denk dat er iets zal zijn in je moeder waardoor zij niet lief kan hebben. Mensen worden meestal niet liefdeloos geboren. Misschien iets in haar jeugd waardoor ze het niet meegekregen heeft? Of wellicht een stoornis in haar persoonlijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat een onbeschadigde en gezonde moeder niet van haar kind kan houden. Daar moet m.i. iets voor aan de hand zijn.
En ja, het zou je kunnen helpen om het te aanvaarden en om het niet meer persoonlijk op te vatten. Maar dan nog is dat meestal een lang proces waar voor de meeste mensen hulp bij gewenst is.
Hoe sta je tegenover een therapeut?
Je hoeft je niet schuldig te voelen, want je laat haar goed verzorgd achter met een vangnet.
Ik denk dat er iets zal zijn in je moeder waardoor zij niet lief kan hebben. Mensen worden meestal niet liefdeloos geboren. Misschien iets in haar jeugd waardoor ze het niet meegekregen heeft? Of wellicht een stoornis in haar persoonlijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat een onbeschadigde en gezonde moeder niet van haar kind kan houden. Daar moet m.i. iets voor aan de hand zijn.
En ja, het zou je kunnen helpen om het te aanvaarden en om het niet meer persoonlijk op te vatten. Maar dan nog is dat meestal een lang proces waar voor de meeste mensen hulp bij gewenst is.
Hoe sta je tegenover een therapeut?
zaterdag 12 februari 2011 om 12:05
Hoi,
Ik heb hulp gezocht bij deze kwestie. Dat heeft me veel opgeleverd, ik heb absoluut een positieve ervaring in de hulpverlening gehad en heb zorgvuldig overwogen of ik bij de huidige kwestie ook hulp zou zoeken. Maar dit laatste stukje, de morele en ethische afweging, dat is iets wat ik zelf wil en moet doen.
Ik heb eerder periodes gehad dat ik geen contact met mijn moeder had. Ik weet dus uit ervaring dat je de deur dicht kan gooien, maar je je altijd af blijft vragen wat er achter die deur gebeurt. Elke keer ben ik er opnieuw ingestonken en heb het contact heropgenomen. Het lokt me aan om die deur met een klap dicht te smijten, vast te lijmen en dicht te timmeren. Zodat ik hem in een aanval van moederzucht niet zelf open kan krijgen. Het enige wat me ervan weerhoudt is dat wil ik minstens even graag de kans wil laten bestaan dat het ooit nog goed komt.
En ik ben ook een beetje een mietje, want ik vrees dat iemand met zijn vingers tussen die deur komt en daar levenslang last van heeft. Dat heb ik dan wel mooi op mijn geweten.
Ik heb hulp gezocht bij deze kwestie. Dat heeft me veel opgeleverd, ik heb absoluut een positieve ervaring in de hulpverlening gehad en heb zorgvuldig overwogen of ik bij de huidige kwestie ook hulp zou zoeken. Maar dit laatste stukje, de morele en ethische afweging, dat is iets wat ik zelf wil en moet doen.
Ik heb eerder periodes gehad dat ik geen contact met mijn moeder had. Ik weet dus uit ervaring dat je de deur dicht kan gooien, maar je je altijd af blijft vragen wat er achter die deur gebeurt. Elke keer ben ik er opnieuw ingestonken en heb het contact heropgenomen. Het lokt me aan om die deur met een klap dicht te smijten, vast te lijmen en dicht te timmeren. Zodat ik hem in een aanval van moederzucht niet zelf open kan krijgen. Het enige wat me ervan weerhoudt is dat wil ik minstens even graag de kans wil laten bestaan dat het ooit nog goed komt.
En ik ben ook een beetje een mietje, want ik vrees dat iemand met zijn vingers tussen die deur komt en daar levenslang last van heeft. Dat heb ik dan wel mooi op mijn geweten.
zaterdag 12 februari 2011 om 12:13
quote:nummerzoveel schreef op 12 februari 2011 @ 11:47:
Ik zou zeggen 'Nu even niet' en dan voor jezelf hulp zoeken en samen met een therapeut uitzoeken hoe je verder wil en kunt.
Je hoeft je niet schuldig te voelen, want je laat haar goed verzorgd achter met een vangnet.
Ik denk dat er iets zal zijn in je moeder waardoor zij niet lief kan hebben. Mensen worden meestal niet liefdeloos geboren. Misschien iets in haar jeugd waardoor ze het niet meegekregen heeft? Of wellicht een stoornis in haar persoonlijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat een onbeschadigde en gezonde moeder niet van haar kind kan houden. Daar moet m.i. iets voor aan de hand zijn.
En ja, het zou je kunnen helpen om het te aanvaarden en om het niet meer persoonlijk op te vatten. Maar dan nog is dat meestal een lang proces waar voor de meeste mensen hulp bij gewenst is.
Hoe sta je tegenover een therapeut?Dit vind ik heel mooi gezegd! Voor mij heeft die gedacht ooit echt gewerkt als eye-opener. Misschien kan dat voor jou ook zo werken, TO?
Ik zou zeggen 'Nu even niet' en dan voor jezelf hulp zoeken en samen met een therapeut uitzoeken hoe je verder wil en kunt.
Je hoeft je niet schuldig te voelen, want je laat haar goed verzorgd achter met een vangnet.
Ik denk dat er iets zal zijn in je moeder waardoor zij niet lief kan hebben. Mensen worden meestal niet liefdeloos geboren. Misschien iets in haar jeugd waardoor ze het niet meegekregen heeft? Of wellicht een stoornis in haar persoonlijkheid. Ik kan me niet voorstellen dat een onbeschadigde en gezonde moeder niet van haar kind kan houden. Daar moet m.i. iets voor aan de hand zijn.
En ja, het zou je kunnen helpen om het te aanvaarden en om het niet meer persoonlijk op te vatten. Maar dan nog is dat meestal een lang proces waar voor de meeste mensen hulp bij gewenst is.
Hoe sta je tegenover een therapeut?Dit vind ik heel mooi gezegd! Voor mij heeft die gedacht ooit echt gewerkt als eye-opener. Misschien kan dat voor jou ook zo werken, TO?
zaterdag 12 februari 2011 om 12:14
quote:figurante schreef op 12 februari 2011 @ 12:05:
Hoi,
Ik heb hulp gezocht bij deze kwestie. Dat heeft me veel opgeleverd, ik heb absoluut een positieve ervaring in de hulpverlening gehad en heb zorgvuldig overwogen of ik bij de huidige kwestie ook hulp zou zoeken. Maar dit laatste stukje, de morele en ethische afweging, dat is iets wat ik zelf wil en moet doen.
Ik heb eerder periodes gehad dat ik geen contact met mijn moeder had. Ik weet dus uit ervaring dat je de deur dicht kan gooien, maar je je altijd af blijft vragen wat er achter die deur gebeurt. Elke keer ben ik er opnieuw ingestonken en heb het contact heropgenomen. Het lokt me aan om die deur met een klap dicht te smijten, vast te lijmen en dicht te timmeren. Zodat ik hem in een aanval van moederzucht niet zelf open kan krijgen. Het enige wat me ervan weerhoudt is dat wil ik minstens even graag de kans wil laten bestaan dat het ooit nog goed komt.
En ik ben ook een beetje een mietje, want ik vrees dat iemand met zijn vingers tussen die deur komt en daar levenslang last van heeft. Dat heb ik dan wel mooi op mijn geweten.
Ik weet het precies, helaas. In feite verlang je van je moeder dat zij een keer volwassen wordt en in gaat zien wat zij allemaal heeft gedaan en je alsnog je in haar armen sluit.
Het is aan jou, om op basis van ervaring te kijken of dat er nog wel in zit. Het fenomeen instinken is me maar al te goed bekend en het kan je nog jaren van proberen kosten, eer je de realiteit in gaat zien. Ik wens je daar heel veel wijsheid in en een diepe innerlijke rust, als je eenmaal je besluit hebt genomen, je verdient het.
Hoi,
Ik heb hulp gezocht bij deze kwestie. Dat heeft me veel opgeleverd, ik heb absoluut een positieve ervaring in de hulpverlening gehad en heb zorgvuldig overwogen of ik bij de huidige kwestie ook hulp zou zoeken. Maar dit laatste stukje, de morele en ethische afweging, dat is iets wat ik zelf wil en moet doen.
Ik heb eerder periodes gehad dat ik geen contact met mijn moeder had. Ik weet dus uit ervaring dat je de deur dicht kan gooien, maar je je altijd af blijft vragen wat er achter die deur gebeurt. Elke keer ben ik er opnieuw ingestonken en heb het contact heropgenomen. Het lokt me aan om die deur met een klap dicht te smijten, vast te lijmen en dicht te timmeren. Zodat ik hem in een aanval van moederzucht niet zelf open kan krijgen. Het enige wat me ervan weerhoudt is dat wil ik minstens even graag de kans wil laten bestaan dat het ooit nog goed komt.
En ik ben ook een beetje een mietje, want ik vrees dat iemand met zijn vingers tussen die deur komt en daar levenslang last van heeft. Dat heb ik dan wel mooi op mijn geweten.
Ik weet het precies, helaas. In feite verlang je van je moeder dat zij een keer volwassen wordt en in gaat zien wat zij allemaal heeft gedaan en je alsnog je in haar armen sluit.
Het is aan jou, om op basis van ervaring te kijken of dat er nog wel in zit. Het fenomeen instinken is me maar al te goed bekend en het kan je nog jaren van proberen kosten, eer je de realiteit in gaat zien. Ik wens je daar heel veel wijsheid in en een diepe innerlijke rust, als je eenmaal je besluit hebt genomen, je verdient het.
zaterdag 12 februari 2011 om 12:15
quote:figurante schreef op 12 februari 2011 @ 12:09:
Cateautje,
Hoe heb jij je boodschap overgebracht aan je moeder en evt. broers, zussen, vader en/of familie?
Groetjes,
CybersisIk heb gezegd dat ik mijn best heb gedaan om een goede dochter te zijn, maar dat zij blijkbaar niet wilde en dat ik had besloten om mij daar bij neer te leggen.
Cateautje,
Hoe heb jij je boodschap overgebracht aan je moeder en evt. broers, zussen, vader en/of familie?
Groetjes,
CybersisIk heb gezegd dat ik mijn best heb gedaan om een goede dochter te zijn, maar dat zij blijkbaar niet wilde en dat ik had besloten om mij daar bij neer te leggen.