Psyche
alle pijlers
Depressief door verhuizing
dinsdag 23 november 2010 om 19:56
misschien is de sleepmate iets (zie google)? Ik hoor graag of het werkt.
Ik slaap zelf nu iedere nacht bij een ander constant geluid producerend apparaat dat het vervelende geluid overstemt, en slaap nu iedere nacht goed... Ik ben zo blij dat ik weer slaap, kan eindelijk mijn leven weer oppakken. Misschien heb jij er nu wat aan...
Ik slaap zelf nu iedere nacht bij een ander constant geluid producerend apparaat dat het vervelende geluid overstemt, en slaap nu iedere nacht goed... Ik ben zo blij dat ik weer slaap, kan eindelijk mijn leven weer oppakken. Misschien heb jij er nu wat aan...
donderdag 16 december 2010 om 21:07
quote:dippy schreef op 06 september 2010 @ 21:58:
[...]
We kunnen inderdaad voor dezelfde maandlasten een twee keer zo groot huis kopen met een tuin in een rustige buurt, maar 20 km verderop.
Maar mijn man is nogal gehecht aan zijn geboortedorp geloof ik...
Het is ook maar helemaal de vraag of ik wel een baan vol kan houden straks. En dan zit je met je dure huis. Dat lijkt me dus niet handig. Ik heb er echt wel over nagedacht.
Ik denk inderdaad dat hij niet echt doorheeft hoe moeilijk het voor me is. Hij ziet wel dat ik niet meer dat zelfverzekerde vrolijke meisje ben van twee jaar geleden. Maar hij denkt niet dat het door het huis komt.
Hij gaat mee naar de huisarts straks en dat lijkt me wel goed.
We houden echt wel van elkaar, ook al klinkt het niet zo door in dit verhaal!
p.s. Het doet me goed om hier mijn hart te luchten!
Dippy, ik zit niet in dezelfde situatie als jij. Maar ik heb wel ooit ingrijpende keuzes gemaakt die ik voor mezelf deed. Zo wilde mijn -toen nog vriend, nu- man niet weg uit zijn favoriete stad. Telkens erover praten leverde ruzie op. Hij wilde niet, ik wilde wel. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en ben in mijn eentje op zoek gegaan naar een huurhuis(je), heb die gevonden en ben gegaan onder het mom dat we dan wel heen en weer gingen reizen. Een jaar later is man naar mijn dorp komen verhuizen.
Soms moet je drastische keuzes maken als je er samen niet uit kunt komen.
[...]
We kunnen inderdaad voor dezelfde maandlasten een twee keer zo groot huis kopen met een tuin in een rustige buurt, maar 20 km verderop.
Maar mijn man is nogal gehecht aan zijn geboortedorp geloof ik...
Het is ook maar helemaal de vraag of ik wel een baan vol kan houden straks. En dan zit je met je dure huis. Dat lijkt me dus niet handig. Ik heb er echt wel over nagedacht.
Ik denk inderdaad dat hij niet echt doorheeft hoe moeilijk het voor me is. Hij ziet wel dat ik niet meer dat zelfverzekerde vrolijke meisje ben van twee jaar geleden. Maar hij denkt niet dat het door het huis komt.
Hij gaat mee naar de huisarts straks en dat lijkt me wel goed.
We houden echt wel van elkaar, ook al klinkt het niet zo door in dit verhaal!
p.s. Het doet me goed om hier mijn hart te luchten!
Dippy, ik zit niet in dezelfde situatie als jij. Maar ik heb wel ooit ingrijpende keuzes gemaakt die ik voor mezelf deed. Zo wilde mijn -toen nog vriend, nu- man niet weg uit zijn favoriete stad. Telkens erover praten leverde ruzie op. Hij wilde niet, ik wilde wel. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en ben in mijn eentje op zoek gegaan naar een huurhuis(je), heb die gevonden en ben gegaan onder het mom dat we dan wel heen en weer gingen reizen. Een jaar later is man naar mijn dorp komen verhuizen.
Soms moet je drastische keuzes maken als je er samen niet uit kunt komen.
donderdag 16 december 2010 om 21:38
quote:jongjenever schreef op 12 september 2010 @ 16:15:
Wat een rotsituatie zeg. Wat er veranderd is, is jullie relatie. Die is niet meer in balans. Jij bent degene die de "dankbare" moet zijn en hij is degene die bepaalt hoe jullie leven eruit gaat zien. Omdat je "geestelijke gezondheid" is verzwakt door je "lichamelijke gezondheid", kun je niet de weerstand bieden die je normaal hebt. Omdat je je afhankelijk voelt, ga je mee in zijn "beleid". En alles heeft gemaakt dat jij je nu heel onzeker voelt. En jezelf dus niet meer herkent.
Als je in deze situatie blijft zal het alleen maar verder escaleren. Dat voel je. Het wordt alleen maar erger. Er moet iets gebeuren. Maar je voelt je tegelijkertijd zwak en laat de beslissingen voor je nemen.
Het punt is dat je weer bij jezelf moet komen. En eerlijk gezegd vind ik dat manlief wel erg met zichzelf bezig is.
Vóór alles denk ik dat je eerst je relatie eens onder de loep moet nemen. Ik ben ervan overtuigd dat liefde alles overwint. En stel je deze vraag eens: Is hij er wel voor jou? Echt voor jou?
Jongjenever, ik weet het niet met deze post. Nu klinkt het nl. alsof haar man de beslissingen over haar leven neemt, omdat ze niet genoeg geld inbrengt.
Maar laten we wel wezen (zo werkt dat voor mij althans), als je alleen bent, zorg je voor je eigen behoeftes. Als je een relatie hebt en genoeg middelen, zorg je voor je eigen behoeftes en ook als je samen bent zonder genoeg middelen, probeer je voor je eigen behoeftes te zorgen.
Waarmee ik wil zeggen dat ik met en zonder geld waarschijnlijk een aantal dingen niet zou overhebben voor mijn man, of hij daar nu ongelukkig van wordt of niet. Want anders word ik het wel en dat lijkt me ook de bedoeling niet.
Zo wil ik (zeer waarschijnlijk) niet emigreren, ook al is dat de dieptste wens van mijn man. Daarnaast wil ik uberhaupt eigenlijk niet weg uit mijn vertrouwde omgeving. Een huis is 1 ding, maar ook mijn familie en vrienden wonen hier. Ik wil dat niet opgeven, ook al hou ik zielsveel van hem.
Dus omdat haar man niet graag weg wil uit zijn geboortedorp, zou hij egoistisch zijn? Onder normale omstandigheden had ze zelf genoeg vermogen gehad om iets anders te zoeken buiten het centrum of uberhaupt ergens anders. Maar omdat ze nu geen geld heeft, moet hij zijn wensen dan maar aan de kant zetten? Beider belang is in principe even groot.
Het lijkt me in deze situatie belangrijk om proberen de overeenkomsten te vinden met elkaar ipv de verschillen. Hopelijk kom je op basis van overeenkomsten een stukje verder.
Wat een rotsituatie zeg. Wat er veranderd is, is jullie relatie. Die is niet meer in balans. Jij bent degene die de "dankbare" moet zijn en hij is degene die bepaalt hoe jullie leven eruit gaat zien. Omdat je "geestelijke gezondheid" is verzwakt door je "lichamelijke gezondheid", kun je niet de weerstand bieden die je normaal hebt. Omdat je je afhankelijk voelt, ga je mee in zijn "beleid". En alles heeft gemaakt dat jij je nu heel onzeker voelt. En jezelf dus niet meer herkent.
Als je in deze situatie blijft zal het alleen maar verder escaleren. Dat voel je. Het wordt alleen maar erger. Er moet iets gebeuren. Maar je voelt je tegelijkertijd zwak en laat de beslissingen voor je nemen.
Het punt is dat je weer bij jezelf moet komen. En eerlijk gezegd vind ik dat manlief wel erg met zichzelf bezig is.
Vóór alles denk ik dat je eerst je relatie eens onder de loep moet nemen. Ik ben ervan overtuigd dat liefde alles overwint. En stel je deze vraag eens: Is hij er wel voor jou? Echt voor jou?
Jongjenever, ik weet het niet met deze post. Nu klinkt het nl. alsof haar man de beslissingen over haar leven neemt, omdat ze niet genoeg geld inbrengt.
Maar laten we wel wezen (zo werkt dat voor mij althans), als je alleen bent, zorg je voor je eigen behoeftes. Als je een relatie hebt en genoeg middelen, zorg je voor je eigen behoeftes en ook als je samen bent zonder genoeg middelen, probeer je voor je eigen behoeftes te zorgen.
Waarmee ik wil zeggen dat ik met en zonder geld waarschijnlijk een aantal dingen niet zou overhebben voor mijn man, of hij daar nu ongelukkig van wordt of niet. Want anders word ik het wel en dat lijkt me ook de bedoeling niet.
Zo wil ik (zeer waarschijnlijk) niet emigreren, ook al is dat de dieptste wens van mijn man. Daarnaast wil ik uberhaupt eigenlijk niet weg uit mijn vertrouwde omgeving. Een huis is 1 ding, maar ook mijn familie en vrienden wonen hier. Ik wil dat niet opgeven, ook al hou ik zielsveel van hem.
Dus omdat haar man niet graag weg wil uit zijn geboortedorp, zou hij egoistisch zijn? Onder normale omstandigheden had ze zelf genoeg vermogen gehad om iets anders te zoeken buiten het centrum of uberhaupt ergens anders. Maar omdat ze nu geen geld heeft, moet hij zijn wensen dan maar aan de kant zetten? Beider belang is in principe even groot.
Het lijkt me in deze situatie belangrijk om proberen de overeenkomsten te vinden met elkaar ipv de verschillen. Hopelijk kom je op basis van overeenkomsten een stukje verder.
donderdag 16 december 2010 om 21:44
Sorry TO, ik loop weer eens behoorlijk achter de feiten aan lees ik nu pas. Wat vervelend voor je meid!
Waarom heb je meer last van het geluid als je je studie volgt? is dat omdat je je niet kunt concentreren op de stof vanwege herrie? Want toen je thuis was leek je de geluiden wel te kunnen verdragen?
Waarom heb je meer last van het geluid als je je studie volgt? is dat omdat je je niet kunt concentreren op de stof vanwege herrie? Want toen je thuis was leek je de geluiden wel te kunnen verdragen?
maandag 21 februari 2011 om 15:55
Ik vind erg dat je schrijft alsof alle anderen besluiten voor jou nemen en jij je er maar bij neerlegt. Je hebt zelf deel aan die besluiten toch? Dus presenteer ze dan ook niet als zijnde van de ander.
Als je het gevoel hebt toch niet goed genoeg gehoord te zijn, is het jouw taak te zorgen dat je gehoord wordt. Maar nu klink je alsof alles je overkomt, zonder dat je er zelf deel aan hebt.
Als je het gevoel hebt toch niet goed genoeg gehoord te zijn, is het jouw taak te zorgen dat je gehoord wordt. Maar nu klink je alsof alles je overkomt, zonder dat je er zelf deel aan hebt.
dinsdag 22 februari 2011 om 13:28
Moeilijke situatie... ik snap wel dat je je wat machteloos voelt. Je hebt reuma, geen baan/inkomen...
Lijkt nu idd wel zo dat je partner alles beslist en je zegt 't niet met zoveel woorden, maar hij komt over als een boeman.
Maar als je echt niet bij hem weg wilt, zal de relatie toch zwaarder wegen dan je woonplaats/huis?
Je zult toch ergens écht een beslissing moeten maken: kies je nu eerst voor je partner en dit huis of wil je daar echt niet langer wonen? Wat is momenteel het belangrijkste in je leven? Stel vast wat je prioriteiten zijn en probeer je leven daarnaar in te richten. Dan voel je je mss niet zo twijfelachtig, passief, slachtoffer.
Verder mss minder kijken naar wat je níet hebt, oftewel je ideale huis. En meer richten op wat je wél hebt: je volgt een studie, een eigen huis, een partner. Daarom kan dat ideale huis/woonplaats wel een droom zijn die je rustig aan in de toekomst probeert waar te maken. Hoe, wat, wanneer zul je zelf moeten beslissen. Je lot ligt natuurlijk wel in je eigen handen.
Als je 't nu écht anders wilt, zijn er natuurlijk wel mogelijkheden. Hoewel ik trouwens niet weet of je dan wel recht op bijstand hebt als je zou gaan, maar wel gewoon getrouwd blijft met je partner. Hij zal jou dan mss moeten onderhouden. Maar dat weet ik verder ook niet.
Lijkt nu idd wel zo dat je partner alles beslist en je zegt 't niet met zoveel woorden, maar hij komt over als een boeman.
Maar als je echt niet bij hem weg wilt, zal de relatie toch zwaarder wegen dan je woonplaats/huis?
Je zult toch ergens écht een beslissing moeten maken: kies je nu eerst voor je partner en dit huis of wil je daar echt niet langer wonen? Wat is momenteel het belangrijkste in je leven? Stel vast wat je prioriteiten zijn en probeer je leven daarnaar in te richten. Dan voel je je mss niet zo twijfelachtig, passief, slachtoffer.
Verder mss minder kijken naar wat je níet hebt, oftewel je ideale huis. En meer richten op wat je wél hebt: je volgt een studie, een eigen huis, een partner. Daarom kan dat ideale huis/woonplaats wel een droom zijn die je rustig aan in de toekomst probeert waar te maken. Hoe, wat, wanneer zul je zelf moeten beslissen. Je lot ligt natuurlijk wel in je eigen handen.
Als je 't nu écht anders wilt, zijn er natuurlijk wel mogelijkheden. Hoewel ik trouwens niet weet of je dan wel recht op bijstand hebt als je zou gaan, maar wel gewoon getrouwd blijft met je partner. Hij zal jou dan mss moeten onderhouden. Maar dat weet ik verder ook niet.
wat je water geeft, groeit
dinsdag 22 februari 2011 om 13:35
O ja, het heeft niet zoveel zin om jezelf onderuit te halen met zinnen als 'dat is dom van mezelf' enzo. Komt over alsof jezelf niet serieus neemt (alsof jij incompetent bent ofzo). Je hebt waarschijnlijk goede redenen gehad om toen te besluiten bij hem te gaan wonen. Het is nu gewoon zoals het is en daar moet je 't mee doen.
Nou en soms maak je mss ook niet gelijk de juiste keuzes. Maar je kunt ook altijd weer andere keuzes maken.
Nou en soms maak je mss ook niet gelijk de juiste keuzes. Maar je kunt ook altijd weer andere keuzes maken.
wat je water geeft, groeit
vrijdag 25 februari 2011 om 21:14
Jemig, wat een verhaal..!
Dippy, is het voor jou niet mogelijk om naast je studie te werken? Ook dan ben je lekker vaak van huis weg, en je wordt daarmee ook financieel onafhankelijk van je man. Dat geeft je in elk geval de vrijheid om eigen keuzes te maken (bijvoorbeeld om een huisje voor jezelf alleen te zoeken, mocht je ooit besluiten bij je man weg te gaan). Ook zou het jullie samen wat meer mogelijkheden geven om met anderhalf salaris een huis te huren/kopen. Dat maakt het misschien voor je man ook makkelijker om te verhuizen.
Wat jouw keuze om bij hem te komen wonen betreft: die keus is niet goed uitgepakt. Maar dit betekent toch niet dat jij "met de consequenties zult moeten leven"? Iedereen kan toch wel eens een keus maken die niet de juiste blijkt te zijn? Daar hoef jij toch niet je leven lang voor te boeten? Zeker als het geen onomkeerbare keuze is? Ik zou nu onderhand echt eens op mijn strepen gaan staan dat jij daar gewoon niet gelukkig bent en dat jij daar weg wilt. Zoek ook alvast naar een alternatief huis, zodat je concreet een discussie met je man aan kunt gaan.
Ook dat HIJ beslist dat jullie geen kinderen krijgen.... Dippy, alsjeblieft, laat je leven niet door hem regeren, hoe lief hij verder ook is...! Als jij steeds doet wat hij wil, dan zal hij nooit rekening houden met jouw wensen. Echt hoor, in een relatie is het geven en nemen, van jullie beider zijde. En dat verhuizen is voor jou heel belangrijk, dus ik zou op dit punt niet meer toegeven en echt op mijn strepen gaan staan.
Ik hoop echt dat je gauw weer gelukkig wordt..
Dippy, is het voor jou niet mogelijk om naast je studie te werken? Ook dan ben je lekker vaak van huis weg, en je wordt daarmee ook financieel onafhankelijk van je man. Dat geeft je in elk geval de vrijheid om eigen keuzes te maken (bijvoorbeeld om een huisje voor jezelf alleen te zoeken, mocht je ooit besluiten bij je man weg te gaan). Ook zou het jullie samen wat meer mogelijkheden geven om met anderhalf salaris een huis te huren/kopen. Dat maakt het misschien voor je man ook makkelijker om te verhuizen.
Wat jouw keuze om bij hem te komen wonen betreft: die keus is niet goed uitgepakt. Maar dit betekent toch niet dat jij "met de consequenties zult moeten leven"? Iedereen kan toch wel eens een keus maken die niet de juiste blijkt te zijn? Daar hoef jij toch niet je leven lang voor te boeten? Zeker als het geen onomkeerbare keuze is? Ik zou nu onderhand echt eens op mijn strepen gaan staan dat jij daar gewoon niet gelukkig bent en dat jij daar weg wilt. Zoek ook alvast naar een alternatief huis, zodat je concreet een discussie met je man aan kunt gaan.
Ook dat HIJ beslist dat jullie geen kinderen krijgen.... Dippy, alsjeblieft, laat je leven niet door hem regeren, hoe lief hij verder ook is...! Als jij steeds doet wat hij wil, dan zal hij nooit rekening houden met jouw wensen. Echt hoor, in een relatie is het geven en nemen, van jullie beider zijde. En dat verhuizen is voor jou heel belangrijk, dus ik zou op dit punt niet meer toegeven en echt op mijn strepen gaan staan.
Ik hoop echt dat je gauw weer gelukkig wordt..
zaterdag 5 maart 2011 om 00:30
hey dippy,
fijn dat je nog hebt laten weten hoe het gaat. jammer dat je straks een nieuwe nick heb, dat ik niet meer weet wie je bent. Hoewel , je nick is idd niet heel vrolijk, dus als je nu zo voelt dat een vrolijkere nick beter past dan vind ik dat fijn voor je uppy?
anyway, ik herken bepaalde dingen wel. Ik heb ook nog toch de laatste tijd weer slechte nachten in dit huis door geluidsoverlast. Best vaak. en ik voel me ook vrij machteloos in die zin dat ik hier nu gewoon niet weg kan, en dat het waarschijnlijk ook nog wel even duurt. dus ik weet hoe verrot dat is. En ik heb ook dat ik me er nu maar dwing om me er bij neer te leggen, ik heb geen keuze gewoon. Hoe heten die oordopjes van jou eigenlijk? Die nieuwe waar je het over had.
Ook de andere dingen waarover je spreekt zijn pittig. jij wel een kinderwens en hij niet.. lijkt me erg lastig. Ik hoop dat alles goedkomt, zal vast wel... one way or the other. We moeten het maar tijd geven en door blijven gaan. liefs
fijn dat je nog hebt laten weten hoe het gaat. jammer dat je straks een nieuwe nick heb, dat ik niet meer weet wie je bent. Hoewel , je nick is idd niet heel vrolijk, dus als je nu zo voelt dat een vrolijkere nick beter past dan vind ik dat fijn voor je uppy?
anyway, ik herken bepaalde dingen wel. Ik heb ook nog toch de laatste tijd weer slechte nachten in dit huis door geluidsoverlast. Best vaak. en ik voel me ook vrij machteloos in die zin dat ik hier nu gewoon niet weg kan, en dat het waarschijnlijk ook nog wel even duurt. dus ik weet hoe verrot dat is. En ik heb ook dat ik me er nu maar dwing om me er bij neer te leggen, ik heb geen keuze gewoon. Hoe heten die oordopjes van jou eigenlijk? Die nieuwe waar je het over had.
Ook de andere dingen waarover je spreekt zijn pittig. jij wel een kinderwens en hij niet.. lijkt me erg lastig. Ik hoop dat alles goedkomt, zal vast wel... one way or the other. We moeten het maar tijd geven en door blijven gaan. liefs
